အခန်း ၂၇၇

အခန်း (၂၇၇) ရှီဇီ၏ရောဂါသည် ရောဂါမဟုတ်ဘဲ စွဲလမ်းမှုတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

သခင်မကျန်းသည် သူမ၏ အေးစက်စက်နိုင်သော သားဖြစ်သူကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း အနည်းဆုံးဖြစ်၏။ သူ့ကို နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းမျှ ဆူပူပြီးနောက် လွှတ်ပေးလိုက်ရသည်။

ဆရာတော်မြောင်လင်၏ တရားကျောင်းဆောင်နေရာကို မေးမြန်းပြီးနောက် သခင်မကျန်းက စုကျန်းတို့ ဇနီးမောင်နှံကို တောင်နောက်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဆရာတော်မြောင်လင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တရားကျင့်ကြံလာခဲ့သူဖြစ်ပြီး ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းတွင် အလွန်ကြည်ညိုလေးစားခံရသူဖြစ်၏။

တုန်းကျင်းမြို့ရှိ မှူးမတ်အိမ်တော်ကြီးငယ်များမှ ဘာသာရေးအခမ်းအနားများ ပြုလုပ်ပေးရန် သူ့ကို ဖိတ်ကြားလေ့ရှိပြီး လူတိုင်း၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုကို ရရှိထားသည်။

စုကျန်းသည် မနှစ်က ဆရာတော်၏ တရားဟောကြားမှုကို နာယူခဲ့ဖူးပြီး ဆရာတော်၏ တရားဓမ္မနားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ အလွန်နက်နဲသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လာရောက်စမ်းသပ်ကုသကြည့်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ခြင်းပင်။

သူ၏ ရှင်းပြ၍မရသော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာအကြောင်းကို လျှောက်ထားသောအခါ ဆရာတော်မြောင်လင်သည် စုကျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သခင်မကျန်းနှင့် ရှဲ့နင်းထန်တို့ကို အပြင်သို့ ခဏထွက်ပေးရန် ချက်ချင်းတောင်းဆိုလိုက်သည်။

တရားကျောင်းဆောင်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး စားပွဲပုလေးတစ်လုံးကို ခြားကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြ၏။

အမွှေးတိုင်ငွေ့များ လွင့်ပျံနေပြီး ကြေးနံ့သာပုံမှ အဖြူရောင်အခိုးအငွေ့တန်းလေးတစ်ခုက လေပြေနှင့်အတူ လွင့်တက်လာသည်။

စုကျန်းက နောက်ပြောင်သောလေသံဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"ဆရာတော်က တပည့်တော်ရဲ့ ခေါင်းကိုက်တာကို အရမ်းဆိုးရွားတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ဆရာတော်မြောင်လင်က စုကျန်းကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒကာတော်ရဲ့ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာက ရောဂါမဟုတ်ပါဘူး"

စုကျန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာများလဲ"

ဆရာတော်မြောင်လင်က တည်ငြိမ်စွာပင် ဖြေလိုက်၏။

"ဒါဟာ စွဲလမ်းမှုတစ်ခုပါပဲ"

"စွဲလမ်းမှု..."

စုကျန်းက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"တပည့်တော်ရဲ့ဘဝက ချောမွေ့တယ်၊ မိသားစုကလည်း သဟဇာတဖြစ်သလို အိမ်ထောင်ရေးကလည်း သာယာပါတယ်။ တပည့်တော်မှာ ဘာစွဲလမ်းမှုများ ရှိနေနိုင်မှာလဲ"

ဆရာတော်မြောင်လင်က မဖြေဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေသည်။

စုကျန်းက မျက်လုံးကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။

"ဆရာတော်မြောင်လင်၊ တပည့်တော်ရဲ့ ရောဂါကို ကုသပေးမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ သွေးခုန်နှုန်းစမ်းကြည့်သင့်တယ် မဟုတ်လား"

ဆရာတော်မြောင်လင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီရောဂါက သွေးခုန်နှုန်းစမ်းဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးတရားဆိုတာ ဖြစ်တည်လာတာ မဟုတ်ဘဲ ချုပ်ငြိမ်းသွားတဲ့သဘောပါ။ အလုံးစုံသော ဖြစ်ခြင်းနဲ့ ပျက်ခြင်းတို့ ချုပ်ငြိမ်းတာဟာ ပျက်စီးတာမဟုတ်ဘဲ အသစ်ပြန်လည်ဖြစ်တည်တာပါ။ ရှီဇီစုရဲ့ ရောဂါက စိတ်နှလုံးမှာ ရှိနေတာပါ"

အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင် မှိန်ပျပျသာရှိသော်လည်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ စိမ်းလန်းသော အလင်းရောင်များ စိမ့်ဝင်လာသည်။

အလင်းနှင့် အရိပ်များ ရောယှက်နေမှုကြားတွင် စုကျန်း၏ စိတ်ခံစားချက်များ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"ဆရာတော်ရဲ့ စကားတွေက အရမ်းနက်နဲလွန်းတော့ တပည့်တော် သိပ်နားမလည်ပါဘူး"

ဆရာတော်မြောင်လင်က လက်အုပ်ချီကာ တရားစာအချို့ကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒကာတော်၊ ဒါလေးတစ်ခုကိုပဲ မှတ်ထားပါ။ သစ္စာတရားနဲ့ ကင်းကွာတဲ့ အတွေးတစ်ချက်က ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်ခြင်းပါပဲ။ အဖြေက စိတ်မရှိတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတာမို့လို့ ဘာလို့ ပြင်ဆင်ဖန်တီးထားတဲ့ အရာတွေကြားမှာ လိုက်ရှာနေမှာလဲ။ စွဲလမ်းမှုက ဖြစ်တည်နေပြီဆိုတော့ စောစောစီးစီး လွှတ်ချလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဆုပ်ကိုင်ထားတာက သဲကို ဆုပ်ကိုင်ထားသလိုပါပဲ—ပိုကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လေ ပိုယိုဖိတ်လေပါပဲ။ လွှတ်ချလိုက်တာကတော့ လွတ်လပ်ပြီး လေယူရာလွင့်နေတဲ့ တိမ်တိုက်တွေကို ကြည့်နေရသလိုပဲ"

စုကျန်းမှာ နားထောင်လေလေ ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာလေလေပင်။

သို့သော် တရားဓမ္မများဆိုသည်မှာ ဤမျှပင် နက်နဲပြီး ခန့်မှန်းရခက်လေ့ရှိကာ သာမန်လူများ နားလည်သဘောပေါက်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

တစ်ချိန်က သူ ဆရာတော်မြောင်လင်၏ တရားဟောကြားမှုကို လာရောက်နာယူခဲ့ဖူး၏။

ထိုစဉ်က ဆရာတော်ဟောကြားခဲ့သော လူသားများကြားရှိ အကြောင်းနှင့်အကျိုး တရားများမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းပြီး နားလည်ရလွယ်ကူခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ အကြောင်းအရင်းမရှိဘဲ ဆရာတော်က သူ၏နက်နဲမှုကို တမင်သက်သက် ထုတ်ကြွားနေသကဲ့သို့ပင်။

စုကျန်းက ရှေ့သို့ကိုင်းကာ ဒူးပေါ်တွင် တံတောင်ဆစ်များ ထောက်လိုက်သည်။

"ဆရာတော်၊ တပည့်တော် ဘာကို စွဲလမ်းနေတာလဲဘုရား"

"အသက်ရှင်သန်မှုကို ရှာဖွေခြင်းပဲ"

"ဟက်..."

သူက ထပ်ရယ်လိုက်ပြန်သည်။

"တပည့်တော်က ကျန်းကျန်းမာမာရှိပြီး နောက်ထပ် နှစ်ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်လောက် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာပါ။ ဘာလို့ အသက်ရှင်သန်ဖို့ ရှာဖွေနေစရာ လိုမှာလဲ"

"တခြားလူတစ်ယောက်အတွက်လေ"

"ဘယ်သူ့အတွက်လဲ"

ဆရာတော်မြောင်လင်က မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားခဲ့တယ်... ဖွင့်ဟပြောဆိုလို့ မရဘူးတဲ့"

"..."

စုကျန်းက စိတ်မရှည်တော့လုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး ဆရာတော်မြောင်လင်ကို လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာတော်မှာလည်း တပည့်တော်ရဲ့ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာအတွက် ဖြေရှင်းစရာနည်းလမ်းမရှိတဲ့အတူတူ တပည့်တော် ကို ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး"

"ဒကာတော်စု၊ ခဏစောင့်ပါဦး"

ဆရာတော်မြောင်လင်က စုကျန်းကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

စုကျန်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ ဖီးနစ်ငှက်မျက်လုံးများမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ဖတ်ရခက်နေသော်လည်း သူ့လေသံကတော့ ရိုသေမှုရှိနေဆဲပင်။

"ဆရာတော်မှာ တခြားမိန့်စရာရှိသေးလို့လား"

ဆရာတော်မြောင်လင်က သေတ္တာတစ်လုံးထဲမှ အမွှေးတိုင်အချို့ကို ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဝိညာဉ်သုံးပါး အမွှေးတိုင်ပါ။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး အိပ်ပျော်စေဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ညတိုင်း မအိပ်ခင် ကုတင်ဘေးမှာ ထွန်းထားလိုက်ပါ။ ဒကာတော်ရဲ့ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာကို သက်သာစေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်နှလုံးရဲ့ ရောဂါက စိတ်နှလုံးအတွက် ဆေးလိုတယ်။ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာကို တကယ် ပျောက်ကင်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဘုန်းကြီးရဲ့စကားကို နားထောင်ရမယ်... လွှတ်ချတတ်အောင် သင်ယူပြီး စွဲလမ်းမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ"

စုကျန်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်သည်။ ဆရာတော်မြောင်လင်ကလည်း ထူးခြားတဲ့သူမဟုတ်ပါဘူးဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူက ဝိညာဉ်သုံးပါး အမွှေးတိုင်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒီအမွှေးတိုင်က ဘယ်လောက်ကျသလဲ"

"ဝိညာဉ်သုံးပါး အမွှေးတိုင်ကို ငွေနဲ့ မရောင်းပါဘူး"

"ဒါဆို အလှူငွေအတွက် ဖြစ်ရမယ်။ ဆရာတော် စိတ်ချပါ၊ ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းအတွက် အလှူငွေအများကြီးကို နောက်မှ လူလွှတ်ပြီး လှူခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"

စုကျန်းက သူ့စကားများကို ဂရုမစိုက်တာကို မြင်တဲ့အခါ ဆရာတော်မြောင်လင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"အောမိထောဖော"

ထပ်ပြောစရာမရှိတော့သဖြင့် စုကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ တရားကျောင်းဆောင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ့နောက်ကျောဘက်မှ ဆရာတော်မြောင်လင်၏ အသံမှာ တိုးညင်းနက်ရှိုင်းနေပြီး သစ်သားငါးခေါက်သံနှင့် ရောယှက်ကာ မိုးသည်းကြီးထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နှလုံးသားထဲက ထောင်သောင်းချီတဲ့ အထုံးအဖွဲ့တွေကို ဖြေရှင်းရမယ်ဆိုရင်... အစတည်းက ကြိုးမချည်ခဲ့တာ ပိုကောင်းတယ်"

ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက စုကျန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက ရုတ်တရက်ပေါ်လာသလို ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် သူက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ဒါက ခေါင်းကိုက်ရုံသက်သက်ပဲ။

ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းက မကုသနိုင်ရင်တောင် တခြားသမားတော်တွေ ပြလို့ရသေးတယ်။ သူ တစ်နည်းနည်းရှာရမယ်။

သခင်မကျန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ကျန်းအာ၊ ဘယ်လိုနေလဲ... ဆရာတော်က ဘာပြောလဲ"

"ရေရေရာရာ ဘာမှမပြောပါဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် တခြားသမားတော်တစ်ယောက် ခေါ်ပြရအောင်ပါ"

စုကျန်းက သခင်မကျန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"ရှဲ့နင်းထန်ရော ဘယ်မှာလဲ"

...

တောင်နောက်ဘက်ရှိ ဘေးဆောင်တွင်။

ရွှယ်နင်သည် သူမ၏ မိဘများနှင့် အစ်ကိုကြီးတို့အား ဦးစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီးနောက် ကိုရင်လေးတစ်ပါးကို ရှာကာ ကဗ္ဗည်းပြားများကို ဘယ်အချိန်တွင် ယူဆောင်သွားနိုင်မလဲဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကိုရင်လေးက လက်အုပ်ချီကာ ပြန်ဖြေ၏။

"ဒကာမလေးက မိဘတွေရဲ့ ကဗ္မည်းပြားတွေကို အိမ်ပြန်ပင့်သွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အရင်ဆုံး ပင့်ဖိတ်တဲ့ ဘာသာရေးအခမ်းအနားတစ်ခု လုပ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

ပေါင်ချန် ခဏ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"ဘာသာရေးအခမ်းအနား..."

ကိုရင်လေးကလည်း အသက်သိပ်မကြီးလှပေ။

"အကြာကြီး အိမ်ရာမဲ့ဖြစ်နေတဲ့ ကွယ်လွန်သူတွေရဲ့ လွင့်မျောနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို အိမ်ပြန်မပင့်ခင် ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါးက အရင်ဆုံး ချော့မော့ခေါ်ယူပေးဖို့ လိုပါတယ်"

ဒီကိစ္စက လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေတာများလားဟု ပေါင်ချန် ခံစားနေရသော်လည်း ကလေးဖြစ်သူက သေချာမသိဘဲပြောနေခြင်းဖြစ်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်မိသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါက သခင်မလေးရဲ့ မိဘတွေနဲ့ အစ်ကိုကြီးပဲလေ—"

ရွှယ်နင်က ပေါင်ချန်ကို နောက်သို့ဆွဲယူလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ကိုရင်လေးအား မေးလိုက်သည်။

"အခမ်းအနားကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဆရာတော်ကြီးကို သွားလျှောက်ပေးလို့ ရမလား"

"တကယ်တော့ သိပ်မခက်ပါဘူး"

ကိုရင်လေးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြော၏။

ရွှယ်နင်၏ သိမ်မွေ့လှပသော ရုပ်ရည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။

"ကျုပ် ဆရာတော်ကြီးကို သွားပင့်ပေးပါ့မယ်"

ရွှယ်နင်က သူ့ကို မုန့်ဖိုးငွေအနည်းငယ်ပေးကာ စေလွှတ်လိုက်သည်။

"ဒီလို ဓလေ့စရိုက်မျိုး တကယ်ရှိပါတယ်"

ချွန်းချီက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ကွယ်လွန်သူရဲ့ ကဗ္မည်းပြားတွေကို အပြင်မှာ အချိန်အကြာကြီး ထားရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် အိမ်ပြန်မပင့်ခင် ဆရာတော်က ဝိညာဉ်တွေကို လမ်းပြပေးဖို့ အခမ်းအနားတစ်ခု လုပ်ရပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ပြန်ပင့်သွားတာက အခွံလွတ်ကြီးပဲ ဖြစ်နေပြီး ဝိညာဉ်တွေအတွက် နားခိုစရာ နေရာမရှိဖြစ်တတ်ပါတယ်"

ပေါင်ချန်က နှုတ်ခမ်းကိုစူလိုက်ပြီးနောက် သွားဖြီးကာ ရယ်လိုက်သည်။

"အစ်မချွန်းချီ၊ ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။ တောင်အောက်ဆင်းဖို့ နောက်ကျသွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ"

ရွှယ်နင်က အစေခံကောင်မလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"ဒီဘုရားကျောင်းက ရှုခင်းတွေ တော်တော်လှတယ်။ မပြန်ခင် ဟိုဟိုဒီဒီ နည်းနည်းလောက် လမ်းလျှောက်ကြည့်ကြတာပေါ့"

ဘာသာရေးအခမ်းအနား ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ရွှယ်နင်က တောင်အောက်မဆင်းမီ အစေခံမလေးများကို ဘုရားကျောင်းတွင် သက်သက်လွတ် အစားအစာများ စားစေခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ကျောင်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် မိုးတိတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ တောင်တန်းများသည် မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မကြာမီမှာပင် တောင်နောက်ဘက်ရှိ ကျောင်းဆောင်များကို အဖြူရောင် မြူခိုးမြူငွေ့များက လွှမ်းခြုံသွားသည်။

နောက်ဘက်ကျောင်းဆောင်မှ သူမ ထွက်လာသည်နှင့် ကျောက်သားလှေကားထစ်များကို တက်လာသော မင်းသမီးရှို့နင်းနှင့် သူမ၏ အစေခံမလေးတို့နှင့် ဆုံမိလေသည်။

သခင်မကျန်းနှင့် စုကျန်းတို့ သူမနှင့်အတူ ပါမလာခဲ့ပေ။

သူမ တစ်ယောက်တည်းပင်။

"ရွှယ်နင်... ညီမလေး—"

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်တွင် ဒူးထောက်ခဲ့ရပြီးကတည်းက ရှဲ့နင်းထန်သည် ရွှယ်နင်အပေါ် အပေါ်ယံအားဖြင့် အတော်လေး ယဉ်ကျေးလာခဲ့ပြီး ပြဿနာရှာရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

ထို့အပြင် ရွှယ်နင်က ကျန်းကော်နယ်စားမင်းအိမ်တော်တွင် နေထိုင်နေသဖြင့် ရှဲ့နင်းထန်မှာ သူမထံ ချဉ်းကပ်ရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။

ယခု နောက်ဆုံးတွင် သူမနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးရလာသောအခါ ရှဲ့နင်းထန်သည် အထူးပင် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရ၏။

စူးစမ်းနေသော သူမ၏အကြည့်ကို ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ ရွှယ်နင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းသမီးက ဒီကို ဘာကိစ္စများ လာတာပါလဲ"

"ငါ့ခင်ပွန်းက ဆရာတော်ကြီးဆီ သွားတာနဲ့ ငါလည်း အစေခံမလေးကို ခေါ်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာ။ ဒီမှာ နင်နဲ့ဆုံမယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ရှဲ့နင်းထန်က အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ရှေ့သို့တိုးကာ နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေးရွှယ်နင်... ဒါက ရေစက်လို့ မထင်ဘူးလား"

ဒါဟာ ရေစက်ကြောင့်လား၊ တမင်သက်သက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလားဆိုတာ ပြောရခက်ပေမဲ့ ခန့်မှန်းရတာတော့ လွယ်ကူပါတယ်။