အခန်း ၅၃

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၃

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် ရှန်ကျုံးချန်သည် ချန်ကျိုက်၏ အကြောင်းပြန်စာကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သတင်းစကားမှာ ရိုးရှင်းသည်။ 'ရှုယွမ်အား အကြွေးတင်နေသော ယွမ် ၁,၁၄၀ ကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ပေးဆပ်ပါ။' လက်ရေးမှာ ကျက်သရေရှိပြီး ရဲတင်းကာ မျဉ်းကြောင်းများမှာ စူးရှပြီး အားပါလှသည်။

တိုတောင်းသော သတင်းစကား ပါရှိသည့် ထိုစက္ကူရွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ရှန်ကျုံးချန်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဂွမ်းများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လေးလံကာ အသက်ရှူကျပ်နေခဲ့သည်။ ဤစာကို ရှုယွမ် ရေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းမှာ ချန်ကျိုက်ထံမှ ဖြစ်သည်။

'သူက တကယ်ပဲ ရှုယွမ်ရဲ့ ကိုယ်စား ပိုက်ဆံ တောင်းနေတာပဲ။'

'အဲ့ဒီ နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို တစ်သဘောတည်းပဲ အူတိုင်အထိ ငွေရနံ့တွေ နံစော်နေတယ်။'

သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မာနများမှာ အစအနများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြိတ်ချေခံရကာ မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နင်းခြေခံလိုက်ရသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

'သူ ပိုက်ဆံ အများကြီး ပြန်ဆပ်ပြီးသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒါ သူ ရှိသမျှ အကုန်ပဲလို့ ပြောပြီးပြီလေ။'

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ 'သူ တကယ်ပဲ သူ့နာရီကို ရောင်းရတော့မှာလား။'

'အဲ့ဒီ နှစ်ယောက်က သူ့ကို ရူးအောင် လုပ်တော့မှာပဲ။'

_ _

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ အားလပ်ရက်တွင် ကင်မရာ တစ်လုံး ဝယ်ရန် ရှောင်မန်ကို ကုန်တိုက်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ရွေးချယ်စရာ မော်ဒယ် များများစားစား မရှိခဲ့ဘဲ မူတန် (Peony - ပျိုနီ)၊ ဟုန်မေ့ (Red Plum - ဇီးပွင့်နီ)နှင့် ဆီးလ်ဂဲ (Seagull - စင်ရော်) ကဲ့သို့သော တံဆိပ် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ရှုယွမ်တွင် ငွေကြေး ကန့်သတ်ချက် ရှိသဖြင့် သူမသည် ယွမ် ၂၆၀ တန်ဖိုးရှိသော ဆီးလ်ဂဲ M20 ကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အပျော်တမ်း ဓာတ်ပုံဆရာများအတွက် အခြေခံ ကင်မရာ တစ်လုံး ဖြစ်သည်။

ယွမ် ၃၀၀ မှ ၄၀၀ အထိ စျေးကြီးသော ကင်မရာများသည် ဓာတ်ပုံ အရည်အသွေးတွင် သိသိသာသာ တိုးတက်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် လုံလောက်စွာ ကောင်းမွန်သော ဤကင်မရာကိုသာ သူမ ကျေနပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးမှု ကျွမ်းကျင်မှုအရ သူမ ရိုက်ကူးသော ဓာတ်ပုံများသည် ဓာတ်ပုံတိုက်များတွင် အသုံးပြုသော ယွမ်ထောင်ကျော်တန် သေတ္တာပုံစံ ကင်မရာများဖြင့် ရိုက်ကူးထားသည့် ဓာတ်ပုံများထက် ဆိုးရွားမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဤစက်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကင်မရာများသည် တာရှည်ခံပြီး အလွယ်တကူ မပျက်စီးနိုင်ပေ။

