အခန်း ၂၇၀

အခန်း (၂၇၀) - ဝူကျင်းယီ၏ မကျေနပ်ချက်

အပြင်ဘက်ခြံဝင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီးကတည်းက ဝူကျင်းယီသည် ကျိုယင်းဆောင်သို့ လာရောက်လည်ပတ်လေ့ သိပ်မရှိတော့ပေ။

သူမကို ဒုတိယတံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းဘက်ခြံဝင်းသို့ ဝင်ခွင့်မပြုထားဟု ဆိုကြပြီး လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက သခင်မဝမ်ဆီသို့ပင် သွားရောက်နှုတ်ဆက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ယနေ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဝူကျင်းယီ၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်ကာ ဖြူဖျော့နေပြီး အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံပေါ်၏။

ရွှယ်နင်က ပန်းပုရုပ်လုံးကြွ ထွင်းထုထားသော သစ်မွှေးကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမဘေး၌ သူမရွေးချယ်ထားသော ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် လူငယ်အချို့၏ ပုံတူပန်းချီကားများကို တင်ထားလေသည်။

ဝူကျင်းယီသည် ကျိုယင်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူမ၏အကြည့်များက အခန်းတွင်းသို့ ရဲတင်းစွာ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုသွားသည်။ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ပိုင်နက်ကို စစ်ဆေးနေသော မုဆိုးတစ်ယောက်လိုပင် သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော မာနတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရွှယ်နင်၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံမှသာ သူမ၏မျက်နှာထားက နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားတော့သည်။

ထိုလူငယ်များ၏ ပုံတူပန်းချီကားများနှင့် နောက်ခံရာဇဝင်များကို သေချာလေ့လာပြီးနောက်၊ ဝူရှီက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သခင်မလေးက အားယီအတွက် ဒီလောက်တောင် ဂရုတစိုက် စီစဉ်ပေးတဲ့အတွက် အတိုင်းမသိ ကျေးဇူးတင်လှပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလူငယ်တွေရဲ့ စရိုက်နဲ့ အကျင့်စာရိတ္တကို သေချာစုံစမ်းပြီးပါပြီလား"

ရွှယ်နင်က လူလွှတ်ပြီး သေချာစုံစမ်းခိုင်းထားတာကတော့ သဘာဝပင်။ သူမ ရွေးချယ်စဉ်က နန်းတွင်းစာမေးပွဲအောင်မြင်ထားသော ပညာရှင်များ၏ စံနှုန်းများကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး အချည်းနှီးအချိန်ဖြုန်းနေသော မိန်းမလိုက်စားသည့် လူငယ်များကို ဖယ်ထုတ်ထားခဲ့သည်။

သူမက ဝူကျင်းယီကို သဘောမကျသော်လည်း၊ တမင်တကာ ဒုက္ခပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

ဝူကျင်းယီ စောစောစီးစီး အိမ်ထောင်ပြုသွားပြီး ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်မှာ ပြဿနာမရှာရန်သာ သူမ မျှော်လင့်သည်။

သို့သော်လည်း၊ ဝူရှီ၏ စကားပြောဟန်က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းနေသည်။

ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော် ဆက်ခံသူ၏ ဇနီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အိမ်တော်ရှိ မျိုးဆက်သစ်များအတွက် အိမ်ထောင်ရေးစီစဉ်ပေးရန်မှာ သူမ၏ တာဝန်ပင်။

လီချန်လဲ့အတွက်ဆိုလျှင်ပင် သင့်လျော်မည့် ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ကို သူမ ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ပေးမည်ဖြစ်၏။

သို့သော် ဝူကျင်းယီက လီမိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ်ထဲမှ တစ်ယောက်မဟုတ်ပေ— ဒီကိစ္စအတွက် သူမ ဘာလို့ အလုပ်ရှုပ်ခံနေရမှာလဲ။

သေချာစုံစမ်းပေးတာက စေတနာသက်သက်သာဖြစ်ပြီး လုပ်ကိုလုပ်ရမည့် တာဝန်မဟုတ်ပေ။

ဝူမိသားစုက သူမရှေ့မှာ ဟန်ကြီးပန်ကြီး လုပ်နိုင်မယ် သို့မဟုတ် သူမကို ကိရိယာတစ်ခုလို အသုံးချနိုင်မယ်ဆိုပြီး မတွေးသင့်ဘူး။

ရွှယ်နင်က ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒုတိယအဒေါ်က သခင်မလေးဝူရဲ့ အဒေါ်အရင်းလေ။ ကျွန်မက အသက်လည်းငယ် အတွေ့အကြုံလည်း မရှိသေးတော့၊ ဒါက အောင်သွယ်တော်အနေနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဖူးတာပါ။ အကယ်လို့ ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ခဲ့တာများရှိရင် ဒုတိယအဒေါ် ကိုယ်တိုင်ပဲ မြို့တော်မှာ သခင်မလေးဝူအတွက် သင့်တော်မယ့်သူကို ရွေးချယ်ပေးလိုက်ရင်ရော?"

