အခန်း ၃၆၇

အပိုင်း(၃၆၇) အတုအယောင် တရားမျှတမှု

ချူချယ်ကလည်း ဤနေရာမှ စောစောစီးစီး ထွက်သွားချင်နေသည်။

ဤနေရာက သူ့ကို စိတ်မလုံမခြုံ ဖြစ်စေသည်ကို အသာထားဦး။

ယနေ့ သူတို့ယာဉ်တန်းက ပထမနှင့် ဒုတိယနေရာကို ရရှိခဲ့ပြီးနောက် အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုလူများ သူတို့ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များကပင် ချူချယ်ကို အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားမိစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စွန်းချန်းချန်း၏ စကားကို ချူချယ်က ခေါင်းခါယမ်းလျက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အခု အချိန်မတန်သေးဘူး"

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့အားလုံး အတူတူ နေကြရမယ်... ငါ့ခြံက အကျယ်ဆုံးဆိုတော့ မင်းတို့ အကုန်ပြောင်းလာလို့ရတယ်"

"ညတိုင်း ကင်းစောင့်ဖို့ လူစီစဉ်ထားရမယ်"

"ချန်းရီ... မင်းလည်း တစ်ယောက်တည်း ဆက်မနေနဲ့တော့"

"..."

ထိုသို့ ဆက်တိုက်ချမှတ်လိုက်သော အစီအစဉ်များကြောင့် ယာဉ်တန်း၏ တင်းမာနေသော လေထုကို သိသာစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

...

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

ဒုတိယမြို့တော်ဝန် တင်းရှန်၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌လည်း အခြေအနေက သိပ်မဟန်လှပေ။

ယခင်က ရစ်ပတ်နှောင့်ယှက်နေခဲ့သော ထိုအုပ်စုသည် တင်းရှန်ထံမှ လူငါးရာတိတိကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ...

ဤစည်းဝါးလွတ် ကားပြိုင်ပွဲတွင် သေဆုံးသွားသူမှာ လူဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကဆိုလျှင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းတွင် သေချာပေါက် သတင်းကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ...

ထိုသေဆုံးသွားသူများ၏ မိတ်ဆွေများမှလွဲ၍ ကျန်သူများက ထိုလူတွေ သေသည်ဖြစ်စေ ရှင်သည်ဖြစ်စေ မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

အမှောင်ထုထဲမှ ဆူညံသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာက အမှောင်ထုထဲတွင် တီးတိုးစကားပြောနေကြသကဲ့သို့ပင်။

"တင်းရှန်... မင်း ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ပြီးမြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး"

စကားပြောလိုက်သူမှာ အသံဩဩဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျဖွယ်ကောင်းသော အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထုထဲရှိ မှုန်ဝါးဝါး စက်လုံးပုံသဏ္ဌာန်ကြီးက ထူးကဲစွာ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေသည်။

တင်းရှန်က မျက်လွှာချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

"လူငါးရာဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ကလေးအသံတစ်သံက ဝင်ပြောလာသည်။

"ခစ်ခစ်ခစ်... တင်းရှန်... ဒါက ငါတစ်ယောက်တည်းအတွက် တောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်"

ဆယ်ကျော်သက် ကောင်မလေး အသံတစ်သံ။ "ငါ့အနောက်မှာ တခြားလူတွေ ရှိနေသေးတယ်"

လူငယ် အသံတစ်သံ။ "သူတို့နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ငါက အပြောရအဆိုရ အလွယ်ဆုံးလူပဲ"

လူလတ်ပိုင်း အသံတစ်သံ။ "မင်းလည်း သူတို့ မင်းဆီ ရောက်လာတာကို လိုချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

တင်းရှန်က ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟား"

သူ၏ ရယ်မောသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

"ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေနဲ့ လုံးဝ ပတ်သက်လို့ မရဘူးလို့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်"

