အခန်း ၅၈

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၈

ရှုယွမ်သည် အေးစက်သော ရယ်မောသံ တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ "အဖေ မသေခင်က အဲ့ဒီအလုပ်က ကျွန်မအတွက်လို့ အဖေ ပြောခဲ့တာ။ ဦးလေးကို ပေးဖို့ သူ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး။ တကယ်လို့ ဦးလေးတို့ နှစ်ယောက် ပေါင်းပြီး သူ့ရဲ့ အလုပ်ကို ခိုးယူပြီး ဦးလေးရဲ့ မယားပါသားကို ပေးလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကိုတောင် ကျေးလက်ကို အပို့ခံရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သူသာ သိရင် သူ သင်္ချိုင်းထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒုတိယ ဦးလေး၊ ဦးလေး အပြစ်ရှိတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား။ ညဘက် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား။ ကျွန်မ အဖေ ဦးလေးကို လာမခြောက်လန့်ဘူးလား။"

ရှုအာ့ကျင်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။ ခဏတာမျှ သူ ပြောစရာ စကား မစဉ်းစားနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ စကားပြောရာတွင် သူ မည်မျှ အသုံးမကျကြောင်းကို ဒေါသထွက်လျက် ထန်စုဖုန်းသည် သူမကိုယ်တိုင် နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရသည်။ သူမသည် သူ၏ ကုလားထိုင် ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းပြီး ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှုယွမ်၊ ငါ ထပ်ပြောမယ်။ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ယောကျ်ားကို ရှာတွေ့ခဲ့တာက နင့်ကို ကျေးလက်ကို သွားဖို့ ငါ စာရင်းသွင်းပေးခဲ့လို့ပဲ။ နှစ်တွေလည်း အများကြီး ကြာခဲ့ပြီ၊ ပြီးတော့ အခု နင့်မှာလည်း အလုပ်တစ်ခု ရှိနေပြီပဲ။ ဘာလို့ ဒါကို ပြန်ပြောနေရတာလဲ။ နင် ပြဿနာ ရှာဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။"

ထိုအချိန်က မတရားမှုကို မျိုသိပ်ခံခဲ့ရခြင်းက ယခု ပို၍ နာကျင်မှုကို လျော့နည်းသွားစေသကဲ့သို့ပင်။

ရှုယွမ်သည် ထန်စုဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ "ဒုတိယ အဒေါ်၊ အဒေါ် မသိသေးဘူး ထင်တယ်။ ကျေးလက်မှာ ရှိနေတုန်း ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲမှာ ကျွန်မ ရေနစ်သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါလည်း အဒေါ့်ရဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ မဟုတ်လား။"

ထန်စုဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ပါးစပ် ဟသွားသော်လည်း စကားလုံး တစ်လုံးမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

လီဟုန်ရှား အေးခဲသွားပြီး သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်၊ နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ နင် ရေနစ်သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။"

ရှုယွမ်သည် လီဟုန်ရှားကို စိတ်ငြိမ်စေရန် သူမ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အခု သမီး အဆင်ပြေနေပြီ မဟုတ်လား။"

သူမသည် စော်ကားမှုများ အပြန်အလှန် ဖလှယ်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ပေ။ ဤနှစ်ဦးသည် မည်မျှပင် အရှက်မရှိ သို့မဟုတ် အကြောင်းပြချက် မရှိအောင် ပြုမူနေစေကာမူ သူမ တောင်းဆိုရမည့် အရာများ ရှိနေသည်။

"အဒေါ်တို့က အလုပ်ကို ရခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ချောင်ချန်ကလည်း အဆင်ပြေပြေနဲ့ အိမ်ထောင်ဘက် ရှာတွေ့ပြီး လက်ထပ်သွားခဲ့တယ်၊ ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်လောက် လစာတွေ ယူနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကျတော့ရော... ကျွန်မက လယ်လုပ်နေရတယ်။ အခု၊ အဲ့ဒီအလုပ်ကို ကျွန်မဆီ ပြန်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ အဲ့ဒီအပြင် လျော်ကြေးငွေ ယွမ် ရှစ်ရာ လိုချင်တယ်။ တစ်ပြားမှ မလျော့ရဘူး။"

