အခန်း ၂၆၃

အခန်း (၂၆၃) - ကွာရှင်းမလား၊ မကွာရှင်းဘူးလား။

ရွှယ်နင်သည် ယခင်က ရွှယ်နင်မဟုတ်တော့ပေ။ သူမက ဘာမှပြန်မလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်းရပ်နေလျှင်တောင် စုယွီက သူမအား ရိုက်ရဲမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူမရှေ့တွင် သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်သော အစေခံချိုးကျွီက အကာအကွယ်ပေးရန် ရပ်နေသေး၏။

အားချဲ့ ပေးထားသော အစေခံများထဲတွင် ချိုးကျွီက သူမ၏လုံခြုံရေးကို အဓိကတာဝန်ယူရသူဖြစ်ကြောင်း အခုမှ သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။

စုယွီ၏ ချောမောသောမျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူရော်နေပြီး၊ သူ၏ ဓားတစ်လက်လို စူးရှသော အကြည့်များက ရွှယ်နင်၏ နှင်းပွင့်လို ဖြူဖွေးနုနယ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် စိုက်ကျနေသည်။

သူ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထိုပါးရိုက်ချက်က သူ၏ကိုယ်ပိုင်ပါးပြင်ပေါ်သို့သာ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားလေသည်။

အမြဲတမ်း မောက်မာပြီး အေးစက်တတ်သော အမျိုးသားက ယခုအခါတွင်မူ အားနည်းချက်တစ်ခုကို ခဏတာ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်မိသည်။

"ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက နင့်လက်ချက်ဆိုတာ ငါသိတယ်"

သူက ရွှယ်နင်၏ လက်ရှိအဆင့်အတန်းနှင့် သူမနောက်ကွယ်မှ လီချန်ချဲ့၏ အင်အားကို သိနေတာကြောင့် ဒေါသထွက်နေပေမယ့် ဖွင့်မပြောရဲဘဲ အံကြိတ်ကာ ရွှယ်နင်အား စူးရဲစွာစိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"အရမ်းလည်း ဝမ်းသာမနေနဲ့ဦး။ ယန်ယန်နဲ့ ငါက ငယ်ချစ်ဦးတွေပဲ။ မနက်ဖြန် သူ(မ)အိမ်တော်ကိုသွားပြီး ငါရိုးရိုးသားသား တောင်းပန်လိုက်ရင် သူ(မ)ငါ့ကို သေချာပေါက် ခွင့်လွှတ်မှာပဲ။ ရွှယ်နင်.. စောင့်သာကြည့်နေလိုက်၊ နင့်သဘောအတိုင်း ဖြစ်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး"

ရွှယ်နင် ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏အလှတရားက တောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ရှင့်ရဲ့ သတင်းကောင်းကို ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်"

ထို့နောက် ထပ်နေလည်း အဓိပ္ပါယ်မရှိတော့ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီနေ့အတွက် ဇာတ်လမ်းက ပြီးဆုံးသွားပြီ။

ရှေ့ဆက်ရမည့်အရာများက စုယွီရင်ဆိုင်ရမည့် ပို၍ကြီးမားသော ဇာတ်လမ်းကြီးပင်။

တကယ်တော့ စုယွီလိုလူက သနားစရာကောင်းပါတယ်။

မောက်မာပြီး ထိန်းကျောင်းမရတဲ့ သူက သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးပြီး အချစ်ရေးကိစ္စများကို လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေခဲ့တယ်။

သို့သော် လက်တွေ့မှာ ထိုမယားငယ်က သူ့အပေါ် အမှန်တကယ် ရိုးသားဖြူစင်စွာ ချစ်ပါသလား။

သူမက သူ့အဆင့်အတန်း၊ ရာထူးနှင့် အာဏာကိုသာ ချစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ အောင်မြင်ကျော်ကြားလာချိန်တွင် သူမက ရူးသွပ်မတတ် မြတ်နိုးပြမည်မှာ သဘာဝပင်။

သို့သော် သူသာ ဘာမှမစွမ်းဆောင်နိုင်ဘဲ နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ စည်းစိမ်ကိုပင် မထိန်းသိမ်းနိုင်လျှင် သူ့အပေါ် သူမ ဘယ်လောက် ရိုးသားနိုင်မှာလဲ။

