အခန်း ၂၇၆

အခန်း ၂၇၆ - စဉ်းစားပေးတတ်သော လီချန်ချဲ့

သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထီးကို အလိုက်တသိ လက်ခံကာ အနောက်က ရထားလုံးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး ရွှံ့လူးနေသော်လည်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်မနေဘဲ သပ်ရပ်ကျနလျက်ရှိသည်။

ညို့မှိုင်းဆွေးမြည့်နေတတ်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတို့၏ ပုံစံမျိုး လုံးဝမရှိဘဲ မျက်ခုံးမျက်လုံးတို့က သန့်စင်ကာ ထက်မြက်ရဲရင့်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလွန်းလှသည်။

သခင်မကျန်းသည် မိုးထဲလေထဲတွင် လျှောက်လှမ်းသွားသော ထိုသူ၏ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ ငေးမှိုင်သွားမိ၏။

"အမေ... ရထားလုံးပေါ် တက်ရအောင်"

ရွှယ်နင်က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်ရင်း—

"သမီး နယ်စားမင်းအိမ်တော်က ရထားလုံးဆီ အရင်ပြန်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ ပင်မဆောင်ထဲမှာ အမေ့ကို လာရှာမယ်လေ"

သခင်မကျန်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"အော်... အေးအေး"

"ရောက်မှတော့... ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်က ရထားလုံးနဲ့ပဲ ဘုရားကျောင်းထဲ တန်းဝင်လိုက်ပါလား"

ထိုအသံမှာ စုကျန်း၏ အသံဖြစ်ပြီး အေးစက်ကာ လေးလံလှသည်။

အတိတ်ကအတိုင်းပင်... စိမ်းကားပြီး အေးစက်ခက်ထန်လွန်းနေဆဲပင်။

ရွှယ်နင်က သူ့စကားကို ကြားသော်လည်း လှည့်မကြည့်ဘဲ ခြေလှမ်းမပျက် ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

မိုးက ပိုသည်းလာပြီး ထီးပေါ်သို့ တဖျောက်ဖျောက် ဆူညံစွာ ကျရောက်နေသဖြင့် စိတ်ကို လှုပ်ခတ်စေသည်။

စုကျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မိုးထဲက သွယ်လျသော ကျောပြင်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဒေါသတရားတို့ ရုတ်တရက် အုံကြွလာသည်။

"ယောကျာ်း... ရထားလုံးပေါ် တက်ရအောင်၊ အနောက်ကလူတွေ စောင့်နေကြပြီ"

သခင်မကျန်းက ရထားလုံးပေါ် ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး လိုက်ကာကို ပင့်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ကျန်းအာ...?"

ရှဲ့နင်းထန်သည် ထိုအမျိုးသား၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ထီးမိုးပေးထားရင်း ရွှယ်နင်ကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ့မျက်နှာထားကြောင့် ရင်ထဲတွင် နာကျင်ရသလို ဒေါသလည်း ထွက်လာသည်။

သူမ အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်၏။

"မိုးမိရင်... ယောကျာ်း ခေါင်းကိုက်တဲ့ရောဂါ ပြန်ထလာဦးမယ်"

ထိုအခါမှ စုကျန်းသည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လှည့်၍ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

ရွှယ်နင်သည် အေးစက်နေသော လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ ရထားလုံးဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် ပြန်လာခဲ့သည်။

"ရှီဇီကတော့ တကယ့်လူပဲ။ ဒီအချိန်အထိတော့ သခင်မလေးက သူ့အတွက်နဲ့ ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းကို လာတယ်လို့ မထင်လောက်ပါဘူးနော်"

မိုးပက်နေသည့်ကြားမှ ရွှယ်နင် ခြေလှမ်း ခပ်မြန်မြန် လှမ်းလိုက်သည်။

"သူ ဘာထင်ထင် ဂရုမစိုက်နဲ့။ ဒီနေ့ ငါတို့ အဖေနဲ့အမေရဲ့ ကဗ္မည်းပြားကို ပင့်ဆောင်ပြီး အိမ်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်ကြမယ်"

"ကျွန်မဖြင့် ကြည့်မရလွန်းလို့ပါ။ သခင်မလေးကို ကြည့်တဲ့ သူ့အကြည့်တွေက အရင်တုန်းကလို နှိမ်ချင်တဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ သခင်မလေးမှာ အိမ်ထောင်ရှိနေပြီကို... အဲဒီရှီဇီက ဘာတွေတွေးနေလဲ မသိဘူး။ သခင်မလေးက သူ့ကို မမေ့နိုင်သေးဘူးလို့ပဲ အမြဲထင်နေတာ။ မိန်းမကောင်းဆိုတာ ရေဟောင်းကို ပြန်မသောက်ဘူး။ သူကိုယ်သူ တကယ်ပဲ ရွှေတုံးကြီးများ မှတ်နေသလား"