ထန်စုဖုန်း ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ အလုပ်ကို နင့်ဆီ ပြန်ပေးရမယ် ဟုတ်လား။"

သူတို့သည် ရှုယွမ်ကို စွပ်စွဲရန် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စကားဝိုင်းသည် မည်သို့များ သူတို့ကို အလုပ်ပြန်ပေးရန် တောင်းဆိုမှု တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။

ရှုအာ့ကျင်းသည် သူ့ဇနီး၏ စူးရှသော လေသံကြောင့် လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး နောက်သို့ ထပ်ဆုတ်သွားပြီးနောက် လေးလံစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ရှုယွမ်မှာ အလုပ်တစ်ခု ရှိနေပြီ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ဒီမှိုတက်နေတဲ့ ကိစ္စဟောင်းတွေကို ပြန်ဖော်နေရတာလဲ။"

လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်ကမှ ရှုယွမ် ရေနစ်သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီဟုန်ရှားသည် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူမ၏ ဒေါသများ ဆူပွက်လာပြီး ရှုအာ့ကျင်း၏ နှာခေါင်း တည့်တည့် လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"နင် သူ့ရဲ့ အလုပ်ကို ခိုးခဲ့လို့ ရှုယွမ် ကျေးလက်ကို သွားခဲ့ရတာ။ သူမ ပြန်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ တစ်နှစ်ကျော်လောက် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီအလုပ်ကို ပြန်ပေးရမယ်။ မပေးဘူးဆိုရင် ငါ စက်ရုံ ခေါင်းဆောင်တွေဆီ တိုက်ရိုက် သွားတိုင်မယ်။"

ရှုယွမ်ကမူ များစွာ ပိုတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ဒုတိယ အဒေါ်၊ အဒေါ့်မှာ အရမ်း အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဝမ်းကွဲ တစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်လေ။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကို လုယူဖို့ အဒေါ်က အဒေါ့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲတို့လင်မယားကို အသုံးပြုခဲ့တာမလား။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ အဒေါ့်ရဲ့ အဲ့ဒီဝမ်းကွဲက တိုးတက်မှု မရှိတဲ့ ရာထူးတစ်ခုဆီ ပြောင်းရွှေ့ခံလိုက်ရပြီ ဟုတ်တယ်မလား။"

ထန်စုဖုန်းမှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သော လီဟုန်ရှားက ပြောလိုက်သည်။ "ရှုအာ့ကျင်း နင့်အစ်ကိုရဲ့ အောက်မေ့ဖွယ် ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်စမ်း၊ အလုပ်ကို ပြန်ပေးမယ်လို့လေ။"

ရှုဟယ် နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အလုပ်ကို ပြန်ပေး၊ မဟုတ်ရင် အဖေ ညဘက် ပြန်လာပြီး နင်တို့နဲ့ စာရင်းရှင်းလိမ့်မယ်။"

သေချာသည်မှာ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ရှင်းလင်းသော အဖြေတစ်ခု မပေးခဲ့ကြပေ။ သူတို့ စဉ်းစားရန် အချိန်အချို့ လိုအပ်လိမ့်မည်ကို ရှုယွမ် သိသည်။ အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်သွားစဉ် စကားပြောရာတွင် အလွန် အသုံးမကျသော သူ့ကို ဒေါသထွက်ကာ ထန်စုဖုန်းသည် ရှုအာ့ကျင်းကို စိတ်ပျက်စွာဖြင့် စတင် ရိုက်နှက် ဆဲဆိုခဲ့သည်။

ကုက္ကိုပင်အောက်တွင် ရပ်နေသော ချန်ကျိုက်ကို ရှုဟုန်ကော် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အကြည့်သည် သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များ နီရဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ချန်ကျိုက်သည် ရှောင်မန်ကို အင်္ကျီကော်လာ နောက်ဘက်မှ ဆွဲမကာ လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှုဟုန်ကော်မှာ အေးစက်စွာ ဆက်ဆံခံလိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ "...”

