အခန်း ၅၅

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၅

ထိုနေ့တွင် အလုပ်ဆင်းပြီး ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် စာတိုက်ခန်းမှ စာတစ်စောင်နှင့် ငွေလွှဲပြေစာ တစ်စောင်ကို ယူလာခဲ့သည်။ ၎င်းကို ပိုင်ဟွာခရိုင်၏ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဌာနမှ ပေးပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ငွေလွှဲပြေစာမှာ ယွမ် ၈၀ အတွက် ဖြစ်ပြီး လင်တာ့ဟူထံမှ ပြန်ရယူခဲ့သော ကျန်ရှိသည့် မွေးစား ပြုစုစရိတ်များ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဌာနသို့ အစောပိုင်းက စာတစ်စောင် ရေးသားခဲ့သည်။

ဤအရာဖြင့် ထိုမွေးစားမိသားစုနှင့် ရစ်ပတ်ရှုပ်ထွေးမှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးပြတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ဆက်နွယ်မှုများ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ လူတွေက ရှေ့ကို ဆက်သွားရမယ်လေ။ အတိတ်က မနှစ်မြို့ဖွယ် အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် နောက်ဆုတ်နေရတာ မတန်ပေ။

"ရှောင်မန်... ကြည့်စမ်း။ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဦးလေးတွေက အမေတို့ကို ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာ တစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။" ရှုယွမ်သည် မှတ်တမ်းလွှာကို ရှောင်မန်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် ၎င်းကို မျှော်လင့်မထားသော ဝမ်းသာစရာ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

မှတ်တမ်းလွှာတွင် သူတို့ကို "ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော လုပ်ရပ်များအတွက် ထူးချွန်ပုဂ္ဂိုလ်" ဟု ဖော်ပြထားပြီး ပိုင်ဟွာ ခရိုင် ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဌာနမှ ထုတ်ပေးထားကာ ဌာန၏ တရားဝင် တံဆိပ်တုံးပါ အပြည့်အစုံ ပါရှိသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ဤကဲ့သို့သော မှတ်တမ်းလွှာ တစ်ခုသည် ကြီးမားသော ဂုဏ်ကျက်သရေကိုကိုယ်စားပြုသည်။

ရှောင်မန်သည် မှတ်တမ်းလွှာကို ယူပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ စာလုံး အများအပြားကို မသိသေးသော်လည်း ၎င်းသည် သူ့မိခင်အတွက် ဆုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကို သူ နားလည်ခဲ့သည်။ သူသည် ရှုယွမ်အား လက်မထောင်ပြရင်း သူ၏ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် လှပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေက အရမ်း တော်တာပဲ။"

ထိုအခါမှသာ ရှုယွမ်သည် နောက်ထပ် မှတ်တမ်းလွှာ တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအတွက်လည်း တစ်ခု ပါတယ်၊ ရှောင်မန်။ ကြည့်၊ ဒါက မင်းအတွက်ပဲ။"

ရှောင်မန်မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး မှတ်တမ်းလွှာကို အမြန် ယူလိုက်သည်။ သူ အမှုသွားတိုင်ခဲ့တာကြောင့် သူ့ကိုလည်း ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော လုပ်ရပ်များအတွက် ထူးချွန်ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရတာ ဖြစ်ရမည်။

အရင်တုန်းကဆိုရင် သူဟာ တုံးအတယ်၊ အလိုမရှိတဲ့ ကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုပြီး ကျန်းမိသားစု ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာကို အမြဲတမ်း ခံခဲ့ရသည်။ နေ့တိုင်း သူက ဝက်တွေကို အစာကျွေးတယ်၊ ထမင်းချက်တယ်၊ ထင်းခွေတယ်၊ ဂျင်တစ်ခုလို မမောနိုင်မပန်းနိုင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပေမယ့် ဘယ်သူကမှ သူ့ကို တစ်ခါလေးတောင် မချီးကျူးခဲ့ဖူးပေ။ သူဟာ အမြဲတမ်း မှောင်မိုက်တဲ့ ထောင့်တစ်ခုမှာပဲ ရှိနေခဲ့ပြီး တခြားသူတွေက မမြင်တွေ့ခဲ့ကြချေ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ အဲ့ဒီအစား သူ့မှာ ရှိနေခဲ့တာက နက်ရှိုင်းတဲ့ သိမ်ငယ်စိတ် တစ်ခုပင်။ သူ မတော်လို့ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရတာလို့တောင် သူ ထင်ခဲ့မိသည်။