"အစတုန်းကတော့ ငါက မယုံခဲ့ဘူး"

"အခုတော့... မင်းတို့က ကတိမတည်တဲ့အပြင် လူ့စိတ်ကင်းမဲ့နေတဲ့ တိရစ္ဆာန်အုပ်စုပဲ"

နောက်ဆုံး စကားများကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ဒုတိယမြို့တော်ဝန် တင်းရှန်သည် ဒေါသအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။

အဘွားအို၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်... တင်းရှန်... ငါတို့နဲ့ နင်တို့က မတူဘူး... နင့်ရဲ့ ကျိန်ဆဲသံတွေက ငါတို့အတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး"

ကလေးအသံ။ "ဒုတိယမြို့တော်ဝန်တင်း... အဲဒီလူ ပြောခဲ့တဲ့စကားကို ခင်ဗျား အစောကြီးကတည်းက နားထောင်ခဲ့သင့်တာ"

ဆယ်ကျော်သက် ကောင်မလေး အသံ။ "အင်း... သနားစရာကောင်းလိုက်တာ... အစောင့်အရှောက် လမ်းစဉ်က တကယ်ပဲ အစွမ်းပိုင်ရှင် လမ်းစဉ်တွေထဲမှာ သနားစရာ အကောင်းဆုံး လမ်းစဉ်ပဲ"

လူလတ်ပိုင်း အသံ။ "အစောင့်အရှောက်... အစောင့်အရှောက်... ဘယ်လောက်တောင် လှောင်ပြောင်စရာကောင်းတဲ့ စကားလုံးလဲ... တင်းရှန်... မင်းက စိမ်းလန်းတဲ့ အိုအေစစ် ကို စောင့်ရှောက်တာလား ဒါမှမဟုတ် လူသားတွေကို စောင့်ရှောက်တာလား"

လူငယ် အသံ။ "ဝမ်းနည်းစရာပဲ တင်းရှန်... မင်းရဲ့ အတွေးလေးတွေကို ငါတို့ မသိဘူးလို့ မထင်လိုက်နဲ့... ဟဲဟဲ"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး အသံ။ "တင်းရှန်... မင်းဘာသာမင်းပဲ ကြည့်ကျက်လုပ်တော့... သူတို့တွေ... ရောက်လာကြပြီ"

အဘွားအို အသံ။ "အများကြီးပဲ... အများကြီးပဲ"

ထိုဆူညံနေသော အသံများသည် အမှောင်ထုထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ခါမှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

......

အစ်ကိုကောက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

သူ၏ သေဆုံးမှုက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိခဲ့ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ယာဉ်တန်းထဲမှ လူများအတွက် ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အစ်ကိုကောက်သည် ယာဉ်တန်းအတွက် အကျိုးပြုမှု အချို့တော့ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သေးသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ပြိုင်ပွဲမစမီ မြို့ထဲတွင် ပွက်လောရိုက်သွားစေရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။

အစ်ကိုကောက်သည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းခံခဲ့ရသည်။

တကယ်တမ်း တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အစ်ကိုကောက်သည် ယာဉ်တန်းထဲတွင် အလယ်အလတ်တန်း အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ညအချိန်တွင် သူတို့အချို့သည် မြို့ပြင်၌ အစ်ကိုကောက်အတွက် အတော်အသင့် ကောင်းမွန်သော မြေနေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ သင်္ချိုင်း ပြုလုပ်ပေးခဲ့ကြသည်။

ထယ်ရှီးနှင့် စွန်းချန်းချန်းတို့သည် ဤဈာပနသို့ တက်ရောက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ မြို့တွင်းတွင် သူတို့ ယခုမှ ရရှိထားသော ပစ္စည်းများ ရှိနေသေးသဖြင့် တစ်ယောက်ယောက် စောင့်ကြည့်နေရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။

တင်းတုံနှင့် ကျိုးရှောင်ရှောင်တို့လည်း ရောက်မလာခဲ့ကြပေ။

ဈာပနသို့ တက်ရောက်လာသူများမှာ ချူချယ်၊ ချန်းရီ၊ ရှုလီနာ၊ ရွှီနန်နှင့် ရှောင်ဖူတို့ ဖြစ်ပြီး...

