အခန်း ၁၇၄

အခန်း ၁၇၄ အခု ငါက ပထမ

ဒီနေရာက မြူခိုးတွေနဲ့ စိတ်အာရုံတွေ ဆုံဆည်းတဲ့ နေရာပါပဲ။

အဆင့်တက်လှမ်းမယ့် ကျင့်စဉ်ကို ပုံဖော်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ပဲ ဖြစ်လေသည်။

ဒီနေရာမှာ အဆင့်တက်လှမ်းမယ့် ကျင့်စဉ်ကို မရှာတွေ့နိုင်ဘူး ဆိုရင် ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဒါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်တိုင်း ဖြတ်ကျော်ရမယ့် စာမေးပွဲ ဖြစ်ပေမယ့် လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ စာမေးပွဲကတော့ တူညီမှာ မဟုတ်ပေ။

တချို့လူတွေက ဒီနေရာမှာ ချောမွေ့တဲ့ လမ်းကြီးကို မြင်တွေ့ရပြီး တချို့ကတော့ ဆူးခက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ လမ်းကို မြင်တွေ့ရတတ်ပါတယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်ပြီး ခရီးအဝေးကြီး ရောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် အဆင့်တက်လှမ်းမယ့် ကျင့်စဉ်ကို ရရှိနိုင်မှာပါ။

ဒီလမ်းမှာ အတူတူ သွားနေတဲ့ လူတချို့နဲ့လည်း တွေ့ဆုံရနိုင်ပါတယ်။

အတားအဆီး တချို့လည်း ရှိလာနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်ရင် လမ်းခရီးကို ပိုဝေးဝေး သွားနိုင်မှာပါ။

တတိယ လမ်းစဉ်ကို ရရှိဖို့လည်း ပိုလွယ်ကူသွားမှာပါ။

သို့သော် ကျန်းမန် ရှိနေသည့် နေရာမှာ အလုံးစုံ ပိတ်ဆို့ခံထားရလေသည်။

သူ ကြုံတွေ့နေရသမျှ အရာအားလုံးက သူ့ကို သော့ခတ်ထားလေသည်။

သူ့ကို သွားစရာ လမ်းမရှိအောင် လုပ်ထားလေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ကာ ချန်ယွီ အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလာပြီး တောင်ကြီး တစ်လုံး ဖိကျလာသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးက အမှောင်ကျသွားသကဲ့သို့ ပင်။

ယခင်က သူ တစ်ဖက်လူကို ကူညီနိုင်မည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာလျှင်ပင် ဘာမှ လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

"မင်း ဘာတွေ လုပ်ထားတာလဲ"

ချန်ယွီက မသိမသာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး၊ ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံတယ်၊ ပြီးတော့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို သော့ခတ်ခိုင်းလိုက်တာ"

ကျန်းမန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ညမအိပ်ဘဲ နေခဲ့တာလဲ"

ချန်ယွီက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သိပ်မကြာပါဘူး၊ ကျင့်ကြံပြီးကတည်းက ငါ တစ်ခါမှ မအိပ်ဖူးသေးတာ"

ကျန်းမန်က ပြောလိုက်သည်။

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ပြန်လည် ပြင်ဆင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီ ဘုရားကျောင်း ပျက်ကြီးထဲကို ဝင်ဖို့ ငါ နှစ်ခါတော့ အိပ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် နှစ်ခါလုံး ဘုရားကျောင်းထဲမှာပဲ ကျင့်ကြံနေခဲ့တာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ယွီ ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။

"မင်းက အထဲမှာ ကျင့်ကြံနေခဲ့တာလား မြူခိုးတွေကို စုပ်ယူလိုက်တာလား"

ဖယောင်းတိုင်မီးတွေ တောက်ပလာတာက တကယ်ပဲ မျက်စိရှေ့က လူကြောင့် ဖြစ်နေတာကိုး။

သူက တစ်ဖက်လူကို ဥပဒေထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမက လူ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာတောင် သံသယ ဝင်သွားမိလေသည်။

ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ လုပ်နိုင်မှာလဲ။

ရှေ့ဆက်မယ့် လမ်းတွေ ပိတ်ဆို့ခံထားရတာလည်း မဆန်းတော့ပါဘူး။

ဟိုဘက်က မြူခိုးတွေက တိတိကျကျ ဘာတွေလဲ ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ထိတွေ့မိရင် ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ယွီ က ခေါင်းခါကာ ခံစားချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ ပျက်စီးသွားပြီပဲ"

ကျန်းမန်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်နေရာ ပျက်စီးသွားလို့လဲ ဒါက အလင်းရောင်တွေ ပြည့်နှက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား အကယ်၍ အလင်းရောင် မရှိဘူးဆိုရင်တောင် ငါ့ဘာသာငါ အလင်းရောင် ထုတ်ပေးနိုင်တယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် ကျန်းမန်က အဆုံးအစမဲ့ သံကြိုးများ ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

သူက ပိတ်ဆို့မှု အားလုံးကို ခံစားနေပြီး သံကြိုးများ၏ အလေးချိန်ကို ခံစားနေလေသည်။

စိတ်ထဲတွင် အဆုံးအစမဲ့ အမှောင်ထု လွှမ်းခြုံလာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အဆုံးအစမဲ့ တောင်ကြီးများ ဖိကျလာသကဲ့သို့ ပင်။

သို့သော် သူ၏ ခြေလှမ်းများက တစ်ခါမှ မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။

ထိုစကား အတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ့အသက်ကို တောင်းဆိုနိုင်မည့် သူများက နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေလေသည်။

သို့သော် သူ၏ နှလုံးသားကို သော့ခတ်နိုင်မည့် သူကမူ ယခုအထိ မပေါ်လာသေးချေ။

သူ၏ စိတ်နှလုံးက ကြည်လင်နေပြီး အပြင်ဘက်ရှိ မြူခိုးများက သူနှင့် တုံ့ပြန်နေကြလေသည်။

သူ့အတွက် အဆင့်တက်လှမ်းမည့် ကျင့်စဉ်ကို ပုံဖော်ပေးရန် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သံကြိုးများဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရလေသည်။

ပေါင်းစပ်မှု မပြုလုပ်နိုင်အောင်ပင်။

ကျန်းမန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ မရေမတွက်နိုင်သော သံကြိုးများက သူ့ဆီသို့ တိုက်ခိုက်လာကြလေသည်။

သူ့ကို ချုပ်နှောင်ရန် ဖြစ်လေသည်။

တိုက်ခိုက်လာသော သံကြိုးများကို ကြည့်ကာ ကျန်းမန်က ခေါင်းစောင်း၍ ရှောင်ရှားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် လှည့်ကာ ထပ်မံ ရှောင်ရှားလိုက်လေသည်။

သို့သော် သံကြိုး အရေအတွက်က ပိုပိုများလာလေသည်။

သူက လက်လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ညှစ်လိုက်ရလေသည်။

ဘန်းခနဲ အသံဖြင့် သံကြိုးများ ကျိုးပဲ့သွားလေသည်။

သို့သော် ဤသံကြိုးများက မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှရာ ကျိုးပဲ့သွားလျှင်ပင် မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိချေ。

ကျန်းမန်က တိုက်ခိုက်လာသော သံကြိုးများကို ကြည့်လိုက်ရာ အနောက်တွင် နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် အလင်းရောင်များ ထွန်းလင်းလာလေသည်။

ဝုန်း

အလင်းရောင်များက မနားတမ်း ထွန်းလင်းလာပြီး အမှောင်ထု သံကြိုးများကို ခြေမွပစ်လိုက်လေသည်။

သံကြိုးများ မည်မျှပင် များပြားစေကာမူ ကျန်းမန်က ခြေတစ်လှမ်းမျှ နောက်မဆုတ်ခဲ့ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်များက အရှေ့သို့သာ ဦးတည်နေလေသည်။

သံကြိုး အရေအတွက် တိုးလာချိန်တွင် သူ၏ စစ်မှန်သော သိုင်းပညာရပ်ကလည်း အပြည့်အဝ လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင် အလင်းများ တောက်ပနေပြီး အနောက်တွင် နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

အလင်းရောင် ကျရောက်ရာ နေရာတိုင်းရှိ အမှောင်ထု အားလုံးကို ခြေမွပစ်လိုက်လေသည်။

အလင်းရောင်က မြူခိုးများ၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်အထိ ပင်။