ဒါပေမယ့် အခု ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဦးလေးတွေက သူ့ကို မှတ်တမ်းလွှာ တစ်ခု ပေးလိုက်ပြီ။

ဝမ်းသာဝမ်းနည်း ဖြစ်မှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုက ရှောင်မန်၏ လည်ချောင်းနှင့် နှာခေါင်းကနေ တက်လာခဲ့သည်။ သူ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မန်လည်း တကယ်ပဲ ကလေးကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တာလားဟင်။"

ရှုယွမ် ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့။ ရှောင်မန်က အတော်ဆုံးပဲ။ မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ရမယ်။"

ရှောင်မန်သည် ခွန်အားများရသွားခဲ့သည်။ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူသည် မှတ်တမ်းလွှာပေါ်ရှိ တွန့်ခေါက်နေမှုများကို ညင်သာစွာ ဖြန့်ချလိုက်သည်။ သူ၏ အတွင်းရှိ စေးကပ်နေသော အမှောင်ထုကို သူ့မိခင်က အများစု ဖယ်ရှားပေးပြီးဖြစ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အကွက်ငယ်လေး တစ်ခုသာ ကျန်ရှိသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခုအခါ အမှောင်ထုသည် လုံးဝ ရှင်းလင်းသွားပြီဖြစ်ပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်က သူ့အပေါ်သို့ ဖြာကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စာအိတ်ထဲတွင် ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံ ပါရှိပြီး ၎င်းမှာ တျဲ့လိုင်၏ မကြာသေးမီက ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံ ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်သည် ဓာတ်ပုံကို ရှောင်မန်အား အမြန် ကမ်းပေးပြီး စာကို အကြမ်းဖျင်း ဖတ်လိုက်သည်။

"တျဲ့လိုင်က အခု လူမှုဖူလုံရေး ဂေဟာမှာ ရောက်နေပြီ။ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ရိုက်နှက် ဆူပူတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူကမှလည်း သူ့ကို ထပ်ပြီး ရောင်းစားဖို့ ကြိုးစားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး အရာရှိတွေက လုချန်မြို့က ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဌာနကို ဆက်သွယ်ထားတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့က တျဲ့လိုင်ရဲ့ မိဘအရင်းတွေကို ကူညီရှာဖွေပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။"

တျဲ့လိုင်၏ ဓာတ်ပုံကိုကိုင်ထားရင်း ရှောင်မန်က မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ တျဲ့လိုင် သူ့မိဘတွေကို ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလားဟင်။"

ရှုယွမ် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ဓာတ်ပုံထဲရှိ တျဲ့လိုင်၏ နှုတ်ခမ်းအထက်ရှိ မှဲ့နက်ငယ်လေး တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ကြည့်... သူ့မှာ ဒီနားလေးမှာ မှဲ့လေး တစ်ခု ရှိတယ်။ တကယ်လို့ သူ ပျောက်မသွားခင်ကတည်းက အဲ့ဒါ ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုရင် ဒီလို အမှတ်အသားမျိုးက သူ့ကို ရှာတွေ့ဖို့ ပိုလွယ်ကူစေလိမ့်မယ်။"

ရှုယွမ်၏ အလေးအနက်ထားပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်သော အဖြေက ရှောင်မန်အား သူမသည် ဤကိစ္စကို ဘေးဖယ်မထားကြောင်း ခံစားရစေခဲ့သည်။ သူမ တကယ်ပဲ ဂရုစိုက်ပါသည်။ ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ အန်တီ လင်ရှောင်ယာက အဲ့ဒီလူပျိုကြီးကို လက်ထပ်ရဦးမှာလားဟင်။"

