အခန်း ၃၆၈

အပိုင်း(၃၆၈) သုညနှင့် အနီးစပ်ဆုံးဖြစ်နေသော နိုးထနိုင်စွမ်း

"ဒါ့အပြင်... ငါက သူ့ကို တရားမျှတမှု ပေးလိုက်တယ် ဆိုရင်တောင်... နောက်ဆုံးကျ သူက မသေဘဲ နေနိုင်မှာလား"

"ဒီတစ်ခေါက် ပြိုင်ပွဲမှာ... လူတွေ အများကြီး သေခဲ့ရတယ်လေ"

"မင်းက သူတို့အတွက် ကလဲ့စားသွားမချေပေးဘဲ... အစ်ကိုကောက် တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ တရားမျှတမှုကို ရှာပေးချင်နေတာလား"

"ချန်းဟောင်... မင်း စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား... ဒါက သူတို့အတွက်ကျတော့ရော မတရားဘူးလို့ မခံစားရဘူးလား"

"...."

ချူချယ်က ချန်းဟောင်အား စကားလုံးများဖြင့် ပစ်ပေါက်နေတော့သည်။

သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာသော ကောက်ကျစ်သည့် ဆင်ခြေဆင်လက်များကြောင့် ချန်းရီပင်လျှင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ချန်းဟောင်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားသေးသည်။

လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာခြင်းက သဘာဝအားဖြင့် အခြားသူများ၏ အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ်ခြင်းကို ခံရတတ်စမြဲပင်။

ယခုအချိန်တွင် ချန်းဟောင်မှာ ချူချယ်၏ ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်နေသော အမြောက်ဆန်များကဲ့သို့ ယုတ္တိမရှိသည့် စကားများကြောင့် ခေါင်းများပင် ကြီးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်းဟောင်က ချူချယ်အား လက်ညှိုးထိုးကာ "မင်း... မင်း..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း" ဟု အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြောနေသော်လည်း ချန်းဟောင်မှာ ပြီးပြည့်စုံသော စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ ထွက်ကျမလာခဲ့ပေ။

ထင်ရှားသည်မှာ ဤကောင်၏ ဆေးအာနိသင်က ပြယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားထစ်သည့် ရောဂါက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

ဘေးနားရှိ ရှုလီနာပင်လျှင် ဝင်၍ မကြည့်ရက်နိုင်အောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤသည်က ရိုးသားသူကို အနိုင်ကျင့်နေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ချန်းဟောင်မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ခြေနှစ်လှမ်းခန့် လျှောက်ပြီးနောက် ချန်းဟောင်က ပြန်လှည့်လာရာ ချူချယ်သည် အရိုက်ခံထားရသော ပါးပြင်ကို ကိုင်ရင်း သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

"မင်း... ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

ချန်းဟောင်က စကားမပြောဘဲ ချူချယ်ကို အားပါးတရ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရင်ခွင်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်းဟောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုစာအုပ်ကို ချန်းရီဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ချန်းရီမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။

အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်သေးခင်မှာပင် ချန်းဟောင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ချူချယ်က အရိုက်ခံထားရသဖြင့် အနည်းငယ် ညိုမည်းနေသော ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပါးစပ်မှ တကျွတ်ကျွတ် စုပ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပါပဲ... လူကောင်းတွေက အနိုင်ကျင့်ခံရဖို့ လွယ်တာပဲ"

"ချန်းရီ... သူ မင်းကို ပေးသွားတာ ဘာလဲ"

ချန်းရီက စာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုကောက်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချူချယ်က လှမ်းယူကာ လှန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ချန်းရီဆီသို့ ပြန်ပစ်ပေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်၏ ဒိုင်ယာရီဆိုလျှင်တော့ သူ လေ့လာကြည့်ချင်ပါသေးသည်။

သို့သော် အစ်ကိုကောက်ကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ဒိုင်ယာရီကတော့။

ထားလိုက်ပါတော့လေ။

"ထားလိုက်ပါတော့... သွားကြစို့"

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ဘယ်တော့လောက် ထွက်ခွာနိုင်မလဲ"

ချန်းရီက ချူချယ်၏ ဘေးနားမှ လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

သူသည်လည်း အိုအေစစ် အပေါ်ထားရှိသော အမြင်က သိပ်မကောင်းလှပေ။

ယခင်က ထိုအင်းဆိုင်သည် ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ပြဿနာရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာမှ လူများကလည်း...

