အခန်း ၁၇၅၁

အခန်း (၁၇၅၁) ကလေးဧကရာဇ်ပြန်လည်ပေါ်လာခြင်း။

"ဝှီး…။"

လုံဟန်နှင့် လုံယွန်တို့သည် အဝေးမှ ချင်ယွင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာ များက ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချင်ယွင်သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့လက်မောင်းကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းပြီး ဟွန်ထျန်နတ်ဆိုးရုပ်တုကြီးကို သူ့ကနဦးစကြာဝဠာသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်ပို့လိုက်သည်။

ဟွန်ထျန်နတ်ဆိုးရုပ်တုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျောက်တုံးများစွာ ကွဲကြေသွားသော် လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် ပြုပြင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွင်အနေဖြင့် ဤကိစ္စကို လုံးဝ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။

"ညီအစ်ကိုချင်, မင်းက တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတယ်။ မင်း အခုနက ဘိုးဘေး နတ်ဘုရားကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ မင်း နှစ်ယောက်ကို ဆက်တိုက် သတ်ပစ် လိုက်သေးတယ်။ ငါကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့သာ မမြင်ရရင် သေတဲ့အထိ အရိုက်ခံရတောင် ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။" လုံယွန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

"ငါကိုယ်တိုင် မလုပ်ခဲ့ဘူးလေ၊ ငါ့အစွမ်းက ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားကို သတ်ဖို့ မလုံလောက် ဘူး။" ချင်ယွင်က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။

ကျောက်စိမ်းဓားဧကရာဇ် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားဖြစ်စေ, ရွှေကောင်းကင် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား ဖြစ်စေ သူတို့ကို သူကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင်၊ သူ့ခွန်အား သည် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများကြားတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းဟု ယူဆနိုင်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားကို အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ချင်ပါက၊ သူ့အတွက် အမှန်တကယ် ပြိုင်ဘက်ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ရင်တောင် မင်းက ကြီးမြတ်သော ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားရုပ်တုကြီးကို မင်းရဲ့သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားနိုင်ပြီး၊ အလုံးစုံ ပြီးပြည့်စုံခြင်း ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားရဲ့ ညီတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်လေ။ ညီအစ်ကိုချင်၊ မင်းကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တုန်းကလည်း မင်းက ဘာမှ အားမနည်းပါဘူး" လုံဟန်က စိတ်ခံစားမှုနှင့်အတူ သက်ပြင်းချနေပြီး၊ ချင်ယွင်ကို ကြည့်နေစဉ် သူ့မျက်လုံးများတွင် ခါးသီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ မနာလိုတောင် မဖြစ်မိပါဘူး။ သူ့ရှေ့က ဤလူငယ်သည် အမှန်တကယ် အံ့မခန်းဖြစ် လွန်းသည်။

"စကားမစပ် ညီအစ်ကိုချင်း၊ မင်းအသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ မင်းက သေမင်းဘိုးဘေး နတ်ဘုရားအဆင့်မျိုး တည်ရှိမူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ညီအကိုတွေ ဖြစ်လာတာလဲ။" လုံဟန်က မေးသည်။

"မှန်တယ်။ ငါလည်း သိချင်တယ်။ မင်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့တဲ့ မွန်းစတား တစ်ကောင်များ ဖြစ်နေမလား" လုံယွန်က ချင်ယွင်ကို သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယွင်က ပြုံးပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည် "အခု ငါ့အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ငါ တကယ်ကို မမှတ်မိတော့ဘူး။ ငါ ဒါကို မေးထားတာ တော်တော်ကြာပြီ"

"ဒါဆိုလည်း အကြမ်းဖျင်းတော့ သိရှိရမှာပေါ့။ ဥပမာ၊ ငါ့အစ်ကိုကြီးဆို နှစ်သန်းပေါင်း ၁၃၀ လောက် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့တယ်။ ငါက နှစ်ပေါင်း သန်း ၉၀ လောက် နေထိုင်ပြီးပြီ။" လုံယွန်က ဆက်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ငါတို့အဆင့်မှာ၊ ငါတို့ရဲ့ အသေးစိတ်အသက်ကို ဘယ်သူက မှတ်မိနိုင်မှာ လဲ။ မင်း ငါ့ကို အကြမ်းဖျင်းလောက် ပြောပြနိုင်တယ်။" လုံဟန်က ပြောသည်။

ချင်ယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည် "တကယ်လို့, အကြမ်းဖျင်း ပြောချင်ရရင်, ငါ့အသက် က တစ်ထောင်အောက်ပဲ ရှိသေးတယ်"

"ဘာ...." လုံဟန်နှင့် လုံယွန်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး နားကြားမှားနေပြီဟု ထင်ကာ မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။

"ညီငယ်ချင်၊ မင်း မှားများ ပြောလိုက်သလား။" လုံဟန်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွင်က လေးနက်သည့်အမူအရာဖြင့် ပြောသည် "မဟုတ်ဘူး၊ ငါက သေမျိုးကမ္ဘာမှာ နှစ်ရာဂဏန်းကျော်လောက်ပဲ ကျင့်ကြံခဲ့တာ။ အချိန်နဲ့ ရေတွက်မယ်ဆို ရင် နှစ်ပေါင်း ငါးရာထက်မနည်းပဲ ရှိလိမ့်မယ်။"

လုံဟန်နှင့် လုံယွန်တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

နှစ်ငါးရာအောက်....။

သေမျိုးတစ်ယောက်အဖြစ်ကနေ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အထွတ်အထိပ်အထိလား။

ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

သို့သော် ချင်ယွင်၏ လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်သောအခါတွင် သူတို့သည် လုံးဝကို ပြောစရာစကား မဲ့သွားရသည်။

ချင်ယွင်နှင့် ယှဉ်လိုက်ရင် သူတို့၏အသက်က မရေတွက်နိုင်လောက်ပင် ဖြစ်နေပြီ။

"နောက်ဆုံးတော့ ပန်ဂုမဟာနတ်ဆိုးနတ်ဘုရားက မင်းကို ဘာလို့ အမွေနှစ် ဆက်ခံခွင့် ပေးခဲ့လဲဆိုတာ ငါ သိလိုက်ပြီ။ သေမင်းဘိုးဘေးနတ်ဘုရားက မင်းကို သူ့ညီအဖြစ် ဘာကြောင့် အသိအမှတ်ပြုလဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားပြီ။" လုံယွန်က ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲ" ချင်ယွင်က ပြုံးပြုံးလေး မေးလိုက်သည်။

"မင်းက လူထူးဆန်းဖြစ်နေလို့ပေါ့" လုံဟန်နှင့် လုံယွန်တို့က တညီတညွတ်တည်း ပြောသည်။

ချင်ယွင်က ကူကယ်ရာမဲ့ ခေါင်းခါရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏ ကြီးထွားမှုနှုန်းက အမှန်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

ဝှီး...။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အခြားပုံရိပ်တစ်ခုသည် အဝေးမှ ပျံတက်သွားသည်။

ချင်ယွင်သည် ထိုလူကို ချက်ချင်း မှတ်မိသည်။ ထိုလူက ကျောင်းထျန်းမှလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ပါဘူး။

"မင်း ဘာလို့ ငါ့ကိုသတ်ဖို့ မကြိုးစားလဲ" ချင်ယွင်က ကျောင်းထျန်းကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ကျောင်းထျန်းက ရှိုက်ကြီးတငင် ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား ခြောက်ပါးက မင်းကို အဆုံးစွန်ထိတိုင် မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ နှစ်ယောက်က သေသွားတယ်။ ငါက လှုပ်ရှားဖို့သတ္တိရှိဦးမယ်လို့ မင်း ထင်လား။"

ချင်ယွင် ပြုံးလိုက်သည်။

ယနေ့ တိုက်ပွဲအပြီးမှာ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံတံဆိပ်ကို သူ့လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားရင် တောင် မည်သူမှ သူ့ကို ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ဝံ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်, သူသည် ချင်ယွင်နှင့် ရင်ဆိုင်ချင်သည်ဆိုလျှင် သေမင်းဘိုးဘေး နတ်ဘုရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်။

"မင်း ငါ့ကို မသတ်ရဲမှတော့, မင်း ဘာလို့ ဒီမှာနေတာလဲ" ချင်ယွင်က မေးသည်။

ကျောင်းထျန်းက ပြုံးပြီး ပြောသည် "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းက ကျောင်းချင်းနဲ့ ရွှေကောင်းကင် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားကို သတ်လိုက်တော့ ရွှေတိမ်တိုက် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား က မင်းကို လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သေမင်းဘိုးဘေးနတ်ဘုရားကလည်း မင်းကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားတော့ ချင်ယွင်က လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"သူ လှုပ်ရှားချင်ရင် လုပ်ရှားစေ။ ငါချင်ယွင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြောက်ဖူးဘူး။" ချင်ယွင်က မောက်မာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

ကျောင်းထျန်းသည် ခေါင်းကို အသာအယာယမ်းကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"မှန်တယ်၊ ညီငယ်ချင်၊ အဲဒီရွှေတိမ်တိုက် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားကို မင်း တကယ် သတိထားရ မယ်။ ဒီရွှေတိမ်တိုက် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားနဲ့ ရွှေကောင်းကင် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားက အချင်းချင်းပေါ် အလွန်မင်း လေးနက်တဲ့ ခံစားချက်တွေ ရှိတယ်။ သူတို့မှာ ညီအစ်ကိုတွေ ထက် သာလွန်တဲ့ ခံစားချက်တွေ ရှိတယ်လို့ ဆိုနိုင်တယ်။ သူက ဘယ်လိုပေးဆပ်မူပဲ ပေးဆပ်ရပါစေ မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။" လုံဟန်က ပြောသည်။

"ညီအစ်ကို ခံစားချက်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ခံစားချက်။ အဲဒါက ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုးလဲ" ချင်ယွင်က အံသြသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လုံဟန်နှင့် လုံယွန်တို့သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူတို့၏ အမူအရာတွေကို ကြည့်ပြီး၊ ချင်ယွင်၏အမူအရာက ချက်ချင်းပင် မကောင်းဆိုးဝါး သဖွယ် ဖြစ်လာသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့, ဟွန်ထျန်း နတ်ဆိုးကျောက်ရုပ်ထုကြီးရဲ့ အကာကွယ်နဲ့ဆို, ဒီရွှေတိမ်တိုက် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားက ငါ့ကိုသတ်ဖို့ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။" ချင်ယွင်က ပြန်ဖြေသည်။

လုံဟန်နှင့် လုံယွန်တို့လည်း ခေါင်းညိတ်သည်။

"စကားမစပ် ညီငယ်ချင်, မင်း ငါတို့နဲ့အတူ နဂါးကောင်းကင်နန်းတော်ဆီ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ။ နဂါးဘုရင် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားက မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်။" လုံဟန် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"နဂါးဘုရင် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရား၊ သူက ငါ့ကို ဘာအတွက် တွေ့ချင်တာလဲ" ချင်ယွင် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားသည်။

"မှန်တယ်။ နဂါးဘုရင် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားက ငါတို့နဂါးကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံး ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားတွေထဲက တစ်ပါးဖြစ်သလို, ငါတို့နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံး ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားလည်း ဖြစ်တယ်။ သူက မင်းကို နဂါးအသွင်ပြောင်း ခြင်း ရေကန်ထဲ ဝင်စေချင်ပြီး နဂါးနတ်ဘုရားအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲစေချင်တာကြောင့် ပဲ။" လုံဟန်က ပြောသည်။

"နဂါးအသွင်ပြောင်းခြင်း ရေကန်လား" ချင်ယွင်၏ မျက်နှာက စဉ်းစားတွေးခေါ်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

လုံဟန်နှင့် လုံယွန်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူလည်း မြင်ဖူးသည်။ သူတို့လည်း နဂါးအသွင်ပြောင်းခြင်း ရေကန်ထဲမှာ နှစ်ခြင်းခံခဲ့ကြသည်ဟု ပြောကြသည်။

နှစ်ခြင်းခံရန် နဂါးအသွင်ပြောင်းခြင်း ရေကန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ အကြီးမားဆုံးသော အလားအလာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွင်သည် စိတ်ဝိညာဉ်နဂါး၏ နဂါးစိတ်ဝိညာဉ်နှင့် နဂါးသွေးအနှစ်သာရကို ပိုင်ဆိုင် ထားသည်။ အကယ်၍, သူသည် နဂါးအသွင်ပြောင်းခြင်းရေကန်မှာ နိုးထစေနိုင်မည်ဆို လျှင်, မည်မျှ တူးဖော်နိုင်မည်ကို သူ မသိပါ။

"ကောင်းပြီလေ, ငါ မင်းတို့နဲ့အတူ နဂါးကောင်းကင်နန်းတော်ကို သွားမယ်။" ချင်ယွင် ခေါင်းညိတ် သဘောတူသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နဂါးသွေးမျိုးဆက်နှင့် နဂါးစိတ်ဝိညာဉ်သည် နဂါးအသွင်ပြောင်းခြင်း ရေကန်တွင် နိုးထလာသောအခါ မည်သို့မည်ပုံရှိမည်ကို သူလည်း သိချင်မိသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူသည် နဂါးဘုရင် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားကို တွေ့ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး အနက်ရောင် ကျောက်တုံးအတွက်မူ, သူသည် ရပ်ထားရုံသာ တတ်နိုင်ပါသည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်အင်ပါယာမြို့တော်သည် ယနေ့ ဖျက်ဆီးခံရခြင်း မရှိလျှင်ပင်၊ ထိုအချိန်တုန်းက အနက်ရောင် ကျောက်တုံးကို ဝယ်ယူသွားခဲ့သော အမျိုးသားကို ရှာတွေ့ရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။

"သွားကြရအောင်။ နဂါးဘုရင် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားက မင်းကိုတွေ့ရင် အရမ်း ဝမ်းသာလိမ့် မယ်။" လုံဟန်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ချင်ယွင်ကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။

ကောင်းကင်နတ်ဘုရားနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော် နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများသာ ထိုအရာကို လုပ်ဆောင် နိုင်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွင်နှင့် အခြားသူများသည် နဂါးကောင်းကင်နန်းတော်ဆီသို့ ပျံသန်း သွားလာခြင်းကိုသာ အားကိုးနိုင်ပြီး၊ သူတို့ လျှောက်လှမ်းရမည့်ခရီးက အလွန် ဝေးကွာလှ သည်။

သို့သော်လည်း ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် ချင်ယွင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ထိုအမျိုးသမီးသည် မုယွီမှလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မုယွီအနားတွင် ကလေးငယ်နှင့်တူသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။

ထိုကောင်လေးက သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးမပျက်ရှိနေပြီး၊ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသည့် ခံစားချက် ကို ပေးစွမ်းသည်။

အကယ်၍ ချင်ယွင်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပါက ထိုကောင်လေးသည် အင်မော်တယ် ကမ္ဘာတွင် သူသိရှိသည့် ကလေးဧကရာဇ်ဖြစ်နေသည်ကို မှတ်မိပေလိမ့်မည်။