အခန်း ၃၄၀

အခန်း (၃၄၀) အရှင် လီယွဲ့ကို ယုံကြည်သူများသည် အကာအကွယ် ရရှိလိမ့်မည်

"မဟာပူဇော်ပွဲ"

ချန်ကျူရှန်သည် နတ်ကွန်း၏ ရှေ့၊ နတ်စင်ဂေါပကများဘက်ရှိ စခန်းတွင် မတ်တတ်ရပ်နေ၏။

သူသည် မဟာကျန့်အင်ပါယာ၏ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများထဲတွင် မပါဝင်ဘဲ နတ်စင်ဂေါပကခန်းမ၏ စစ်သေနာပတိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏နောက်တွင် နတ်စင်ဂေါပကနှင့် သက်ဆိုင်သော စစ်ဘက်အရာရှိ အမြောက်အမြား ရှိနေပြီး အားလုံးသည် နတ်ကွန်းကို စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ကြည်ညိုမှုများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

"အရင်တုန်းက ငါက သာမန်ရွာသား သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ..."

"ကြမ်းတမ်းပြီး ယုတ်ညံ့ခဲ့တယ်..."

"အဲဒီနှစ်က ငါက ချန်မုမြို့ကို တောင်ထွက်ပစ္စည်းတွေ သွားရောင်းရင်း ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ သမီးကို ချစ်မိသွားခဲ့တယ်..."

"ငါ သူ့ကို မကြာခဏ သွားတွေ့ဖြစ်တယ်လေ..."

"ဒါပေမဲ့ ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်က သိသွားခဲ့တယ်ပေါ့..."

"သူက ငါ့ခေါင်းကို နင်းပြီး ငါ့မှာ ကျန်နေသေးတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလေးကို ရက်ရက်စက်စက် နင်းချေခဲ့တယ်..."

"ငါက အဆင့် (၁) အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်လေးပဲ ရှိသေးတာ... ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်ကတော့ အဆင့် (၂) သိုင်းဆရာသခင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်..."

"အဲဒီမြင်ကွင်းကို ငါ အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ..."

"အခုတော့..."

"ငါက အဆင့် (၉) ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ..."

"မဟာကျိုးမင်းဆက်မှာ အသန်မာဆုံး သိုင်းပညာရှင်ပဲ..."

"မိသားစုထဲမှာ ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ သမီးထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုလှတဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ခုနစ်ယောက် ရှိနေပြီ..."

"ဒီအရာအားလုံးက..."

"အရှင် လီယွဲ့ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်ချည်းပါပဲ..."

"ဒါကြောင့် ငါ ချန်အာကော်က ငါ့နာမည်ကို ချန်ကျူရှန်လို့ ပြောင်းလိုက်တာပေါ့..."

"အရှင် လီယွဲ့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားတွေကို ငါ သတ်ဖြတ်ပေးမယ်..."

ချန်ကျူရှန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် နတ်ကွန်းကို ကြည့်နေစဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အဆုံးမရှိသော ကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် သူတော်စင်အဆင့် ယုံကြည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူသည် ယုံကြည်ခြင်း လှေကားထစ် ၏ အထစ် ၅,၉၀၀ သို့ တက်လှမ်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် အထစ် ခြောက်ထောင်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပါက ကောင်းကင်အဆင့် ယုံကြည်သူ အဖြစ်သို့ တိုးမြှင့်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် အထစ် တစ်ရာ လိုသေး၏။

သူသည် ယုံကြည်ခြင်း လှေကားထစ် တွင် အဆင့် ခြောက် နေရာ၌ ရှိသည်။

သူ၏ရှေ့တွင် သူထက် ယုံကြည်မှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းသူ ငါးဦးသာ ရှိသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကြီးမြတ်လှတဲ့ အရှင် လီယွဲ့ ကိုယ်ထင်ပြခဲ့တယ်..."

"အဲဒီအချိန်တုန်းက လေးပြင်ကျယ်မြို့တော်ဟာ လူမသိသူမသိ လီမိသားစုရွာလေးပဲ ရှိသေးပြီး ရွာသား ၈၀၀ လောက်ပဲ ရှိခဲ့တယ်... ပြီးတော့ အဆင့် (၂) ဝံပုလွေမိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ အစာအဖြစ် ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခံထားရတယ်လေ..."