လူအများအပြားက ချန်းရီကို မမှန်ကန်သော အတုအယောင် ခံစားချက်မျိုးပင် ပေးစွမ်းနေကြသည်။

ချန်းရီ၏ မျက်လုံးများ ရောက်ရှိသွားသော နေရာတိုင်းတွင်။

ဝတုတ်တုတ် လမ်းညွှန်သူ တစ်ယောက်က အိုအေစစ် သို့ အသစ်ရောက်လာပုံရသော အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်အား ခေါ်ဆောင်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောဆိုနေသည်။

ချန်းရီ၏ အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ။

ထို ဝတုတ်တုတ် လမ်းညွှန်သူက ချန်းရီအား ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဤအပြုံးသည် အခြားသော ဝတုတ်တုတ် လမ်းညွှန်သူများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အပြုံးချင်း တစ်ထပ်တည်းကျနေသော လူများ မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် အိုအေစစ် မြို့ထဲတွင်မူ အများအပြား ရှိနေပေသည်။

ချူချယ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "ငါ မသိဘူး"

"တိုက်ရိုက် ထွက်သွားလို့ မရဘူးလား"

ချူချယ်က ခေါင်းဆက်ခါလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ သိပ်မကောင်းတဲ့ ကြိုတင်ခံစားမှုမျိုး အမြဲရှိနေတယ်... ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် သိပ်မကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"လမ်းပြသူ တစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလို သိမြင်နိုင်စွမ်းကို အထင်မသေးနဲ့"

ချန်းရီက ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်ချူက အိုအေစစ် အနီးအနားမှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေကို ခံစားမိတာမျိုး ရှိလား"

ချူချယ်က ခေါင်းဆက်ခါလိုက်ပြန်သည်။ "ဒါက အထူးဆန်းဆုံးပဲ... ငါ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေရဲ့ အငွေ့အသက် ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး"

"အဲဒါ ပိုမကောင်းဘူးလား"

"မဟုတ်ဘူး... ဒါကမှ အထူးဆန်းဆုံး ကိစ္စပဲ... ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက အခုချိန်ထိ ငါ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မခံစားဖူးဘူး"

ချန်းရီက ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး "ခေါင်းဆောင်ချူက လမ်းစဉ် အဆင့် (၄) ကို တက်သွားတော့မှာမို့လို့များလား"

ချူချယ်မှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ လမ်းစဉ် အဆင့် (၃) ကို တက်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့လဲ... ဒီလောက်တော့ မမြန်နိုင်သေးပါဘူး"

ချန်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ... လမ်းပြသူ တွေကလည်း အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေပဲ... ဒီလောက် ကိစ္စသေးသေးလေးတောင် သေချာ မလုပ်နိုင်တာ... မင်းက ဘယ်နေရာမှာများ သုံးစားလို့ရလဲ"

"ခွေးမသား... ထွက်သွားစမ်း"

ချူချယ်မှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

...

စည်းဝါးလွတ် ကားပြိုင်ပွဲက ယခုလေးတင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယာဉ်တန်း အများအပြားသည် ထွက်ခွာရန်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အိုအေစစ် တွင် ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိသူမှာ ချူချယ် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အခြား ယာဉ်တန်းများမှ လမ်းပြသူ များလည်း အနည်းနှင့်အများ ဆိုသလို ရိပ်မိနေကြသည်။

လမ်းပြသူ လမ်းစဉ် သည် အလွန် ထူးခြားသော လမ်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် အလွန် စွမ်းအားကြီးမားသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များ မရှိသော်လည်း ထူးဆန်းသောအရာ များအပေါ်တွင် အလွန် ထက်မြက်သော အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိမြင်နိုင်မှုတွင်လည်း အလွန် အကဲဆတ်ကြပေသည်။

သို့သော်...

ထူးဆန်းသည်မှာ... အိုအေစစ် တွင် ပြဿနာရှိနေမှန်း လူတိုင်း သိနေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ ပထမဆုံး စတင်၍ ထွက်ခွာခြင်း မရှိကြပေ။

၎င်းမှာ လူသားများ၏ အများနောက် လိုက်တတ်သော စိတ်သဘောသဘာဝကြောင့်လား သို့မဟုတ် တကယ်ပဲ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိနေကြ၍လား ဆိုသည်ကိုတော့ မသိနိုင်ပေ။

အိုအေစစ် မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် သာမန်လူအချို့က စည်းဝါးလွတ် ကားပြိုင်ပွဲ ၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် နစ်မျောနေကြဆဲ ဖြစ်သည်မှလွဲ၍။

အစွမ်းပိုင်ရှင် များမှာမူ တဖြည်းဖြည်း သတိဝီရိယထားကာ ပြင်ဆင်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်မှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အခြေအနေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင်။

ကျိုးရှောင်ရှောင် မှာမူ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလေးထဲ၌ တစ်ယောက်တည်း နစ်မျောနေလေသည်။

လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်မှာ သူမပိုင်ဆိုင်သော ထို လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ် ပင် ဖြစ်သည်။

ဆေးထိုးအပ်ထဲတွင် စီးဆင်းနေသော အပြာရောင် ဆေးရည်များက နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤတစ်ကြိမ် စည်းဝါးလွတ် ကားပြိုင်ပွဲတွင် သူမလည်း အင်အားစိုက်ထုတ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အသာစီးမယူနိုင်ခဲ့ပါက ဤ လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ် သည် သူမ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်မည်လား ဆိုသည်မှာ ပြောရခက်ပေသည်။

ကြားရသည်မှာ ခေါင်းဆောင်ချူ ထံသို့ လာရောက်ကာ လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ် တစ်ချောင်းကို လဲလှယ်ရန် စတင် ကြိုးစားနေသူများပင် ရှိနေပြီဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ကျိုးရှောင်ရှောင် ၏ လက်များက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