ကျန်းမန်က လက်တစ်ဖက်ကို နယ်နိမိတ် နေရာတွင် ဖိချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဝုန်းခနဲ အသံဖြင့် နယ်နိမိတ်က ကျိုးပဲ့သွားပြီး မြူခိုးများက အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာကာ ကျန်းမန်ကို ဗဟိုပြု၍ မုန်တိုင်း တစ်ခုကဲ့သို့ လည်ပတ်နေလေသည်။

အဆင့်တက်လှမ်းမည့် ကျင့်စဉ်ကို ပုံဖော်နေလေသည်။

သို့သော် သံကြိုးများက လက်မလျှော့ဘဲ မြူခိုးများနှင့်အတူ လူ့ဆီသို့ တိုက်ခိုက်လာကာ ကျန်းမန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အားလုံး ဖုံးလွှမ်းသွားရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

ချန်ယွီ က ကျန်းမန် သံကြိုးများကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လူပင် ကြောင်အမ်းသွားသော်လည်း မကြာမီ မြူခိုးများက ကျန်းမန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သံကြိုးများကလည်း သူ့ကို အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

အသက်ရှူ အကြိမ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ကျန်းမန်က သံကြိုးများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းခံလိုက်ရသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ထိုနေရာတွင် သံလုံးကြီး တစ်လုံး ရပ်နေသကဲ့သို့ ပင်။

ချန်ယွီက မသိမသာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်လေသည်။

သို့သော် မကြာမီ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။

ဒီနေရာက အဆင့်တက်လှမ်းမည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖြစ်လေသည်။

အခြားသူများက ဤအရာအားလုံးကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားကသာ လမ်းသစ် တစ်ခုကို ဖောက်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းမန်၏ အခြေအနေက ထူးခြားနေပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ပင်လျှင် ဘာမှ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သံကြိုးများ ပိုမို ခိုင်မာလာသည်ကို ကြည့်ကာ ချန်ယွီ မျက်လွှာချလိုက်လေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အရသာ မျိုးစုံ ခံစားနေရလေသည်။

သူက ကျန်းမန်ကို အောင်မြင်စေချင်ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် သူက ကျန်းမန်ကို အောင်မြင်စေချင်နေပြန်လေသည်။

သူ မျှော်လင့်နေသည်မှာ သူ လျှောက်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တစ်ယောက်ယောက် အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ချင်နေခြင်း ဖြစ်လောက်လေသည်။

တစ်ဖက်လူ အောင်မြင်သွားခြင်းက သူလည်း အောင်မြင်နိုင်သည် ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက သူက အားနည်းပြီး ကျရှုံးခဲ့ရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ကျန်းမန်က နစ်မြုပ်သွားပြီး သံကြိုးများ အတွင်း ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မူလက အလင်းရောင်များဖြင့် ဖြိုခွင်းခံလိုက်ရသော အမှောင်ထုက ထပ်မံ၍ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလေသည်။

ဤနေရာကို အောက်ခြေမမြင်ရသော ရေတွင်းကြီး အဖြစ် ဖန်တီးရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

ထွက်ပြေးရန် ခက်ခဲလှလေသည်။

ချန်ယွီ မျက်လွှာချလိုက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိ သူက အနည်းငယ် နှမြောနေမိလေသည်။

တစ်ဖက်လူက သူ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရှိနေသင့်သော သူဖြစ်ပြီး ကျရှုံးခြင်းက ကောင်းသော ကိစ္စ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း အနည်းငယ်တော့ နှမြောနေမိလေသည်။

ဒါက သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲလေ။

ဝုန်း

ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချန်ယွီ ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာကိုမျှ မမြင်တွေ့ရချေ။

ဝုန်း

ဝုန်း

ကျယ်လောင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မကြာမီ သံကြိုးများ အကြားမှ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် အလင်းရောင်က ပိုပိုပြီး တောက်ပလာလေသည်။

ထို့နောက် သံကြိုးများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော အလုံးကြီး ထဲမှ လူရိပ်တစ်ခုက ထူးခြားသော ကျင့်စဉ် တစ်ခုကို လေ့ကျင့်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သံကြိုးများ အပေါ် ကျရောက်သွားတိုင်း ကျယ်လောင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက မမြန်ဆန်သော်လည်း လှုပ်ရှားမှု တိုင်းတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ပါဝင်နေလေသည်။

မသိမသာပင် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးခြားသော မြူခိုးများ ပေါ်လာကာ အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို သူ ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

တစ်ခုခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ပင်။

ဝုန်း

ခွပ်

သံကြိုးများတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် စတင်၍ မနားတမ်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

အသက်ရှူ အကြိမ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် သံကြိုးများ အားလုံး အက်ကွဲကြောင်းများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် လူရိပ်က သံကြိုးများ အပေါ်သို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဝုန်း

ဘန်း

မရေမတွက်နိုင်သော သံကြိုးများ အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ကျိုးပဲ့သွားလေသည်။

နေမင်းကြီး တစ်စင်း ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားကာ လေးလံသော အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

ထူးခြားသော မြူခိုးများက အနောက်မှ လိုက်ပါသွားလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းမန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သစ်ပင်ပန်းမန်များ၏ ရှင်သန်မှု စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ လေ့ကျင့်မှုများအရ သစ်ပင်ပန်းမန် ရှင်သန်မှု စွမ်းအားများက စတင် ပြောင်းလဲကာ စိန်ခန္ဓာကိုယ် ကို ဖန်တီးလာလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စိန်ခန္ဓာကိုယ်က ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကြည်လင်သော ဖန်သား ခန္ဓာကိုယ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

လူရိပ်က မြူခိုးများ ထဲတွင်ပင် ပုံရိပ် ထင်ကျန်နေလေသည်။

တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေလေသည်။

"တတိယ လမ်းစဉ်၊ ဖန်သား ခန္ဓာကိုယ်လား"

ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ကာ ချန်ယွီက စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

တစ်ဖက်လူကို အောင်မြင်ခွင့် ပေးလိုက်ပြီပေါ့။

လူဆိုတာ တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးလှလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ အရာအားလုံး စတင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည် ကျန်းမန် အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်ရာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား နှင့် ဆက်သွယ်မှုလည်း ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

မကြာမီ သူ နေရာမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လှေပေါ်၌ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။

သူက နေရာမှာပင် ထိုင်ကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေသလို၊ အတိတ်ကို မုန်းတီးနေသလိုပင်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက မျက်လုံးများကို ထပ်မံ မှိတ်လိုက်ကာ ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီး ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ မှတ်တမ်း ကျောက်စာတိုင် ပေါ်တွင် စာတစ်ကြောင်း တိုးနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

"မင်း နောက်ပြန်ကြည့်နေတာက မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုထဲမှာ လဲကျနေခဲ့တဲ့ အရင်တုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေလို့လား တကယ်တော့ အဲဒီတုန်းက မင်းက ငယ်ရွယ်ပါသေးတယ်"

ဤစာကြောင်းကို ကြည့်ကာ ချန်ယွီ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စာလုံးများကို ဖျက်ပစ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ မူလ အမြင်ကိုသာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။ ကျန်းမန် ထိုလူမှာ ဆယ်ပုံကိုးပုံ ဥပဒေထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမမှ လူ ဖြစ်လောက်လေသည်။

သို့သော် သူက မိမိကိုယ်ကို ဗြောင်ကျကျ ထုတ်ဖော်ပြရဲသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် သတိထား ဆက်ဆံရမည် ဖြစ်လေသည်။

ရုပ်တုကို တစ်ဖက်လူထံ ပေးအပ်ခဲ့မိသည်ကို သူ အနည်းငယ် နောင်တရမိလေသည်။

အိမ်ထဲကို ဝံပုလွေ ခေါ်သွင်းမိသလို ဖြစ်သွားလေပြီ။

ထို့နောက် သူက စာတစ်ကြောင်း ချန်ထားခဲ့လေသည်။

"အရာအားလုံး ချောမွေ့ပါတယ်"

သူက ကျန်းမန်ကို သိမ်းသွင်းကာ အဆင့်တက်လှမ်းမည့် ကျင့်စဉ်ကို နားလည် သဘောပေါက်စေရန် ကူညီပေးချင်ခဲ့လေသည်။

ဒါပေမယ့်...