ရုတ်တရက် အရှေ့ဆုံးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော လီယူမင်မှ စကားစတင်ပြောကြားလိုက်သည်။

သူ၏ အသံသည် အားကောင်းပြီး ဟိန်းထွက်နေကာ လေးပြင်ကျယ်မြို့တော်တစ်မြို့လုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

ထိုမျှသာမကပေ။

နတ်ဘုရားတရားဓမ္မစည်းမျဉ်းများ ပါဝင်နေသော သူ၏ အသံသည် စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးရှိ မြို့များ၊ ရွာများနှင့် လူသားများ နေထိုင်ရာ နေရာအားလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

"ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်ပြီး လီမိသားစုရွာ၊ ကျန်းမိသားစုရွာ၊ ချန်မိသားစုရွာနဲ့ လျောင်မိသားစုရွာတို့ကို မိစ္ဆာတွေရဲ့ အစာဖြစ်မယ့် ကံကြမ္မာကနေ လွတ်မြောက်စေခဲ့တာဟာ အရှင် လီယွဲ့ ပေးသနားတဲ့ ကျေးဇူးတော်ပဲ ဖြစ်တယ်..."

"အဲဒီနောက်ပိုင်း သုံးနှစ်ကြာတဲ့အထိ အခုအချိန်အထိပါပဲ..."

"အရှင် လီယွဲ့က ချန်မုမြို့က မိစ္ဆာတွေကို သုတ်သင်ပေးခဲ့တယ်..."

"အဲဒီနောက်မှာ ငါတို့ဟာ ရွှမ်ခရိုင်က မိစ္ဆာတွေ၊ တီယန်လင်းခရိုင်က မိစ္ဆာတွေ၊ လေရှောင်ပြည်နယ်က မိစ္ဆာတွေနဲ့ မဟာကျိုးမင်းဆက်က မိစ္ဆာတွေကို အပြတ်ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့တယ်..."

"ငါတို့က အရှင် လီယွဲ့ကို ကြည်ညိုစွာ ကိုးကွယ်ကြတယ်..."

"အရှင် လီယွဲ့က ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါစေ..."

"ငါတို့ မဟာကျန့်အင်ပါယာက ပြည်သူတွေဟာ အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်နိုင်ပြီး မိစ္ဆာတွေရဲ့ အစာဖြစ်မယ့် ကံကြမ္မာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်တာဟာ အရှင် လီယွဲ့ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်တယ်..."

"အရှင် လီယွဲ့ရဲ့ အကာအကွယ်သာ မရှိခဲ့ရင်..."

"မဟာကျန့်အင်ပါယာဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါဆိုရင် ငါတို့လည်း အခုလို သာယာတဲ့ ဘဝကို ရရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့..."

"ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်ဝင် အားလုံးဟာ အရှင် လီယွဲ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြရမယ်..."

"ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်ဝင် အားလုံးဟာ အရှင် လီယွဲ့ကို ကြည်ညိုစွာ ကိုးကွယ်ပြီး အမှုတော်ကို ထမ်းဆောင်ကြရမယ်..."

"အရှင် လီယွဲ့ကို ယုံကြည်သူတွေဟာ အကာအကွယ် ရရှိလိမ့်မယ်..."

"အရှင် လီယွဲ့ကို ကြည်ညိုစွာ ယုံကြည်ပြီး ကိုးကွယ်သူတွေဟာ နတ်ဘုရားရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိလိမ့်မယ်..."

"တကယ်လို့ ယုံကြည်မှု အရမ်းနက်ရှိုင်းမယ်ဆိုရင် အရှင် လီယွဲ့ နိုင်ငံတော်နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာပြီး ထာဝရ အသက်ရှင်နိုင်တယ်..."

"ငါ ကြေညာလိုက်တယ်..."

"မဟာအခမ်းအနားကို စတင်လိုက်ပြီ..."

ဟိန်းထွက်နေသော အသံကို စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေ အတွင်းရှိ လူသားအားလုံး ကြားလိုက်ရသည်။

မဟာကျန့်အင်ပါယာအတွင်းရှိ လူသားအားလုံး၏ မျက်နှာများတွင် ကြည်ညိုမှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုများ ထင်ဟပ်နေကြသည်။

သူတို့သည် အရှင် လီယွဲ့၏ ယုံကြည်သူများ ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

အရှင် လီယွဲ့၏ ယုံကြည်သူများအနေဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် သာလွန်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေ ဖြင့်သာ လွှမ်းခြုံထားသော နေရာများတွင်မူ...

ဥပမာအားဖြင့် ကျွန်းထျန်မြို့နှင့် မဟာချင်မင်းဆက်တို့တွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူသားများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ အံ့ဩတကြီး မော့ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ ဘာကြားလိုက်ရသနည်း။

အရှင် လီယွဲ့အမည်ရှိသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကိုးကွယ်ခြင်းဖြင့် အကာအကွယ် ရရှိနိုင်သလား။

သူတို့သည် မိစ္ဆာများ၏ အစာ ဖြစ်လာတော့မည် မဟုတ်ဘူးလား။

...

ချင်ဧကရာဇ်မင်း အုပ်စိုးချိန်အတွင်း တောင်တန်းတစ်ခုထဲတွင်။

စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သာမန်လူ ရာပေါင်းများစွာသည် ခြံစည်းရိုးတစ်ခုအတွင်း ပြည့်ကျပ်နေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။

မဟုတ်ပေ...

သူတို့သည် မိစ္ဆာများ မွေးမြူထားသော တိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လက ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က လူ ၃၀၀ ကျော် ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်လအကြာတွင် လူနှစ်ရာကျော်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပြိုလဲသွားပြီ၊ ရူးသွပ်သွားပြီ ဖြစ်ကာ ယခု ကျန်ရှိနေသည်မှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်မှုသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ကံကြမ္မာမှာ မိစ္ဆာများ၏ အစာ ဖြစ်လာရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လီယူမင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရာပေါင်းများစွာသော လူများသည် တွေဝေစွာ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

အရှင် လီယွဲ့ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် မိစ္ဆာများရန်မှ အကာအကွယ် ရရှိနိုင်သလား။

"အရှင် လီယွဲ့ကို ယုံကြည်နေသရွေ့ အကာအကွယ် ရမယ်လို့ ပြောတဲ့ အသံကို ငါ ကြားလိုက်ရသလိုပဲ..."

"ငါလည်း ကြားလိုက်တယ်လေ..."

"နတ်ဘုရားတွေလား... ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခံရနိုင်သလား..."

လူအုပ်ကြီးသည် ဆူညံသွားကြသည်။

သူတို့ မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤနေရာသည် တောင်တန်းများ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာဖြစ်သည်။

အရှင် လီယွဲ့ကို ယုံကြည်ခြင်းက မိမိတို့ အစားမခံရရန် အာမခံနိုင်ပါသလား။

"ခြေနှစ်ချောင်း သိုးတွေ၊ မင်းတို့ ဘာတွေ ပွစိပွစိ လုပ်နေကြတာလဲ..."

"ဒီနေ့ သခင်ကြီးက ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံတော့မှာ... သခင်ကြီးရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့အတွက် ဘယ်သူက အစာဖြစ်ခွင့်ရမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်..."

ရုတ်တရက် ကြွက်ခေါင်းနှင့် လူခန္ဓာကိုယ်ပါရှိသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ပြုံးလိုက်သည်။

၎င်း၏ အကြည့်သည် ခြံစည်းရိုးအတွင်းရှိ လူသား ရာပေါင်းများစွာကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် နူးညံ့သော အသားအရေရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံ ကျရောက်သွားသည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း သွေးဆုတ်သွားလေ၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နောက်ဆုံးတော့...

ငါလည်း မိစ္ဆာတွေရဲ့ အစားခံရတော့မှာလား။

သို့သော် သူမသည် ယခုလေးတင် ကြားခဲ့ရသော အသံကို သတိရသွားသည်။

နတ်ဘုရားတွေ တကယ်ပဲ ရှိနေသလား။

သူမ ဒူးထောက်ကာ ဆုတောင်းလိုက်သည်။

"ကြီးမြတ်လှတဲ့ နတ်ဘုရား အရှင် လီယွဲ့... ကျွန်မ အရှင့်ကို ကိုးကွယ်ပါရစေ..."

"မိစ္ဆာတွေ စားတာ မခံရအောင် အရှင်က ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးသရွေ့... ကျွန်မ အရှင့်ကို အစွမ်းကုန် ကြည်ညိုစွာ ကိုးကွယ်ပါ့မယ်..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်မ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အစားမခံချင်ဘူး..."

ကြွက်မိစ္ဆာသည် ဒူးထောက်နေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘုရားသခင်ဆီ ဆုတောင်းနေတာလား..."

"ဒီလောကမှာ နတ်ဘုရားတွေ မရှိဘူးကွ..."

"ငါတို့ သခင်ကြီးကမှ မင်းတို့အတွက် နတ်ဘုရားနဲ့ တူတာပဲ..."

၎င်းသည် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အမျိုးသမီးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်...

အမျိုးသမီးထံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် လျှပ်စီးတစ်ကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြွက်မိစ္ဆာကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

တစ်ခဏအတွင်း...

ကြွက်မိစ္ဆာသည် တစ်ကိုယ်လုံး မည်းတူးသွားပြီး မီးကျွမ်းနေသော အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

အမျိုးသမီး ကြောင်အမ်းသွားသည်။

လူသား ရာပေါင်းများစွာလည်း ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

"ဘုရား... နတ်ဘုရားတွေ ကိုယ်ထင်ပြပြီ..."

"နတ်ဘုရားတွေ တကယ် ရှိနေတယ်..."

ခဏအကြာတွင်။

ရာပေါင်းများစွာသော လူများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ မျက်ရည်များ စီးကျလျက် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုနှင့် ကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရှင် လီယွဲ့ထံ ဆုတောင်းနေကြသည်။

ဤသို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

ချင်ဧကရာဇ်မင်း အုပ်စိုးချိန်အတွင်း နေရာများစွာတွင် ဤသို့ ဖြစ်ပျက်နေခဲ့သည်။

လူတစ်ဦးသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့လေလေ၊ ဤကောက်ရိုးမျှင်ကို ဆွဲကိုင်မိချိန်တွင် ပိုမို ကြည်ညိုလာလေလေ ဖြစ်သည်။

...

"အရှင် လီယွဲ့ကို အရိုအသေပြုပါတယ်..."

"လူသားမျိုးနွယ်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးပြီး ရာသီဥတု သာယာစေကာ၊ အေးချမ်းသာယာမှုနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွေကို ခံစားခွင့်ပေးတဲ့အတွက် အရှင် လီယွဲ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လီယူမင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

ကျူးရှောင်ကေ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

မဟာကျန့်အင်ပါယာမှ လီတီယွမ် ဧကရာဇ်မင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။

မဟာကျန့်အင်ပါယာ၏ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိအားလုံး ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

နတ်စင်ဂေါပကများ အမြောက်အမြားသည် ကျောင်းတော်၏ နတ်စင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

လေးပြင်ကျယ်မြို့တော်ရှိ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ယုံကြည်သူများ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

မဟာကျန့်အင်ပါယာ၏ ကျယ်ဝန်းလှသော နယ်မြေတစ်ခွင်ရှိ မြို့များတွင် သန်းရာချီသော ယုံကြည်သူများ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

မဟာကျန့်အင်ပါယာ၏ အပြင်ဘက်၊ အသစ် တိုးချဲ့လိုက်သော စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေ အတွင်းရှိ အချို့သော လူသားများသည်လည်း အတုယူကာ အရိုအသေပြုလိုက်ကြသည်။

"အရှင် လီယွဲ့ကို ဒုတိယအကြိမ် အရိုအသေပြုပါတယ်..."

"အရှင် လီယွဲ့က လူသား ယုံကြည်သူတွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်လက် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါစေ..."

လီယူမင်၏ အသံသည် ကျယ်လောင်ပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် အတုယူကာ ကြည်ညိုစွာ ဦးချဝပ်တွားလိုက်ကြပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"အရှင် လီယွဲ့က လူသား ယုံကြည်သူတွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်လက် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါစေ..."

အသံသည် အဝေးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

နေ၊ လနှင့် ကြယ်များသည် သက်ရှိအားလုံး၏ စွမ်းအားများ ဆူပွက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။