နောက်ဆုံးတွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှုဟုန်ကော် သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်က တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ယောကျ်ားက အခု ပဉ္စမ ဆေးရုံရဲ့ အကြီးတန်း ဆရာဝန် ဖြစ်နေပြီ။ အနောက်မြောက်ဒေသမှာ ရှိနေတုန်းက သူက ဆေးရုံအုပ်ကြီးတဲ့။ သူက လူငယ်၊ ကျွမ်းကျင်မှု မြင့်မားတယ်၊ ပြီးတော့ လူတွေက ပဉ္စမ ဆေးရုံက သူ့ဆီကို တကူးတက သွားပြကြတယ်လို့တောင် ငါ ကြားတယ်။"

သူက ရုပ်ရည်ချောမောတယ်၊ မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်း ကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ရှုယွမ်နဲ့ ရှောင်မန်တို့ အတွက် အနောက်မြောက်ဒေသကနေ အရေးပေါ် ပြောင်းရွှေ့ဖို့တောင် စီစဉ်ပေးခဲ့သေးတယ်။ အဲ့ဒါ တစ်ခုတည်းကတင် ရှုယွမ်တို့သားအမိနှစ်ယောက်အပေါ် သူ ဘယ်လောက် ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာကို ပြသနေပြီ။ သူမက ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လူမျိုးကို မရှာတွေ့နိုင်ရတာလဲ။ အရက်စက်ရုံက အလုပ်သမား တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ သူမ ဘာလို့ ပိတ်မိနေရတာလဲ။

ထန်စုဖုန်းလည်း ဤအရာများ အားလုံးကို ကြားသိထားခဲ့ပြီး ၎င်းက သူမကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ ဆွေမျိုးထဲတွင် ဆရာဝန် တစ်ဦး ရှိခြင်းက ဆေးကုသမှု ခံယူရန် အလွန် အဆင်ပြေစေလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့သည် ထိုအကျိုးကျေးဇူး အနည်းငယ်ကိုပင် မရရှိနိုင်တော့ပေ။

သူမ စိတ်ပျက်မှုများကြောင့် လောင်ကျွမ်းလျက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "နင်လည်း ရုပ်ချောတာပဲ။ ရှုယွမ်ရဲ့ ယောကျ်ားထက် ပိုကောင်းတဲ့ ယောကျ်ားကို နင် ရှာတွေ့နိုင်မှာ သေချာတယ်။"

သူမ စတင် တွက်ချက်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရှုဟုန်ကော်ကို ဤနှစ်များ အားလုံး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ မင်္ဂလာ လက်ဖွဲ့မှာ ရှုယွမ်ထက် မနည်းနိုင်ပေ၊ အနည်းဆုံး ယွမ် ခြောက်ရာ ဖြစ်ရမည်။ ၎င်းမှာ တင်တောင်းငွေအဖြစ် ချောင်လဲ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။ ယွမ် ခြောက်ရာ လက်ထဲတွင် ရှိပါက ချောင်လဲ့သည် မည်ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးကို လက်ထပ်၍ မရနိုင်မည်နည်း။

ရှုအာ့ကျင်းသည် သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ "အောင်သွယ်ဖို့ အကြောင်း အခုချက်ချင်း စဉ်းစားမနေနဲ့ဦး။ သူတို့က အလုပ်ကို ပြန်ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ။"

_ _

ရှုယွမ်သည် လီဟုန်ရှားအား အတည်ပြု၍ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်မ ဒေါသထွက်ပြီး ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအလုပ်ကို ကျွန်မ တကယ် ပြန်လိုချင်တာ။ သူတို့ကို အလကား မရစေနိုင်ဘူး။ ရှုဖျင်က အခုထိ ယာယီ အလုပ်သမား အဖြစ်ပဲ ရှိနေသေးပြီး အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်း ဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူးလေ။ သူမကို အဲ့ဒီအလုပ် ပေးလိုက်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။"

ရှုဟယ်က သဘောတူခဲ့သည်။ "အဲ့ဒါ အရမ်း ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ။ ဒုတိယအစ်မ ကျေးလက်ကို သွားတုန်းက ကျွန်မ ငယ်သေးပေမယ့် တကယ်ကို ဒေါသထွက်ခဲ့တာကို မှတ်မိသေးတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ အလုပ်ကို ပြန်ရနိုင်ရင် နောက်ဆုံးတော့ တရားမျှတမှု ရသွားသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။"