နေ့တိုင်း တွေးတောတောင့်တနေခဲ့ရသော အရာက နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမလက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

သူမ လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ် ကို ထိုးနှံနိုင်ရန်အတွက် တင်းတုံ က စုဝေးရမည့် အချိန်ကို တမင်တကာ နောက်ဆုတ်ပေးထားခဲ့သည်။

မူလက ချူချယ်၏ အကြံအစည်မှာ ယခုအချိန်မှစ၍ အားလုံး အတူတကွ နေထိုင်ကြရန်နှင့် ခွဲမနေကြရန် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ရွှီနန် လာရောက် အသိပေးထားခဲ့ဖူးသည်။

ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ တင်းတုံ ကတော့ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မူလအစီအစဉ်မှာ ည ၈ နာရီတွင် ခေါင်းဆောင်ချူ ၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ စုဝေးကြရန် ဖြစ်သည်။

ယခုဆိုလျှင် နာရီဝက်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

ကျိုးရှောင်ရှောင် အား လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ် ထိုးနှံနိုင်ရန်အလို့ငှာ။

တင်းတုံ က တမင်တကာ နာရီဝက်မျှ အချိန်ပိုပေးထားခဲ့ပြီး သူမအတွက် အခန်းတစ်ခန်းကိုပင် သီးသန့် ဖယ်ထားပေးခဲ့သေးသည်။

လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ် ၏ အသုံးပြုပုံ ညွှန်ကြားချက်အရ လက်မောင်းတွင် ထိုးနှံသည်ဖြစ်စေ၊ အခြားနေရာများတွင် ထိုးနှံသည်ဖြစ်စေ ဆေး၏ အာနိသင်ကို ထိခိုက်မှု ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ကျိုးရှောင်ရှောင် က အံကြိတ်လိုက်ပြီး လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ် ကို ကိုင်ထားသော လက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုကြောင့် အပ်သွားတစ်ခုလုံးကို လက်မောင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားစေခဲ့သည်။

နာကျင်မှုကြောင့် ကျိုးရှောင်ရှောင် ထံမှ ညည်းတွားသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နာကျင်မှုကို အောင့်အည်း သည်းခံရင်း ကျိုးရှောင်ရှောင် သည် အပြာရောင် ဆေးရည်များအားလုံးကို လက်မောင်းထဲသို့ တွန်းသွင်းလိုက်သည်။

ဆေးတစ်စက်မျှပင် အလဟဿ မဖြစ်စေရန် သေချာအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်။

ထိုအချိန်မှသာ ကျိုးရှောင်ရှောင် က ဆေးထိုးအပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ကျိုးရှောင်ရှောင် သည် အလျင်အမြန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြောင်းလဲမှုများကို စတင် ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ် နှင့်အတူ ပါလာသော တိုတောင်းသည့် ညွှန်ကြားချက်အရ လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ် သည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် အနည်းနှင့်အများ ဆိုသလို သေးငယ်သော ပြောင်းလဲမှုများ ရှိတတ်သည်ဟု ဆိုထားသည်။

ပါရမီကောင်းသူ အချို့ဆိုလျှင် ဆေးထိုးနှံပြီး မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိနိုင်ကြသည်။

သို့သော် နာရီဝက်တိတိ ကြာသွားသည့်တိုင်အောင် ကျိုးရှောင်ရှောင် မှာ သူမ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို မခံစားမိသေးပေ။

တင်းတုံ လာရောက် တံခါးခေါက်သည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှသာ ကျိုးရှောင်ရှောင် က အခန်းထဲမှ မချင့်မရဲဖြင့် ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

"ဘာတွေ ခံစားရလဲ"

တင်းတုံ က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျိုးရှောင်ရှောင် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "လောလောဆယ်တော့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိသေးဘူး"

တင်းတုံ က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး... တချို့လူတွေက နည်းနည်း နှေးတတ်တယ်လေ... ရက်အနည်းငယ် ဒါမှမဟုတ် လဝက်လောက် ကြာတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ နင်လည်း စိတ်မပူပါနဲ့... အချိန်ကြာတာ မြန်တာက နိုးထလာပြီးနောက်ပိုင်းရဲ့ အစွမ်းအစ အားနည်းတာ အားကြီးတာကို မဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ပါဘူး"

ကျိုးရှောင်ရှောင် ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူမသည် လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ် တစ်ချောင်းကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

အစောပိုင်းတုန်းက ချန်းရီ သည် ယာဉ်တန်းရှိ လူအားလုံး၏ နိုးထလာနိုင်စွမ်းကို စနစ်ဖြင့် တိုင်းတာခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ မသိခဲ့ချေ။

ကျိုးရှောင်ရှောင် ၏ နိုးထလာနိုင်စွမ်းမှာ သုည နှင့် အနီးစပ်ဆုံး တူညီနေပေသည်။

သူမသည် လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ် ကို အသုံးပြုလိုက်လျှင်တောင် နိုးထလာနိုင်စွမ်းမှာ "သုည" နှင့်သာ အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်နေဦးမည်ပင်တည်း။

ဆက်ရန်...