တစ်ဖက်လူက သိမ်းသွင်းမခံခဲ့ရသလို သူတို့၏ အကူအညီကလည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် အခြားသူများက မသိရှိကြချေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ချောမွေ့သည်ဟု ပြောလိုက်လျှင် ရပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် သူက လှေထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ် ပြည့်ဖြိုးသော အမျိုးသားက မကြာမီ ရောက်ရှိလာလေသည်။

"မင်း သူ့ကို သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့ပြီလား"

သူက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

ချန်ယွီ က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ နောက်ဆိုရင် နည်းနည်း ပိုသတိထားရမယ်၊ သူ့ကို အထောက်အထား အမိမခံစေနဲ့ မဟုတ်ရင် အရမ်း အန္တရာယ် များလိမ့်မယ်"

"သူ့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်"

————

ကျန်းမန်က သံကြိုးများကို ဘယ်သောအခါမှ အရေးမစိုက်ခဲ့သော်လည်း အထင်သေးခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။

ဝိုင်းရံခံထားရချိန်တွင်လည်း သူ မစိုးရိမ်ခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြူခိုးများ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကာ သူ့အတွက် အဆင့်တက်လှမ်းမည့် ကျင့်စဉ်ကို ပုံဖော်ပေးနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

အရာအားလုံးက အလွန် ချောမွေ့လှလေသည်။

တတိယ လမ်းစဉ် အထိ အဆင့်ဆင့် တက်လှမ်းသွားခြင်းမှာ သူ ဖြစ်သင့်သည်ဟု ထင်မြင်မိလေသည်။

ထိုလူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီး ထဲသို့ တစ်ခေါက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ပြန်ကြည့်ခြင်းက သူ့ကိုယ်သူ သတိရစေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

မုန့်ချဲ့ဝေကို ရန်စမိခြင်းက မှားယွင်းသော ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က သူမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး အသိဉာဏ် မရှိသေးကာ အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ခွင့်လွှတ်သင့်သည်ဟု ထင်မြင်မိလေသည်။

သို့သော် ဆရာဂျီ ပြောခဲ့သော ထူးခြားသည့် မြူခိုးများကိုလည်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

သူ အဆင့်တက်လှမ်းမည့် ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေစဉ် အတွင်း ထိုမြူခိုးများ ထဲတွင် သူ၏ ပုံရိပ်များ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကျန်းမန်က လမ်းသုံးခွဆုံတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ စာအုပ် တစ်အုပ် ရှိနေလေသည်။

သူ ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ရှန်ကွမ်လျိုယွင် လည်း ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ရှေ့ဆင့် နောက်ဆင့် ပင် လူနှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြလေသည်။

အချိန် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှန်ကွမ်လျိုယွင်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အခြေခံက နည်းနည်း အားနည်းတော့ လမ်းခုလတ်မှာ အတားအဆီး တွေ့လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ"

"တကယ်တော့ အတားအဆီး တချို့တော့ တွေ့ခဲ့တယ်"

ကျန်းမန်က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ် အတွင်းမှာပင် ကူယွဲ့ရှီးလည်း ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူမလည်း တတိယ လမ်းစဉ်ကို ရရှိခဲ့လေသည်။

"နင်က အတားအဆီး တွေ့တာတောင် ငါ့ထက် စောသေးတာလား"

ကူယွဲ့ရှီး က အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ငါက နင့်ထက် ပိုအစွမ်းထက်လို့ နေမှာပေါ့"

ကူယွဲ့ရှီး ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။

"လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်တာက ငါ့ထက် အစွမ်းထက်တာလား"

"နင် ငါနဲ့ တိုက်ချင်လို့လား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ကူယွဲ့ရှီးက လုံးဝ နောက်ဆုတ်ခြင်း မရှိပေ။

ကျန်းမန်က လက်ညှိုး နှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်"

ကူယွဲ့ရှီးက ကျန်းမန်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်က အဋ္ဌမနေရာ ငါက ဒုတိယနေရာလေ၊ ငါက နင်နဲ့ တိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပေးရဦးမလို့လား"

"အခု ငါက ပထမ" ကျန်းမန်က လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်က တတိယ"

ကူယွဲ့ရှီး တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မတိုက်တော့ဘူး"

