အခန်း ၅၁

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၁

ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဌာနမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သားအမိနှစ်ဦးသည် ရှုယွမ်၏ စပါးနှင့် ဆီ စာရင်းကို ချန်ကျိုက်၏ စပါးခွဲတမ်း စာအုပ်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန်နှင့် ရှောင်မန်၏ နာမည်ကိုပါ ထည့်သွင်းရန် ရပ်ကွက်ရုံးသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ဤနည်းအားဖြင့် အိမ်ထောင်စု တစ်ခုအနေဖြင့် စပါး ဝယ်ယူရန် ပိုလွယ်ကူမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် တရားဝင် တံဆိပ်တုံး ရယူရန် စပါးရုံသို့ သွားခဲ့ကြပြီး ပြောင်းလဲမှုများသည် နောက်လမှ စတင်၍ အကျိုးသက်ရောက်မည် ဖြစ်သည်။

ဤမျှ အရေးကြီးသော ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားသဖြင့် ရှုယွမ် စိတ်အေးသက်သာမှု ရသွားခဲ့သည်။ သူမ ရှောင်မန်၏ လက်သေးသေးလေးကို ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အခုကစပြီး ရှောင်မန်မှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စပါးခွဲတမ်း ရှိတော့မယ်။ အဲ့ဒါက တစ်လကို ဆယ့်ရှစ်ကျင်း (၉ ကီလိုဂရမ်) ပဲ။"

ရှောင်မန်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ "လူကြီးတွေရဲ့ ဝေစုတွေထဲကနေ ချန်ထားတဲ့ အစားအစာတွေကို သား စားစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။"

အကယ်၍ သူသာ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် စပါးဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် ရှာနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အမေ့ရဲ့ အကြွေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သက်သာစေဖို့လည်း သူ ကူညီပေးနိုင်မှာပေါ့။

ထိုညနေတွင် သူ၏ အိပ်ရာဝင်ဝတ်စုံသို့ လဲလှယ်ပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ တွားသွားတက်ပြီးနောက် ရှောင်မန်သည် စောင်အောက်တွင် လှဲနေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် သူ၏ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူ၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်လေးများကို ညင်သာစွာ ဆွဲညှစ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အခု မင်းမှာ အိမ်ထောင်စု စာရင်း ရှိနေပြီ။ စာရင်းမရှိတဲ့ ကလေး မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတော့ မင်း သူငယ်တန်း သွားတက်လို့ ရပြီ။ မင်း သွားချင်လား။"

ချန်ကျိုက် လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို ကျောင်းစတက်ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူ့ကို နေ့တိုင်း အလုပ်ခေါ်သွားနေဖို့က မင်းအတွက် အဆင်မပြေဘူးလေ။"

ရှောင်မန်သည် အိပ်ရာခင်းကို ဖြန့်ရန် လက်အမြန် ဆန့်ထုတ်ပြီး ချန်ကျိုက်ကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ "အမေနဲ့ အဖေပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ။"

အဘိုးကြီးကျန်းနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့စဉ်က ရှောင်မန်သည် ကျောင်းတက်ရန် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ဘဲ ကျောင်းတက်နိုင်သော ကလေးများကို အမြဲတမ်း အားကျနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ရှုယွမ်နှင့်အတူ ဓာတ်ပုံတိုက်သို့ နေ့စဉ် သွားကာ သူမ အလုပ်ပြီးမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကိုယ်တိုင် စာဖတ်ခြင်းနှင့် ပုံဆွဲခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမကို အနီးအနားတွင် တွေ့မြင်ရခြင်းက သူ့ကို ကျေနပ်ရောင့်ရဲမှု ခံစားရစေသဖြင့် သူသည် ကျောင်းစတက်ရန် အလျင်စလို မရှိခဲ့ပေ။

ရှောင်မန် ကိုယ်တိုင်ပင် ၎င်းကို သတိမပြုမိသော်လည်း သူသည် ကောက်ညှင်းမုန့်လေး တစ်ခုအလား၊ သူ့မိခင်အား တွယ်ကပ်နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ရှန်းယန် သူငယ်တန်းကိုပဲ သွားကြတာပေါ့။ သူတို့က ကျောင်းပြောင်းလာတဲ့ ကလေးကို လက်ခံနိုင်မှာပါ။"