ကင်မရာ မရှိလျှင် စစ်သားတစ်ဦး လက်နက်မဲ့ စစ်မြေပြင်သို့ သွားရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ယခု သူမတွင် ကင်မရာ တစ်လုံး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရှုယွမ်သည် လုံးဝ စိတ်အေးသက်သာမှု ရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းကိရိယာများနှင့် ဖလင်များ ရောင်းချသော ဆိုင်များတွင် သူမ အချိန်အတော်ကြာအောင် လိုက်လံ မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း အလင်းပြန်ပြားများ ရောင်းချရန် မရှိသဖြင့် အလူမီနီယမ် သတ္တုပါး တစ်လိပ်ကို ဝယ်ယူကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရှုယွမ်၏ အစီအစဉ်မှာ ဤခေတ်ကာလရှိ "လွတ်လပ်သော ဓာတ်ပုံဆရာများ" ကဲ့သို့ လမ်းများပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာကာ ဖောက်သည်များကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ ၎င်းသည် သူမ၏ အားလပ်ရက်များတွင် လုပ်ဆောင်မည့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဘေးပေါက် အလုပ်ဖြစ်ပြီး ဓာတ်ပုံတိုက်နှင့် ဘာမျှ ပတ်သက်မှု မရှိပေ။

ကင်မရာ တစ်လုံး ရှိရုံဖြင့် မလုံလောက်သေးပေ။ အလှအပကို မြတ်နိုးသော၊ အသစ်အဆန်းများကို ရှာဖွေသော၊ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ငွေပေးချေလိုသော အမျိုးသမီးများကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် ရိုးရာ ပုံစံ အဝတ်အစား တစ်စုံ ဝယ်ယူရန်လည်း သူမ စီစဉ်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ၎င်းမှာ သူမ အချိန်ခရီး မသွားမီကဆိုလျှင် သူမသည် အွန်လိုင်းတွင် မည်သည့်အရာကိုမဆို အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤခေတ်ကာလတွင် ဇာတ်ကောင် ဝတ်စုံ ပုံစံ အဝတ်အစားများကို ဘယ်နေရာတွင် ရနိုင်မည်ကို သူမ လုံးဝ မသိခဲ့သဖြင့် သူမ အရင်ဆုံး လိုက်၍မေးရမည်ဖြစ်ပြီး အစီအစဉ်များကို နောက်မှ ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုညနေတွင် ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့ ကင်မရာကို ကလိနေကြသည်ကို သူ စောင့်ကြည့်နေစဉ် ချန်ကျိုက်က ကိစ္စတစ်ခုကို စကားစလာခဲ့သည်။ "ကိုယ် တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင် အားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ခွဲစိတ်မှု တစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ညနေကျရင် အဘိုးဆီမှာ ထမင်းသွားစားကြမလား။ အဘိုးက တစ်ပတ်ကို တစ်ခါလောက် လာလည်ဖို့ ပြောထားတယ်။ ကိုယ် အကြိမ် အတော်များများ အချိန်ဆွဲထားခဲ့ပြီးပြီ။ ကိုယ်တို့ ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲနေလို့ မရတော့ဘူး။"

ရှုယွမ် အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။ "သေချာပေါက် သွားရမှာပေါ့။ အလကား ထမင်းစားရမှာကို ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ် မသွားဘဲ နေမလဲ။ ဒါပေမယ့် တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင် ကျွန်မလည်း အားမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"

ဆွေးနွေးမှုမှာ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို အိမ်မှာ ဆုံပြီး အတူတူ ထွက်ကြတာပေါ့။"

သူသည် အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်သွားရသည်ကို အမှန်တကယ် မနှစ်သက်ပေ။ သူ့အတွက်မူ ၎င်းသည် ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းပြီး ခေတ်နောက်ကျနေသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ကာ အေးစက်ပြီး အသက်ရှူကျပ်သော အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

