အခန်း ၆၂၈

အခန်း (၆၂၈) - ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ်

“တောင်းပန်တာ ဟုတ်လား...”

ဆုမိုသည် သူ၏ လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ နွေးထွေးမှု ရရှိစေရန် မီးပုံဆီသို့ အသာအယာ ကပ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များဖြင့် သူတော်စင်ကို စိုက်ကြည့်နေတော့၏။

ယန်ရှောင်ယွင် နှင့် ဟူစန်းတောက် တို့သည်လည်း မသိစိတ်ဖြင့် သူတော်စင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခုနတင် ဤအမျိုးသမီး ပြောသွားသည်မှာ တာဝန်ခံချုပ်၏ လုပ်ရပ်များကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကြိုတင် မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ဟု ဆို၏။ ယနေ့ည ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အလှည့်အပြောင်း အားလုံးမှာ သူမ၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် တာဝန်ခံချုပ်၏ တစ်ကိုယ်တော် လုပ်ရပ်များ ဖြစ်သွားရတော့၏။

သို့သော်ငြားလည်း ဤစကားကို ယုံကြည်ရန်မှာမူ မလွယ်ကူလှပါချေ။

ပိုင်ဟုမြို့၏ အသက်ပေး အသက်ယူ အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူတော်စင် အနေဖြင့် သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ ဘာလုပ်နေသည်ကို မသိဘဲ နေပါမည်လော။ ယခုမှ လာပြီး တောင်းပန်သည် ဆိုခြင်းမှာ အနည်းငယ် နောက်ကျလွန်းနေသည်ဟု မခံစားရပေဘူးလော။

ယန်ရှောင်ယွင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဤသို့ တွေးတောနေမိသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင်မူ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ ထုတ်မပြခဲ့ချေ။ အရာရာကို အခြေအနေ အကဲခတ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရန်မှာ ဆုမို၏ တာဝန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အကြံဉာဏ် များသူ ဖြစ်သော်လည်း ဆုမို မရှိသည့် အချိန်မျိုးတွင်သာ သူမဘာသာ ဆုံးဖြတ်လေ့ ရှိ၏။ ဆုမို ရှိနေသရွေ့တော့ သူမအနေဖြင့် ပိုပြီး စဉ်းစားနေရန် ဆန္ဒ မရှိပါချေ။ ဟူစန်းတောက်မှာမူ ပို၍ပင် ဆိုးပေသေးသည်။ သူကတော့ အမိန့်ကို နာခံရန်သာ အသင့် ရှိနေသူ ဖြစ်၏။

ခြွင်းချက် အနေဖြင့် ကျန်းရှောင်ရှောင် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဘာကိုမျှ စဉ်းစားမနေဘဲ မနက်ဖြန် ဘာစားရမလဲ ဆိုသည်ကိုသာ စတင် တွေးတောနေတော့သည်။ သူမသည် ဝေဝါးနေသော ဟုကျွင်းတောင်တန်းကြီး၏ ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း မသိစိတ်ဖြင့် သွားရည်များပင် မျိုချမိနေ၏။ သူမ၏ သက်တမ်း တစ်လျှောက်တွင် ထိုကျားကြီး၏ အသားကို တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးသေးပါချေ။

၎င်းက ဘယ်လို အရသာ ရှိမလဲ ဆိုတာကို သူမ တကယ် သိချင်မိပေသည်။ ကံဆိုးတာကတော့ ဆရာကြီးက ခွင့်မပြုသလို၊ အဲဒီအကြောင်းကို ပြောတာကိုတောင် မကြိုက်တာပဲ ဖြစ်လေ၏။

“မှန်ပါတယ်”

သူတော်စင်က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်၏။

“ဒါဟာ တကယ့်ကို တောင်းပန်တာပါပဲ ပေပဲ။ အာမခံခေါင်းဆောင် ဆု က တုန်းဟွမ်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပဲလေ။ ခင်ဗျား ပိုင်ဟုမြို့ကို ရောက်လာတာကို ထိုက်တန်တဲ့ လေးစားမှုနဲ့ မကြိုဆိုနိုင်ခဲ့တာဟာ ကျွန်မတို့ဘက်က ယဉ်ကျေးမှု ပျက်ကွက်ခဲ့တာပါ”

“တာဝန်ခံချုပ်က ကိုယ်တိုင် လာမကြိုဘဲ လူလွှတ်ပြီး ဖိတ်ခိုင်းခဲ့တာကလည်း ပိုပြီးတော့ ရိုင်းစိုင်းရာ ရောက်တာပေါ့။ အဲဒါတင် မကသေးဘဲ အာမခံခေါင်းဆောင် ဆု ရဲ့ အပေါ်မှာ ဒီလောက် ရယ်စရာ ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးပြီး စမ်းသပ်ခဲ့တာဟာ ရိုင်းစိုင်းရုံတင် မကဘူး... ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ပြစ်မှု တစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်”

