အခန်း ၁၆၈၅

အခန်း (၁၆၈၅) ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် သတ်ဖြတ်လိုသည့်ဆန္ဒ။

ကြေးဝါအပိုင်းအစသုံးခုသည် တညီတညွတ်တည်း ချည်နှောင်သွားခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။ အစိမ်းရောင်၀တ်စုံ ၀တ်ထားသည့် အမျိုးသမီးလည်း ပစ္စည်းဝိညာဉ်အဖြစ် အိပ်ပျော် သွားခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ ချင်ယွင်သည် စိတ်သက်သက်ရာရဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ကြေးဝါအပိုင်းအစသုံးခုစလုံး ပေါင်းစပ်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် အစိမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးသည် အချိန်တိုအတွင်း နိုးလာမည် မဟုတ်ပေ။ ဤအရာက လည်း သူ့ကို ပြဿနာအများကြီးမှ ကယ်တင်ရာရောက်ပါသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး၏ ရုပ်အလောင်းကို ချင်ယွင်သည် လူသူမရှိသည့် ဂြိုလ်ပေါ်မှာ ရေခဲခေါင်းတလားနှင့်အတူ ထားထားခဲ့ပါသည်။ ၎င်းသည် နောင်အနာဂတ် တွင် တစ်နေ့နေ့တချိန်ချိန်၌ အသုံးဝင်ကောင်းအသုံးဝင်နိုင်သည်။

"ဒီနှစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။" ချင်ယွင်သည် သူ့ရှေ့တွင် လွင့်နေသော ရတနာနှစ်ပါးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယွင်သည် သူ့ဝတ်စုံလက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပစ္စည်းနှစ်ခုကို ကနဦးစကြဝဠာထဲသို့ ယူဆောင်လိုက်ပါသည်။ ၎င်းပေါ်ရှိ စွမ်းအင်အကာအရံနှင့် ပတ်သက်၍မူ ချင်ယွင်သည် ၎င်းကို မချိုးဖျက်ခဲ့ပေ။ ဤနည်းအားဖြင့် ရတနာနှစ်ပါးသည် သူ၏ကနဦးစကြာဝဠာထဲ တွင် မည်သည့်အရာကိုမှ မဖန်တီးနိုင်တော့ပေ။

ဤရတနာနှစ်ပါးကို ကနဦးစကြဝဠာထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးနောက်၊ လေဟာနယ်တစ်ခုလုံး စတင် ပြိုကျလာသည်။

အုပ်စိုးရှင် မဟာနတ်ဆိုးနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ယိုယွင်းလာ သည်။ နတ်ဘုရားခန်းမနှင့် နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားအမြုတေ၏ ပံ့ပိုးမှုမရှိတော့သဖြင့် အုပ်စိုးရှင် မဟာနတ်ဆိုးနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အချိန်ကာလ၏တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ယိုယွင်းလာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်လေဟာနယ်သည် ၎င်း၏အထောက်အပံ့ ဆုံးရှုံးသွားပုံရပြီး လုံးလုံး ပြိုကျလာ သည်။

"ဒီကနေထွက်ကြစို့" ချင်ယွင်က လူအုပ်ကို ပြောသည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်းဘနှင့် လုံချန်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ချင်ယွင်နှင့် အခြားသူများသည် အလင်းရောင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်နှင့် သူ့နောက်မှ လေဟာနယ်သည် ချက်ခြင်းပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ချင်ယွင်နှင့် တခြားသူများသည် သူတို့နောက်ကွယ်က ပြိုကျနေသည့် လေဟာနယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုလှိုင်းလုံးတွေကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မဟာနတ်ဆိုးနတ်ဘုရားများ၏ မျိုးဆက်တစ်ဆက်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ရပြီ။

"သွားကြစို့" ချင်ယွင်က ပြောသည်။

ယခုတော့ ထိုလေဟာနယ် ပြိုကျသွားခဲ့ပြီး၊ ချောက်ကြီး၏ အထက်တွင် ချိတ်ပိတ်နေသော အစီအရင်ဝင်္ကပါများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့် ချောက်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် သာမန်ချောက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချင်ယွင်နှင့် အခြားသူများသည် ချောက်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြသော်လည်း သူတို့မြင်ရ သည့် မြင်ကွင်းက သူတို့ထင်ထားသည်နှင့် တခြားစီပင်။

ယခုအချိန်တွင် ချောက်ကြီး၏ အထက်မှာ မည်သူမှ မရှိတော့ပါဘူး။ ကျိုးပြတ်ကျန်ခဲ့သည့် ခြေလက်အင်္ဂါအစိတ်ပိုင်းအချို့ပင် ရှိနေသေးသည်။

ရုတ်တရက် ချင်ယွင်သည် ရှာဖွေတွေ့ရှိသည့်အရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းပြီး ဆယ်မိုင်အကွာရှိ တောင်ကုန်းလေးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်။

တောင်ကုန်းပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ ဤလူသည် ရွှဲ့ခိုင်မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ရွှဲ့ခိုင်သည် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရနေပုံရသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ့နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်လည်း ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