ကျန်းမန်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

ထို့နောက် ရှန်ကွမ်လျိုယွင် ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း တိုက်ချင်လား"

ရှန်ကွမ်လျိုယွင် က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်တော့လောက် ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းမလဲ"

ပထမဆုံး ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းနိုင်သူသာလျှင် အပြင်ဂိုဏ်း၏ တကယ့် ပထမနေရာ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်၊ သူလည်း မသေချာပေ။

သို့သော် အလွန် မြန်ဆန်လောက်မည် ဖြစ်လေသည်။

ရှန်ကွမ်လျိုယွင် လည်း အခြားအရာများကို အများကြီး မပြောတော့ဘဲ နေရာမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူက ပြန်သွားပြီး သေချာစွာ ကျင့်ကြံတော့မည် ဖြစ်လောက်လေသည်။

ကျန်းမန်လည်း ထွက်ခွာသွားလေသည်၊ အချိန်ကို ထပ်ပြီး ဖြုန်းတီးနေ၍ မဖြစ်တော့ချေ။

သူက အခြားသူများ အားလုံးထက် ခြေတစ်လှမ်း စောပြီး ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းရမည် ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့မှသာ သူ၏ အလင်းရောင်က အပြင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

ရှန်ကွမ်လျိုယွင်ကို ရှုံးနိမ့်သွားပါက သူ၏ အလင်းရောင်က တောက်ပတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့နောက် သူက တောင်ကုန်းလေး မှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

သူက အောက်တိုဘာလ ဆယ့်ငါးရက်နေ့ တွင် ဝင်ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်ပြီး ထွက်လာသော အချိန်တွင် အောက်တိုဘာလ နှစ်ဆယ်ရက်နေ့ ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး ကြာသွားမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

"တတိယ လမ်းစဉ်လား"

နွားဝါကြီးက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် အထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

"အဲဒီ ပိတ်ဆို့မှုတွေက တကယ်တော့ အများကြီးပဲ၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ကိုတော့ မပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့ဘူး"

ကျန်းမန်က နွားဝါကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဝါကြီး မင်း ငယ်ငယ်တုန်းကသာ ဒီသံကြိုးတွေနဲ့ တွေ့ရင် ဖြတ်နိုင်ပါ့မလား"

နွားဝါကြီးက မြက်ကို ကိုက်ကာ ကျန်းမန်ကို ကြည့်ရင်း အေးဆေးစွာ ဝါးနေလေသည်။

"ဒါပေမယ့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ရဲ့ သက်ရောက်မှုက တကယ်ကို ကြီးမားတယ်၊ ငါ အဆင့်တက်လှမ်းမယ့် ကျင့်စဉ်ကို နားလည် သဘောပေါက်အောင် လုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာတောင် ပေါ်လာနိုင်တယ်၊ ဒီတစ်ခါက မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင် မရှိလို့ပေါ့ အကယ်၍ သူမ ကိုယ်တိုင်သာ ဆိုရင် ငါ့အပေါ် သက်ရောက်မှုက ပိုကြီးမားနိုင်မလား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်သည်။

နွားဝါကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အနောက်မှာ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း ရှိနေသရွေ့တော့ ဒီမိစ္ဆာနတ်ဘုရား က ကြောက်စရာ မလိုဘူး၊ ဒီထက်ပိုပြီးတော့ ပြောဖို့ ခက်တယ်"

"အကယ်၍ မင်းက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစွမ်းအစ တွေကို ပြရမှာ မကြောက်ဘူးဆိုရင် ငါ ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါပေးမယ်"

"ဒါမှမဟုတ် မင်း ဇနီးသည် ရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို ပြရမှာ မကြောက်ဘူးဆိုရင် သူမကို ဝင်ပါခိုင်းလိုက်လေ"

တစ်ယောက်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၊ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရန်သူ။

တစ်ယောက်က ထူးခြားတဲ့ တည်ရှိမှု၊ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း က လာခွင့် မပြုထားဘူး။

နှစ်ယောက်စလုံးက စွမ်းအားတွေကို ထုတ်ဖော်ပြသခွင့် မရှိဘူး။

မဟုတ်ရင် ကိစ္စတွေက ရှုပ်ထွေးကုန်လိမ့်မယ်။

သေချာတာပေါ့ သူ့အတွက် ဝင်ပါပေးနိုင်တာ ဆိုလို့ ဆယ်ပုံကိုးပုံ အဝါကြီး တစ်ယောက်ပဲ ရှိလောက်တယ်။