အစ်ကိုကောက်၏ နောက်လိုက်ငယ်သား နှစ်ယောက်လည်း ပါဝင်သည်။

လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးတွင် အစ်ကိုကောက်၏ နောက်လိုက် နှစ်ယောက်သာ မျက်ရည်များ တရစပ် ကျဆင်းနေခဲ့ကြသည်။

ရွှီနန်က ဈာပနကို ဦးဆောင် ကျင်းပပေးခဲ့သည်။

အစ်ကိုကောက်သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီက ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသူ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူ၏ ဈာပနက ဤမျှ ရိုးရှင်းလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကသာဆိုလျှင် ယခု ဤနေရာ၌ ရှိနေသော သူများထဲမှ မည်သူမဆို အစ်ကိုကောက်ကို တစ်ကြိမ်လောက် တွေ့ခွင့်ရရန်ပင် အလွန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

အစ်ကိုကောက်အတွက် လက်စားချေပေးရန် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ...

လူတိုင်းက စိတ်ထဲတွင် ခဏမျှသာ တွေးတောမိပြီး ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။

အကြောင်းမှာ ဤတစ်ကြိမ် စည်းဝါးလွတ် ကားပြိုင်ပွဲတွင် သေဆုံးသွားသူမှာ အစ်ကိုကောက် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ထက်မက အစွမ်းပိုင်ရှင် များစွာလည်း ပါဝင်နေသေးသည်။

ပြိုင်ပွဲ မစမီကတည်းက ၎င်းသည် စည်းဝါးလွတ် ပြိုင်ပွဲဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုထားပြီး ဖြစ်သည်။

လူသေဆုံးမှုဆိုတာ သေချာပေါက် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ အကယ်၍ သေဆုံးသွားသူက ချူချယ် သို့မဟုတ် ထယ်ရှီးသာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ချန်းရီသည် မည်သည့် စည်းမျဉ်းကိုမျှ ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ဘဲ သေချာပေါက် လက်စားချေပေးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အစ်ကိုကောက် အတွက်ကတော့...

မတန်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် မလှမ်းမကမ်းဆီမှ ပိန်လှီသော လူတစ်ယောက် တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချန်ဟောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ဟောင်က တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အစ်ကိုကောက်၏ မြေပုံရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချန်ဟောင်က သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အနည်းငယ် တွန့်ကြေနေပြီဖြစ်သော ဟွာဇီး ဆေးလိပ်သုံးလိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အစ်ကိုကောက်အား မီးညှိ၍ ပူဇော်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ဤလူသည် ဆေးလိပ်မသောက်တတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကိုပင် အဆုံးထိ မသောက်နိုင်သေးဘဲ သူတစ်ကိုယ်လုံး ချောင်းဆိုးလာတော့သည်။

တကယ်ကို ကြည့်မကောင်းလှပေ။

ချန်းရီက ကြည့်မနေနိုင်တော့သဖြင့် မီးခြစ်ကို ထုတ်ကာ ကူညီ၍ မီးညှိပေးလိုက်ပြီး ချန်ဟောင်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ဟောင်က ရိုရိုသေသေဖြင့် ဆေးလိပ်သုံးလိပ်ကို အစ်ကိုကောက်၏ အုတ်ဂူရှေ့တွင် စိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အစ်ကိုကောက်အား လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ခေါင်းသုံးကြိမ် ဦးချလိုက်သည်။

ထိုနေရာ တစ်ဝိုက်တွင် ခေတ္တမျှ လေတိုက်သံမှလွဲ၍ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