သို့သော် ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့ သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသဖြင့် ၎င်းသည် ခြားနားသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမတို့ နှစ်ဦးသည် သူ့ဘဝထဲသို့ အသစ်အဆန်း တစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပြီး အိမ်ဟောင်းမှာပင် ပိုသက်တောင့်သက်သာဖြစ်လာကာ နေထိုင်ရ လွယ်ကူလာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ရှုယွမ်၊ သူမသည် သူ၏ မိသားစုနှင့် သဘာဝကျကျ၊ ယုံကြည်မှုရှိစွာ စကားပြောဆိုနိုင်သည်။ သူမက သူ့ကိုယ်စား စကားပြောပေးသဖြင့် သူ စကား များများစားစား ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

ပြီးတော့ ရှောင်မန် ရှိနေသဖြင့် အဘိုး၏ အာရုံစိုက်မှုများ လမ်းကြောင်းလွဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ချန်ကျိုက်ကို ဤမျှလောက် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်မနေတော့ပေ။

ချန်ကျိုက်အတွက် ရှုယွမ်သည် သူ၏ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ ဖြစ်ပြီး ရှောင်မန်မှာ တစ်နည်းအားဖြင့် သူ၏ အစားထိုး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူနှင့် ရှုယွမ်သည် ပိုကြီးမားသော အခြေအနေများတွင် သဘောထား တိုက်ဆိုင်မှု ရှိသည်ဟု သူ ခံစားရပြီး သူ၏ မိသားစု ဆက်ဆံရေးများအကြောင်း သူမကို ပြောပြရန် လိုအပ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

"ချန်ကျင်းချန် မင်္ဂလာဆောင်ကို မလာခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူက မင်္ဂလာ လက်ဖွဲ့အဖြစ် ပိုက်ဆံ ပို့လိုက်တယ်။ အဲ့ဒါကို ကိုယ် လက်မှတ်ထိုး မယူခဲ့ဘူး။ဒီကိစ္စတွေ အကြောင်းကို မင်း ကြားချင်လား" ချန်ကျိုက် မေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ဆိုပါက ၎င်းမှာ ပြောဆိုရန် လုံးဝ မလိုအပ်ဘူးဟု သူ ထင်မည်ဖြစ်ပြီး မျှဝေရန်လည်း ဆန္ဒရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ရှုယွမ်၏ မျက်လုံးကျယ်ကြီးများ တောက်ပသွားပြီး ရွှင်လန်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သေချာပေါက် ကြားချင်တာပေါ့။ မိသားစု အတင်းအဖျင်းတွေကို နားထောင်ရတာ ကျွန်မ အရမ်း သဘောကျတယ်။ အထူးသဖြင့် ရှင့်အကြောင်းတွေဆို ပိုတောင် ကြိုက်သေးတယ်။ ဆက်ပြောပါ၊ ကျွန်မ သေချာ နားထောင်နေတယ်။"

ချန်ကျိုက်သည် သူမ အပြုံး၏ တောက်ပမှုကြောင့် ခဏတာ မိန်းမောသွားခဲ့သည်။ "..."

'ကောင်းပါပြီ။ ဒါကို ချောမွေ့တဲ့ ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှုလို့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်။ ပြီးတော့ ဒါက ရှုယွမ်ကို ဘာကြောင့် ဒီလောက် သဘောကျဖို့ လွယ်ကူရလဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။'

သူ့ဖခင်သည် တောင်ပိုင်းရှိ မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့တွင် နေထိုင်သည်။ သူသည် ချန်ဖူမီ၏ ဆေးပညာ အမွေအနှစ်များကို ဆက်ခံခဲ့ပြီး အလွန် ကျွမ်းကျင်သော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ဆရာဝန် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မူလက သူသည် ချန်ဖူမီ၏ အနှစ်သက်ဆုံးသား ဖြစ်ခဲ့သင့်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ဖယ်ကြဉ်ခံထားရသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