ပေါင်ချန်က တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း ရွှယ်နင်နှင့်အတူ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

မိုးက ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာခြင်းကြောင့် လူတိုင်း အခက်တွေ့သွားကြရသည်။

သို့သော် ထီးများ၊ ဝတ်ရုံများနှင့် မီးဖိုငယ်များကိုမူ လီချန်ချဲ့က ဒီမနက်စောစောကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခိုင်းထားပြီး ချွန်းချီတို့အဖွဲ့ကို မှာကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမကို အစစအရာရာ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ပေးပြီး ရင်ထဲမှာ အမြဲထားတတ်သည့် ခင်ပွန်းမျိုးရှိနေမှတော့... ရွှယ်နင်က စုကျန်းရဲ့ စိတ်ကူးကို ခန့်မှန်းနေရန် အချိန်ဖြုန်းပါဦးမလား။

သူမက ရထားလုံးထဲတွင် နေရာယူလိုက်ရင်း ဆံပင်ပေါ်က မိုးရေစက်များကို သုတ်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပ... သူက ရွှေတုံးကြီးလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့"

ယခုအချိန်တွင် သူမက အတိတ်ကို လုံးဝ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ အချစ်ဖြစ်စေ၊ အမုန်းဖြစ်စေ... အားလုံးက အချိန်နှင့် လူကို ကုန်ခမ်းစေရုံသက်သက်ပဲ။

စုကျန်းအပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ခံစားချက်များက အချစ်မှကင်းကွာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အမုန်းတရားကပင် အဓိပ္ပါယ်မဲ့နေပြီ။

သူမက သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားချင်တော့တယ်။

"သခင်မလေး... အဝတ်အစား လဲလိုက်ပါဦး။ ကျွန်မ ဒီအဝတ်တွေကို နံ့သာမီးဖိုလေးပေါ်မှာ နွေးနေအောင် တင်ထားပေးပါတယ်။"

ချွန်းချီက စိုနေသောထီးကို သိမ်းကာ အဝတ်ဖြင့် သေချာစွာသုတ်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက နွေးထွေးနေသော အဝတ်အစားသစ်တစ်စုံကို ယူ၍ ရွှယ်နင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရွှယ်နင်က အကြည့်ကိုနှိမ့်ကာ အဝတ်အစား၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင်လည်း နွေးထွေးမှုလှိုင်းတစ်ခု ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။

"ဒီလောက် ခရီးတိုလေးကိုတောင် ဒီလို နံ့သာမီးဖိုသေးသေးလေး ဘာလို့ ယူလာတာလဲ"

"ရှီဇီက သခင်မလေးရဲ့ ကိုယ်ခံအားက နုနယ်ပြီး အအေးဒဏ်ကို ကြောက်တတ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းက တောင်ပေါ်မှာဆိုတော့ မြို့တော်ထက်တောင် ပိုအေးနိုင်တယ်တဲ့လေ။"

ချွန်းချီက ပြုံးရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ရှီဇီက ဒီဟာတွေကို ပြင်ဆင်ထားဖို့ ကျွန်မတို့ကို မှာကြားခဲ့တာပါ"

စုကျန်း၏ စိမ်းကားမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီချန်ချဲ့၏ ဂရုစိုက်တတ်မှုကို တွေးမိသောအခါ ရွှယ်နင်၏ နှလုံးသားမှာ နူးညံ့သွားရသည်။

"ငါ့အတွက် ဒီလောက်ထိ စဉ်းစားပေးဖို့ဆိုတာ သူ့အတွက်လည်း ပင်ပန်းမှာပဲ"

ရှလန်က ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ ရှီဇီက သခင်မလေးအပေါ် အရမ်းကို ဂရုတစိုက်ရှိတာပါ။ ရှီဇီ့အဆောင်မှာ အစေခံလာတာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီလောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"

ရွှယ်နင်၏ မျက်ဝန်းများက ကြည်နူးမှုကြောင့် နွေးထွေးသွားသည်။

သူမက အပေါ်ဝတ်ရုံကို အမြန်ချွတ်ကာ အဝတ်အစားသစ်ကို လဲဝတ်လိုက်၏။

သူမတွေးမိသမျှက အိမ်သို့ အစောကြီးပြန်ကာ သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး နမ်းရှိုက်ချင်စိတ်သာ ဖြစ်သည်။