ဝူရှီ စကားဆို့သွားပြီး ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသည်။

"သခင်မလေး နားလည်မှုလွဲသွားပါပြီ။ ခုနက ကျွန်မရဲ့ အပြောအဆိုက ရိုင်းသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့။"

ရွှယ်နင်၏ နှုတ်ခမ်းများက ပြုံးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း နွေးထွေးမှုတော့ မရှိတော့ပေ။

"ဒီလူရွေးချယ်မှုတွေက အားချဲ့နဲ့ ကျွန်မ တိုင်ပင်ပြီး သဘောတူထားတာတွေချည်းပဲ။ သခင်မလေးဝူ သူတို့ကို တွေ့ဖို့၊ ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့ဖို့ နေ့တစ်နေ့ကို ရွေးလိုက်ပါ၊ အဲဒီနောက်တော့ သူ(မ) စေ့စပ်မယ့်သူကို ရွေးချယ်နိုင်တယ်။"

ဝူကျင်းယီသည် အတင်းအကြပ် ပြုံးထားသော မျက်နှာဖြင့် သူမ၏ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

ပန်းချီကားများထဲတွင် သာမန်ရုပ်ရည်နှင့် သာမန်ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသော အမျိုးသားများကိုသာ ပြသထား၏။

ရာထူးအမြင့်ဆုံးသူမှာ အဆင့်ငါး အရပ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦး၏ သားဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ သူက ဒုတိယအိမ်ခွဲမှ တရားဝင်မယားကြီး၏ သားဖြစ်ပြီး သားအကြီးဆုံး မဟုတ်ပေ။

ရွှယ်နင်းက သူမကို အခက်တွေ့စေရန် ရည်ရွယ်ပြီး ထင်ပေါ်မှုမရှိသည့်သူများကို တမင်သက်သက် ရှာပေးထားမှန်း သူမ သိလိုက်တယ်။ မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာမှ မပြသထားသော်လည်း သူမရင်ထဲတွင်တော့ ဒေါသများ ဆူပွက်နေပြီ။

သူမ၏ အကြည့်များက အခန်းကန့်လိုက်ကာဆီသို့ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရောက်သွားချိန်တွင်၊ အတွင်းဘက်ရှိ ကြက်တောင်ပံသစ်သား အဝတ်ဆွဲစင်ပေါ်၌ ချိတ်ဆွဲထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အမည်းရောင်ဝတ်ရုံကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ရှီဇီ၏ ချောမောပြီး မားမားမတ်မတ်ရှိသော ကိုယ်ဟန်ကို သတိရသွားကာ သူမရင်ထဲတွင် လှိုက်ဖိုခုန်လှုပ်သွားခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

ဒီနေ့ ရွှယ်နင် ဘာပဲပြောပြော၊ နောက်ဆုံးတော့ သူမ ဒီကျိုယင်းဆောင်ထဲကို လက်ထပ်ဝင်လာရမှာပဲ။

ရှီဇီရဲ့ အမျိုးသမီးဖြစ်လာပြီဆိုရင် ရွှယ်နင်က သူမရဲ့ စိတ်တိုင်းကျအတိုင်း လိုက်လျောနေထိုင်ရလိမ့်မယ်။

ဒီလိုတွေးလိုက်မိတော့ ဝူကျင်းယီ စိတ်ကြည်လင်လာပြီး အပြစ်တင်စကားများ စတင်ပြောဆိုလာသည်။

"ဒီလူတွေထဲမှာ ဘာတွေများ သဘောကျစရာကောင်းနေလို့လဲ သခင်မလေးရဲ့?"

ရွှယ်နင်က သည်းခံစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"သူတို့အားလုံးက ရိုးသားပြီး ကြိုးစားတဲ့ ပညာတတ်မိသားစုတွေက ဖြစ်ကြတယ်။ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကလည်း အသိအမှတ်ပြုခံထားရပြီးသားပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ အရာရှိတွေဖြစ်လာပြီး လမ်းကြောင်းဖြောင့်ဖြူးမယ့်သူတွေချည်းပဲလေ။ ဘာတွေများ မကောင်းတာရှိလို့လဲ?"

ဝူကျင်းယီက မကျေမနပ် ပြောပြန်သည်။

"ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ရုပ်ရည်တွေက ကျွန်မမျက်စိထဲမှာတော့ သာမန်ဖြစ်လွန်းနေတယ်လေ။"

ရွှယ်နင် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

"သာမန် ဟုတ်လား? သခင်မလေးဝူက နတ်သားတစ်ပါးကိုများ လက်ထပ်ချင်နေတာလား?"