တကယ်ကို ကြင်နာတတ်တဲ့ ကလေးပဲ။ သူက လင်ရှောင်ယာရဲ့ အခြေအနေကိုတောင် စိတ်ပူနေသေးသည်။

ရှုယွမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စာထဲမှာ ရေးထားတယ်။ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး အရာရှိတွေက တင်တောင်းငွေကို ပြန်ပေးဖို့ သူမကို ကူညီပေးခဲ့တယ်တဲ့၊ ဒါကြောင့် လင်တာ့ဟူရဲ့ အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခိုင်းတာကို သူမ ခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုဆိုရင် သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ဘက်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရွေးချယ်နိုင်လောက်ပါပြီ။"

သူတို့ မှတ်တမ်းလွှာများကို လှန်လှောကြည့်ရှုကာ ကိစ္စရပ် အမျိုးမျိုးအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကျိုက်သည် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုထဲရှိ သတင်းအချက်အလက် ပမာဏမှာ လွှမ်းမိုးလွန်းနေပြီး သူ့၏ လက်ခံနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှုယွမ်၊ မင်း ရှောင်မန်ကို ဘယ်လို ပြန်ခေါ်လာခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးဘူး။"

ရှုယွမ် ချက်ချင်း မတ်မတ် ထိုင်ပြီး ချန်ကျိုက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ဖတ်ရှု၍မရနိုင်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှောင်မိုက်ပြီး အောက်ခြေမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ မှတ်တမ်းလွှာများနှင့် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုတို့မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို သူ ရိပ်မိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ရှုယွမ်သည် အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကို သူ့အား ပြောပြရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ အခြေအနေက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ထက် များစွာ ပိုဆိုးရွားသည်ဟု သူ သေချာပေါက် ထင်မြင်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း တွေးတောပူပန်လာနိုင်သည်။

တရားမျှတစွာ ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ ဆိုးရွားခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ အချိန်မီ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ပိုဆိုးရွားသောအရာများ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ဘောလုံးကို ရှောင်မန်ထံသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။ "ရှင့်သားကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ။"

ရှောင်မန်သည် ရုတ်တရက် ဘောလုံးကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူ ရှုယွမ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ချန်ကျိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မိဘများကြားတွင် မမြင်ရသော လွန်ဆွဲပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရပြီး ဘာပြောရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူ့အဖေက အဖြေတစ်ခုကို စောင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် မျက်တောင်ခတ်ပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ သား ကြီးလာရင် ပြောပြပါ့မယ်။"

ချန်ကျိုက် သားအမိနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

_ _

ရှုယွမ်သည် ဓာတ်ပုံတိုက်၏ မှန်ပြတင်းပေါက်တွင် တျဲ့လိုင်၏ ဓာတ်ပုံကို ကပ်ထားပြီး အောက်တွင် လူပျောက်ကြော်ငြာ ဟူသော စကားလုံးများကို ရေးသားထားလိုက်သည်။

"ဓာတ်ပုံတိုက်မှာ ဝင်ထွက်သွားလာနေတဲ့ လူအများကြီး ရှိတယ်။ ဒီဓာတ်ပုံကို လူတွေ ပိုမြင်ရလိမ့်မယ်" ရှုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မန်မှာ ကြည်နူးသွားခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသားလေး တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး နွေးထွေးသော နှစ်သိမ့်မှု ခံစားချက်တစ်ခုဖြင့် ရစ်ပတ်ခံထားရသည်။ သူ့အမေသည် အလုပ်များနေပြီး ငွေရှာရန်နှင့် အကြွေးများ ပြန်ဆပ်ရန် အလုပ်ကြိုးစားနေရသည်။ သူမသည် ဒီကိစ္စကို ဝင်မပါဘဲ နေရန် ရွေးချယ်နိုင်သော်လည်း သူမသည် သူ့သူငယ်ချင်းကို ကူညီရန် တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပေးနေခဲ့သည်။ သူသည် ရှုယွမ်၏ ဒူးပေါ်တွင် မှီကာ လေးစားအားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။