ဆုမိုက ရယ်မောလိုက်၏။ “သူတော်စင်... ခင်ဗျားရဲ့ စကားတွေက အရမ်းကို လေးနက်လွန်းနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ပြောတဲ့အတိုင်း ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ တောင်းပန်မှုမှာ စစ်မှန်တဲ့ စေတနာ အနည်းငယ် လိုအပ်နေဦးမှာပဲ”

“ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မက အာမခံခေါင်းဆောင် ဆု အတွက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတာပေါ့”

“အို... အဲ့လိုလား...”

ဆုမိုက သူတော်စင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ “အဲဒီ တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်က ဘာများ ဖြစ်မလဲ ဆိုတာ သိခွင့် ရှိမလား”

“ဧကရာဇ်—နှလုံးသား—ကျင့်စဉ် ပေါ့”

သူတော်စင်က စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် ကျန်းရှောင်ရှောင် မှလွဲ၍ ဆုမို အပါအဝင် လူတိုင်းမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက် သွားကြရတော့၏။

ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် ဆိုသည်မှာ ပိုင်ဟုမြို့၏ အခြေခံ သိုင်းပညာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျားသခင် က ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စုဝင် များအား အမွေပေးခဲ့သော ပညာရပ် တစ်ခု ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။ ၎င်းမှာ နက်နဲ ဆန်းကြယ်လှပြီး အံ့ဩဖွယ် စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အနှိုင်းမဲ့ ကျင့်စဉ် တစ်ခု ပင်။

အနောက်တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသော ပိုင်ဟုမြို့သည် သိုင်းလောက တစ်ခွင်၌ နာမည်ကျော်ကြားခြင်း မရှိသော်လည်း။ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ် ထက် မနိမ့်ကျသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးအား မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပင်။ ဤအရာ အားလုံးမှာ ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စုဝင် တို့၏ အမွေအနှစ် ဖြစ်သော ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤကျင့်စဉ်ကို တောင်းပန်သည့် လက်ဆောင် အဖြစ် ပေးအပ်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို စစ်မှန်သော စေတနာ ရှိကြောင်း ပြသရာ ရောက်ပေသည်။ သို့သော် အံ့အားသင့်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသော အခါ ဆုမိုသည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။

“သူတော်စင်... ခင်ဗျားရဲ့ စကားတွေက တကယ်ပဲလား”

“ဒါပေါ့... တကယ်ပေါ့”

သူတော်စင်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝတ်ရုံအတွင်းမှ စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဆုမိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ရှုပေးပါဦး... အာမခံခေါင်းဆောင် ဆု”

လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ထိုစာလိပ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားတော့၏။ မီးပုံ၏ အလင်းရောင် အောက်တွင် စာလိပ်ပေါ်၌ ‘ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ်’ ဟူသော ကြီးမားလှသည့် စာလုံးများကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမိုကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆုမိုသည် သူ၏ ဝတ်ရုံအတွင်းမှ သမင်ရေလက်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဝတ်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“...”

ယန်ရှောင်ယွင်မှာ အားရပါးရပင် ရယ်မောမိတော့မတတ် ရှိနေတော့၏။

ဤမျှလောက် အဖိုးတန်လှသော သိုင်းကျမ်းကြီး ရှေ့မှာ ရှိနေပါလျက်နှင့် ဆုမိုမှာမူ အလောတကြီး မဖြစ်ဘဲ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ဤအချိန်ကျမှ သမင်ရေလက်အိတ်ကို သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်နေခြင်းမှာ တကယ့်ကို ရယ်စရာ ကောင်းလှပေစွ။

သူတော်စင်၏ မျက်ခွံများမှာလည်း သဲ့သဲ့မျှ တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားတော့၏။ သို့သော် သူမသည် အစွမ်းကုန် အောင့်အီး သည်းခံလိုက်ရပေသည်။

ဆုမိုကမူ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အပြုံးဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ မကျေနပ်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်၏။

“သိုင်းလောက ဆိုတာက တကယ့်ကို ကောက်ကျစ် စဉ်းလဲလှတာပဲ။ လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလည်း ခန့်မှန်းရ ခက်တယ်လေ။ သူတော်စင် အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

“...မဝံ့ရဲပါဘူး”