ရှန်းယန် သူငယ်တန်းသည် ပဉ္စမ ဆေးရုံနှင့် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ ကြားတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အနီးအနားတွင် ရှိပြီး ကာလကြာရှည်စွာ တည်မြဲနေသော နာမည်ကောင်း တစ်ခု ရှိသည်။ စက်ရုံ အလုပ်သမားများ၏ ကလေး အများစုသည် ဤသူငယ်တန်းသို့ တက်ရောက်ကြသည်။

ချန်ကျိုက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ အိမ်နဲ့လည်း နီးတော့ အကြိုအပို့ လုပ်ဖို့ အဆင်ပြေတာပေါ့။"

အလုပ်အပြင် ချန်ကျိုက်သည် ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့၏ ဆေးစစ်မှုများကို ထိပ်တန်း ဦးစားပေးအဖြစ် ထားရှိခဲ့သည်။ သူ ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် အကောင်းမြင်တတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ စောစောသေမည့်အကြောင်း ပြောလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤမျှ အလေးအနက်ထားရမည့် ကိစ္စမျိုးကို သူမ နောက်ပြောင်ပြောဆိုရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုစကားများ နောက်ကွယ်ရှိ အကြောင်းရင်းမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူသည် သူမနှင့် ရှောင်မန်ကို ဆေးစစ်ရန် အမြန်ဆုံး ခေါ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

နံနက်တိုင်း ပြေးရန် သူ့ကြောင့် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံရသည့်အခါ သူ ရှုယွမ်အား မေးလေ့ ရှိသည်။ "ရှုယွမ်၊ မင်း ဘယ်တော့ အားလဲ။ ရှောင်မန်နဲ့ အတူ ဆေးသွားစစ်ဦး။"

ရှုယွမ်သည် သူ့ကို အမြဲတမ်း နောက်ပြောင်ချင်ခဲ့ပြီး "အိုး... ရှင်က ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူနေတာလား" ဟု ပြောချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ဘာမျှ မပြောနိုင်မီမှာပင် ဆရာဝန်ထံ သွားရမည်ကို ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့သော ရှောင်မန်သည် သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို အမြန် မြှောက်ကာ ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ သား တကယ် ကျန်းမာပါတယ်။ အမေက သားကို ဆေးရုံ နှစ်ခေါက်တောင် ခေါ်သွားပြီးပြီပဲ။ သား ထပ်သွားစရာ မလိုတော့ဘူး။"

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သွားရမယ်။ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲမနေနဲ့တော့" ချန်ကျိုက်သည် သူတို့ကို ညှိနှိုင်းရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးခဲ့ပေ။

ရှုယွမ်သည် သူမကိုယ်သူမ ရှောင်မန်ထက် များစွာ ပိုကောင်းသည်ဟု မခံစားရပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေခြင်း ရှိမရှိ သူမလည်း မသိခဲ့သလို ဆရာဝန်များကို ရှောင်ရှားလိုသည့် သဘောထားလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန် တည်ငြိမ်တတ်သော ချန်ကျိုက်က ၎င်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုလာသဖြင့် သူမ သဘောတူရန်သာ တတ်နိုင်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အချိန်ရရင် ကျွန်မ သွားပါ့မယ်။"

ချန်ကျိုက်အပေါ်တွင် အချိန်ဆွဲခြင်းက အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ အင်္ဂါနေ့ နံနက်တွင် ရှုယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် အလုပ်ဆိုင်း လဲလှယ်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့တွင် သူမနှင့် ရှောင်မန်တို့သည် သူ၏ သနားကြင်နာမှုအောက်တွင် လုံးဝ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