"အမေ၊ အမေက အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ အမေက အရမ်း လှတာပဲ" ဟု သူ ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း အသံထွက်ပြီး ပြောရန် အလွန် ရှက်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မန် မမျှော်လင့်ထားသောအရာမှာ သူ့မိခင်သည် ထိုထက်မက ပို၍ပင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အားလပ်ရက်တွင် သူတို့ နှစ်ဦးသည် လူပျောက်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍ စုံစမ်းမေးမြန်းရန် ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဌာနသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဌာနနှင့် ရဲကင်းစခန်း နှစ်ခုသို့ သွားရောက်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ လုံးဝ အကျိုးမရှိကြောင်း ရှုယွမ် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ အရာရှိများအတွက် သူမ ပေးအပ်သောအရာမှာ သဲလွန်စတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သူတို့သည် အလုပ်များနေကြပြီး ထိုမှတ်တမ်းများ ရှိနေလျှင်တောင်မှ လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက မှတ်တမ်းများကို သွားရောက် ရှာဖွေကြည့်ရှုမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ လုပ်ခဲ့သမျှမှာ သူမ၏ အချက်အလက်များကို ရေးမှတ်ထားပြီး သဲလွန်စ တစ်ခုခု ပေါ်လာပါက သူမကို ဆက်သွယ်ပေးမည်ဟု ပြောရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဌာနသို့ သွားခြင်းမှာ အထောက်အကူ မဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ရှုယွမ်သည် ၎င်းကို သေချာ စဉ်းစားပြီး ကြော်ငြာတစ်ခု ထည့်သွင်းရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ရှောင်မန်ကို လုချန် နေ့စဉ် သတင်းစာတိုက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အလယ်ကော်လံ ကြော်ငြာ တစ်ခုကိုသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ တကယ်လို့ ၎င်းမှာ စာသားသက်သက်သာ ဆိုလျှင် ယွမ် ဆယ်ဂဏန်းလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စာသားသက်သက်က အထောက်အကူ ဖြစ်မည်မဟုတ်ဟု သူမ ခံစားရသဖြင့် ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံ ထည့်သွင်းရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။

ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံ ထည့်သွင်းခြင်းက စျေးနှုန်းကို ယွမ် နှစ်ဆယ်ကျော်အထိ မြင့်တက်သွားစေခဲ့ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အလယ်ကော်လံ ကြော်ငြာများတွင် ပုံရိပ်များ မပါဝင်လေ့ရှိပေ။

သူမ၏ ငွေကြေး အခြေအနေအရ သူမသည် ၎င်းကို အချိန်ကာလ ခြားပြီး အများဆုံး သုံးကြိမ်သာ ထည့်သွင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ တင်းကျပ်နေပြီဖြစ်သော ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရှောင်မန်အပေါ် သူမ၏ ကတိစကား ဖြစ်ပြီး သူသည် ချစ်ခင်ခံရကြောင်း သူ ဂရုစိုက်သောအရာများသည် သူ့မိခင်အတွက်လည်း အရေးကြီးကြောင်း သက်သေပြချက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"အမေ၊ သတင်းစာထဲမှာ ကြော်ငြာထည့်တာက အကူအညီ ဖြစ်ပါ့မလားဟင်" ရှောင်မန် မေးလိုက်သည်။

စတင်ကတည်းက သူမတွင် ငွေအနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း အမေသည် သတင်းစာတိုက်သို့ ငွေကြေး အမြောက်အမြားကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် သူမသည် ဤမျှ ရက်ရောနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကုန်ကျစရိတ်အတွက် ရှောင်မန် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း ဒီထက်ပို၍ သူ့မိခင်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြင်နာတတ်ပြီး သူ့အပေါ် အထူး ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။

သူ့အမေ ဘယ်လောက်တောင် သဘောကောင်းလဲ ဆိုတာကို လူတိုင်းကို သိစေချင်လိုက်တာ။

ကြော်ငြာ ထည့်သွင်းခြင်းက သေချာပေါက် အကူအညီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် တျဲ့လိုင်၏ မိသားစုကို ရှာဖွေခြင်းမှာ ပင်လယ်ထဲတွင် အပ်ရှာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့တိုင်အောင် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ယုံကြည်မှု အချို့ ပေးရမည်ဖြစ်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် အကူအညီ ဖြစ်မှာပေါ့။ လူအများကြီးက သတင်းစာ ဖတ်ကြတယ်လေ။ လူပျောက်ကြော်ငြာက အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကြော်ငြာသင်ပုန်းပေါ်မှာတောင် ကပ်ထားခံရနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် တျဲ့လိုင်ရဲ့ မိသားစုက လုချန်မြို့မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ သူတို့ အဲ့ဒါကို မြင်တွေ့နိုင်ချေ အများကြီး ရှိပါတယ်။"

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ လက်သေးသေးလေးကိုကိုင်ထားလိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တည်ငြိမ်မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှုတို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

_ _

ညစာစားပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ခေါ်ပြီး ရှုဖျင်၏ အိမ်သို့ အလည်သွားခဲ့သည်။ ရှုဖျင်သည် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်း၏ တိုက်ခန်း အဆောက်အအုံသစ်တွင် နေထိုင်သည်။ ပင်မ အဝင်ပေါက်ကနေ သူတို့သည် နှစ်ကွေ့ ကွေ့ပြီး မီတာ နှစ်ရာခန့် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသည်။

တံခါးကို ဖွင့်ပေးသူမှာ ရှုဖျင် ဖြစ်သည်။ သားအမိနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ သူမသည် သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ "ရှောင်မန် ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာပဲ။ အထဲ ဝင်ခဲ့ကြ။ မော့မော့၊ သမီးရဲ့ မောင်လေး ရောက်နေပြီ။"

မော့မော့သည် ရှောင်မန်၏ လက်ကို ဆွဲရန် ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး အိပ်ခန်းဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ "ရှောင်မန်၊ နင် ရုပ်ပြစာအုပ်တွေ ဖတ်ချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် သစ်သားတုံးတွေနဲ့ ဆော့မလား။"

မော့တိသည် ချန်လှပ်ခံလိုက်ရပြီး အမြန် မေးလိုက်သည်။ "ငါလည်း မင်းတို့နဲ့ အတူတူ ဆော့လို့ ရမလား။"

ရှောင်မန်သည် မော့မော့၏ စာရေးစားပွဲကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း အိမ်စာ လုပ်နေတာလား။"

မော့မော့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်"

ရှောင်မန်သည် တကယ်တော့ ဆော့ချင်စိတ် မရှိခဲ့ပေ။ သူ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အိမ်စာတွေကို ငါ ကြည့်လို့ ရမလား။"

ကလေးတစ်ယောက်က အိမ်စာကို တကယ် စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်ဟု မထင်သောကြောင့် မော့မော့ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ရတာပေါ့။ နင် မူလတန်းကျောင်း စတက်တာနဲ့ နင်လည်း အိမ်စာတွေ ရလာတော့မှာပဲ။"

တိုက်ခန်း အဆောက်အအုံသစ်များသည် အဟောင်းများထက် ယေဘုယျအားဖြင့် ပိုကျယ်ဝန်းကြသည်။ ကျန်းကျန့်ရှယ်သည် အလုပ်ရုံမှူး တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် လီဟုန်ရှား ရရှိသော အခန်းထက် အများကြီး ပိုကြီးသည့် အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းပါ တိုက်ခန်းတစ်ခုကို ခွဲဝေပေးခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ စတုရန်းမီတာ ငါးဆယ်မှ ခြောက်ဆယ်ခန့် ရှိပြီး အတော်လေး ကျယ်ဝန်းသည်။

အိပ်ခန်း နှစ်ခန်းကို ယောကျ်ားလေးနှင့် မိန်းကလေး အဆောင်များကဲ့သို့ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ရှုဖျင်သည် မော့မော့နှင့် အခန်း တစ်ခန်းတည်း အတူတူ နေပြီး ကျန်းကျန့်ရှယ်သည် မော့တိနှင့်အတူ အခန်း တစ်ခန်းတည်း နေသည်။

ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ဦး အခန်း တစ်ခန်းတည်း အတူမအိပ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့၏ ရှင်းပြချက်မှာ ကလေးများ ယခုအခါ ကြီးလာပြီဖြစ်ပြီး အားလုံး အခန်း တစ်ခန်းတည်း အတူတကွ နေထိုင်ရန် အဆင်မပြေသောကြောင့် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လီဟုန်ရှား၏ အမြင်မှာ ၎င်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကောင်းမွန်သော အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဂျီးများနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပြီးနောက် သေချာသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ ဂျီးများနေသူမှာ အလုပ်သမား-လယ်သမား-စစ်သား တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဖြစ်သော ကျန်းကျန့်ရှယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ်သည် ကလေး သုံးဦးကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ၎င်းအစား၊ ဧည့်ခန်းရှိ စားပွဲငယ်လေးတွင် စာဖတ်နေသော ကျန်းကျန့်ရှယ် ဘက်သို့ ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "အကြီးဆုံး ခဲအို၊ နည်းပညာတွေ လေ့လာနေတာလား။ တကယ်ကို ကြိုးစားတာပဲ။ အိုး... နိုင်ငံခြား ကဗျာတွေလား။"

ရှုဖျင် ရေငှဲ့ပေးနေစဉ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ အကြီးဆုံး ခဲအိုက လတ်တလော ကဗျာတွေကို စိတ်ဝင်စားနေတာ။"

ကျန်းကျန့်ရှယ်သည် စာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး မျက်နှာဖုံးကို အောက်ဘက်သို့ လှန်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူသည် ရှုယွမ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ သတိထားလျက် မေးလိုက်သည်။ "တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်ပြီးတဲ့နောက် အလုပ်ချိန် ပြင်ပမှာ ငါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ခုခု ဖတ်လို့ မရဘူးလား။"

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ အပြုံးကို ဆက်ထိန်းထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အကြီးဆုံး ခဲအိုက ဘာလို့ နည်းပညာတွေ မလေ့လာရတာလဲ။ ရှင်က အလုပ်ရုံမှူး တစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမယ့် ရှင့်ရဲ့ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုတွေက ကျွန်မ အဖေ့ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်တောင် မကောင်းဘူးလေ။ သူက အဆင့်ရှစ် စက်မှုပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ။ အလုပ်ရုံမှူး တစ်ယောက်အနေနဲ့ တိုးတက်ဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် အခု ရှင်က ရိုမန်းတစ်စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေကို လိုက်စားနေလို့ ကဗျာတွေ ဖတ်နေတာလား။"

သူမသည် သူ၏ နာကျင်နေသော နေရာကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးနှက်လိုက်သည်ဟု ကျန်းကျန့်ရှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ရှက်ရွံ့မှုများ ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ ရှုဖျင်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းညီမရဲ့ ပါးစပ်ကို တစ်ခုခု လုပ်လို့ မရဘူးလား။ သူမက နည်းနည်းလေးတောင် ရိုသေမှု မရှိဘူး။"

ရှုဖျင်သည် အခြေအနေကို အမြန် ပြေလည်စေရန် ကြိုးစားရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သူမက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲဆိုတာ ရှင် သိသားပဲ။"

ရှုယွမ်သည် ရှုဖျင်၏ တုံ့ပြန်မှုများကို အနီးကပ် လေ့လာနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုအရ ကျန်းကျန့်ရှယ်သည် သူမနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဝေးကွာသွားကြောင်းကို ရှုဖျင် သိရှိနေပုံ ရသော်လည်း သူမသည် ၎င်းကို ထုတ်ဖော်မပြောလိုပေ။ မျက်နှာပြင်အောက်တွင် မည်သို့သော လှိုင်းလုံးများ လည်ပတ်နေစေကာမူ သူမသည် နေ့စဉ်ဘဝ၏ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားလိုခဲ့သည်။

ကွာရှင်းခြင်း ဆိုသည်မှာ သူမ စဉ်းစားမည့် အရာမျိုးပင် မဟုတ်ပေ။ ရှုဖျင်တွင် သူမကိုယ်သူမအတွက် ရပ်တည်ရန် ခွန်အား မရှိခဲ့ပေ။ ရှုယွမ်သည် သူမ၏ အစ်မ ဖက်တွယ်ထားသော ပျက်စီးလွယ်သည့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို မဆင်မခြင် မရိုက်ချိုးပစ်လိုခဲ့ပေ။