အဘိုးအိုချန်သည် မင်္ဂလာဆောင်သို့ တက်ရောက်ရန် ချန်ကျင်းချန်အား အသိပေးခဲ့သော်လည်း အသိပေးချက်မှာ အလွန် ကပ်လွန်းပြီး တစ်ပတ်ကျော် အနည်းငယ်သာ အချိန်ရခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် အကယ်၍ သူသာ ခွင့်ယူပြီး ရထားစီးခဲ့မည်ဆိုပါက သူ အချိန်မီ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းကို အဘိုးအိုက ဖန်တီးပေးသော အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် သူ ရှုမြင်ခဲ့ပြီး သူ့သား၏ မင်္ဂလာဆောင်ကို တင်းမာနေသော သားအဖ ဆက်ဆံရေးကို ပြေလျော့စေရန် ပေါင်းကူးတံတား တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုရန် အခွင့်အရေး တစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထွက်ခွာခါနီးအချိန်လေးမှာပင် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ ရွှီမြန်ထောင်သည် ပြင်းထန်သော ခေါင်းတစ်ခြမ်းကိုက် ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် နာကျင်မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ဇနီးမောင်နှံသည် သူတို့၏ ရထားလက်မှတ်များကို ပြန်အပ်နှံရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘဲ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ချန်ကျိုက်၏ မင်္ဂလာဆောင်ကို လွဲချော်ခဲ့ရသည်။

သူသည် အိမ်သို့ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ကာ မင်္ဂလာ လက်ဖွဲ့ငွေကို စာတိုက်မှတစ်ဆင့် ချန်ကျိုက်ထံ ပို့ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ချန်ကျိုက်က ၎င်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ အလွန် ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သဖြင့် ဆွေးနွေးရန် နေရာ လုံးဝ မကျန်ခဲ့ပေ။

သို့တိုင်အောင် ချန်ကျင်းချန်သည် ငွေလွှဲပေးပို့ရန် အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ချန်ကျိုက်သည် ၎င်းကို လက်ခံရန် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး ငွေလွှဲပြေစာမှာ ပြန်ပေးပို့ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

_ _

ထိုနေ့တွင် ချန်ကျိုက် အလုပ်ဆင်းချိန် ဤမျှ စောလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ရှုယွမ် ရှောင်မန်နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကြွယ်ဝပြီး သွားရည်ကျစရာ ကောင်းသော ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အဖေ၊ အစားအသောက် အနံ့တွေက အရမ်း မွှေးတာပဲ" ရှောင်မန် ပြောလိုက်သည်။ ဤကလေးငယ်လေးသည် မည်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တန်ဖိုးများကို မည်သို့ ပေါင်းထည့်ရမည်ကို အမြဲတမ်း သိရှိသည်။

"ဒါဆို ရှောင်မန် များများစားရမယ်နော်" ချန်ကျိုက်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်မှာ သေးငယ်လွန်းသည်။ အတွင်းတွင် လူသုံးဦး ရှိနေသဖြင့် လှုပ်ရှားရန် နေရာ မရှိသလောက်ပင်။ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီပြီး ချန်ကျိုက် ဝက်သည်း လှီးနေသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။ "အိုးထဲမှာ ဘာတွေ ချက်နေတာလဲ။"

"ဝဥနဲ့ ငါးရှဉ့် ဟင်းရည်" ချန်ကျိုက်သည် ဝက်သည်းများကို ကြွေဇလုံ တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်းနှင့် ကြက်သွန်ဖြူများကို ဆက်၍လှီးဖြတ်နေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ ပုံမှန် အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီမှ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အဖြူရောင် စွပ်ကျယ်အင်္ကျီသို့ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ ခေါင်းငုံ့လျက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်နေပုံမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်၏ အကြည့်များသည် သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး သူမက မေးလိုက်သည်။ "ငါးရှဉ့် ဟင်းရည်က နည်းနည်း ညှီတတ်တယ်။ အဲ့ဒါကို ကြက်သွန်မြိတ်နဲ့ ကြော်တာ ဒါမှမဟုတ် ပါးပါးလှီးပြီး အရသာ ပြင်းပြင်းနဲ့ ကြော်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား။ အဲ့ဒီလို အရသာ ပြင်းပြင်းက ပိုပြီး စားလို့ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။"