ဒီဘဝမှာတော့ စုယွီနဲ့ ယွင် ဆိုတဲ့ မိန်းမတို့ အချင်းချင်းသာ ရစ်ပတ်ရှုပ်ယှက်ခတ်နေကြပါစေတော့။

သူမ၏ ယန်ယန်ကတော့ အစ်ကိုလုနှင့် အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ပြီး သုံးနှစ်အတွင်း ကလေးနှစ်ယောက်မွေးဖို့ကသာ တကယ့်အရေးကြီးဆုံးကိစ္စပဲ။

ရွှယ်နင်သည် စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် ဝမ်ရှို့ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ငယ်စဉ်က မရေမတွက်နိုင်အောင် လျှောက်ခဲ့ဖူးသည့် အမိုးပါသော စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာရင်း ချိုးရွှေခြံဝင်းတွင် ရပ်ကာ သခင်မကျန်းထံ သွားရောက်လည်ပတ်သည်။

တစ်ချိန်က စည်ကားပြီး ခမ်းနားခဲ့သော ခြံဝင်းလေးတွင် ယခုအခါ အစေခံအနည်းငယ်သာ ရှိတော့၏။ ခြံတံခါးအပြင်ဘက်တွင် အထိန်းတော်စုန့် တစ်ယောက်တည်းသာ ရပ်နေပြီး သူမက ရွှယ်နင်လာတာကို မြင်သည်နှင့် မရင်းနှီးသော အစေခံကောင်မလေး အနည်းငယ်ကို လက်ဖက်ရည်ဖျော်ရန် လက်ဖက်ရည်ခန်းထဲသို့ အလျင်စလို စေလွှတ်လိုက်သည်။

တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း ရွှယ်နင်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒီအစေခံတွေက ဘယ်သူတွေလဲ"

အထိန်းတော်စုန့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ အသံကိုနှိမ့်လိုက်သည်။

"နယ်စားမင်းက လီယွမ်မှာ လူလိုတယ်ဆိုပြီး သူတို့အားလုံးကို ကိုယ်လုပ်တော်နျဲ့ဆီ ပို့လိုက်တာလေ။ အရင်က သခင်မလေးပြောခဲ့တာကို သတိရပြီး သခင်မကလည်း ခြံထဲမှာ လူနည်းတာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ တွေးပြီး ကန့်ကွက်မနေခဲ့ဘူး။ ဒီအစေခံတွေက သခင်မကိုယ်တိုင် အသစ်ဝယ်ထားတာ၊ သခင်မကြီး ဒါမှမဟုတ် နယ်စားမင်းအိမ်တော်နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ဘူး။ သူတို့က သခင်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လူတွေပါ"

ရွှယ်နင်၏ မျက်မှောင်များ ပို၍ကျုံ့သွားပြီး ကန့်လန့်ကာကိုမတင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ရက်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာသေးသော်လည်း သခင်မကျန်းမှာ အတော်လေး ပိန်ချုံးနေပြီး မျက်လုံးထောင့်များ နီရဲနေသည်— သူမ ငိုထားကြောင်း သိသာလှသည်။

စောစောက ဝမ်ရှို့ခန်းမဆောင်တွင် သားအမိနှစ်ယောက် စကားပြောရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။

ယခု ချိုးရွှေခြံဝင်း တိတ်ဆိတ်နေချိန်တွင် ရွှယ်နင်က အထဲသို့ဝင်သွားပြီး သူမအနားသို့ ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ တိုးကပ်သွား၏။

သူမ လာတာကို မြင်တဲ့အခါ သခင်မကျန်းက မျက်လုံးထောင့်များကို သုတ်လိုက်ပြီး အတင်းပြုံးပြလိုက်သည်။

"နင်နင်၊ ဒီကို ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

"ဒီနေ့ သမီးက သခင်မလင်နဲ့အတူ နယ်စားမင်းအိမ်တော်ကို လာတာဆိုတော့ အမေ့ဆီကို သေချာပေါက် လာတွေ့ရမှာပေါ့"

"သမီး အစ်ကိုရော ဘယ်မှာလဲ"

"သူက သခင်မလင်နဲ့ အတူပြန်သွားပြီ"

"တကယ်တော့ သမီးအစ်ကိုက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ သူ့ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာရော ရုပ်ရည်ကပါ အားယွီထက် အများကြီး သာလွန်တယ်"