"ရွှဲ့ခိုင် မင်းကို ဘယ်သူ ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်တာလဲ" ချင်ယွင် ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ မင်းလား" ရွှဲ့ခိုင်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည့်လူက ချင်ယွင်ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်နှာက ရွှင်လန်းသော အမူအရာ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံပေါ်ပြီး "မြန်မြန် သခင်လေး၊ သခင်မလေး ယွမ်ကို ဖမ်းခံလိုက်ရပြီ" ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ လုပ်လိုက်တာလဲ?" ချင်ယွင်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် စူးရှလာသည်။

"ဒါက ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၊ လျှိုချန်းရှန်နဲ့ သူ့အဖေ လျှိုထန်းရှင်းတို့ပဲ" ရွှဲ့ခိုင်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်း" ချင်ယွင်၏ မျက်လုံးများသည် အဆုံးမဲ့သတ်ဖြတ်လိုသည့် ဆန္ဒကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ချင်ယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနှိုင်းမဲ့ ကြောက်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်လာခဲ့သည်။

"သခင်လေး၊ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ သခင်မလေးယွမ်က အခုလေးတင် ပြန်ပေးဆွဲခံရတာ။ သူမကို ကောင်းကင်နတ်ဆိုးသစ်ပင်ဆီ ဦးတည်ခေါ်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးသစ်သီး မှည့်ရင့်ဖို့က နာရီအနည်းငယ်ပဲ လိုတော့တယ်။" ရွှဲ့ခိုင်က ပြောသည်။

"ကောင်းကင်နတ်ဆိုးသစ်သီး ရင့်မှည့်ဖို့က နာရီအပိုင်းပဲလိုတော့တာလား။ မင်း မှားများနေသလား။ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးသစ်သီး ရင့်မှည့်ဖို့က ရက်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် လောက် လိုဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။" ချင်ယွင်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ သခင်လေး ချောက်အောက်မှာ ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ နေခဲ့တာလေ။ သခင်လေး မသိဘူးလား။ ဒီနေ့က ကောင်းကင်နတ်ဆိုးသစ်သီးတွေ မှည့်တဲ့နေ့ပဲ။ သခင်လေး အချိန်အမှီ ရောက်လာဖို့ မထင်ထားဘူး" ရွှဲ့ခိုင်က အံ့သြစွာ ပြန်ဖြေသည်။

ထိုစကားကိုကြားတော့ ချင်ယွင်သည် မှင်သက်သွားသည်။ သူသည် ချောက်အောက်တွင် တစ်ရက်နှစ်ရက်သာ နေခဲ့ရသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဆယ်ရက်ကျော်ကြာအောင် နေခဲ့ရမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ချောက်အောက်ရှိ လေဟာနယ်သည် အချိန်၏ စီးဆင်းမှု ကို ပြောင်းလဲနိုင်ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်သာ နေခဲ့ရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ အခုပဲ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးသစ်ပင်ဆီ သွားလိုက်မယ်။ မင်း ပြန်ကောင်းလာ မှ ပြန်လာလို့ရတယ်။" ချင်ယွင်က ရွှဲ့ခိုင်ကို ပြောသည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်တော် သခင်လေးနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်လေ။ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက ဒီတစ်ခါ တာအိုမြူနှင်းကို ဖိတ်ထားပုံရတယ်။ သခင်လေး တစ်ယောက်တည်းသွားတာက အရမ်းအန္တရာယ်များမှာ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်။" ရွှဲ့ခိုင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။

"မလိုဘူး" ချင်ယွင်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ငြင်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးသစ်ပင်၏ ဦးတည်ရာသို့ လှည့်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံး များမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၊ တကယ်လို့, မင်းတို့သာ ယွမ်ရှီရှီရဲ့ ဆံပင်တစ်ချောင်းကို တောင် နာကျင်အောင် လုပ်ဝံ့ရင် မင်းတို့ရဲ့ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ငါ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်" ချင်ယွင်က ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီး သူ့အသံက ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုလုံးကို လှုပ်ခါသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ကြီးစိုးနိုင်သည့် အငွေ့အသက်နှင့်အတူ ရှေ့သို့ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ ပျောက်သွားခဲ့ပြီး၊ ချင်ယွင်၏ ရုတ်တရက် ဟစ်ကြွေးသံသာ လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ လုံချန်၊ ဟုန်ရန်နှင့် လင်းဘတို့သည် ချင်ယွင် ပျောက်ကွယ်သွား သည့် နေရာတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ချင်ယွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဦးတည်ရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း သူတို့မျက်လုံးများက အံ့သြမှုအပြည့်နှင့်ပင်။

"ဒီတစ်ကြိမ်၊ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကတော့ အဆုံးသတ်သွားဖွယ် ရှိတယ်။ ချင်ယွင် အရမ်းဒေါသထွက်နေတာကို မြင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ" ဟုန်ရန်က ရေရွတ်လိုက် သည်။