သူမရင်ထဲမှာ သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သူ့ကို သိစေချင်တယ်။

အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် အရှေ့ဘက်တွင် လမ်းပိတ်နေသော ရထားလုံးများက တစ်စီးပြီးတစ်စီး စတင်ရွေ့လျားသွားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ ရထားလုံးက ဘုရားကျောင်းဂိတ်တံခါးရှေ့၌ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင် မိုးက ပို၍ သည်းလာသည်။

နွေဦးနှောင်းပိုင်းကာလဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်ဘုရားကျောင်းရှိ မက်မွန်ပန်းများက ယခုမှ စတင်ပွင့်ဖူးစပြုနေသည်။

မကြာသေးမီက ရာသီဥတု နွေးထွေးလာသဖြင့် လူအများစုသည် ရှုခင်းများကို ခံစားကြည့်ရှုရန် ဘုရားကျောင်းသို့ လာရောက်ရတာကို နှစ်သက်ကြသည်။

ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းသည် သာ့ယုံတွင် ရှေးအကျဆုံး နိုင်ငံတော်ဘုရားကျောင်းဖြစ်ပြီး များသောအားဖြင့် ဘုရားဖူးများဖြင့် စည်ကားလေ့ရှိ၏။

ယနေ့က အထူးသဖြင့် စည်ကားနေပြီး သာမန်အရပ်သားများစွာသည် မိုးခိုရန်အတွက် ပင်မဆောင်အပြင်ဘက် စင်္ကြံအောက်တွင် ပြည့်ကျပ်နေကြသည်။

ရွှယ်နင်နှင့် သူမ၏ အစေခံမလေးများ ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်လာစဉ် အဝင်ဝရှိ တိုင်တစ်တိုင်ဘေး၌ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသော စုကျန်းကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

သူ၏ ကြီးမြတ်သော အရှိန်အဝါနှင့် မြင့်မြတ်သော အမူအရာတို့က သူ့ကို သီးခြားဖြစ်နေစေပြီး ဝန်းရံနေသော လူအုပ်ကြီးကလည်း အလိုအလျောက် ရိုသေစွာဖြင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ချန်ထားကြသည်။

ထိုကဲ့သို့ ရုပ်ရည်ချောမောသော အထက်တန်းလွှာတစ်ဦးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြသည့် မိန်းမပျိုများစွာက သူ့ကို တစေ့တစောင်း မြင်ရရန် တိတ်တဆိတ် လည်ပင်းဆန့်ကာ ကြည့်နေကြသည်။

ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းသည် တောင်ခါးပန်းတွင် တည်ရှိပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားကာ ထည်ဝါသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ရောက်လာလျှင်ပင် ၎င်း၏ အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသော ပင်မဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ရမည်။

ထူထပ်သော မိုးစက်များကြားမှ ရွှယ်နင်သည် အဝင်ဝ၌ သစ်ခွပန်း (သို့မဟုတ်) ကျောက်စိမ်းသစ်ပင်ကဲ့သို့ မြင့်မားကာ ခန့်ညားစွာ ရပ်နေသော စုကျန်းကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူတို့၏ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားကြတယ်၊ ရေတွက်မရနိုင်သော အချိန်ကာလများကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့်အလားပင်။

အတိတ်က ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်မှုများဟာ တစ်စစီ ကွဲကြေသွားပြီး မြူနှင်းမိုးစက်များကြားထဲ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

ဖတ်ရခက်ပြီး နက်ရှိုင်းလှတဲ့ ထိုအမျိုးသားရဲ့ ဖီးနစ်ငှက်မျက်ဝန်းတွေကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ရွှယ်နင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အချစ်ရော အမုန်းပါ မရှိတော့ပေ။

သူမက စကတ်အနားစကို မပြီး ဘဝတံခါးဖြစ်တဲ့ ဘယ်ဘက်တံခါးပေါက်ကနေ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ပင်မဆောင်သို့ပင် မသွားတော့ဘဲ ဘယ်ဘက်စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း တောင်နောက်ဘက်ရှိ ဘေးဆောင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

...

