အခန်း ၅၆

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၆

ကျန်းကျန့်ရှယ်ကမူ ရှုယွမ် ပြောင်းလဲသွားပြီဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ဘယ်အချိန်က စတင်ခဲ့သည်ကို သူ အတိအကျ မပြောနိုင်သော်လည်း ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် သူ့ကို အထူးသဖြင့် မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်လာသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးများကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

သူ့အတွက်မူ ရှုယွမ်သည် ဆက်ဆံရန် ခက်ခဲသော သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှုယွမ် နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူ ရှစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ရှုဖျင်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အရင်က အစ်မရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သုံးခဲ့တယ်။ ဒါက အတိုးပါ။"

ရှုဖျင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "နင်က ငါ့ကို ဘာလို့ အတိုးပေးနေတာလဲ။"

ရှုယွမ် ငွေပြန်ဆပ်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ၊ အတိုး ပေါင်းထည့်မည်ဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။ ၎င်းကို ပြန်တောင်းရန် သူမ တစ်ခါမျှပင် မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ရှုဖျင်သည် ငွေကို အမြန် ပြန်တွန်းပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင် အလုပ်စလုပ်တာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ နင့်မှာ ပိုက်ဆံ အများကြီး မရှိလောက်သေးဘူး။ နင့်ဘာသာနင်ပဲ သိမ်းထားပါ။ အတိုးပေးစရာ တကယ် မလိုပါဘူး။"

ကျန်းကျန့်ရှယ်သည် ရှုယွမ်အား မေးခွန်းထုတ်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အတိအကျ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။

သူမသည် ရှန်ကျုံးချန် နောက်သို့ လိုက်ကာ သူမ၏ မိဘများအပေါ် မှီခိုနေထိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမသည် အလုပ်တစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီး ရှောင်မန်၏ ဖခင်ကို လက်ထပ်ခြင်းဖြင့် ထီပေါက်သွားကာ သူမက အတိုးနဲ့တောင် ငွေပြန်ဆပ်နေပြီလား။

ပြီးတော့ သူမက ယွမ် ရှစ်ဆယ်ကို ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်တယ်ပေါ့။

ရှုယွမ် အလေးအနက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်မ ဒါကို ယူရမယ်။ ပိုက်ဆံ ချေးတဲ့အခါ အတိုး ပြန်ဆပ်ရမယ်။ ကျွန်မဆီမှာ အခု ပိုက်ဆံ ရှိနေပါပြီ။"

ရှုဖျင်သည် အစပိုင်းတွင် ၎င်းကို လက်ခံရန် ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် အပြန်အလှန် တွန်းထိုးပြီးနောက် ဝန်လေးစွာဖြင့်ပင် ငွေကို နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံလိုက်သည်။

"ရှောင်မန်၊ အိမ်ပြန်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" ရှုယွမ်သည် မိန်းကလေး၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ၊ သွားကြစို့" ရှောင်မန်သည် သူ၏ ခြေထောက်တိုတိုလေးများဖြင့် အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။

ရှုဖျင်သည် သူတို့ကို အောက်ထပ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးဦး အိမ်ရာဝင်း ဂိတ်တံခါးဆီသို့ အတူလမ်းလျှောက်သွားကြစဉ် ရှုဖျင်က ပြောလိုက်သည်။

"နင် နင့်မင်္ဂလာဆောင်ကို ဒုတိယ ဦးလေး မိသားစုကို မဖိတ်ခဲ့ဘူး။ သူတို့က နှိမ်ခံရတယ်၊ မလေးစားခံရဘူးလို့ ခံစားနေရပြီး တော်တော်လေး စိတ်ဆိုးနေကြတယ်။ ဒီကိစ္စကို ပြောဖို့ သူတို့ တစ်ရက် လာရှာကြလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ လောင်းရဲတယ်။"

ရှုယွမ် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ "အဲ့ဒါက မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ။ ကျွန်မ သူတို့ကို မဖိတ်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့ ပေါ်လာမှာကိုလည်း ကျွန်မ မကြောက်ဘူး။"

ရှုဖျင် ပြုံးလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ အမျိုးသားက ဒီလို ပြဿနာမျိုးတွေကို ကြားပြီး အထင်သေးသွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်လို့ပါ။ ပြီးတော့ ရှုဟုန်ကော်က နင့်ကို တော်တော် မနာလို ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူမသာ ကျေးလက်ကို သွားခဲ့ရင် ကောင်းတဲ့ အိမ်ထောင်ဘက် တစ်ယောက်ကို သူလည်း ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ သူမ ထင်နေတယ်။"