ချန်ကျိုက်သည် သူမ ဂျီးများနေခြင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါပေါ့။"

သူမ စကားများများ ပြောတတ်ကြောင်း ရှုယွမ် သိသော်လည်း သူမ မေးလိုက်သေးသည်။ "ရှင် ဝက်သည်းလည်း လုပ်နေတာလား။ ဟင်းတစ်ခွက်ဆိုရင် လုံလောက်နေပြီကို။ ကျွန်မတို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ စားလို့ ရပါတယ်။"

ချန်ကျိုက် အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရေနွေးငွေ့များ အပေါ်သို့ အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဟင်းရည်ကို ယောက်ချိုဇွန်းဖြင့် မွှေပြီး ငါးရှဉ့် ဟင်းရည် ကျက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် အိုးကို မီးဖိုပေါ်မှ ချလိုက်သည်။ သူ ၎င်းကို ကြွေဇလုံထဲသို့ လောင်းထည့်နေစဉ် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သွေးအားနည်းနေကြတယ်။ အာဟာရ ဖြည့်ဖို့ လိုတယ်။"

"ဆေးစစ်ချက် အဖြေတွေ ထွက်လာပြီလား" ရှုယွမ် မေးလိုက်သည်။ "တခြား ပြဿနာတွေ ရှိသေးလား။"

"သွေးအားနည်းတာပဲ ရှိတယ်။ အစီရင်ခံစာက စားပွဲပေါ်မှာ ရှိတယ်" ချန်ကျိုက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အကျပ်အတည်း လွတ်ကင်းသွားသဖြင့် ရှုယွမ်သည် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချပြီး ပြုံးလျက် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ ရှင် ရှောင်မန်အတွက် မိထွေး အသစ် တစ်ယောက်ကို မကြာခင် ရှာနိုင်တော့မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူးပဲ။"

ချန်ကျိုက်သည် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် တစ်ခါတစ်ရံ၌ သူမသာ အဆက်မပြတ် စကားမပြောနေဘူးဆိုလျှင် သိပ်ပြီး ဆိုးရွားမည် မဟုတ်ပေ။

နောက်တစ်ခုမှာ ဝက်သည်းကြော်ရန် ဖြစ်ပြီး ဆီများ စင်လာနိုင်သဖြင့် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားကာ ဆေးစစ်ချက် အစီရင်ခံစာကို ရှာဖွေရန် အိပ်ခန်းထဲရှိ စာရေးစားပွဲသို့ သွားခဲ့သည်။ ၎င်းကို ဖတ်ပြီးနောက် သူမ ရှောင်မန်အား ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က သားအမိတွေ ဖြစ်နေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သွေးအားနည်းနေကြတာပဲ။"

သို့သော် ရှောင်မန် တွေးနေသည်မှာ ယခုအခါ သူ့တွင် နောက်ထပ် ရောဂါအခြေအနေ တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အမေနှင့် အဖေသည် သူ့ကို မမုန်းသေးပေ။ သူ့မိဘများသည် သူ့အပေါ် တကယ်ကို ကောင်းလွန်းလှသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဝက်သည်း၏ ကြွယ်ဝသော ရနံ့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေသော ငါးရှဉ့် ဟင်းရည် ကြွေဇလုံ တစ်လုံးနှင့် ကြက်သွန်မြိတ်ဖြင့် ကြော်ထားသော ဝက်သည်းကြော် ပန်းကန် တစ်ချပ်ကို စားပွဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ချန်ကျိုက် ဟင်းရည် ခပ်ထည့်ပေးမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ရှုယွမ် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ဆေးသောက်ဖို့ လိုလား။"