နံနက် ငါးနာရီကျော် အချိန်တွင် သူသည် သူမတို့ကို ပြေးရန် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် စားသောက်ခန်းမမှ ပဲနို့နှင့် ပေါက်စီများ ဝယ်ယူခဲ့ကြသော်လည်း သူက သူတို့ကို စားခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ သူ ကိုယ်တိုင် နံနက်စာ စားပြီးနောက် ခုနစ်နာရီခွဲ အချိန်တွင် ဆေးစစ်ရန် သူတို့ နှစ်ဦးကို ဆေးရုံသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

မိသားစု တစ်ခုလုံး ဆေးရုံသို့ အတူတကွ ပေါ်လာခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ချန်ကျိုက်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် သားအမိနှစ်ဦးကို အကဲခတ်နေရင်း သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဒါဆို ဒါက သူ့ဇနီးပေါ့၊ အရမ်း လှတာပဲ၊ ပြီးတော့ ကလေးကလည်း အရမ်း လိမ္မာတယ်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးချန် အနောက်မြောက်ဒေသကနေ လုချန်မြို့ကို ပြန်ပြောင်းလာဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူးဘဲ။

သူတို့ ဆေးရုံ၏ ပြင်ပလူနာ ခန်းမသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် သားအမိနှစ်ဦးကို သူနာပြု တစ်ဦးထံ အပ်နှံပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကို လိုက်ပြပေးဖို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါ။"

သူနာပြုက ရွှင်လန်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာချန်၊ ကျွန်မကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ။"

ဆေးစစ်ခြင်း ပြီးစီးသွားချိန်တွင် ဆယ်နာရီပင် ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သားအမိနှစ်ဦးသည် ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းဆီသို့ လက်တွဲလျက် လမ်းလျှောက် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ရှောင်မန် မေးလိုက်သည်။ "အဖေက တကယ်ကို တော်တဲ့ ဆရာဝန် တစ်ယောက်လားဟင်။ လူတွေ အများကြီးက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြတယ်နော်။"

ရှုယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့။ မင်းအဖေက အတော်ဆုံး ဆရာဝန်ပဲ။"

သူ့အမေ ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မန်သည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် သူ၏ ကျောကို မတ်လိုက်သည်။

သူတို့ အိမ်ရောက်သောအခါ ရှုယွမ်သည် အိုးထဲတွင် ပဲနို့နှင့် ပေါက်စီများကို ပြန်နွှေးပြီး ကြက်ဥ နှစ်လုံး ပြုတ်လိုက်သည်။ အစာစားပြီးနောက် သူတို့သည် မွန်းတည့်ချိန် ဝန်းကျင်တွင် နေ့လယ်စာ နောက်တစ်ကြိမ် စားကြမည်ဖြစ်သည်၊ ထို့နောက် သူမသည် မွန်းလွဲပိုင်း အလုပ်ဆိုင်းအတွက် ဓာတ်ပုံတိုက်သို့ သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထိုညနေတွင် ချန်ကျိုက် အလုပ်မှ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်မန်က သူ့ကို ချက်ချင်း ပြောပြလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အမေက ပြောတယ် အဖေက အတော်ဆုံး ဆရာဝန်တဲ့။"

ချန်ကျိုက် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "အမေက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို ပြောတာလား။"

ရှောင်မန် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အမေ အဲ့ဒီအတိုင်း အတိအကျ ပြောခဲ့တာ။ အဖေ သားကို မယုံရင် အမေ့ကို သွားမေးကြည့်လိုက်။"

၎င်းမှာ အနည်းငယ် ချဲ့ကားပြောဆိုထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သူ ထူးချွန်ကြောင်း ပြောဆိုသူ အများအပြား ရှိခဲ့သော်လည်း "အတော်ဆုံး" ဟူသော စကားလုံးကို ထည့်သွင်းပြောဆိုသူမှာ ရှားပါးလှသည်။ ပြီးတော့ ရှုယွမ်က သူ့ကို ဘာကြောင့် ဒီလိုမျိုး ချီးကျူးရမှာလဲ။

ချန်ကျိုက်သည် ရှောင်မန်၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီး သူတို့ သုံးဦးစလုံး ပြည့်ကျပ်နေခဲ့ကြသည်။ ရှောင်မန် မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဖေက အတော်ဆုံး ဆရာဝန်လို့ အမေ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။"

ရှုယွမ်သည် ခရမ်းသီးများနှင့် အာလူးများကို လှီးဖြတ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ရှောင်မန်၏ နူးညံ့သော မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ စောစောက သူမ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော စကားတစ်ခွန်းကို ကလေးငယ်လေးက ထပ်ခါတလဲလဲ ချဲ့ကားပြောဆိုနေကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ ၎င်းက သူ မည်မျှ တွေးတောတတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ မင်းအဖေထက် ပိုထူးချွန်တဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။"

ချန်ကျိုက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "... အဲ့ဒါ နည်းနည်း လွန်ကဲမနေဘူးလား။"

သူက သူတို့ကို ဒီမနက် ဆေးစစ်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခေါ်သွားခဲ့လို့ သူ ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာကို ပြသခဲ့လို့ အခု အဲ့ဒီအတွက် ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ချီးကျူးမှုနဲ့ ဆုချခံနေရတာလား။

ရှုယွမ် ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က သေချာပေါက် အထူးချွန်ဆုံးပါ။"

ချန်ကျိုက်သည် ၎င်းကို မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက် အပြင်ထွက်နေကြ။ ငါ ထမင်းချက်လိုက်မယ်။"

အိမ်မှုကိစ္စ အချို့ကို တာဝန်ယူလုပ်ဆောင်တာ ပိုကောင်းပါသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် လူများလွန်းသဖြင့် ကျပ်တည်းလာခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ဓားကို အမြန် ချထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်က စားဖို့ပဲ စောင့်နေတော့မယ်။"

ထိုညတွင် ရှောင်မန် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် သူ၏ ကုတင်ဘေးရှိ သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသော အဝတ်အစားများကို ယူကာ နောက်တစ်နေ့တွင် လျှော်ဖွပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ယူသွားခဲ့သည်။ သူမ အဝတ်အစားများကို ခါထုတ်လိုက်သောအခါ အိတ်ကပ်ထဲမှ တရုတ် မန်ကျည်းရွက် အနည်းငယ် ကျလာခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ် လမ်းဘေးမှ သူ ခူးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ရှုယွမ်သည် သစ်ရွက်များကို ကောက်ယူပြီး ချန်ကျိုက်ကို ပြသရန် အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ရှောင်မန်မှာ ပိုင်ကာ (Pica - အစားအစာ မဟုတ်သောအရာများကို စားချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်သည့် ရောဂါ) ရှိနေတယ်လို့ ရှင် ထင်လား။ သူ သစ်ရွက်တွေ စားတယ်လို့ ကျွန်မကို အရင်က ပြောဖူးတယ်။ သူ အရင်က ဗိုက်ဆာနေလို့ပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် အခု သူ ကောင်းကောင်း စားရနေပြီ၊ မုန့်ကြွပ်တွေ၊ နို့သကြားလုံးတွေလိုမျိုး သရေစာတွေတောင် ရနေပြီကို သူက သစ်ရွက်တွေကို စားနေတုန်းပဲ။"

ချန်ကျိုက်၏ အကြည့်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို သေချာစွာ လေ့လာကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူ မေးလိုက်သည်။ "ပိုင်ကာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကိုတောင် မင်း သိနေတာလား။"

ရှုယွမ် သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "..."

သူမက ပိုင်ကာ ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မသိရဘူးလား။

သူမ၏ အထက်တန်းကျောင်း ပညာရေး အဆင့်အတန်း၊ သတင်းအချက်အလက် ရရှိနိုင်မှုနှင့် ယခုအချိန်ကာလရှိ အများပြည်သူ၏ အထွေထွေ အသိပညာတို့အရ သူမသည် ထိုအသုံးအနှုန်းကို မသိရှိသင့်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီအသုံးအနှုန်းက မရှိသေးတာလား။

ချန်ကျိုက်က သူမကို စူးရှပြီး အာရုံစိုက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ထိုသို့ စိုက်ကြည့်နေခြင်းက ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

သူမ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ရှင့်ကို မေးနေတာပါ။ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲနဲ့ သူ ဘာလို့ သစ်ရွက်တွေ စားနေမှာလဲ။ လမ်းဘေးက ခူးလာတဲ့ သစ်ရွက်တွေက ပိုးသတ်ဆေး ဖြန်းတာကနေ လွတ်ကင်းတယ်လို့ ရှင် ထင်လား။"

ချန်ကျိုက်၏ အကြည့်များ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ အကြည့်မှာ ပိုပြီး စူးစမ်းစစ်ဆေးနေသည့် ပုံပေါက်လာခဲ့သည်။ 'သူမ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ပိုးသတ်ဆေးတွေ ဟုတ်လား။ ပိုးသတ်ဆေးတွေက ဈေးကြီးပြီး ခွဲတမ်းနဲ့ ဖြန့်ဝေတာလေ။ လမ်းဘေးက သစ်ပင်တွေပေါ်မှာ ဘယ်သူကများ သွားပြီး အလဟဿ သွားဖြန်းနေမှာလဲ။'

သူ၏ စူးရှသော အကြည့်က ရှုယွမ်အပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားကို သက်ရောက်စေခဲ့သည်။ သူ၏ စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် သူမ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ အသံကို အမြန် မြှင့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မကို ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မေးခွန်း မေးနေတာလေ၊ ဒေါက်တာချန်။"

ချန်ကျိုက်သည် သူ့အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ့မှာ ပိုင်ကာ ရှိနေရင်တောင်မှ အဲ့ဒါ မပြင်းထန်ပါဘူး။ အဲ့ဒါ ပြဿနာ အသေးလေးပါ။ သူ့ကို တံဆိပ်မကပ်ပါနဲ့။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါကို အရမ်း အာရုံစိုက်မနေနဲ့။ အချိန်တန်ရင် သူ အလိုလို ပြင်ဆင်သွားပါလိမ့်မယ်။"

သူ၏ တည်ငြိမ်သော လေသံနှင့် အေးဆေးသော သဘောထားက သူမအပေါ်တွင် သက်သာရာရစေသော အကျိုးသက်ရောက်မှု တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် အဝတ်အစားများကို ရေချိုးခန်းထဲတွင် ထားလိုက်သည်။ သူမ အိပ်ရာဝင်တော့မည့် အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။ သူမ ပြက္ခဒိန်ကို သွားကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်ရဲ့ မွေးနေ့ နီးလာပြီ။"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စာစားပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ စားသောက်ခန်းမ၏ နောက်ဖေးတံခါးတွင် စောင့်ဆိုင်းရန် ရှောင်မန်ကို ချက်ချင်း ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ပို့ဆောင်ရေးသမား လျူယွမ်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အနားသို့ သွားပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင့်ဆီမှာ ဆီရှိလား။ ကျွန်မ ဆယ့်ငါးကျင်း (၇.၅ ကီလိုဂရမ်) လိုချင်တယ်။"

ကုန်တင်ကားပေါ်မှ မုန်လာဥဖြူ ခြင်းတောင်းကြီး တစ်တောင်းကို ချနေစဉ် လျူယွမ်က တီးတိုးပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှိတယ်၊ တစ်ကျင်းကို ကိုးမော့ (၀.၅ ကီလိုဂရမ်လျှင် ၀.၉ ယွမ်)၊ ပဲပုပ်ဆီ။"

လစဉ် ခွဲတမ်း စျေးနှုန်းမှာ တစ်ကျင်းလျှင် ခြောက်မော့ (၀.၅ ကီလိုဂရမ်လျှင် ၀.၆ ယွမ်) ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လျူယွမ်၏ ဘေးပေါက် စီးပွားရေး ဖြစ်ပြီး ဆီရှာဖွေရန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်းများ ရှိသည်။ စျေးနှုန်းမှာ ငါးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ပိုများသော်လည်း ရှုယွမ် အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်တော့ ပေးနိုင်မလဲ။ ကျွန်မ ဆီပုံး ယူလာခဲ့မယ်။"

လူတစ်ဦးလျှင် တစ်လလျှင် ဟင်းချက်ဆီ ကျင်းဝက် (၂၅၀ ဂရမ်) သာ ခွဲဝေပေးသည်။ လဝက်ခန့် ရောက်သောအခါ ရှုယွမ်၏ မိခင်အိမ်ရှိ ဆီအိုးမှာ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် ဆီ ငါးကျင်း (၂.၅ ကီလိုဂရမ်) ပြန်ယူလာသောအခါ သူမ ဆူပူခံရဆဲ ဖြစ်သည်။ လီဟုန်ရှားက ငွေကို ပိုချွေတာသုံးစွဲရန် သူမအား ပြောဆိုခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမ ကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ဆယ်ကျင်း (၅ ကီလိုဂရမ်) ကို ချန်ထားခဲ့သည်။ အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမ သူ့လက်ကို ကိုင်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်ရဲ့ အိတ်ကပ်က ဖောင်းကားနေတာပဲ။ အထဲမှာ ဘာတွေ ရှိလဲ။"

ကလေးငယ်လေးသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ကို ပုတ်ပြကာ သူ၏ ချိုမြိန်ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တရုတ် မန်ကျည်းရွက်တွေ။"

ရှုယွမ် နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ အမေလည်း သစ်ရွက်တွေ စားရတာ ကြိုက်တယ်။ စားဖို့ သစ်ရွက် တချို့ကို အမေတို့ ကြော်စားကြမလား၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ မွေးနေ့ကို ကျင်းပတဲ့ အမေတို့ရဲ့ နည်းလမ်း ဖြစ်သွားတာပေါ့။"

ရှောင်မန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ အမေက သူ့မွေးနေ့ကို ကျင်းပပေးမည်ဟု ပြောနေသည်။ ဟုတ်တယ်၊ တစ်နှစ်တာ၏ ဤအချိန်သည် သူ့မွေးနေ့ဖြစ်သည်။

မွေးနေ့တစ်ခုကို ကျင်းပခွင့်ရလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။ ၎င်းသည် သူ တောင့်တရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ဖူးသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ ရှောင်မန်က အံ့သြဝမ်းသာသော မျက်နှာအမူအရာကို ဆင်မြန်းလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အမေ။"

သူသည် သူ့အမေရော အဖေပါ အချစ်ခံရသော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို အရသာရှိတဲ့ သစ်ရွက်တွေ သွားရှာကြရအောင်" ရှုယွမ် အကြံပြုလိုက်သည်။

အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ၏ အနောက်တောင်ဘက် ထောင့်တွင် သစ်ပင်အုပ် တစ်ခု ရှိသည်။ တရုတ် မန်ကျည်းပင် အများအပြားသည် တောက်ပသော အစိမ်းရောင် အရွက်များကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လက်လှမ်းမီသော နေရာရှိ နုနယ်သော အရွက်များကို ရှင်းလင်းစွာ ခူးယူသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လတ်ဆတ်သော အရွက် ပိုက်ကွန်အိတ် တစ်အိတ်စာ ခူးယူရန် ရှုယွမ်သည် သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုချီရွက်အချို့နှင့် စီချွမ်ငရုတ်ကောင်းဖူးအချို့ကိုလည်း ခူးယူခဲ့သည်။

ထို့နောက် သားအမိနှစ်ဦးသည် ကြီးမားသော ပိုက်ကွန်အိတ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ပေါက်စီအချို့ ဝယ်ရန် စားသောက်ခန်းမသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ပင်မ ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

လမ်းတွင် သူတို့သည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး လိမ္မော်ရည် နှစ်ပုလင်း ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

ဤသစ်ရွက်များသည် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ရှောင်မန် ထင်ခဲ့သည်။ 'ဒါဆို အမေကလည်း သစ်ရွက်တွေ စားရတာကို ကြိုက်တာပဲ။ ပြီးတော့ သူမက သူ့ထက်တောင် ပိုပြီး ဘယ်လို အရသာရှိအောင် စားရမလဲ ဆိုတာကို သိသေးတယ်။'