အခန်း ၆၂၆

အခန်း (၆၂၆) - သူတော်စင် (အပိုင်း ၂)

နဂါးဟိန်းသံ နှင့် ကျားဟိန်းသံ တို့သည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၌ ဟိန်းထွက်သွားလေ၏။ လက်ဝါးနှစ်ဖက် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်မှနေ၍ နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ အတွင်းအား အနည်းငယ် အားနည်းသူများမှာမူ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရရုံမျှဖြင့် ပါးစပ်မှ သွေးအလူးလူး အန်ထုတ်ကုန်ကြရ၏။ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသော အတွင်းအား လှိုင်းလုံးကြီးများကြောင့် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုများ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာလည်း အပိုင်းပိုင်း အပြတ်ပြတ် ကွဲကြေသွားရလေတော့သတည်း။

ထိုမြင်ကွင်းသည် ရှိနေသူတိုင်း၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေပေသည်။ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နေသေးသော ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာမူ မှင်တက်ကာ ကြည့်နေမိကြ၏။ တာဝန်ခံချုပ်သည် ပိုင်ဟုမြို့၌ သူတော်စင်၏ အောက်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ အထက်၌ လူတိုင်းကို နှိမ်နင်းထားနိုင်သော သူတော်စင် ရှိနေသော်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ ကိုယ်ထင်မပြသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ စွမ်းအားကို မည်သူကများ သိကြပါသနည်း။ တာဝန်ခံချုပ်ကမူ တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏ ထူးကဲသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ပြသလေ့ ရှိသဖြင့် လူတိုင်း၏ လေးစားကြောက်ရွံ့မှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်လေ၏။ သို့သော်ငြားလည်း ယနေ့တွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တာဝန်ခံချုပ်နှင့် လက်ဝါးချင်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ အနိုင်ပင် ရယူသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။ တုန်းဟွမ်၏ နံပါတ်တစ် ဆိုသည့် ဘွဲ့ထူးမှာ အချည်းနှီး မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေစွ။

သို့ရာတွင် ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် တာဝန်ခံချုပ်၏ အနောက်ဘက်ရှိ ဝတ်ရုံဖြူကျားကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။ သူသည် သွေးတစ်လုတ်ကို ကောင်းကင်ယံသို့ ဝုန်းခနဲ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ကြွေလွင့်လာသော ဥက္ကာခဲ တစ်ခုအလား တာဝန်ခံချုပ်သည် သူ၏ အိမ်တော် အပျက်အစီးများကြားသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားရလေ၏။ သူ၏ အသက်ရှင်ခြင်း သေဆုံးခြင်းကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြသေးချေ။

ဆုမို၏ ပုံရိပ်သည် လေထဲမှ ဆင်းသက်လာပြီး အပျက်အစီးများပေါ်တွင် ခြေဖျားလေးဖြင့် အသာအယာ နင်းလိုက်လေ၏။ သူသည် မိမိ၏ လက်ဝါးကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုနေရင်း မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အောင်နိုင်သူ၏ ဝင့်ကြွားမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် အမူအရာများသာ ရှိနေလေ၏။

“အရှင်...”

တာဝန်ခံချုပ်၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ အလောတကြီး ပြေးဝင်လာကြပြီး အပျက်အစီးများကြားမှ သူတို့၏ သခင်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေ တူးထုတ်နေကြတော့သည်။ ယန်ရှောင်ယွင်၊ ကျန်းရှောင်ရှောင် နှင့် ဟူစန်းတောက် တို့သည် ဆုမို၏ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကြ၏။

“ရှောင်မို... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား”

“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်”

ဆုမိုက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း တာဝန်ခံချုပ် လွင့်စင်သွားရာ အရပ်သို့ ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

“ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် က တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ”

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ခြေသံများ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။ သိသာလှသည်မှာ တာဝန်ခံ အိမ်တော်မှ ဆူညံသံများကြောင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ဆုမိုသည် မှောင်မိုက်လှသော ညအမှောင်ထုကို ဖောက်ထွင်း ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယန်ရှောင်ယွင်တို့၏ အနားသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“အစ်မယွင်... ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ကြာကြာနေလို့ မဖြစ်ဘူး... သွားကြစို့”

“ဟင်...”

ယန်ရှောင်ယွင်မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားရ၏။ ဒါက ဆုမို၏ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါချေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုလျှင် ဆုမိုသည် ပြဿနာ တစ်ခုကို အဆုံးထိ မရှင်းရသေးဘဲ မည်သည့်အခါမျှ ထွက်ခွာသွားမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ဆုမိုက ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မှတော့ သူမအနေဖြင့် ကန့်ကွက်စရာ မရှိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်၏။

ဆုမိုသည် စကားများများ မဆိုတော့ဘဲ ယန်ရှောင်ယွင်တို့ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ပိုင်ဟုမြို့၏ အနောက်ဘက် တံခါးဆီသို့ ဦးတည် လိုက်၏။ တာဝန်ခံချုပ်နှင့် ဆုမိုတို့ လက်ဝါးချင်း ရိုက်နှက်ပြီးနောက် တာဝန်ခံချုပ်၏ အသက်မှာ စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေ၏။ ကျန်ရှိနေသော လူများမှာ သူတို့ကို တားဆီးရန် ပြင်ကြသော်လည်း မည်သို့ လွှတ်ပေးနိုင်ပါမည်နည်း။ သူတို့သည် ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးပမ်းကြသော်လည်း ဆုမိုတို့ အဖွဲ့၏ ပြင်းထန်လှသော ထိုးဖောက်မှုကိုမူ မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ကြပါချေ။