"ဟမ့်၊ သူတို့ ရန်စမသင့်တဲ့လူကို ရန်စဖို့ သူတို့ကို ဘယ်သူက တိုက်တွန်းလို့လဲ။ သူတို့အနေနဲ့ ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နတ်ဆိုးကြယ်ကို ရန်စမိမှတော့, ပါးစပ် တစ်ပေါက် ကျန်ရင်တောင် ကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။” လုံချန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ချင်ယွင်နှင့် အချိန်များစွာ မကုန်ဆုံးဖူးသော်လည်း သူနှင့် အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ ချင်ယွင်သည် သူရန်စနိုင်သည့် အရာမဟုတ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ချင်ယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို မပြောနှင့်ဦး၊ နတ်ဆိုး နတ်ဘုရားတန်ခိုးစွမ်းအားကပင် ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ။ ချင်ယွင်သည် အုပ်စိုးရှင် မဟာနတ်ဆိုးနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူ့နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား တန်ခိုးစွမ်းအားသည် သူ့အောက် နိမ့်ကျခြင်းမရှိတော့ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထို့အပြင်, ကြောက်စရာကောင်းသည့် ညီငယ်ဆိုသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်လည်း ရှိနေသေးသည်။ ထိုအကြောင်းတွေးပြီး လုံချန်သည် သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေသည့် လင်းဘကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

လင်းဘလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည် "ဟမ့်, တကယ်လို့, မင်းတို့ သာ ငါ့ခယ်မကို အနိုင်ကျင့်ဝံ့ရင်, ဘဝက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ငါ မင်းတို့ကို သိခွင့်ပေးမယ်"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် လင်းဘသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ချင်ယွင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

လုံချန်နှင့် ဟုန်ရန်တို့သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကြပြီး ပုံရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချင်ယွင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

အနီးနားရှိ ရွှဲ့ခိုင်သည် ဆွံ့အကျန်ခဲ့သည်။ အခုနက လုံချန်နှင့် တခြားသူများသည် သူ့ကို မကြည့်ခဲ့ကြသော်လည်း ရွှဲ့ခိုင်သည် သူတို့ပြောသမျှ အထူးသဖြင့် လုံချန်၏ ချင်ယွင်အပေါ် အကဲဖြတ်မူကို ရွှဲ့ခိုင် ကြားနိုင်ပါသည်။

နတ်ဆိုးကြယ်လား…။

ဧရာမနတ်ဘုရားနန်းတော်၏ နန်းတော်သခင် လုံချန်ပင်လျှင် ဤသို့ ပြောဆိုရသည်။ သူတို့ သခင်လေးက ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့သနည်း။ ဧရာမနတ်ဘုရားနန်းတော်၏ နန်းတော်သခင် သည်ပင် သူ့ကို အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေလေသည်။

တခဏအတွင်း ရွှဲ့ခိုင်သည် အရမ်းကို သိချင်လာမိသည်။ သူသည် သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားရင်းဖြင့် စိတ်အနှောင့်ယှက် ဖြစ်မခံတော့ဘဲ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးသစ်ပင်၏ ဦးတည်ရာဆီ ပြေးသွားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းဖြစ်ပေါ်လာမည့် ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို သူ မည်သို့ အလွတ်ခံနိုင်မည်နည်း။

...

ချင်ယွင်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကောင်းကင်နတ်ဆိုးသစ်ပင်၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ အရှိန်ဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားခဲ့ပြီး၊ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူနှင့် ယွမ်ရှီရှီတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ အတူမတွဲခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် အကြင်လင်မယားအဖြစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ချင်ယွင်၏ နှလုံးသားထဲမှာ ယွမ်ရှီရှီက သူ့ဇနီး ဖြစ်နေပါပြီ။

ယခု ယွမ်ရှီရှီသည် ပြန်ပေးဆွဲခံထားရသည်။ ယင်းက ချင်ယွင်ကို မည်သို့ ဒေါသမထွက်စေ ဘဲ နေမည်နည်း။

သူ့ဘဝမှာ သူအမုန်းဆုံးအရာက သူဂရုစိုက်သည့် လူများကို ထိရဲသူများ ဖြစ်သည်။ သူ ဂရုစိုက်သည့် လူများကို ထိရဲသူတိုင်းသည် သူ၏ပြောင်းပြန်ကြေးခွံကို ကျူးကျော်ရာ ရောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သေခြင်းဆိုသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိသည်။

"လျှိုချန်းရှန်၊ လျှိုထန်းရှင်း၊ မင်းတို့က သေခြင်းတရားကို ချစ်မြတ်နိုးကြတဲ့ လူတွေပဲ။ ရက်စက်တဲ့အတွက် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့" ချင်ယွင်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်လာသည်။ သူသည် လေဟာနယ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက် သည်နှင့် သူ့အရှိန်ဟုန်က တဟုန်ထိုး တိုးမြင့်လာပြန်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် သူ့နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ချင်ယွင်သည် ကောင်းကင်ယံတိုင် ပြည့်လျှံနေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့်ဆန္ဒဖြင့် တစ်ကိုယ်တော် အမြန်ခရီးနှင်နေခဲ့ပြီး၊ လင်းဘ၊ လုံချန်နှင့် ဟုန်ရန်တို့သည် သူ့နောက်သို့ အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသည်။