အစ်ကိုကောက်၏ မြေပုံရှေ့ရှိ အိမ်စောင့် အရောင်ခုနစ်မျိုးပန်း က လေပြေညင်းနှင့်အတူ သူ၏ ရောင်စုံပန်းပွင့်လေးများကို ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

အလွန် လှပလှသည်။

"အစ်ကိုကောက်က အသက်ရှိတုန်းက တကယ်တော့ လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး"

"သူ့လို အဆင့်အတန်းမျိုးထိ ရောက်လာဖို့ဆိုတာ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးခဲ့ရမှာပဲလေ"

"ကျွန်တော် သူ့ကို စသိတဲ့အချိန်မှာ သူက ထင်ရှားတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ"

"သူ ကျွန်တော့်ကို ကူညီခဲ့ဖူးတယ်"

"ဒါကြောင့် တခြားလူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ သူက လူကောင်း ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူက လူကောင်းပါ"

ချန်ဟောင်က ရှားရှားပါးပါး စကားထစ်ခြင်း မရှိဘဲ ဤမျှရှည်လျားသော စကားများကို တစ်ဆက်တည်း ပြောချလိုက်သည်။

ချူချယ်က သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း ပါးလျလာသော ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း သူ၏ အသံမှာလည်း အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီလိုလူမျိုးက ဒီလို အဆုံးသတ်မျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတာပဲ"

ချန်ဟောင်က ချူချယ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ချူချယ်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချူချယ်က နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ပြီး အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးရန် အသင့်ပြင်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားသည်။

"ချန်ဟောင်... မင်း... မင်း ရူးနေတာလား... မင်း ငါ့ကို ထိုးမလို့လား"

ချန်ဟောင်က ချူချယ်၏ ထိုစကားကြောင့် ပို၍ ဒေါသထွက်သွားကြောင်း သိသာသည်။

သူ၏ အရိပ်က ချူချယ်၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ချူချယ်၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဖမ်းဆွဲကာ အံကြိတ်၍ ဒေါသတကြီးဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ချူချယ်... မင်းက ယာဉ်တန်းနာမည်ကို တရားမျှတရေး ယာဉ်တန်း လို့ ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ရွှီနန်က သွားရောက် ဆွဲရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်းရီက လက်လှမ်း၍ တားဆီးလိုက်သည်။

"မင်းက အမြဲတမ်း တရားမျှတတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အစ်ကိုကောက်က မင်းတို့အတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ... မင်း ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ သူ့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခုမှ မပေးခဲ့တာလဲ"

"မင်းတို့ အိုအေစစ် မြို့ထဲမှာ လုပ်ခဲ့တဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ဘယ်သူမှ မသိဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

"အစ်ကိုကောက်က မင်းတို့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ကာကွယ်ပေးခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

"မင်း သိလား"

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဟောင်သည် သိသာစွာ ဒေါသထွက်နေပြီး သူ၏ နဖူးမှ သွေးကြောများ ထောင်ထနေကာ နားထင်ကြောများကလည်း တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။

ချူချယ်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်လာသော ချန်ဟောင်၏ တံတွေးများကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။

"ချန်ဟောင်... မင်း စကားမထစ်တော့ဘူးလား"

ဒီစကားမျိုး ထွက်လာမည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ချန်ဟောင်က ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ခွေးကောင်"

ချူချယ်၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

ချူချယ်သည် လက်သီးချက်ကြောင့် လဲကျသွားသည်။

ချန်ဟောင်က သူ့ကိုပါ လာရောက် ထိုးကြိတ်တော့မည့် အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်းရီက အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

"ချန်ဟောင်... မင်း ရူးနေလား... သူက ခေါင်းဆောင်လေ... ငါမှ မဟုတ်တာ... မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ လာထိုးရတာလဲ"

တာဝန်လွှဲချရာတွင် အလွန်တော်သော ချန်းရီက ချက်ချင်းပင် လက်စွမ်းပြလိုက်တော့သည်။

"မင်း"

ချန်ဟောင် ဒေါသထွက်လွန်း၍...