တာဝန်ခံ အိမ်တော်အတွင်းရှိ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်ရပ်များမှာ ပိုင်ဟုမြို့ တစ်မြို့လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ သို့သော်ငြားလည်း... မြို့တစ်ခုလုံးကို သတိပေးရမည့် အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလိုသူများ ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ အားလုံးက လက်လျှော့လိုက်ကြရလေတော့၏။

ဆုမိုတို့ အဖွဲ့သည် အနောက်ဘက် မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။ ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် အရှေ့မှနေ၍ သူမ၏ အတွင်းအား ရှိသမျှကို အသုံးပြုကာ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ မြို့တံခါးကြီးမှာ သူမ၏ ခွန်အားကို မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ ဟိန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက် သွားရတော့၏။ သူတို့ အဖွဲ့သည် မြို့ပြင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် မိုင်ပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဝူရှန်းခန်းမ ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြ၏။

သို့သော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အနောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း ယန်ရှောင်ယွင်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိတော့၏။

“ဘာလို့ ငါတို့နောက်ကို ဘယ်သူမှ လိုက်မလာကြတာလဲ နည်း”

“ဘယ်သူမှ လိုက်မလာတာက ပိုကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ဆုမိုက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ “ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် အနားယူတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်”

ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ “ဘုန်း” ခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ဆုမိုကို သနားစဖွယ် ကြည့်နေမိတော့သည်။ ဆုမိုမှာ မတတ်သာဘဲ ပြောလိုက်ရတော့၏။

“ရှောင်ရှောင်... ခဏလောက်တော့ အောင့်ထားလိုက်ဦး... မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ စားသောက်စရာ ကောင်းတာတွေ ရှိတဲ့ နေရာကို ငါ ရှာပေးပါ့မယ်”

“အင်း...”

ကျန်းရှောင်ရှောင်က ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်လိုက်ပြီး မနက်ဖြန်ကို မျှော်လင့်နေတော့၏။ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဆုမိုသည် ဟူစန်းတောက်ကို မီးဖိုတစ်ခု ဖိုခိုင်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ လင်းထိန်သွားတော့သည်။ ယန်ရှောင်ယွင်သည် ထိုမီးရောင်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

“သိုင်းလောက ဆိုတာက တကယ့်ကို နက်နဲလွန်းလှတာပဲ... အထင်သေးလို့ လုံးဝ မရဘူးနော်။ ပိုင်ဟုမြို့ ဆိုတာက နယ်စပ် ဒေသလေး တစ်ခုမှာ အပယ်ခံထားရသလို ရှိနေပေမဲ့... သူတို့ရဲ့ ပြုမူပုံတွေကလည်း တကယ့်ကို ရယ်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ရမ်းကားနေကြတာလေ။ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အခြေအနေကို မသိတဲ့ လူနုံလူအတွေလို့ ငါ ထင်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ သူတို့ထဲမှာ တာဝန်ခံချုပ် လိုမျိုး ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး”

ဆုမိုက အသာအယာ ပြုံးလိုက်၏။

“ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် က တကယ့်ကို ထူးကဲတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိတာပဲ။ ဒီ တာဝန်ခံချုပ် ရဲ့ သိုင်းပညာက ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ် ထက်တောင် မနိမ့်ကျနိုင်ဘူး”

ယန်ရှောင်ယွင် နှင့် ဟူစန်းတောက် တို့မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဆုမိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ယန်ရှောင်ယွင်သည် တာဝန်ခံချုပ်ကို အထင်ကြီးထားခဲ့သော်လည်း ဆုမို၏ အကဲဖြတ်မှုက ဤမျှအထိ မြင့်မားနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။

“ဒါပေမဲ့ အသေအလဲ တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲရမယ် ဆိုရင်တော့ တာဝန်ခံချုပ်က ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို အနိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သိုင်းပညာက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်လေ... သူ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းမှာ မသေနိုင်တဲ့ အင်အား တစ်ခု ရှိနေသလိုမျိုး ဒဏ်ရာ ဘယ်လောက်ရရ ချက်ချင်း ပြန်ကောင်းလာတတ်တာ။ ဒီ တာဝန်ခံချုပ်မှာတော့ အဲဒီလို အစွမ်းမျိုး မရှိပါဘူး။ သိုင်းကွက် တစ်ခုချင်းစီရဲ့ ပြင်းထန်မှုမှာတော့ သူက ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ် ထက် သာလွန်နိုင်ပေမဲ့... တကယ် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲမှာတော့ သူပဲ သေရမှာ သေချာတယ်”

“ဟမ့်”

တိတ်ဆိတ်နေသော ညအမှောင်ထုအတွင်းမှနေ၍ အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ ယန်ရှောင်ယွင် နှင့် ကျန်းရှောင်ရှောင် တို့မှာ ထိုအသံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားကြရသည်။ ထိုအသံသည် အလွန်နီးကပ်သော နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့မှာ အာရုံမခံမိခဲ့ကြချေ။ သူတို့က ထိုအသံ၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆုမိုက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

“အရှင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားကို သဘောမတူဘူးလား”

ယန်ရှောင်ယွင်သည် တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့၏။ သူမသည် ဆုမိုကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ တာဝန်ခံချုပ်နှင့် လက်ဝါးချင်း ရိုက်နှက်ပြီးနောက် ဆုမိုက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး မြို့ထဲက ထွက်ခွာချင်နေရသနည်း ဟူသည့် အဖြေကို သူမ အခုမှ သဘောပေါက်လိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်လေတော့သတည်း။

--