ထို့နောက် ကျန်းမန်က အဆင့်တက်လှမ်းမည့် ကျင့်စဉ် ကို ထုတ်လိုက်သည်၊ ၎င်းမှာ သူနှင့် အကိုက်ညီဆုံး ပုံဖော်ထားသော အဆင့်တက်လှမ်းမည့် ကျင့်စဉ် ဖြစ်သော်လည်း တချို့ အရာများကို သူ ကိုယ်တိုင်လည်း နားမလည်ချေ။

သဘာဝကျကျ ရှင်းပြချက် လိုအပ်လေသည်။

ထို့အပြင် သူ အလွန် သိချင်နေသည်မှာ ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းရန် အချိန်မည်မျှ ကြာမည်နည်း ဆိုသည်ကိုပင်။

"ဆေးလုံး စားဖို့ လိုသေးလား" ကျန်းမန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မလိုတော့ဘူး ဒါပေမယ့် ဝင်္ကပါ နဲ့ ဆေးပင်တွေ လိုတယ်"

နွားဝါကြီးက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် စိတ်အာရုံကို စုစည်းပေးမည့် ဝင်္ကပါ နှင့် ဆေးပင်များ အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

ကျန်းမန်က ဈေးနှုန်း အတော်လေး ကြီးမားသည်ဟု တွေ့ရှိလိုက်ရသော်လည်း ဆဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းငယ်တွင် ရှိလောက်သည်ဟု ထင်မြင်မိလေသည်။

ဆေးပင် အချို့ လိုအပ်နေသော်လည်း ဆရာမယန် ထံတွင် လျှောက်ထား၍ ရနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

အပြင်ဂိုဏ်း၏ အနည်းငယ် အခြေအမြစ် မခိုင်လုံသော ပထမနေရာ အနေဖြင့်။

နေအိမ်တွင် ထားရှိရန် ဆေးပင် အချို့ လျှောက်ထားခြင်းက လွန်လွန်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ。

ဒါက အပြင်ဂိုဏ်းရဲ့ ပထမနေရာ လေ။

နောက်နေ့တွင် ကျန်းမန်က ခြံဝင်းငယ်သို့ သွားရောက်ကာ လျှောက်ထားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ပြန်လာ၍ နွားဝါကြီး၏ ရှင်းပြချက်ကို ဆက်လက် နားထောင်လေသည်။

အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသောအခါ ကျန်းမန်က ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းရန် အချိန်မည်မျှ ကြာနိုင်မည်ကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယားကိုပဲ မေးလိုက်"

နွားဝါကြီးက ပြောလိုက်သည်။

သူက ခန့်မှန်းရန် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ခါမှ မမှန်ကန်ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် ကျန်းမန်က နွား တစ်ကောင်၏ ပုံသေ အသိအမြင်များကို အမြဲတမ်း ချိုးဖျက်နေတတ်လေသည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယား က ရက်ပေါင်း ရှစ်ရာ့ငါးဆယ် ဆိုသည်မှာ တိုတောင်းလွန်းလှပြီဟု ထင်မြင်နေလောက်လေသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယား ပင်လျှင် ခေတ်ကာလ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဆိုသည်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်၏ အရှိန်က ကံကြမ္မာဇယား ထင်မှတ်ထားသည်ထက် တစ်ဝက်ခန့် ပိုမို မြန်ဆန်နေလေသည်။

ကျန်းမန် ပခုံးတွန့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဆဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းငယ် သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ဆေးပင်များလည်း ရရှိပြီဖြစ်ရာ အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူက နောက်ပြန်လှည့်ကာ နွားဝါကြီးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဝါကြီး သေချာ ကြည့်ထား ငါ့ရဲ့ အလင်းရောင်က အပြင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံတော့မယ်"

"ပြီးတော့ ငါ ပြန်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် ရွှေအမြုတေ အဆင့် ဘိုးဘေးကြီး ဖြစ်နေပြီ"

စကားဆုံးသည်နှင့် ကျန်းမန်က တက်ကြွစွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်၊ သို့သော် လမ်းခုလတ်မှ ပြန်လှည့်လာခဲ့လေသည်။

စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့လေသည်။

"အကယ်၍ အိမ်လခ တောင်းရင် အစ်ကိုကြီးချန်ကို ခဏလောက် ရှင်းခိုင်းထားလိုက် ငါ ပြန်လာရင် ပြန်ဆပ်မယ်"

ဤအကြောင်းများကို မှာကြားပြီးမှ ကျန်းမန်က ထပ်မံ၍ တက်ကြွစွာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

နွားဝါကြီးက ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ ဝိညာဉ်မြက်များကို စားနေလေသည်။

အိမ်လခ ကိစ္စကို ဖယ်လိုက်မည် ဆိုပါက ကျန်းမန်က အလွန် မာနကြီးလွန်းလှလေသည်။

ထိုမျှ မာနကြီးသော သူက စိတ်နှောင့်ယှက်မှု မရှိခြင်းက ထူးဆန်းလှလေသည်။

အရင်က လူတွေက မာနကြီးတယ် ဆိုပေမယ့် လုံလောက်အောင် မာနမကြီးခဲ့လို့လား။

——

ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်၊ တောင်တန်းများ ထပ်နေသော နေရာ…

အမျိုးသမီး ဆေးဆရာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"အပြင်ကို ထွက်လာတာ တစ်လကျော်နေပြီ ဆရာဟယ် ရဲ့ မာနတွေလည်း နည်းနည်းတော့ လျော့သွားလောက်ပြီ အခု ပြန်သွားရင် သိပ်ပြီး ခံရခက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"ဒါပေမယ့် သူက တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ဒီလို ရတနာလေးကို ကောက်ရသွားလဲ မသိဘူး"

"နောက်နှစ်တွေမှာတော့ သူ အမြဲတမ်း ကြွားလုံးထုတ်နေတော့မှာပဲ"

"ဒါပေမယ့် အပြင်းထန်ဆုံး အချိန်ကိုတော့ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီ နောက်ပိုင်းလည်း ဒီလောက်ပါပဲ သိပ်ပြီး ခံရခက်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"

ယခုအချိန်တွင် အခြား ဓားပျံစီးကာ ပြန်လာသော သူတစ်ယောက်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မော့ကျိုက်နန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် မော့ကျိုက်နန်၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေလေသည်။

သို့သော် မခံစားရဘူးဟု ပြောလျှင် လိမ်ညာရာ ကျမည် ဖြစ်သော်လည်း တစ်လကျော် အချိန်အတွင်း သူလည်း လက်ခံနိုင်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ပထမနေရာ ရတဲ့ တပည့်လေး တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။

သည်းခံလိုက်ရင် ပြီးသွားမှာပဲ။

တစ်လကျော် အချိန်အတွင်း ဟယ်ဟွိုင်အန်း ရဲ့ မာနတွေလည်း ပျောက်သွားလောက်ပြီ။

ဒီတစ်ခါ ပြန်သွားရင် တစ်ဖက်လူကို ရှောင်နေလိုက်ရင် ရပြီ။

ခံရမခက်အောင်လို့။

သေချာတာပေါ့ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို နောင်တရလား လို့ မေးလာခဲ့ရင်။

သေချာပေါက် နောင်တမရဘူး လို့ ဖြေရမှာပဲ။

ကျန်းမန်က တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား မြင့်မားတာ ဆေးဖော်စပ်ရေး စွမ်းအား မြင့်မားတာ မှ မဟုတ်တာ။

ဆေးဆရာ တွေ လိုချင်တာက သဘာဝကျကျ ဆေးဖော်စပ်ရေး ပါရမီ ကောင်းတဲ့ တပည့်မျိုးကိုပဲလေ။

ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားရင်ရော ဘာလုပ်လို့ ရမှာလဲ။

ဘယ်လောက်ထိ မြင့်မားနိုင်မှာမို့လို့လဲ။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီလို တွေးလိုက်တော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ အတော်လေး သက်သာသွားတယ်။

အရင်တုန်းက တပည့်ကောင်းလေး ကို လက်လွှတ်ခဲ့ရတယ် ဆိုတာကို သူ ဘယ်တော့မှ ဝန်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဘယ်တော့မှ ဝန်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး