အခန်း ၅၂

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၂

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်မန်သည် အရွက်နုများကို ဆေးကြောရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် ကန်စွန်းဥမှုန့်နှင့် ကြက်ဥများကို မပျစ်မကျဲ မုန့်နှစ်တစ်ခု ဖြစ်အောင် ရောမွှေပြီး အရွက်များကို ထိုအရောအနှောတွင် နှစ်ကာ ကြော်ရန်အတွက် ဆီထဲသို့ ချထည့်လိုက်သည်။

ဒယ်အိုးထဲတွင် ဆီများ ပွက်ပွက်ဆူနေစဉ် ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရန် တံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြွယ်ဝသည့် ရနံ့က သူ့ကို သွားရည်ကျလာစေခဲ့ပြီး ကြီးမားသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို မြင့်တက်သွားစေခဲ့သည်။

အမေက သူတစ်ယောက်တည်းအတွက် အရွက်ကြော်လေးတွေ လုပ်ပေးပြီး သူ့ရဲ့ မွေးနေ့ကို ကျင်းပပေးနေတာပဲ။ သူမက အထူး ရက်ရောပြီး ဆီအတွက် ငွေကြေး အမြောက်အမြားကို သုံးစွဲခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက် အလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် အရွက်ကြော်များ အာလုံး နီးပါးခန့် ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏လက်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် မီးဖိုချောင် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ လတ်တလော အလုပ်တွေ များနေလို့။ ကိုယ် ဘယ်အချိန် အလုပ်ဆင်းရမလဲ ဆိုတာကို အမြဲတမ်း သေချာ မသိရဘူး။ ကူညီဖို့ လိုသေးလား။"

ရှုယွမ်သည် သူ့အား ကြွေဇလုံကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ သဘောထား ကောင်းနေသရွေ့တော့ ဘာအကူအညီမှ မလိုပါဘူး။"

သူမသည် ပူနေသော ဆီများကို ဇလုံထဲသို့ အရင် လောင်းထည့်သည်။ ထို့နောက် ဟင်းနုနွယ်ရွက်နှင့် ကြက်ဥ ဟင်းရည် တစ်အိုး ချက်လိုက်သည်။ ဟင်းရည်ကို စားပွဲဆီသို့ သူမ ယူလာသောအခါ ရှောင်မန်သည် ပန်းကန်လုံးများနှင့် တူများကို ခင်းကျင်းကာ ပေါက်စီများကို ခွဲဝေပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်သည် ပုလင်းဖောက်တံကို ရှာကာ လိမ္မော်ရည်ကို ဖောက်ပြီး သူတို့ တစ်ယောက်စီအတွက် လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ဝက်စီ ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

အရွက်ကြော်များ၏ ရနံ့၊ ဟင်းနုနွယ်ရွက် ကြက်ဥ ဟင်းရည်၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့နှင့် လိမ္မော်ရည်၏ ချိုမြိန်သော လိမ္မော်ရနံ့တို့ အားလုံး ရောနှောကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ အရသာရှိသော အစားအစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စားပွဲကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မန်သည် ပြုံးရွှင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ညစာ ချက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အမေ။"

ရှုယွမ်သည် တရုတ် မန်ကျည်းရွက်ကြော် တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ သူ၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "အမေတို့ ရှောင်မန်ရဲ့ ငါးနှစ်ပြည့် မွေးနေ့ကို ကျင်းပနေတာလေ။ စမ်းစားကြည့်ပါဦး။ တကယ်လို့ မင်း သဘောကျရင် အမေတို့ ဒါကို မကြာခဏ လုပ်စားကြမယ်။"

အရွက် အမျိုးအစား အားလုံးမှာ အရသာရှိပြီး ရွှေရောင်သန်းကာ ကြွပ်ရွပြီး အရသာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ရှောင်မန်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ဝါးစားရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။ "အမေ၊ အရာအားလုံးက အရမ်း ကြွပ်ရွပြီး မွှေးကြိုင်တာပဲ။ တကယ်ကို အရမ်း စားကောင်းတယ်။"

