အခန်း ၁၇၅၄

အခန်း (၁၇၅၄) ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို အမြတ်ထုတ်တာလဲ။

အချိန်တွေ အလျင်မြန် ကုန်သွားခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင် ငါးလကျော်သွားပါပြီ။

ဤငါးလတာကာလအတွင်း လုံလင်းအာနှင့် လုံဟန်တို့သည် မထွက်ခွာခဲ့ပေ။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး နဂါးအသွင်ပြောင်းခြင်းရေကန်ဘေးမှာ နေခဲ့ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး နောက်ပြန် မဆုတ်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ချင်ယွင်သည် လုံးဝ နိုးမလာသေးပေ။ ယင်းက နဂါးအသွင်ပြောင်းခြင်း ရေကန်ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုံလင်းအာနှင့် လုံဟန်ကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

"ဒီကောင် နှစ်ခြင်းခံတာ ကြာလှချေလား။ ငါးလတောင် ရှိသွားပြီ။ ငါသတ်မှတ်ထားတဲ့ စံချိန်ကို ကျော်သွားပြီ။" လုံလင်းအာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

သူမသည် သူမအဖေ တင်ထားသည့် သုံးလကြာစံချိန်ကို ချိုးဖျက်လိုက်သော်လည်း မျက်စိတ်တစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုလူက သူမ၏မှတ်တမ်းကို တိုက်ရိုက် ချိုးဖျက်ခဲ့ပြီး၊ နိုးထလာမည့်ပုံ မပေါ်သေးပေ။

"ငါ မင်းကို ပြောဖို့မေ့နေတာ။ ​​ဒီကောင်က လူထူးဆန်းပဲ။ ငါတို့အနေနဲ့ သူ့ကို သာမန် အသိနဲ့ နားမလည်နိုင်ဘူး။ သူ နောက်ထပ် ငါးလလောက် နှစ်ခြင်းခံရင်တောင် ငါ လက်ခံနိုင်တယ်။" လုံဟန်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

"လူထူးဆန်းလား" လုံလင်းအာက ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် မေးသည်။

"ဒီလူကောင်က တစ်ချိန်က ကောင်းကင်အင်ပါယာမြို့တော်မှာရှိတဲ့ အဲဒီကျောက်တုံးထဲက စွမ်းအင်အားလုံးကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူခဲ့တာ။ ဒါ့အပြင်, သူက ကြီးမြတ်သော ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားတစ်ပါးအပါဝင် ဘိုးဘေးနတ်ဘုရားနှစ်ပါးကို သွယ်ဝိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့သေးတယ်။ ဒီကောင်က လူထူးဆန်းလို့ မင်း မထင်ဘူးလား။" လုံဟန်က ပြုံးပြီး ရှင်းပြသည်။

လုံလင်းအာသည် ခဏလောက် မှင်သက်သွားပြီး နဂါးအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းရေကန်ထဲမှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည့် ချင်ယွင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမရှေ့က ဤလူငယ်သည် ကောင်းကင်ဘုံကို အံတုသည့်အရာတွေ အများကြီး လုပ်နိုင် လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မိမှာလဲ။

သူမက ချင်ယွင်အကြောင်းကို ပိုသိချင်လာသည်။

အချိန်တွေက အလျင်မြန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ နောက်ထပ် ငါးလလောက် ကြာသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ လုံလင်းအာသည် ထုံကျင်နေခဲ့ပြီ။ ဆယ်လတောင် ရှိသွားပြီ။ ဤလူသည် ဆယ်လပြည့်အောင် နှစ်ခြင်းခံခဲ့သော်လည်း နိုးထလာမည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရသေး ပါ။

ချင်ယွင်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အသက်ဓာတ် အရိပ်အယောင်ကို သူမ မခံစားခဲ့ရပါက၊ ချင်ယွင်သည် နဂါးအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းရေကန်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟုပင် သူမ တွေးထင်မိပေလိမ့်မည်။

အခုချိန်မှာတော့ သူမရှေ့က ဤလူကောင်သည် သူ့ကို အမှန်တကယ် ကျိန်ဆဲချင် လောက်အောင် ထူးဆန်းသူဟု သူမ လုံးလုံး ယုံသွားပါပြီ။

နောက်ထပ် နှစ်လအကြာတွင်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့, နဂါးအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ရေကန်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိလာခဲ့သည်။

ချင်ယွင်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး နဂါးအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းရေကန်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ညီငယ်ချင်, ဘယ်လိုနေလဲ၊ အပြောင်းအလဲရှိလား" လုံဟန်က ကမန်းကတန်း ရှေ့ကို လှမ်းပြီး မေးသည်။

ယခင်က၊ လုံလင်းအာ နိုးထလာသောအခါတွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအခြေခံသည် အလွန် ကောင်းမွန်လာရုံသာမက၊ သူမ၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များလည်း အားကောင်း လာကာ သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကိုလည်း အလွန်မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော်၊ အခု ချင်ယွင်သည် နှစ်ခြင်းခံပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ကြီးကြီးမားမား အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု ဖြစ်လာရလိမ့်မည်။

"အပြောင်းအလဲအချို့ ရှိတယ်။" ချင်ယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။

"ဘာအပြောင်းလဲလဲ" လုံလင်းအာနှင့် လုံဟန်တို့သည် ချင်ယွင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြသည်။

ချင်ယွင်က တခဏလောက် စဉ်းစားပြီး "ငါ့ရဲ့ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက နည်းနည်း တိုးလာပုံရတယ်" ပြောလိုက်သည်။

"တခြားပြောင်းလဲ ရှိသေးလား" လုံဟန်က ဆက်မေးသည်။

"အခြားပြောင်းလဲလား။ ပျောက်နေပုံရတယ်" ချင်ယွင်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"မဟုတ်သေးပါဘူး။ ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မင်းက တစ်နှစ်လောက် နှစ်ခြင်းခံပြီးပြီလေ။ မင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ် တခြားပြောင်းလဲမှုတွေ မရှိနိုင်မှာလဲ။ မင်းရဲ့မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်တွေ သန်မာလာအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးလား။" လုံဟန်က မေးသည်။

သူ့ဘေးမှာရှိ လုံလင်းအာသည်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ ရှိနေသည်။ ချင်ယွင်၏အဖြေသည် သူ၏နှစ်ခြင်းခံခြင်း အချိန်နှင့် မကိုက်ညီကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"တကယ်ကုန်သွားပြီ။ ငါ့ရဲ့ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက နည်းနည်း တိုးလာတယ်လို့ ခံစားရ တယ်။ တခြားဘာမှ မပြောင်းလဲဘူး။" ချင်ယွင်က ထပ်မံ အတည်ပြုသည်။

လုံလင်းအာနှင့် လုံဟန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ မင်းက အချိန်အကြာဆုံး နှစ်ခြင်းခံခဲ့တာလေ။ ဒါကြောင့် မင်းက ကြံ့ခိုင်မူ အများဆုံးလူ ဖြစ်သင့်တယ်။ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ် နည်းနည်းလေးပဲ ကြံ့ခိုင်လာတာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။" လုံဟန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူက လူသားဖြစ်တာကြောင့် နှစ်ခြင်းခံခြင်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အများကြီး အားနည်းသွားတာလား။" လုံလင်းအာက ပြောသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် သူမစိတ်နှလုံးထဲတွင် အနည်းငယ် မျှတသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချင်ယွင်၏ နှစ်ခြင်းခံခြင်းက ကောင်းကင်ဘုံကို အန်တုနိုင်သည်အထိ သန်မာလာမည်ဆိုလျှင် သူမသည် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ခံစားရလိမ့်မည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်" လုံဟန် ဝမ်းနည်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ချင်ယွင်သည် နောက်ထပ် အံ့ဖွယ်များကို ဖန်တီးနိုင်မည်ဟု မူလက သူ မျှော်လင့် ထားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကိုသာ မြှင့်တင်နိုင်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သို့သော်၊ ချင်ယွင်သည် အချိန်တိုင်း အံ့ဖွယ်များကို ဖန်တီးနိုင်မည်မဟုတ်ဟု တွေးမိပြီး၊ သူ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"အစ်ကိုကြီး လုံဟန်၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်လောက် သန်မာလာလဲဆိုတာ သိရအောင် မင်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ချင်တယ်" ချင်ယွင်သည် လုံဟန်ကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက် သည်။

"အင်း၊ ငါ မင်းနဲ့ မတိုက်ဘူး။ မင်းရဲ့ အနှစ်သာရက ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။" လုံဟန်က ငြင်းသည်။

ချင်ယွင် ပြုံးလိုက်သည်။ လုံဟန်သည် ထိုအရိပ်မည်းကြီးမှ ထွက်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူက ပြုံးပြီး ပြောသည် "ဒီတစ်ခါတော့ ငါ လေဟာနယ် အစစ်မှန် အဓိပ္ပာယ်ရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးမပြုတော့ဘူးလို့ အာမခံပါတယ်။ ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖလှယ်မှုတစ်ခုပါပဲ"

"တကယ်လား" လုံဟန်က ချင်ယွင်ကိုကြည့်ကာ မေးသည်။

ချင်ယွင်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

လုံဟန်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် အပျော်ရိပ်သမ်းသွားသည် "ဟား....၊ ဟား...၊ ဒါ မင်း ပြောတာနော်။ မင်းက အမြတ်ထုတ်ခံချင်နေမှတော့ လှည့်စားလို့ မရဘူးနော်။ ငါ မင်းကို အမြတ်ထုတ်ဖို့ လုပ်နေတာ ကြာလှပြီ။ မင်းက ငါ့ဆီ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အစပြုလာမယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး။"

လုံဟန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ချင်ယွင်၏ လေဟာနယ် အစစ်မှန် အဓိပ္ပာယ်ကြောင့် သူ ကြောက်ရွှံ့ထိတ်လန့်သွားသည့် အချိန်မှစ၍၊ သူသည် ချင်ယွင်ကို ရက်ရက်စက်စက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရန် အမြဲလိုလာခဲ့သည်။ အခု သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဤအခွင့်အရေးကို အမိဖမ်းနိုင်တော့မည်။ သူ မည်သို့ လက်လွတ်ခံနိုင်မည်နည်း။