"ဟေ့... ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးနော်... မင်း ပြဿနာရှာချင်ရင် ခေါင်းဆောင်ချူကိုပဲ သွားရှာ"

ချန်းရီက မျက်နှာပြောင်တိုက်ခြင်းကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ အသုံးချလိုက်သည်။

ချန်းရီက ချန်ဟောင်ကို မယှဉ်နိုင်၍တော့ မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဤလူသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် ချန်းရီ တွေ့ဖူးသမျှထဲမှ လူသားဆန်မှု အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်းရီသည် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် ကိုယ်ထိလက်ရောက် မကျူးလွန်ချင်ခဲ့ပေ။

ချန်ဟောင်ကလည်း ချန်းရီ ပြောသည်မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိသည်ဟု ထင်လိုက်ပြီး ပြဿနာရှာမည်ဆိုပါက ခေါင်းဆောင်ကိုသာ ရှာရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ချန်ဟောင်က ခေါင်းလှည့်ကာ ချူချယ်ကို ဒေါသတကြီး ဆက်လက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ချူချယ်... မင်းက အမြဲတမ်း တရားမျှတတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အစ်ကိုကောက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာက နေရာတစ်နေရာပဲ လိုချင်ခဲ့တာလေ... မင်း လိပ်ပြာမလုံဘူးလား"

ချူချယ် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ...

ချန်ဟောင်က ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကောက်ကို တောင်းပန်တယ်ဆိုတဲ့ စကားမျိုး မင်း မပြောနဲ့... လူက သေသွားပြီ... ဘာပြောပြော အလကားပဲ"

ချူချယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... ငါပြောချင်တာက ဒီလိုကိစ္စမျိုးက တစ်ကြိမ်တည်း ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ပိုင်းမှာ အများကြီး ထပ်ဖြစ်လာနိုင်သေးတယ်"

"မင်း"

ချန်ဟောင်က ဒေါသတကြီးဖြင့်။ "မင်းရဲ့ တရားမျှတမှုက ဘယ်မှာလဲ... မင်းလို အတုအယောင်ကောင်"

ချူချယ်က မြေပြင်ပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း ထလာပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ကာ ချန်ဟောင်ကို မကြည့်ဘဲ ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်အကြွင်းအကျန်များကိုသာ လှည့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူတစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် အထီးကျန် ဆန်သွားပုံရသည်။

ချန်းရီက ချူချယ်သည် လေးနက်ဟန်ဆောင်နေကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။ ချန်ဟောင်ကို ထပ်မံ ဆွပေးမိပြီး အရိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်၍ ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

"ချန်ဟောင်... ကမ္ဘာကြီးက ဒီလိုအခြေအနေ ဖြစ်နေပြီ... တရားမျှတမှု ဆိုတာက အရေးကြီးသေးလို့လား"

"မင်း... အတုအယောင်ကောင်"

"အတုအယောင် တရားမျှတမှုကမှ တကယ့် တရားမျှတမှု အစစ်အမှန်ပဲ... မတရားမှုကသာ တကယ့် တရားမျှတမှုပဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်းရီပင် မျက်လုံး လန်သွားရသည်။

ချန်ဟောင်လို လူမျိုးသာ ထိုစကားမျိုးကို နားဝင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

သူသာဆိုလျှင် စောစောစီးစီး လက်ပါပြီးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ချန်ဟောင်... မင်းနေရာမှာသာဆိုရင် မင်းလက်ထဲမှာ အခွင့်အရေး ရလာတဲ့အခါ... မင်း အရင်းနှီးဆုံးလူကို ပေးမလား... ဒါမှမဟုတ် အစ်ကိုကောက်လို လူမျိုးကို ပေးမလား"

"..."

ဆက်ရန်...