အမေရော၊ အဖေပါ သစ်ရွက်တွေ စားရတာကို နှစ်သက်ကြတယ် ဆိုတော့ သစ်ရွက်တွေ စားရတာကို သူ နှစ်သက်တာက လုံးဝ ထူးဆန်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ထိုအတွေးနှင့်အတူ ကလေးငယ်လေးသည် လုံးဝ ကျေနပ်ရောင့်ရဲမှု ခံစားလိုက်ရသည်။

_ _

ရှန်ကျုံးချန်သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှုယွမ်သည် အေးစက်ပြီး ရက်စက်သူ ဖြစ်လာခဲ့ကာ ငွေရနံ့များ သင်းပျံ့နေပြီး ၎င်းက သူ့ကို အူတိုင်အထိ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ကာ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မူကြမ်း စာမျက်နှာများအား တစ်မျက်နှာပြီး တစ်မျက်နှာ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ရပြီး သူ၏ ဝတ္ထုမှာ အမှိုက်တစ်ခုအလား ဖြစ်လာနေခဲ့သည်။

သူ ၎င်းကို လက်မခံလိုခဲ့ပေ။ ရှုယွမ်သည် "အခြား တစ်ယောက်ယောက်ဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့" မသွားမီက သူ၏ အတွေးများသည် စမ်းပေါက်တစ်ခုအလား စီးဆင်းနေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်က သူ့ကို ယွမ် ၁,၆၀၀ ပြန်ဆပ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ ဒေါသ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေချိန်တွင် သူမက ယွမ် တစ်သောင်း တောင်းဆိုခဲ့လျှင်တောင်မှ သူ ပေးမည်ဟု တွေးခဲ့မိသည်။

သို့သော် လက်တွေ့ဘဝမှာ ကြမ်းတမ်းလှသည်။ သူသည် ငွေအတွက် နေရာအနှံ့ အပြင်းအထန် ရှာဖွေခဲ့ရပြီး သူ့မိဘများ၊ ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများထံသို့ အကူအညီ တောင်းခံခဲ့ရကာ သူ မရရှိသေးသော စာမူခများကိုပါ ပေါင်းထည့်ခဲ့သည်။ ထိုအရာအားလုံး ပြီးနောက်တွင် သူသည် ယွမ် ၄၆၀ ကိုသာ ခဲယဉ်းစွာ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူ့တွင် နောက်ထပ် ပေးစရာ ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

သူ့မိဘများနှင့်အတူ နေထိုင်ပြီး နေထိုင်စရိတ်များ ပေးစရာ မလိုသည့် အချက်သာ မရှိခဲ့လျှင် နောက်ထပ် ငွေပေးချေမှု မရောက်လာမီအထိ သူ လေကိုသာ စားပြီး ရှင်သန်ရမည် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်ကို သူ ထပ်မတွေ့ချင်တော့သဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အရင်ပိတ်ထားရန်အတွက် ငွေကို ငွေလွှဲဖြင့် ပေးပို့ကာ စာတစ်စောင်ကိုလည်း ထည့်သွင်းပေးပို့ခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် ရှုယွမ်သည် ရှန်ကျုံးချန်၏ စာနှင့် ငွေလွှဲပြေစာကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ယွမ် ၄၆၀ ကို ပြန်ဆပ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျုံးချန်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာ အချို့ ရှိနေပုံ ရသည်။ သူသည် အကြွေးကို ပြန်ဆပ်လိုစိတ် ရှိနေသရွေ့တော့ ကျန်ရှိသော ယွမ် ထောင်ကျော်မှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