ရွှယ်နင်နှင့် သူမ၏ အစေခံများ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားတာကို ကြည့်ရင်း၊

စုကျန်းသည် ရင်ထဲမှာ ရှင်းမပြတတ်အောင် ဗလာဖြစ်သွားမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကိုက်ခဲနေတဲ့ နားထင်ကိုဖိကာ ပင်မဆောင်ဆီသို့ လှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။

သခင်မကျန်းသည် ဖုံအုံးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ပြီး ဘာဆုတွေတောင်းနေမှန်း မသိရသော်လည်း အလွန်ကြည်ညိုသဒ္ဓါတရား ထက်သန်စွာဖြင့် ဆုတောင်းနေ၏။

ရှဲ့နင်းထန်ကလည်း သူမနှင့်အတူ ဘုရားကို ရိုသေစွာ သုံးကြိမ် ဦးချကန်တော့လိုက်သည်။

စုကျန်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာကို အထူးတလည် ယုံကြည်သူမဟုတ်သော်လည်း ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းက အလွန်ဆုတောင်းပြည့်သည်ဟု လူတိုင်းက ဆိုကြသည်။

တချို့က သားသမီးရဖို့ ဆုတောင်းရန် လာကြပြီး၊ တချို့က ပညာရေး သို့မဟုတ် အရာရှိရာထူးများ အောင်မြင်ရေးအတွက်၊ သို့မဟုတ် မိသားစု ကျန်းမာရေးအတွက် လာရောက်ဆုတောင်းကြသည်။

သို့သော် လူအများစုမှာ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စအတွက် လာရောက်ဆုတောင်းတတ်ကြ၏။

အတိတ်ကဆိုလျှင် ရွှယ်နင်က နှစ်တိုင်း သူမကို ဒီနေရာသို့ ခေါ်လာပေးရန် တောင်းဆိုတတ်ပြီး လာတိုင်းလည်း ပိုးဖဲကြိုးနီများ ချိတ်ဆွဲထားသည့် အချစ်ဖူးစာသစ်ပင်အောက်သို့ သူ့ကို ဆွဲခေါ်ကာ ဘဝဆက်တိုင်းပေါင်းရဖို့ ကတိသစ္စာတွေ ဆိုချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူက ထိုအရာများကို မယုံကြည်သလို သူမ၏ ခံစားလွယ်သော မိန်းမဆန်ဆန် အပြုအမူများကိုလည်း မနှစ်သက်ပေ။

လူအများ မြင်စေရန် သစ်ပင်ပေါ်တွင် သူ့နာမည်နှင့် သူမနာမည်ကို ချိတ်ဆွဲမည့် အကြံအစည်ကိုပင် သူက ရွံရှာခဲ့၏။

သူ့အမြင်တွင် ၎င်းမှာ ရယ်စရာကောင်းသည်။

မာနကြီးသော ကောင်းကင်ဘုံ၏သားတော် သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် တရားရေးဝန်ကြီးဌာန၏ ဒုတိယဝန်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာသာပေးခြင်းကို ခံရသူပင်။

ဒီလို အသေးအဖွဲ၊ အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ သူက ဘာလို့ သူမအလိုကို လိုက်လျောပေးရမှာလဲ။

သူမက သူ့ဇနီးအဖြစ် တကယ်ဖြစ်ချင်ပါက နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အချစ်ရူး ရူးပြီး ကဗျာဆန်ဆန် စိတ်ကူးယဉ်နေမည့်အစား အထက်တန်းလွှာ ဆွေကြီးမျိုးကြီး မိသားစုဝင် အိမ်ရှင်မတစ်ဦး၏ စံနှုန်းများကို ထိန်းသိမ်းကာ သီလနှင့်ပြည့်စုံပြီး သဘောထားကြီးသူ ဖြစ်သင့်တယ်။

"ကျန်းအာ... အမြန်လာပြီး ဆုတောင်းလိုက်ပါဦး။ မင်းရဲ့ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာတွေ အမြန်ပျောက်ကင်းဖို့ ဘုရားသခင် ကောင်းချီးပေးပါစေ"

သူမ၏ ရိုသေလေးနက်သော ဆုတောင်းမှုများ ပြီးဆုံးပြီးနောက် သခင်မကျန်းက သူမနောက်တွင် ရပ်နေသော စုကျန်းကို ပြောလိုက်သည်။

စုကျန်းက တည်ကြည်လေးနက်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ စိတ်ရင်းမှန်ရင် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရတယ်လို့ သွန်သင်ထားတာပဲ၊ ဒူးထောက်ပြီး ဆုတောင်းနေဖို့ ဘာလို့ လိုအပ်မှာလဲ"

ထို့နောက် သူက တွေးလိုက်သည်။

ဒီနေ့ ရွှယ်နင်က သူ့အတွက် ရောက်လာခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ဘုရားကျောင်းထဲ ဝင်ဝင်ချင်း ဘာလို့ သူ့ကိုရှာဖို့ ပင်မဆောင်ဆီကို တန်းမလာရတာလဲ။

ဒါမှမဟုတ် သူမရှေ့မှာ သူ အလျှော့ပေးလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာများလား။