အခန်း ၂၉၀

အခန်း (၂၉၀) - ကျွန်မ တမင်လုပ်ခဲ့တာ

လုရုန်နှင့် ရွှယ်စုန့်နျန်တို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်စဉ်က သူမ ဘယ်လောက်ခံစားခဲ့ရလဲဆိုတာကို ပြန်တွေးမိပြီး သခင်မလင်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတော့သည်။ ထိုစဉ်က နာကျင်မှုမှာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ယခုလည်း သူမ၏နှလုံးသားမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားသကဲ့သို့ ရင်ဘတ်ထဲတွင် သွေးချင်းချင်းနီမတတ် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သခင်မလင်နှင့် ဝေ့ကျန့်ယန်တို့ နှစ်ယောက်လုံး စိတ်နှလုံးကြေကွဲနေတာကို မြင်သောအခါ သခင်မကျန်းက အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုတော့လည်း အကောင်းဘက်ကပဲ တွေးလိုက်ပါတော့။ အားစစ်က စစ်တပ်ထဲမှာ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာ နှစ်တွေအများကြီးရှိပြီပဲ။ နောင်ကျရင် ယန်ယန်က သူ့ဘေးမှာရှိနေမှာဆိုတော့ သူလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လိုကာကွယ်ရမလဲ သိသွားမှာပါ"

သခင်မလင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိသည်—သူမ အခြားဘာတတ်နိုင်ဦးမှာလဲ။

စိတ်ခံစားချက်များ တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် အောင်သွယ်ရှေ့မှောက်တွင် ကလေးနှစ်ယောက်၏ မွေးဇာတာများကို ယန်ရှီနှင့် လဲလှယ်လိုက်လေသည်။

ဝေ့ကျန့်ယန်သည် စုယွီက သူမအား အရှက်ရအောင်လုပ်တာကို မမြင်ချင်သဖြင့် မင်္ဂလာပွဲကို နောက်တစ်လအကြာတွင် ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သူမ ခဏမျှ ရပ်တန့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရက်က သိပ်ကပ်နေပေမဲ့ နောက်လထဲမှာ နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ခါပဲကြုံရမယ့် မင်္ဂလာမဟာရက်မြတ် ရှိပါတယ်။ စစ်သူကြီးလု... အဲဒီနေ့ကျရင် ကျွန်မကို လာလက်ထပ်မလားဟင်"

လုစစ်လင်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

"ကိုယ် ဒီနေ့ပဲ တင်တောင်းမယ့်လက်ဆောင်တွေကို ပြင်ဆင်လိုက်မယ်။ ဆယ်မိုင်အထိ ရှည်လျားမယ့် မင်္ဂလာလှည့်လည်ပွဲ ဖြစ်စေရမယ်... စိတ်ချပါ၊ ကိုယ် မင်းကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝေ့ကျန့်ယန် ရှိုက်ငိုမိသွားပြီး ပိန်လှီသော မျက်နှာထက်သို့ သွေးရောင်အနည်းငယ် ပြန်လည်တက်လာသည်။

မင်္ဂလာကိစ္စများ အခြေတကျဖြစ်သွားပြီးနောက် ဝေ့ရှောင်းကလည်း ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ လုစစ်လင်ကို သီးသန့်ခေါ်ထုတ်သွားလေသည်။

ရွှယ်နင်က ဝေ့ကျန့်ယန်အနားသို့ တိုးသွားကာ သူမ၏ အေးစက်နေသော လက်ကလေးကို အသာအယာ ဆွဲကိုင်လိုက်မိသည်။ ဝေရှောင်းက သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကို ဘာတွေပြောလိုက်လဲဆိုတာကိုတော့ မသိရပေ။ သူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ခါတိုင်းလို တည်တင်းနေကျ မျက်နှာထက်တွင် တွေ့ရခဲသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေလေသည်။

သူက သခင်မလင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သဖြင့် ထိုနေ့၏ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ရပ်များမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လုစစ်လင်က ဝေ့ကျန့်ယန်ကို ပန်းခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ အနီးနားမှ ဇရပ်တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီက ရွာသွန်းထားသော မိုးကြောင့် လေထုက အေးစက်နေပြီး မိန်းကလေးငယ်မှာ လေထဲတွင် နွဲ့နှောင်းစွာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရင်း အအေးဒဏ်ကြောင့် နှာခေါင်းကလေး နီရဲနေရှာသည်။

လုစစ်လင်က သူမကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ဝေ့ကျန့်ယန်က သူ့အကြည့်အောက်တွင် ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာ၏။

၎င်းက သူမကို သူ ကယ်တင်ပြီးကတည်းက နှစ်ယောက်တည်း ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းပင်။

"စစ်သူကြီးလု... ဘာပြောစရာ ရှိလို့လဲဟင်"

လုစစ်လင်က ခါတိုင်းလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံအတိုင်း မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ကြည့်နေတာလေ... အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ကျွန်မကို ဘာကြည့်တာလဲ။ လှောင်ချင်လို့လား။ ဒါမှမဟုတ်... ကျွန်မက အရှက်မရှိဘဲ ရှင့်ကို လက်ထပ်ချင်နေတာကို ကြည့်ချင်လို့လား"

ဝေ့ကျန့်ယန်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီကို ကိုက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များဖြင့် စိုစွတ်နေသော မျက်ဝန်းဝိုင်းကြီးများက တောက်ပနေသည်။ သူမ ဒီနေ့ အပြင်းအထန် ငိုထားသဖြင့် မျက်လုံးများ ဖောင်းအစ်နေသော်လည်း မုန်တိုင်းအပြီး ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေဆဲပင်။

လုစစ်လင်က လှပတဲ့ အမျိုးသမီးများစွာကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဘယ်သူကမှ ဝေ့ကျန့်ယန်ကဲ့သို့ သူ့စိတ်ကို မလှုပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ စိတ်ဆိုးစိတ်ကောက် အမူအရာလေးများကပင် သူ့ကို အသည်းယားမြတ်နိုးစိတ်များ အဆမတန် ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

သူက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကိုယ် ဘာမှတောင် မပြောရသေးဘူး၊ မင်းက အကုန်လုံး လျှောက်ပြောနေပြီ။ ကိုယ့်ကို တကယ်ပဲ အဲဒီလိုလူစားမျိုးလို့ ထင်နေတာလား"

ဝေ့ကျန့်ယန်သည် မကြာသေးမီကပင် အခန်းအောင်းပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ကာ အတော်လေး ခံစားခဲ့ရသည်။ ယနေ့တွင် မင်္ဂလာကိစ္စ အခြေတကျ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်စွာဖြင့် သူမအား စနောက်နေဆဲပင်။

"ရှင်က အမြဲတမ်း ကျွန်မကို စနောက်ဖို့ပဲ ချောင်းနေတာ"

လုစစ်လင်က ပျင်းရိပျင်းတွဲ လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ကိုယ်က မင်းကို ဘယ်လို စနောက်လို့လဲ"

ဝေ့ကျန့်ယန်၏ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာသည်။

"ရှင်က ကျွန်မကို ဝတယ်၊ ပုတယ်လို့ ပြောတယ်လေ။ ပြီးတော့... ကျွန်မ အသားအရေက သိပ်နုဖတ်လွန်းလို့ ထိလိုက်ရုံနဲ့ နီရဲသွားတတ်တယ်လို့လည်း ပြောသေးတယ်"

"ကိုယ်က မင်းကို ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် မျှတတယ်လို့ ပြောတာပါ။ မင်းရဲ့ ပါးပြင်လေးတွေက အိစက်နေလို့ ဆွဲညစ်လို့ ကောင်းတာကိုး။ ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တုန်းက ဝတယ်လို့ ပြောလို့လဲ။ မင်းက ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်နဲ့ တူတယ်လို့ပဲ ပြောတာ။ ပြီးတော့ မင်းအသားအရေ နုဖတ်တာကတော့ ကိုယ် မလိမ်ပါဘူး။ မင်းကပဲ လျှောက်တွေးနေတာပါ သခင်မလေးရယ်"

သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဝေ့ကျန့်ယန်၏ မျက်နှာလေး ပို၍ နီမြန်းသွားကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"ပြီးတော့ ရှင်က... ကျွန်မက ပြန်မတွန်းလှန်နိုင်မှန်းသိလို့ အနိုင်ကျင့်တာ..."

"ကိုယ် မင်းကို မရိုက်ဖူးပါဘူးကွာ"

လုစစ်လင်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဝေ့ကျန့်ယန်သည် "တော်စမ်းပါ" ဟုပင် ပြန်ပြောမိတော့မလို ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ နောက်ပြောင်လိုသော အကြည့်အောက်တွင် နှုတ်ဆိတ်သွားကာ ခေါင်းငုံ့လျက် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်တော့သည်။

သူက သူမ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ကိုယ် ပြောစရာ ရှိသေးတယ်လေ... မင်းက ဘယ်လဲ"

ဝေ့ကျန့်ယန်က သူမ၏ ခြေဖျားလေးကို ကြည့်နေသည်။

"ဒါဆိုလည်း မြန်မြန်ပြော။ အဖေနဲ့အမေ၊ အစ်ကိုကြီးတို့လည်း ပန်းခန်းမထဲမှာ ရှိနေတာ... သူတို့ မြင်သွားရင် မကောင်းဘူး"

"ကိုယ်က အခု မင်းရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူပဲဥစ္စာ။ ကိုယ့်စေ့စပ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးကို တွေ့တာ ဘာမှမမှားပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အစေခံမလေးလည်း အပြင်မှာ စောင့်ပေးနေတာပဲ။ ကိုယ်က ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ"

ဝေ့ကျန့်ယန်လည်း ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီရဲသွားတော့သည်။

"ဒါဆိုလည်း ပြောလေ... ကျွန်မ နားထောင်နေမယ်"

သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သေချာ နားထောင်နော်"

လုစစ်လင်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောရင်း သူ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားတစ်စင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဝေ့ကျန့်ယန်က ဝေခွဲမရဘဲ မျက်တောင်ခတ်လျက် မေးလိုက်၏။

"ဒါက ဘာလုပ်ဖို့လဲ"

"ဒါက ကိုယ်တို့မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အမွေအနှစ်ဓားပဲ။ အဘိုးကနေ အဖေ၊ အဖေ့ဆီကနေ ကိုယ့်ဆီကို ရောက်လာတာ။ အခုတော့ ဒါကို မင်းကို ပေးမယ်"

ဝေ့ကျန့်ယန်က လေးလံသော ဓားကို လှမ်းယူကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ ထူးထူးခြားခြား တည်ကြည်နေသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် သူမ ပြန်မပေးတော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို... စေ့စပ်လက်ဆောင်ပေါ့လေ"

"အင်း"

သူက ခါတိုင်းထက် ပို၍ တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး-

"နောင်ကျရင် ကိုယ် မင်းအပေါ် မကောင်းတာ လုပ်ခဲ့ရင် မင်း ဒီဓားနဲ့ ကိုယ့်ကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပစ်လို့ ရတယ်"

ဝေ့ကျန့်ယန်က မချိပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုစုယွီက ကျွန်မကို ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတွေ၊ ဆံထိုးတွေနဲ့ လက်စွပ်တွေ ပေးခဲ့တာ။ ရှင့်ကျမှ စေ့စပ်လက်ဆောင်က ဘာလို့ ဓားဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘယ်သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဓား ပေးလို့လဲ"

လုစစ်လင်က မျက်လုံးကို အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

"မင်းက သူ့ကို အခုထိ အစ်ကိုစုယွီလို့ ခေါ်နေတုန်းပဲလား"

"မခေါ်တော့ဘူးလေ... ကျွန်မ နှုတ်က အသားမကျသေးလို့ပါ။ သူက ကျွန်မရဲ့ စေ့စပ်ထားသူ မဟုတ်တော့ရင်တောင် ကျွန်မတို့ မိသားစုချင်းက မိတ်ဆွေဟောင်းတွေပဲဟာ။ သူ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်တာက ဘာထူးဆန်းလို့လဲ"

သူ့လက်က သူမ၏ ဂုတ်ပိုးလေးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး စူးရှသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကိုယ် သဝန်တိုတယ်"

ဝေ့ကျန့်ယန်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။

"သဝန်တိုတယ်...? ရှင်... ရှင်က သဝန်တိုတတ်လို့လား"

"ကိုယ်လည်း လူပဲလေ... သဝန်တိုတာပေါ့"

သူက ပြန်ဖြေရင်း လက်ချောင်းများကို အသာအယာရွှေ့ကာ သူမ၏ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ ဆွဲညစ်လိုက်သည်။

"နောင်ကျရင် ကိုယ့်ကို စစ်သူကြီးလုလို့ မခေါ်နဲ့တော့။ အားစစ်လို့ပဲ ခေါ်"

ဝေ့ကျန့်ယန်က နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများကို ကွေးညွတ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများက ဝေဝါးတောက်ပနေသည်။

ခပ်ဖွဖွတိုက်ခတ်လာသော လေညင်းက သူမနောက်ကွယ်မှ သစ်ကိုင်းများကို လှုပ်ခတ်သွားစေ၏။

သူမ၏ နှလုံးသားကဲ့သို့ပင် လေထုကလည်း နွေးထွေး ညင်သာပြီး လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သူမကိုယ်သူမ သေးငယ်ပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်သူဟု ခံစားရသော်လည်း သူ့ကို ပြောပြချင်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်တော့ပေ။

"တကယ်တော့... အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ရေထဲကို တမင် ခုန်ချခဲ့တာ... နင်နင်က ကျွန်မကို စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး အမေ စိတ်ပူအောင် လုပ်ခိုင်းတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ ဘာတွေတွေးနေမိလဲ မသိဘူး... ရှင်နဲ့သာ ရင်းနှီးတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခု ရှိသွားခဲ့ရင်... စုယွီနဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်ထပ်ပွဲက... အလိုလို ပျက်ပြယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ပဲ တွေးမိတာ"

စကားအဆုံးတွင် မိန်းကလေးငယ်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားကာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို လှမ်းကိုက်လိုက်သည်။

"ကဲ... ရှင် ကျွန်မကို လှောင်ရယ်ချင်လည်း လှောင်လိုက်ပါတော့"

လုစစ်လင်၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

"ကိုယ်က မင်းကို ဘာလို့ လှောင်ရယ်ရမှာလဲ”