စာထဲတွင် စာလုံးရေ နှစ်ဆယ်ကျော် အနည်းငယ်သာ ပါဝင်သည်။ ဤသည်မှာ သူ အခုလောလောဆယ် ရှာဖွေပေးနိုင်သမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ရေးသားထားပြီး သူ့ကို အလျင်စလို မလုပ်ရန် သူမကို ပြောထားခဲ့သည်။ ယွမ် ၁,၆၀၀ အား ပြားစေ့တစ်စေ့မျှပင် သူမကို သူ လျှော့ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ရှုယွမ်သည် ငွေများ ပြန်ရသည်နှင့် ချန်ကျိုက်ထံသို့ ပြန်ပေးရန် အမြဲတမ်း စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ၎င်းကို သူမ အမှန်တကယ် ကိုင်ဆောင်ထားရသောအခါ သူ့ကို ပြန်ဆပ်ရန် အချိန်ဆွဲလိုနေခဲ့သည်။ သူမ ကင်မရာ တစ်လုံး ဝယ်ချင်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ချန်ကျိုက်နှင့် ထိုကိစ္စကို စကားစပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်ကို ယွမ် ၁,၆၀၀ ပြန်ဆပ်ဖို့ နည်းနည်း နောက်ကျလို့ ရမလား။ ကျွန်မ ကင်မရာ တစ်လုံးနဲ့ ဓာတ်ပုံ ပစ္စည်းတချို့ အရင် ဝယ်ချင်လို့။ ကျွန်မရဲ့ လစာကိုပဲ အားကိုးနေရရင် လုံလောက်အောင် စုဖို့ ခြောက်လလောက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။"

"ယွမ် ၄၆၀ က လုံလောက်ရဲ့လား" ချန်ကျိုက် မေးလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် ငါ မင်းကို နည်းနည်း ထပ်ချေးပေးလို့ ရတယ်။"

ရှုယွမ်သည် အခွင့်အရေးကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရှုယွမ် တောက်ပစွာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တခြား ပစ္စည်း အနည်းငယ်လည်း ဝယ်ချင်သေးတယ်။ အဲ့ဒါ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို နောက်ထပ် ရာဂဏန်းလောက် ထပ်ချေးပေးလို့ ရမလား။"

ချန်ကျိုက်သည် သူမ ဘာကြောင့် ကင်မရာ ဝယ်ချင်တာလဲ ဘယ်တံဆိပ် ဝယ်ရန် စီစဉ်ထားလဲ ဆိုသည့် မေးခွန်းများ မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ စာရေးစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သေသပ်စွာ စီထားသော စာအုပ်တန်းထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး အတွင်းတွင် ညှပ်ထားသော စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ယူကာ ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ငွေစက္ကူ ဆယ်ရွက်ကို ရေတွက်ကာ ရှုယွမ်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူသည် တကယ်ကို ရက်ရောပြီး ဖြောင့်မတ်သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အံဆွဲထဲတွင် ငွေများ ရှိနေကြောင်း ရှုယွမ် သိထားခဲ့သော်လည်း စာအုပ်များထဲတွင်လည်း အချို့ကို ဖွက်ထားခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

သူမသည် ငွေကို ယူပြီး စာရေးစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အံဆွဲထဲမှ သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်ကို ၎င်းထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ရှုယွမ် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြုံးရွှင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒေါက်တာချန်။"

ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး သူမအတွက် စိုးရိမ်နေပုံ ရသည်။ "အမေ၊ အခု အမေ ပိုက်ဆံတွေ ပိုပြီးတောင် အကြွေးတင်နေပြီ။ ပြန်ဆပ်ဖို့ အများကြီးပဲ။"

ရှုယွမ် ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်၊ အဲ့ဒီ ဆိုရိုးစကားကို မင်း ကြားဖူးလား။ ပိုက်ဆံ အကြွေးတင်နေတဲ့ သူက သူဌေးပဲတဲ့။"

ချန်ကျိုက် - "..."