ဝူကျင်းယီက ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်သည်။

"နတ်သားလောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ရုပ်ရည်ရူပကာနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့သူမျိုးတော့ ဖြစ်သင့်တာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ်... အရင်က ကျွန်မ စာကြည့်ခန်းဆီ ကြက်ပေါင်းရည်သွားပို့ဖူးလို့ သခင်မလေးက ကျွန်မကို တမင်သက်သက် ပစ်မှတ်ထားနေတာများလား?"

ရွှယ်နင်က ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းလိုက်သည်။

"ငါက နင့်ကို ဘာလို့ ပစ်မှတ်ထားရမှာလဲ?"

ဝူကျင်းယီက လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်လိုက်ပြီး မေးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

"သခင်မလေး ကိုယ်တိုင်ပဲ သိမှာပေါ့။"

အရင်က လူတိုင်း အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသူဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရွှယ်နင်ဟာ အခုတော့ ဒေါသအငွေ့အသက်တွေ ထွက်လာသည်။

"သခင်မလေးဝူက ရုပ်ချောတဲ့သူကို လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင်၊ အဲဒီရုပ်ချောတဲ့သူက နင့်ကို လက်ထပ်ချင်ရဲ့လားဆိုတာကို အရင်ကြည့်ဖို့ လိုမယ်လေ။ ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်က ရှီဇီစုကတော့ တော်တော်ချောတာပဲ။ အကယ်၍သာ နင် သူ့ကို လက်ထပ်ရအောင် ငါ စီစဉ်ပေးရင် သူသဘောတူမယ်လို့ ထင်သလား?"

ဒါကတော့ ထင်ရှားတဲ့ လှောင်ပြောင်စကားပင်။

ဝူကျင်းယီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အေးစက်စက် ပြန်ပြောသည်။

"သခင်မလေး၊ လူကို အလွန်အကျွံ မလုပ်ပါနဲ့ —"

"ရှီဇီ ရွေးပေးတဲ့သူတွေက အားလုံးကောင်းတာချည်းပါပဲ။"

ဝူရှီက ဝူကျင်းယီစကားကို အမြန်ဖြတ်ပြောရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်၊ သူတို့နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ဘယ်အချိန်လောက်က သင့်တော်မယ်လို့ သခင်မလေး ထင်ပါသလဲ?"

ဝူမိသားစုရဲ့ အထိန်းတော်လို ဖြစ်နေရတာကို ငြီးငွေ့လာတဲ့ ရွှယ်နင်ရဲ့ မျက်နှာထားက အေးစက်သွားပြီး ဝူမိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်ပါချင်စိတ် ပိုနည်းသွားသည်။

"ဒုတိယအဒေါ်ကပဲ ဒုတိယအိမ်ခွဲရဲ့ အကြီးအကဲပါ။ အဒေါ်ကိုယ်တိုင်ပဲ စိတ်ကြိုက်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဝူရှီက ဇွတ်အတင်းလုပ်နေတဲ့ ဝူကျင်းယီကို တားဆီးရင်း နူးညံ့စွာ ပြုံးပြသည်။

"ဒါဆိုရင် ရက်ချိန်း သတ်မှတ်ပြီးတာနဲ့ သခင်မလေးကို ပြန်တင်ပြပေးပါ့မယ်။"

ရွှယ်နင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဒေါ်နဲ့ တူမဖြစ်သူကို ကြာကြာမထားတော့ပေ။

စကားပြောပြီးနောက်မှာတော့ သူမ သူတို့ကို အပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပို့ပေးရန် လူလွှတ်လိုက်သည်။

နေ့လည်ခင်းတွင် သူမ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ လိပ်လေးအန်းအန်းကို နို့တိုက်ခြင်း၊ ကြောင်လေး အားဟွမ်ကို ပြုစုပေးခြင်းနှင့် စာရင်းဇယားများကို စစ်ဆေးခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။

သူမပိုင်ဆိုင်တဲ့ ဆိုင်ငယ်လေးတွေရဲ့ စာရင်းက ရိုးရှင်းပြီး အရောင်းအဝယ်ကလည်း ကောင်းမွန်နေဆဲမို့ မိနစ်ဝက်အတွင်းမှာပင် ကြည့်ရှုပြီးသွား၏။

သို့သော် နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြစ်သည့် လယ်ယာမြေများ၊ ဆိုင်ခန်းများနှင့် သတ္တုတွင်းများမှာမူ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် များပြားလှသည်။

ထိုစာရင်းဇယားများကို စနစ်တကျ စီစစ်ရခြင်းမှာ သူမ ထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းပေ။ တစ်ဝက်နီးပါးလောက် သင်ယူနေခဲ့သော်လည်း အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။