ရှုယွမ်မှာ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လုံးဝ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "သူမ ဦးနှောက် တစ်ခုခု မှားနေလို့လား။ ကျေးလက်က ဘဝက အရမ်း ခက်ခဲခဲ့တာ။ သူမကို မနာလို ဖြစ်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ။"

ရှုဖျင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သားအမိနှစ်ဦးသည် ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်း ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ လက်သေးသေးလေးကိုကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အခု အမေ အန်တီ့ကို ပိုက်ဆံ အကြွေးမတင်တော့ဘူး။"

ယခုအခါ သူမ အကြွေးကင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ရှုဖျင် သူမအတွက် သုံးစွဲခဲ့သော ငွေကြေးများနှင့် ပတ်သက်၍ သူမသည် ၎င်းကို အပြည့်အဝ ပြန်ဆပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မန် ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို အခု အမေက အဖေ့ကိုပဲ ပိုက်ဆံ အကြွေးတင်တော့တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဖေက ပြန်မတောင်းဘူးဆိုတော့ အမေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်လို့ ရတာပေါ့။"

ရှုယွမ် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်။ အမေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်ရမယ်။"

_ _

ဇွန်လသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး စက်တင်ဘာလတွင် စာသင်နှစ်သစ် မစတင်မီ နှစ်လမှ သုံးလခန့်သာ လိုတော့ကာ ကြားတွင် နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် လဝက်ခန့် ရှိနေသေးသည်။ သို့တိုင်အောင် လူငယ် စုံတွဲသည် ရှောင်မန်ကို သူငယ်တန်းသို့ ပို့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ကျောင်းအပ်နှံခြင်းမှ အမှန်တကယ် ကျောင်းစတက်ခြင်းအထိ သူတို့သည် ရှောင်မန်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ရန် နှစ်ပတ်ကျော် အချိန်ပေးခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် သူ့အတွက် ကျောင်းလွယ်အိတ် တစ်လုံးနှင့် ကျောင်းသုံးပစ္စည်း အချို့ကိုလည်း ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ရက်သတ္တပတ်သစ် တစ်ခု၏ အစနှင့်အတူ ကလေးငယ်လေးသည် တရားဝင် ကျောင်းစတက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သူ မကြာခဏ အိမ်သာသွားရန် လိုအပ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့သည် သူ့ကို နံနက်စာအတွက် ပဲနို့ သို့မဟုတ် ဆန်ပြုတ် မတိုက်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် ခေါက်ဆွဲနှင့် ကြက်ဥ တစ်လုံးကို စားခဲ့သည်။

ကလေးငယ်လေးသည် အစင်းကျား သင်္ဘောသား ရှပ်အင်္ကျီနှင့် အဝါဖျော့ရောင် ချည်သား ဘောင်းဘီတို့ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စစ်စိမ်းရောင် လွယ်အိတ် တစ်လုံးကို ပခုံးတွင် လွယ်ထားကာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ ပုနေပုံ ပေါ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများမှာ တောက်ပပြီး ရှင်သန်တက်ကြွနေကာ သူ၏ မျက်တောင်များမှာ ရှည်လျားပြီး သူ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ပါးပြင်လေးများက သူ့ကို ပို၍ပင် ချစ်စရာကောင်းနေစေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ နေ့လယ်စာဘူးကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း နေ့လယ်စာကို သူငယ်တန်းမှာ စားရလိမ့်မယ်။ ညနေကျရင် အမေ လာကြိုမယ်နော်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ" ရှောင်မန် ပြောလိုက်သည်။

သူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျောင်းတက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရပြီ။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ကျေးလက်မှ ပြန်ခေါ်လာပြီး နောက်ပိုင်း သူသည် သူ့မိခင်နှင့် တစ်ရက်မျှ ခွဲမနေခဲ့ဖူးပေ။

ကျောင်းစတက်သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာ ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ရှုယွမ်နှင့် ချန်ကျိုက်တို့ နှစ်ဦးစလုံး သူ့ကို သူငယ်တန်းသို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။ ရှုယွမ်သည် ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းမှ အထွက်လမ်းတွင် ပြောလိုက်သည်။

"အမေ ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း ရှန်းယန် သူငယ်တန်းကို တက်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် မင်းနဲ့ အမေက ကျောင်းနေဘက်တွေပေါ့၊ ရှောင်မန်။"