ရှောင်မန်သည် သူ့အမေအတွက် အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ နူးညံ့ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။ "သား ကြီးလာပြီး ပိုက်ဆံရှာနိုင်တဲ့အခါ ပြန်ဆပ်ဖို့ အမေ့ကို သား ကူညီပေးမယ်။"

ရှုယွမ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အမေ့ရဲ့ ကလေးအလုပ်သမားလေး အမေ့အတွက် ပိုက်ဆံရှာပေးမယ့် အချိန်ကို အမေ စောင့်နေပါ့မယ်။"

သူမသည် ရှောင်မန်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်ထားသည်။ ထို့နောက် ချန်ကျိုက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မက ရှင့်ဆီကနေ ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ရဖို့အတွက် ရှင့်ကို လက်ထပ်ခဲ့တယ်လို့ ရှင် ထင်နေလား။"

ချန်ကျိုက်၏ မျက်ဝန်းနက်များ ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားပြီး သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါက မင်းအတွက် တန်ဖိုးရှိနေသေးတာပဲ။"

ရှုယွမ် ခဏ စဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက ဘာလို့ ရှင်က ကျွန်မကို ယွမ် ၂,၄၀၀ ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တာလဲ။ လူအများစုအတွက်တော့ အဲ့ဒါက ပိုက်ဆံ အများကြီးပဲလေ။"

ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို အထင်လွဲခဲ့ပြီး သူတို့ ချစ်သူများ ဖြစ်နေပြီဟု မှားယွင်းစွာ ထင်ခဲ့ကာ သူမနှင့် အတူအိပ်မိတဲ့အထိပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူမကို တတ်နိုင်သမျှ လျော်ကြေးပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် ရှောင်မန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ငွေလိုအပ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ သူမ ကလေးကို ထောက်ပံ့ရန်ပင် လုံလောက်စွာ မရှိမည်ကို တွေးမိရုံဖြင့် သူ မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူသည် ပထမပိုင်းကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ပြီး ဒုတိယပိုင်းကိုသာ ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမှာ ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိခဲ့ဘူးလေ။ ငါ့မှာ ရှိတယ်။"

ရှုယွမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ အဲ့ဒီတုန်းက ချန်ကျိုက်က ရှောင်မန်ကို သူ့ရဲ့ ကလေးလို့တောင် မယုံကြည်ခဲ့ပေမယ့် သူက တခြား တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာမှာ ကူညီဖို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ငွေကြေးပမာဏကို သုံးစွဲဖို့ ဆန္ဒရှိနေခဲ့တုန်းပဲ။

ပိုက်ဆံရှိတဲ့ လူတွေက တကယ်ကို တစ်မျိုးပါလား။

'ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီခေတ်ကာလတုန်းက သူက ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံထားရတဲ့ သူတစ်ယောက်လေ။ အဲ့ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံကို ထုတ်ပေးဖို့ဆိုတာ သူ့အတွက် အန္တရာယ် များလောက်တယ်။'

ရှုယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "ရှင်က တကယ်ကို လူကောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ။ ရှင့်ကို ကျွန်မ 'လူကောင်းကတ်' တစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။"

ရှောင်မန်သည် သူ၏ ချိုမြိန်ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အမေက အဖေ့ကို လူကောင်းကတ် တစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။"

စကားလုံးတွေက နားထောင်လို့ ကောင်းပေမယ့် ရှုယွမ်ရဲ့ လေသံကို နားထောင်ကြည့်ရတာတော့ ချန်ကျိုက်မှာ "လူကောင်းကတ်" တစ်ခု ပေးခံရခြင်းက မဖြစ်မနေ ကောင်းမွန်သော အရာ တစ်ခု မဟုတ်နိုင်ဘူး ဆိုသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။

_ _

သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် ရှန်ကျုံးချန်သည် ထောင်လဲ့ရှန်းကို တွေ့ဆုံရန် အပြင်သို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် ရှုယွမ်နှင့် ချန်ကျိုက်တို့ လက်ထပ်သည့်နေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ခက်ခဲသော ဆက်ဆံရေးများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးကြရာ ၎င်းက သူတို့အား တူညီသော နားလည်မှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းခဲ့ပြီး သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများကို လွယ်ကူပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

မြို့ရိုးကျုံး တစ်လျှောက် သူတို့ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ရှန်ကျုံးချန်သည် နူးညံ့သော မိုးမခ ကိုင်းတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ လက်ထပ်ကြရအောင်။"

သူသည် ဟင်းချက်ရန်၊ အိမ်မှုကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရန်နှင့် ကလေးတစ်ဦးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက် လိုအပ်နေခဲ့သည်။

ထောင်လဲ့ရှန်းမှာ အံ့အားသင့်မသွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ညှိုးငယ်သွားခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုပဲ လက်ထပ်လက်ထပ်၊ အဲ့ဒါက ချန်ကျိုက်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နည်းနည်းတောင် ဂယက်ရိုက်ခတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။"

သို့သော် ရှန်ကျုံးချန်ကမူ ရှုယွမ် သေချာပေါက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မည်ဟု အတော်လေး ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ သူတို့တွင် ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေသောကြောင့်သာ သူမ ချန်ကျိုက်ကို လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူလည်း လက်ထပ်လိုက်မည်ဆိုပါက ရှုယွမ်သည် သေချာပေါက် စိတ်ပျက်ပြီး မသက်မသာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်ကာ ၎င်းကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူ့ကို ကျေနပ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အတွေးများကို ထောင်လဲ့ရှန်းအား ဝေမျှပြီးနောက် သူမသည် အတန်ကြာ အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြတာပေါ့။"

_ _

ထိုညနေ ညစာစားချိန်တွင် ချန်ကျိုက်သည် ထိုနှစ်ဦး လက်ထပ်တော့မည့်အကြောင်းကို ရှုယွမ်အား ပြောပြခဲ့သည်။ သူသည် ရှန်ကျုံးချန်ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှန်ကျုံးချန် ကိုယ်တိုင်က သူ့ထံ စာတစ်စောင် ရေးသားပေးပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်မှာ အံ့အားသင့်မသွားခဲ့ပေ။ ရှန်ကျုံးချန်သည် မျှော်လင့်မထားသော လုပ်ရပ်များဖြင့် အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေသူ ဖြစ်သည်။ "ထောင်လဲ့ရှန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။"

ချန်ကျိုက်သည် ရှုယွမ်ကို ကြည့်ရန် မျက်လုံးများ ပင့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်တုန်းက စေ့စပ်ထားခဲ့ကြတာ။ ကိုယ် ကျေးလက်ကို စေလွှတ်ခံရတော့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တယ်။ သူမက အရင်က အိမ်ထောင်ကျဖူးပြီး ကွာရှင်းထားတာ။"

ရှုယွမ် ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ပြုံးလျက် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အိုး... ဒါဆို ရှင်က ရှင့်ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူဟောင်းကို ဂရုစိုက်တာပဲ။ ရှင်က ရှင့်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်းအပေါ် ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်နေခဲ့တာ။"

ချန်ကျိုက်သည် ရှန်ကျုံးချန်ကိုသာ အဓိက အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ဦး ပေါင်းဖက်သွားခြင်းက ကောင်းမွန်သောအရာ တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု သူ တွက်လိုက်မိသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးကို သူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စောင့်ကြည့်နိုင်သည်။ အဆင်ပြေပါတယ်။