ကံကောင်းသည်မှာ အားချဲ့က နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူမကို ကိုယ်တိုင်သင်ပေးရန် အချိန်ပေးနေဆဲဖြစ်၏။ သူ့ရဲ့ သင်ကြားနည်းလမ်းများက အိမ်တော်ရှိ စာရင်းကိုင်များထက် ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး နားလည်ရလွယ်ကူသည်။

အခုဆိုရင် သူမ စာရင်းစာအုပ်တွေကို အရင်ကထက် ပိုမိုလွယ်ကူစွာ စစ်ဆေးနိုင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများက များပြားလွန်းသဖြင့် တိုတောင်းသောအချိန်အတွင်း အပြီးသတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ညနေပိုင်းတွင် သူမ ပုံမှန်အတိုင်း သခင်မဝမ်ထံ သွားရောက်သတင်းပို့သည်။

သခင်မဝမ်သည် နောက်ပိုင်းတွင် စိတ်တိုဒေါသထွက်မှုများ သိသိသာသာ လျော့နည်းလာခဲ့သည်။

သူမက မင်ဟွားဆောင်တွင် တစ်ယောက်တည်းနေထိုင်လျက် ပန်းပင်များကို ပြုစုခြင်းနှင့် ငှက်ကလေးများကို ကစားခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးနေသည်။ အိမ်တော်ပြင်ပသို့ လွတ်လပ်စွာ မထွက်နိုင်သော်လည်း သူမက စိတ်လက်ပေါ့ပါးသော ဘဝကို ခံစားနေရသည်။

နတ်သမားတော်လိုင်က အိမ်တော်သို့ မရောက်သေးသဖြင့် သခင်မဝမ်ကို မျှော်လင့်ချက်ထားမိမှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် ရွှယ်နင်က ထိုကိစ္စကို လက်ရှိတွင် ထုတ်မပြောသေးပေ။

ထွက်ခွာခါနီးတွင် သခင်မဝမ်က ရွှယ်နင်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ အဲဒီကောင်လေးက အတူတူနေနေကြတာပဲ။ ကလေးဘယ်တော့လောက် ယူဖို့ စီစဉ်ထားသလဲ?"

ရွှယ်နင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"အမေက မြေးတစ်ယောက်လောက် လိုချင်နေတာလား?"

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သူက လိုချင်လို့လဲ။"

သခင်မဝမ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ငါက လီမိသားစုမှာ ဆက်ခံမယ့်သူ မရှိစေချင်တာ။ မြေးကို ငါ ဘာလို့ ချီချင်ရမှာလဲ။"

ရွှယ်နင်က နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်—"

"ငါ သတိပေးတာပါ။ မမေ့နဲ့— မင်းက ငါ့လူပဲ။ တကယ်လို့ မင်းသာ အားလင်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို မကုသပေးနိုင်ရင်၊ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းအပါအဝင် မင်းတို့အားလုံးကို ငါ ရူးသွားပြီး သတ်ပစ်လိုက်မယ်။"

ရွှယ်နင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"နင်နင် မမေ့ပါဘူး။"

အဲ့ဒါက ဝါဂွမ်းကို ထိုးနေရသလိုပဲ။သခင်မဝမ်သည် ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ရွှယ်နင် ထွက်သွားခါနီးတွင် သူမက တစ်ဖန်ပြန်ပြောသည်။

"ဒီည ဘာတွေစားဖို့ စီစဉ်ထားသလဲ?"

ရွှယ်နင် ရုတ်တရက် သခင်မဝမ်ကို သနားစိတ်ဝင်မိသည်။

သူမက အတောင်ပံကျိုးနေတဲ့ ငှက်ကလေးနှင့် တူနေတယ်။

သူမရဲ့သခင်က သူမကို ဒီနေရာမှာ အကျဉ်းချထားပြီး လွတ်လပ်ခွင့်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တယ်။

တစ်ချိန်က သူမဆီမှာ သခင်၏ အဖော်ပြုပေးမှု ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ သူမသခင်မှာ လဝက်ကျော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ပြန်မလာသေးပေ။

အဖော်မရှိ၊ လွတ်လပ်ခွင့်မရှိ၊ သားငယ်နှင့်လည်း ဆက်ဆံရေးက အဆင်မပြေ၊ သားကြီးမှာလည်း ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့နေသည်။

သူမက အထီးကျန်ဆန်သော်လည်း ခေါင်းမာပြီး အရှုံးမပေးလိုသလို၊ ခေါင်းမငုံ့ချင်သော သူမျိုးဖြစ်သည်။

ရွှယ်နင်က ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့လှည့်ကာ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

"မီးဖိုဆောင်ငယ်မှာ ညစာအတွက် ပြင်ဆင်ထားတယ်ဆိုပေမယ့်၊ ဘာဟင်းတွေ ချက်ထားလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မကြည့်ရသေးပါဘူး။”