သူတော်စင်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ မကျေနပ်မှုများကို ဖိနှိပ်ကာ ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် ကို ဆုမိုထံ ပေးအပ်လိုက်၏။ ဆုမိုက ၎င်းကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီးနောက် သူတော်စင်ကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

“ဒါဆိုရင်... ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်ရမလား”

“ကြည့်ပါဦး ရှင်”

သူတော်စင်က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဆုမိုကမူ ထပ်မံ စကားမဆိုတော့ဘဲ ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် ကို ဖွင့်လှစ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဖတ်ရှုလိုက်တော့၏။

အစပိုင်းတွင် သူသည် ဂရုမစိုက်သလို ရှိနေသော်လည်း ခဏအကြာတွင်မူ သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ လေးနက်သွားပြီး၊ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြင်လိုက်ကာ အလွန်ပင် အာရုံစိုက်၍ လေ့လာနေတော့သည်။

ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် တွင် အရာရာ ပြည့်စုံလှပေသည်။ အဓိက လမ်းစဉ်ကြီး အောက်တွင် ‘ဝတ်ရုံဖြူ ကျားကိုယ်ထည် ကျင့်စဉ်’ နှင့် ‘ဝတ်ရုံဖြူ ကျားနှလုံးသား အသိစိတ် ကျင့်စဉ်’ ဟူ၍ နှစ်မျိုး ခွဲခြားထား၏။

ဝတ်ရုံဖြူ ကျားကိုယ်ထည် ကျင့်စဉ် တွင် ‘ပယင်း နတ်ဘုရား လက်ဝါးသိုင်း’၊ ‘နတ်ကျား ကိုယ်စောင့် ကျင့်စဉ်’ နှင့် ‘နတ်ဗိမာန် ဟိန်းဟောက် လက်သီးသိုင်း’ (၁၇၆) ကွက် တို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားရာ တစ်မျိုးချင်းစီမှာ ထူးကဲသော နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဝတ်ရုံဖြူ ကျားနှလုံးသား အသိစိတ် ကျင့်စဉ် တွင်မူ အခြေခံမှ အဆင့်မြင့်အထိ အသေးစိတ်ကျသော အတွင်းအား ကျင့်စဉ်များ အပြင်၊ ‘ဧကရာဇ်၏ အရှိန်အဝါ’ နှင့် ‘ကျားဟိန်းသံ’ ကဲ့သို့သော နက်နဲ ဆန်းကြယ်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များလည်း ပါဝင်နေ၏။

ဆုမိုသည် ကျင့်စဉ် တစ်ခုလုံးကို အစမှ အဆုံးအထိ ဖတ်ရှုလိုက်ရာ အကြောင်းအရာများကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သွားသော်လည်း၊ မနေနိုင်ဘဲ နောက်ထပ် တစ်ခေါက် ပြန်လည် ဖတ်ရှုမိပြန်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်ရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်တော့၏။

“ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စုဝင် တို့ရဲ့ အမွေအနှစ် ဆိုတာ တကယ့်ကို ထိုက်တန်လှပေပဲ။ ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် ကတော့ တကယ့်ကို သာမန် သိုင်းပညာမျိုး မဟုတ်ဘူး တကား”

“လမ်းစဉ်က ကွဲပြားပေမဲ့ တကယ့်ကို အားကျစရာ ကောင်းလှပါတယ်”

ဆုမို၏ စကားကို ကြားရသောအခါ သူတော်စင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံး၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။

“အာမခံခေါင်းဆောင် ဆု က တကယ့်ကို တုန်းဟွမ်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပါပဲ”

“ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် ရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို သိရှိတာကတော့... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်မတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရ တာ့ရွှမ်မင်းဆက် တောင်မှ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် ကို လိုချင်တပ်မက်ခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင် အဖြစ် သိမ်းပိုက်ချင်ခဲ့ကြတာလေ”

၎င်းကို ကြားသောအခါ ဆုမိုက ချက်ချင်းပင် ဆိုလိုက်၏။

“ဒါကတော့ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် က အရမ်းကို နက်နဲလွန်းတာပဲလေ။ ဘယ်သိုင်းပညာရှင်ကများ ဒါကို ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် မလိုချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ”

“ဒါပေမဲ့ အရင်က တာ့ရွှမ်မင်းဆက် က တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး သိုင်းလောကကိုလည်း ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခြေလှမ်းခဲ့တာပဲ။ သူတို့က ရှားပါး ရတနာတွေနဲ့ နတ်ဘုရား သိုင်းကျမ်းတွေကို တာ့ရွှမ် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ စုဆောင်းခဲ့ကြတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဧကရာဇ် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် ကိုတော့ ယူမသွားခဲ့တာလဲ ”

--