ဝေ့ကျန့်ယန် ရေထဲကျသွားပြီး လုစစ်လင်က ကယ်ဆယ်ခဲ့ပြီးနောက် သခင်မလင်က လုစစ်လင်ကို သဘောမကျလျှင်တောင်မှ ဝေ့ကျန့်ယန်၏ ရှေ့ရေး ဂုဏ်သတင်းအတွက် စဉ်းစားရပေလိမ့်မည်။

သခင်မလင်က လုစစ်လင်ကို ယန်ယန်အား အိမ်တော်သို့ ပြန်လိုက်ပို့ရန် တိတ်တဆိတ် ခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းမှာ ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိ၍ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒီလိုဖြစ်လာတာကို မြင်ရတော့ ရွှယ်နင်က သဘာဝကျကျ ဝမ်းသာသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"သခင်မကြီးက မနက်ဖြန် စုယွီကိုခေါ်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ စုယွီက ယန်ယန်နဲ့ မတန်ပါဘူး။ ကျွန်မအစ်ကို လုနဲ့ လက်ထပ်တာက အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်"

သခင်မကျန်းက ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။

"စုယွီက ယန်ယန်နဲ့ လက်ထပ်ပြီး စုချင်းက သမီးအစ်ကိုလုနဲ့ လက်ထပ်မယ်လို့ အမေ အမြဲထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး၊ ကောင်းကင်ဘုံက ကံကြမ္မာစုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောင်းလဲလိုက်သလိုပဲ သာမန်လူတွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေ ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားရတယ်။ ဒီခံစားချက်က ထူးဆန်းတယ်— သေချာတော့ မဖော်ပြတတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အားစု ပြောတာမှန်တယ်၊ အမေလည်း အခုတလော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဟုတ်သလိုပဲ၊ ယန်ယန်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး"

သေချာပေါက်ကို ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားရမယ်—ဒါသာ အရင်ဘဝကဆိုလျှင်ပေါ့။

ယခုအချိန်ဆိုလျှင် သခင်မကျန်း၏ ရုပ်အလောင်းမှာ ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့နေလောက်ပြီ။

ရွှယ်နင်သည် သခင်မကျန်း အသက်ရှင်နေသေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်မိပြီး သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်ပိုင်း အရာများစွာကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရမိသည်။

"အမေရယ်၊ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်ကျစရာ စကားတွေ မပြောပါနဲ့။ အဒေါ်လင်က အမေ့ကို အမြန်ဆုံး စိတ်ပြေပျောက်စေချင်လို့ ပြောတာပါ"

"အင်းပါ..."

သခင်မကျန်းက ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ရွှယ်နင်ကို ဘေးတွင်ထိုင်ရန် ဆွဲခေါ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ခြောက်ကပ်လွင့်မျောနေမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရွှယ်နင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နောက်ပြောင်မှုအချို့ဖြင့် သူမကို စိတ်သက်သာရာရစေရန် ကြိုးစားသော်လည်း သခင်မကျန်းမှာ မရယ်နိုင်ပေ။

မူလကတည်းက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ဖိစီးနေခဲ့ရာ ရွှယ်နင်နှင့် ရင်ဖွင့်စကား အနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက်တွင် ထိုဝမ်းနည်းမှုက ခံစားရခက်လောက်အောင် ဖြစ်လာသည်။

သခင်မကျန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်တက်လာပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

ရွှယ်နင်၏ ရင်ထဲ နာကျင်သွားသည်။

"အမေ... တကယ်တော့ ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

တကယ်တော့ သူမ အကြောင်းရင်းကို ကောင်းကောင်းသိနေပေမယ့် ထုတ်ပြောရန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

သခင်မကျန်းက အချိန်အတော်ကြာ တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေပြီးနောက် သူမအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ဒီလိုမျိုး ငိုနေရခြင်းအတွက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

သူမက ခါးသီးစွာ အတင်းပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး— အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတွေပါ။ ငိုလိုက်ရရင် သက်သာသွားပြီး ပြီးသွားမှာပါ။ နင်နင်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အမေ အဆင်ပြေပါတယ်"

ရွှယ်နင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"နယ်စားမင်းက ကိုယ်လုပ်တော်နျဲ့ကြောင့် အမေ့ကို ထပ်ပြီး မကောင်းလုပ်ပြန်ပြီလား"

သခင်မကျန်း တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"ဒါလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အမေ့ဘာသာ ဒုက္ခရှာမိတာပါ"

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က သူမက ယန်ရှီကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး အချိန်ဖြုန်းရန်အတွက် မုန့်ပန်းကန်အချို့ကို ကိုယ်တိုင်ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

သူမက မုန့်တွေကို ခြံဝင်းတိုင်းကို ပို့ပေးခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်နျဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ စားပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ဗိုက်အောင့်ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ထိုညမှာပင် စုယီလီက သူမဆီရောက်လာပြီး ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ကြံရန်အတွက် အကြံအစည်များ ဆင်သည်ဟု စွပ်စွဲကာ အိမ်ရှင်မဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော ယခုအချိန်အထိ သူမသာ ကိုယ်လုပ်တော်နျဲ့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်လိုသည့် စိတ်အနည်းငယ်ရှိခဲ့ပါက ကိုယ်လုပ်တော်နျဲ့မှာ ယခုထိ အသက်ရှင်နေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုအမျိုးသားက သူမ၏ ရှင်းပြချက်များကို နားမထောင်ဘဲ ကိုယ်လုပ်တော်နျဲ့ဘက်မှသာ အမြဲကာကွယ်ပြောဆိုနေသည်။ ထို့အပြင် ကိုယ်လုပ်တော်နျဲ့က ကျန်းမာရေးမကောင်းကြောင်း ပြောကာ အလုပ်ရှုပ်သော အိမ်မှုကိစ္စများကို သူမလက်ထဲသို့ ပြန်လည် ပစ်ချပေးခဲ့ပြန်၏။

အကယ်၍ သူမက ထိုကိစ္စများကို မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက သခင်မကြီးရှဲ့နှင့် သူတို့၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။

လင်မယားအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး တစ်ချိန်က သူလည်း သူမကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

လက်ထပ်စအချိန်များတွင် သူက သူမကို အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဂရုစိုက်ခဲ့၏။

ဘာကြောင့်များ အရာအားလုံးက ဒီလိုဖြစ်လာရတာလဲ။

သခင်မကျန်း နားမလည်နိုင်ပေ။ ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကြောင့် စားမဝင်၊ အိပ်မပျော်ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

သူမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး အဓိပ္ပါယ်မဲ့သွားသလို ခံစားနေရတယ်။

"ကွာရှင်းလိုက်ပါ"

ရွှယ်နင်က သခင်မကျန်း၏ အေးစက်ပြီးသွယ်လျသော လက်ကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... သမီးရဲ့ အကြံကို သေချာစဉ်းစားကြည့်ပါ။ အကယ်၍ အမေသာ ကွာရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်ကို လူလွှတ်ပြီး သမီးဆီ အကြောင်းကြားပေးပါ။ သမီးက အမေ့ကို ဒီဒုက္ခတွေထဲကနေ လွတ်မြောက်အောင် သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပါ"

"ဒါပေမဲ့..."

သခင်မကျန်းက နောက်ထပ်ခြေလှမ်းတစ်ခုကို လှမ်းရန် မရဲဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

ရွှယ်နင်၏ အကြည့်များမှာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှုကြောင့် တောက်လောင်နေ၏၏။

"ဒါပေမဲ့ဆိုတာ မရှိဘူး။ အမေ ကွာရှင်းကို ကွာရှင်းရမယ်"

သခင်မကျန်းက သူမ၏အကြည့်များကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။

"အမေ... အမေ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်စဉ်းစားပါဦးမယ်"

သခင်မကျန်း ဘာကိုကြောက်နေလဲဆိုတာကို ရွှယ်နင်လည်း သိတယ်။ ဒါ့အပြင် ကလေးများကိုလည်း ဂရုစိုက်ရဦးမှာဖြစ်တဲ့အတွက် ကွာရှင်းဖို့ကို သူမက ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါ့မလား။

သူမက အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် မျက်လုံးများကို ကွေးညွှတ်လိုက်သည်။

"ရှေ့မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျန်သေးတာပဲ။ အမေ့အတွက် စဉ်းစားဖို့ အချိန်တွေ အများကြီးရှိပါသေးတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် အမေ ကိုယ့်ဘာသာ နားလည်လာမှာပါ။”