ချန်ကျိုက်သည် ဟင်းရည် ပန်းကန်လုံးများကို သူတို့၏ ရှေ့တွင် ချပေးပြီး စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ရှောင်မန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အစားအသောက်နဲ့ပဲ ကုသကြတာပေါ့။"

သားအမိနှစ်ဦးစလုံးက ပြိုင်တူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ ကောင်းတယ်။"

ငါးရှဉ့်နှင့် ဝဥ ဟင်းရည်မှာ ရွှေဝါရောင်သန်းသော အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး စွန်ပလွံသီးနီများနှင့် ကိုချီသီးများက အပေါ်တွင် မျောလွင့်နေခဲ့သည်။ ဟင်းရည်မှာ ကြွယ်ဝပြီး အရသာရှိကာ ငါးရှဉ့်မှာ နူးညံ့ပြီး ပျော့အိနေသည်။ ရှုယွမ် ချီးကျူးလိုက်သည်။ "စောစောက အမေ ပြောခဲ့တာတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းတယ်။ မင်းအဖေ ချက်တဲ့ ငါးရှဉ့် ဟင်းရည်က လုံးဝ မညှီဘူး။ တကယ်ကို အရသာရှိတယ်။"

"ဟုတ်တယ် အဖေ၊ အရမ်း အရသာရှိတာပဲ။ သား ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ငါးရှဉ့် ဟင်းရည် တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး" ဟု ရှောင်မန် ပြောလိုက်သည်။ ကလေးငယ်လေးသည် သူ့မိဘများကို ချီးကျူးရာတွင် ဘယ်သောအခါမျှ တွန့်တိုနေလေ့ မရှိပေ။

သားအမိနှစ်ဦးသည် စားသောက်နေစဉ် ချန်ကျိုက်၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို အဆက်မပြတ် ချီးကျူးနေခဲ့ကြသည်။

"မင်းအဖေက ရုပ်လည်းချောတယ်၊ ဟင်းချက်လည်း ကောင်းတယ်။ သူ့မှာ အားသာချက်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။"

"အဖေ့ရဲ့ ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကလည်း တကယ် ကောင်းတာပဲ။"

"ဟုတ်တယ်။ သူ အလုပ်ဘယ်လောက်များများ၊ အမေတို့အတွက် ဈေးသွားဝယ်ပြီး ဟင်းချက်ပေးသေးတယ်။"

"အဖေက သားရော အမေ့ကိုပါ တကယ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာပဲ"

ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့ သူ့ကို ဘာကြောင့် အဆက်မပြတ် ချီးကျူးနေကြသနည်း ဆိုသည်ကို ချန်ကျိုက် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့က သူ့ကို ဟင်း မကြာခဏ ပိုချက်စေချင်လို့များလား။ သူ တည်ငြိမ်စွာ နေပြီး သူတို့၏ ချီးကျူးစကားများကြောင့် သွေးနားထင် မရောက်စေရန် ထိန်းထားရမည် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် အရိုးများကို ဖယ်ရှားပြီး ငါးရှဉ့် အသားတစ်တုံးကို ရှောင်မန်၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဝက်သည်းကလည်း မညှီဘူး။ တကယ်ကို နူးညံ့တာပဲ။ တကယ်တော့ သွေးအားနည်းတာက သိပ်ပြီးတော့ မဆိုးပါဘူး။ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို ငါတို့ စားခွင့်ရတယ်လေ။ ဟုတ်တယ်မလား၊ ရှောင်မန်။"

ရှောင်မန်သည် သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ဆံပင်များကို ကုတ်ပြီး ဝက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်အလား တိုးညင်းစွာ နှာမှုတ်သံ နှစ်ချက်ခန့် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အခက်တွေ့နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သားလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တယ်၊ အမေ။"