သူ ထပ်မပြောနိုင်မီမှာပင် ရှုယွမ်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ခေတ်ကာလရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုကို ခံလိုက်ရတဲ့ ချစ်သူတွေပေါ့လေ။ ဘယ်လောက်တောင် ကြေကွဲစရာ ကောင်းလိုက်လဲ။ ရှင်တို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ရှင်တို့ရဲ့ ကလေးက အခုလောက်ဆို ရှောင်မန်ထက်တောင် ကြီးနေလောက်ပြီ။ ရှင့်ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူဟောင်းက အခုထိ ရှင့်အပေါ် သံယောဇဉ် ရှိနေတုန်းပဲလား။ အချစ်ဟောင်းကို ပြန်လည် အသက်သွင်းချင်လို့လား။ ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။"

သူ့အကြည့်များမှာ မှောင်မိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းနေကာ ရှုယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ အပြောင်းအလဲတိုင်းကို လေ့လာနေခဲ့သည်။ 'သူမက ထောင်လဲ့ရှန်းကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတာလား။'

'အဲ့ဒီ သဝန်တိုတဲ့ အရိပ်အယောင်က သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်ပဲလား။ သူ သူမကို ထပ်ပြီး အကဲခတ် မှားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။'

ဒါပေမယ့် သူမက ရှန်ကျုံးချန်ကို လုံးဝ ဂရုစိုက်ပုံ မပေါ်ပေ။ ရှန်ကျုံးချန် ဘယ်သူ့ကိုပဲ လက်ထပ် လက်ထပ်၊ သူမအတွက် အရေးမကြီးဘူးဆိုတာ ရှင်းနေသည်။

'တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေပါ၊ ဒီလို အကြောင်းအရာမျိုးက ပဋိပက္ခတွေကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်။ စကားဝိုင်းကို လမ်းကြောင်းလွဲသွားအောင် အဖြစ်ခံလို့ မရဘူး။'

သူ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ ငယ်စဉ်က စေ့စပ်ထားချိန်ကစပြီး အခုအချိန်အထိ၊ ကိုယ် သူ့ကို စကားဆယ်ခွန်းတောင် ပြည့်အောင် မပြောဖူးဘူး။ ကိုယ် သူ့ကို သေချာ မသိဘူး၊ ပြီးတော့ အခု ကိုယ်တို့ကြားမှာ လုံးဝ ဘာမှ မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလိုမျိုး ထင်ယောင်ထင်မှား မဖြစ်ပါနဲ့။"

သူ ဘာကြောင့် ဒီလောက် အများကြီး ပြောနေမိမှန်း သူ မသိခဲ့ပေ။ "လှုပ်ရှားမှုကာလအတွင်းမှာတုန်းက သူ့မိသားစုက အရင်ဆုံး အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခဲ့တာ။ အဘိုးက သူ နားလည်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် သူတို့နဲ့ ထပ်ပြီး မပတ်သက်ချင်တော့ဘူးတဲ့။"

ရှုယွမ်သည် သူ ဤမျှ ရှည်လျားသော စာကြောင်းများဖြင့် စကားပြောသည်ကို ကြားရခဲသည်။ သူမ သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကျေနပ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... ကျွန်မ ရှင့်ကို ယုံပါတယ်။"

ထို့နောက် ချန်ကျိုက် မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ နှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို ကိုယ်တို့ကို ဖိတ်ထားတယ်။ သေချာပေါက် တက်ရောက်ဖို့ အထူးတောင်းဆိုထားတယ်။"

ရှုယွမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ "သူတို့ အဲ့ဒါကို ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ပြောတာလဲ။ ဘယ်လို စဉ်းစားပုံမျိုးလဲ။ ကျွန်မကတော့ မသွားဘူး။ ရှင် သွားမှာလား။"

ချန်ကျိုက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သေချာပေါက် မသွားဘူးပေါ့။"

သူတို့သည် လျင်မြန်စွာဖြင့်ပင် သဘောတူညီမှု ရရှိသွားခဲ့ကြသည်။ ကိစ္စကြီးများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူတို့သည် တူညီသော စာမျက်နှာပေါ်တွင် ရှိနေကြပုံ ရသည်။