ချင်ယွင်သည် သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသော လုံဟန်ကို ကြည့်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

တစ်ကယ်တော့၊ သူ့စိတ်ထဲတွင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ နောက်ဆုံးအကြိမ် နှိပ်စက်ခံရသည့်လူက လုံဟန်ဖြစ်နေသေးသည်။

လုံဟန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ချင်ယွင်ကို နဂါးကောင်းကင်နန်းတော် အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်ခေါ်သွားသည်။

ရှေးခေတ်နတ်ဘုရားနယ်ကမ္ဘာ၏ မြေအနေအထားသည် တကယ်ကို ကျယ်ပြန့်လွန်းပြီး ဧရိယာအများစုသည် လူသူဆိတ်သုန်းနေသည်။ နဂါးကောင်းကင်နန်းတော် တည်ရှိရာ တောင်တန်း၏ အစွန်အဖျားမှာလည်း အလားတူပင်။ ထို့ကြောင့် ချင်ယွင်နှင့်လုံဟန် တို့သည် စိတ်လွှတ်ကိုယ်လွှတ် ဤနေရာတွင် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

လုံလင်းအာသည် ချင်ယွင်၏ တိုက်ပွဲစွမ်းရည်ကို သိချင်သောကြောင့် သူမသည် သူတို့ နောက်သို့ လိုက်သွားကာ တစ်ဦးတည်းသော ပရိသတ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လုံဟန်နှင့် ချင်ယွင်တို့သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ဆန့်ကျင်ဘက် အနေထား ရင်ဆိုင်နေကြ ပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများက တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပါသည်။

"ဟား...၊ ဟား...၊ ညီငယ်ချင်, မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။ ငါ စတော့မယ်နော်" လုံဟန် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"စကြရအောင်" ချင်ယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။

လုံဟန်၏ ပါးစပ်ထောင့်စွန်းက အထက်သို့ တွန့်ကွေးသွားကာ သူ့ပုံရိပ်က ပေါက်ကွဲ ထွက်သွားသည်။

ချက်ခြင်းပင်၊ သူသည် ချင်ယွင်ဆီသို့ လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ချင်ယွင်၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချင်ယွင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှောင်မပြေးပေ။ သူလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်သီး တစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ လုံလင်းအာက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါသည်။

လုံဟန်သည် နဂါးမျိုးနွယ် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများကြားတွင် အသန်မာဆုံး ဖြစ်ပြီး သူ့ဖခင်သာ သူ့ထက် သာလွန်သည်။

ဤချင်ယွင်သည် သူ့အား ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် အမှန်ပင် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်လိုမှုကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွင် နှိပ်စက်ခံရတော့မည်ကို စောင့်မျှော်နေရင်း လုံဟန်၏ မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေပါသည်။

"ဘုန်း.."

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ၊ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဥက္ကာပျံတစ်ခုကဲ့သို့ နောက်သို့ ပျံသန်းသွားကာ၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီး၊ နက်ရှိုင်းသော တွင်းနက်ပေါက်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးသွားခဲ့သည်။

အနားတွင်၊ လုံလင်းအာသည် နောက်ပြန် လွင့်ထွက်သွားသူမှာ ချင်ယွင်မဟုတ်ဘဲ လုံဟန် ဖြစ်သောကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" လုံဟန်သည် တွင်းနက်ထဲမှထကာ ပဟေဠိဆန်သည့် အမူအရာ ဖြင့် မေးသည်။

အစောပိုင်းက ထိုလက်ချက်ထဲမှာ သူ့အစစ်မှန် အဓိပ္ပာယ်ကို အသုံးမချခဲ့သော်လည်း ထိုလက်သီး၏ အစွမ်းက ချင်ယွင် ခုခံနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။ ထို့အပြင် ချင်ယွင်သည် အခုနက သူ့အစစ်မှန် ရည်ရွယ်ချက်ကို မသုံးမပြုခဲ့ပေ။

"အစ်ကိုကြီး လုံဟန်, မင်းရဲ့ အစစ်မှန် အဓိပ္ပာယ် စွမ်းအားကို အသုံးပြုဖို့ ငါ အကြံပေးချင် တယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် နှိပ်စက်ရလိမ့်မယ်" ချင်ယွင်သည် တွင်းနက်ထဲရှိ လုံဟန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါ မင်းကို ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားနဲ့ အနိုင်မယူနိုင်ဘူးလို့ ငါမယုံဘူး။" လုံဟန်သည် အလွန်အမင်း မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဟစ်ကြွေးပြီးနောက် ချင်ယွင်ဆီသို့ ပြေးသွားပြန်သည်။

သို့သော် ချင်ယွင်၏ရှေ့သို့ သူရောက်လာချိန်တွင် ချင်ယွင်၏လက်သီးက သူ့ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ခွဲကာ ဧရာမကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားခဲ့သည်။