ဒါဆို အမေလည်း အဲ့ဒီကို တက်ခဲ့တာပေါ့။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ရှန်းယန် သူငယ်တန်းသည် ရှောင်မန်အတွက် များစွာ ပိုရင်းနှီးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ငါးမိနစ် အကြာတွင် သူတို့သည် သူငယ်တန်းကျောင်း အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ အပြင်ဘက်မှနေ၍ ကလေးတစ်ဦး အထဲသို့ ဝင်ရန် ငြင်းဆန်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေသည်ကို သူတို့ ကြားနေရသည်။ အခက်အခဲများကို သည်းခံဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးဖြစ်သော ရှောင်မန်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လိမ္မာရေးခြားရှိကြောင်း ရှုယွမ် မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ကျောင်းသွားရန် စိတ်အားထက်သန်ပြီး အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်၏ "အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံရဲ့ ပန်းပွင့်လေး" ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်မှာ ထိုက်တန်လှသည်။ ရှောင်မန်၏ အတန်းပိုင် ဆရာမကပင် သူမကို မှတ်မိပြီး သူမနှင့် ကျေးလက်မှ ရှောင်မန်ဖခင်တို့၏ ကြည်နူးဖွယ် ဇာတ်လမ်းကို သိရှိထားခဲ့သည်။ ဤမိသားစုငယ်လေး နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ပေါင်းစည်းနိုင်ရန်အတွက် လွယ်ကူခဲ့မည် မဟုတ်ဟု ဆရာမက ခံစားမိခဲ့သည်။

အတန်းပိုင် ဆရာမသည် ရှောင်မန်၏ လက်ကိုကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "သူ သူငယ်တန်းနဲ့ အမြန်ဆုံး အသားကျအောင် ဆရာမ ကူညီပေးပါ့မယ်။ ကောင်းပြီလား၊ ရှောင်မန်။"

ရှောင်မန်က လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆရာမ။"

ဆရာမက သူ့ကို ကျောင်းဝင်းထဲသို့ လက်ဆွဲခေါ်သွားစဉ် ရှောင်မန်သည် နောက်သို့ အဆက်မပြတ် လှည့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့အမေနှင့် အဖေသည် အတူရပ်နေကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူ့အမေက လက်ပြနှုတ်ဆက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မြင်ကွင်းမှာ အလွန် လှပလွန်းသဖြင့် သူ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါက သူ စိတ်ကူးယဉ်နေတာ သက်သက်များလား။ တကယ်လို့ ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှား တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ထင်ယောင်ထင်မှား ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ သူ့မိဘတွေက ထိုနေရာမှာ အတူရပ်ပြီး သူ့ကို ကြည့်မနေခဲ့ဘူးဆိုရင်ရော။

သူတို့က ရုတ်တရက် အတူထွက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။

စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ့မိဘများကို မမြင်ရတော့ချိန်မှသာလျှင် ရှောင်မန်သည် သူ့ခေါင်းကို ဝန်လေးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

စာသင်ခန်း အတွင်းတွင် ကလေး တစ်စုသည် အသစ်ရောက်လာသူကို သတိပြုမိပြီး ဖြစ်သည်။ သူ့ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ရှောင်မန်" ကလေးတစ်ဦးက လှမ်းခေါ်ပြီး လက်ပြရင်း သူ့ထံသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

"သောပေါင်" ရှောင်မန်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ ဒီမှာ လူတစ်ယောက်ကို သိနေတာပဲ။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိကြတာလား" အတန်းပိုင်ဆရာမက မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်မန်က သားရဲ့ ဝမ်းကွဲပါ" သောပေါင်က ပြောလိုက်သည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ ဒါဆို မင်းတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ထိုင်လို့ ရတာပေါ့" ဆရာမက ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ တကယ်တော့ တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်ကို ကျောင်းအပ်စဉ်က သောပေါင်၏ အတန်းတွင် သူ့ကို ထားပေးရန် အထူး တောင်းဆိုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကလေး နှစ်ဦးသည် ထိုင်ခုံဖော်များ ဖြစ်လာကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သစ်အပေါ် ရှောင်မန်၏ စိမ်းသက်မှုမှာ ချက်ချင်း တစ်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို ချန်ကျိုက်ထံသို့ ရွှေ့လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ "ရှင် ကျွန်မကို ကြည့်နေတာပဲ။ ရှင် ကျွန်မကို အများကြီး ကြည့်ဖြစ်နေပုံ ရတယ်။"

ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်များမှာ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး သူ၏ ဟန်ပန်မှာ တည်ငြိမ်ကာ သိမ်မွေ့သည်။ ဤမျှ ထင်ရှားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမကို ကြည့်နေခြင်းက သူမကို အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရစေခဲ့သည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ချန်ကျိုက်သည် သူမကို အကဲခတ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ အကြည့်ကို အချိန်မီ ရုပ်သိမ်းရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူသည် သူမ၏ ကြည်လင်ပြီး ပြုံးရွှင်နေသော မျက်လုံးများနှင့်သာ ဆုံတွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

သူ မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှုယွမ်၏ အပြုံးမှာ ပို၍နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။ "ရှင် ကျွန်မကို ကြည့်ရတာ တကယ် သဘောကျတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒေါက်တာချန်။ ဝန်ခံလိုက်ပါတော့။ ညကျမှ တွေ့ကြမယ်နော်။"

ထိုစကားနှင့်အတူ သူမသည် လှည့်ကာ ခေါင်းကို မော့ထားပြီး ပခုံးများကို နောက်သို့ ဆန့်ထားလျက် သာယာသော စိတ်အခြေအနေဖြင့် သူ့ကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သော အခါ လေပြေလေးသည် သူမ၏ ပတ်လည်တွင် သင်းပျံ့နေသော မွှေးရနံ့ သဲ့သဲ့လေးကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက် - "......"

၎င်းသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားသော ရနံ့တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည့် ရနံ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူ့ကို အရှေ့မြောက်ဒေသ ဘုစပတ်ပင်များ၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့၊ တောင်ပေါ်မှ အခုလေးတင် တူးလာသော တောဂျင်ဆင်း၏ ခါးသက်သက် ချိုမြိန်မြိန် ရနံ့နှင့် ခါးလောက်အထိ နက်သော နှင်းများ၏ ကိုက်ခဲလှသော အအေးဒဏ်တို့ကို သတိရစေခဲ့သည်။

_ _

ရှောင်မန်သည် သောပေါင် ဘေးတွင် ရှိနေသော်လည်း တစ်နေ့လုံး သူ့မိခင်ကို လွမ်းဆွတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ့မိဘ နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားကာ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ကလေးများ ပုံပြင်စာအုပ်များကို လက်ဆင့်ကမ်း ကြည့်ရှုနေကြစဉ် သောပေါင်သည် ရှောင်မန် ညှိုးငယ်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း မင်းအမေကို လွမ်းနေတာလား။ ကျောင်းတက်တဲ့ ပထမနေ့မှာ အိမ်လွမ်းတာက ပုံမှန်ပါပဲ။"

ထိုမေးခွန်းက သူ၏ ခံစားချက်များကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားသော်လည်း ရှောင်မန်က ခေါင်းမာစွာဖြင့် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ငါ မလွမ်းပါဘူး။"

စာရေးနေစဉ်တောင်မှ သူ၏ စိတ်များ လွင့်မျောနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ကို ဝမ်းသာစေသောအရာမှာ သူ့မိခင်က သူ၏ ညာဘက်လက်တွင် ဆေးကပ်ခွာ ကပ်ပေးထားပြီး သူ့ကို ရေအေးနှင့် ထိတွေ့ခွင့် မပြုဘဲ ရေနွေးကိုသာ အသုံးပြုရန် အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ့လက်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီး လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ကာ သူ၏ စာရေးခြင်းကို မထိခိုက်တော့ပေ။

လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရန် ကစားကွင်းသို့ ထွက်သွားရသောအချိန် ရောက်သောအခါမှသာ ထိုနှစ်ဦးသည် စကားပြောရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ကြသည်။ သောပေါင် မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ကျေးလက်ကနေ ပြန်ခေါ်လာတဲ့ ကလေးလား။"

ရှောင်မန်သည် သူ့ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်သည်။ ကလေး အများအပြားသည် ကျေးလက်မှ ကလေးများအပေါ် ဘက်လိုက်မှု ရှိကြောင်း သူ သတိပြုမိခဲ့သည် ရှန်ဖန်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သောပေါင်လည်း အတူတူပဲလား။

သူ "အင်း" ဟု ပြန်ဖြေပြီးနောက် သောပေါင်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းက ငါ့ထက် အခြေအနေ ပိုကောင်းတာပေါ့။ ငါလည်း ငါ့အမေက ကျေးလက်ကနေ ပြန်ခေါ်လာတာပဲ။ ငါက ပြန်အပို့ခံရနိုင်ချေတောင် ရှိသေးတယ်။"

ရှောင်မန်၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ "မင်းက ဘာလို့ ပြန်အပို့ခံရမှာလဲ။"

'သူ မြို့ကို ရောက်နေပြီပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်အပို့ခံရနိုင်သေးတာလဲ။'

သောပေါင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှောင်မန်သည်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ်ကို တိတ်တဆိတ် စတင် ခံစားလာရသည်။

_ _

ရှုယွမ်သည် ဓာတ်ပုံတိုက်တွင် တစ်နာရီကျော်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်မထားသော ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ သူငယ်တန်းကျောင်း ရှိရာဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကစားကွင်းတွင် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေသော ကလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အစင်းကျား သင်္ဘောသား ရှပ်အင်္ကျီဖြင့် ရှောင်မန်ကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ရှုယွမ်သည် ကလေးငယ်များ အုပ်စုထဲမှ သူ့ကို အမြန် ရွေးထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမကို သူ့အား မမြင်စေချင်သဖြင့် သူမသည် သစ်ပင်တစ်ပင် နောက်တွင် ပုန်းနေခဲ့သည်။ ထိုနေရာကနေ ရှောင်မန်က သူ့လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ခြေထောက်များကို ကန်ထုတ်ရင်း လေ့ကျင့်ခန်း လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံစိုက်မှုနှင့် တိကျမှုတို့ဖြင့် လိုက်ပါလုပ်ဆောင်နေသည်ကို သူမ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် တစ်ချိန်က ကလေးများအပေါ် အလွန် ဆန့်ကျင်လိုစိတ် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် ရှောင်မန်ကို အမှန်တကယ် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးတစ်ဦးနှင့် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်စွာ အဆင်ပြေနိုင်ကြောင်းကို ယခုမှသာ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

အလုပ်ဆင်းသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှုယွမ်သည် သူငယ်တန်းကျောင်း ရှိရာဘက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ချန်ကျိုက်သည် ပို၍ပင် စောစော ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ဂိတ်တံခါးတွင် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် မတ်မတ်ရပ်နေကာ ယခုအခါ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ကစားကွင်းကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းဆင်းချိန်အထိ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ညှိုးငယ်နေသော ကောင်လေးသည် ချက်ချင်း လန်းဆန်းတက်ကြွလာခဲ့သည်။ ဆရာမက သူ့ကို စာသင်ခန်းထဲမှ ခေါ်ထုတ်လာသောအခါ သူသည် ဂိတ်တံခါးဘက်သို့ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။ အရပ်ရှည်သော သူ့အဖေနှင့် လှပသော သူ့အမေတို့သည် အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူ၏ ညှိုးငယ်နေသော မျက်နှာလေးမှာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုနှင့် အသက်ဝင်မှုတို့ဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

မနက်က သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့စဉ်ကလိုပဲ အမေရော အဖေပါ သူ့ကို လာကြိုကြသည်။

သူတို့ သူ့ကို ထားပြီး ထွက်မပြေးသွားခဲ့ကြဘူး။

ဒါ အိပ်မက် မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ သူ သူ၏ လက်ဖဝါးကို အမြန် ဆိတ်ကြည့်လိုက်သည်။ နာကျင်မှုက ၎င်းမှာ သေချာပေါက် အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေခဲ့သည်။

ကလေးငယ်လေးသည် သူ့မိဘများထံသို့ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အရေးတကြီးဖြစ်မှုဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သောပေါင်ကို ချန်ဟွေ့က လာကြိုခဲ့သည်။ မိသားစု နှစ်စု နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် ကိုင်းညွတ်ကာ ရှောင်မန်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်ကြစို့၊ ရှောင်မန်။"

"မင်းရဲ့ သူငယ်တန်း ပထမဆုံးနေ့ ဘယ်လိုနေလဲ" ချန်ကျိုက် မေးလိုက်သည်။

တစ်နေ့လုံး အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရသည်။ ရှောင်မန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားပြီး သူ အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အရမ်း ကောင်းတယ်။ ဆရာမက သားရဲ့ လက်ရေးကို ချီးကျူးတယ်။"

သူ့မိဘများ၏ စွန့်ပစ်ခြင်း ခံရမည်ကို သူ ထပ်ပြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ သူတို့ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ထားရစ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုးသည် ယခုအခါ အလွန် ရူးမိုက်လွန်းလှပြီ ဖြစ်သည်။