စောစောက ပြင်းထန်သော မျက်နှာစာ တစ်ခုကို ပြသခဲ့သော်လည်း လီဟုန်ရှား၏ စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူမ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ဝါယာရှော့ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ သိပ်မလွယ်ဘူး။ အချိန်တွေ အရမ်း ကြာသွားပြီ။ အတိတ်ကို ပြန်တူးဖော်ဖို့က ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ စဉ်းစားပါရစေဦး။"

ရှုယွမ်လည်း စဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။ ထိုလူများသည် အရှက်ဟူ၍ လုံးဝ မရှိကြဘဲ ကိုင်တွယ်ရန် ခက်ခဲသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်ကို သူမ သေချာစွာ စီစဉ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ရှုယွမ် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားသောအခါ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော မျက်နှာ နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဒေါသများမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ဝက်ကျော်ခန့် လျော့ကျသွားခဲ့ပြီး ရှောင်မန်က သူမအား သူ၏ ချိုမြိန်ပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံလေးဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သောအခါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် ခုန်ပေါက်ကာ သူမကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အမေ၊ အဖေက အမေ့ကို စောင့်နေတယ်။"

ရှုယွမ်သည် သားအဖနှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို ဖော်ထုတ်ရင်း အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်သည်။ "စောင့်နေတာက အဖေ မဟုတ်ဘူး၊ ရှောင်မန် မဟုတ်လား။"

ရှောင်မန်သည် သူ့ခေါင်းလေးကို မော့လိုက်ရာ သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးမှာ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ "အဖေလည်း စောင့်နေတာပဲလေ။"

ရှုယွမ်သည် ချန်ကျိုက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်လား၊ ဒေါက်တာချန်။"

ချန်ကျိုက်တွင် သဘောတူရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ "အင်း။"

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ လက်သေးသေးလေးကိုကိုင်ပြီး သူတို့ သုံးဦးသည် ခင်းကျင်းထားသော လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။ ရှောင်မန် ထပ်မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေ စကားများခဲ့တာလားဟင်။"

ရှုယွမ်သည် သွားများပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ရှောင်မန်က တကယ်ကို စိုးရိမ်တတ်တာပဲ။"

ရှုယွမ် ပြုံးနေသည်ကို မြင်ရခြင်းက ရှောင်မန်ကို စိတ်အေးစေခဲ့သည်။ သူ့မိခင်သည် စကားများခဲ့သော်လည်း သူမသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်နေခြင်း မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမသည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပုံ ရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" ချန်ကျိုက်က မေးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးမှုမျိုးကို သူ စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းခြင်းမှာ ရှားပါးလှသည်။

ရှုယွမ် အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ နှစ်ယောက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်။"

_ _

အလုပ် ပြန်ရရန် သေချာစွာ စီစဉ်ရန် လိုအပ်သော်လည်း ထိုအတောအတွင်း ဘဝနှင့် အလုပ်ကို ဆက်၍ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

နမူနာ ဓာတ်ပုံများအတွက်သာ ရှုယွမ်သည် ဖလင် တစ်လိပ်လုံးကို လုံးဝ အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ ရှုဟယ်၏ ဓာတ်ပုံများအတွက် အသုံးပြုသော ဖလင်မှာ ဓာတ်ပုံတိုက်ပိုင် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုက်ကူးခြင်းနှင့် ဆေးကြောခြင်း အပါအဝင် ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံလျှင် တစ်ယွမ် ကျသင့်သည်။ ပုံမှန် ဖောက်သည်များသည် ၁၀% လျှော့စျေး ရရှိပြီး ရှုယွမ်မှာ ဝန်ထမ်း တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ၈၀% သာ ပေးဆောင်ရသည်။

ထိုညနေတွင် ရှုယွမ်သည် မိခင်အိမ်သို့ ညစာစားရန် နောက်တစ်ကြိမ် သွားပြီးနောက် ဓာတ်ပုံများကို ရှုဟယ်အား ပြသခဲ့သည်။ ရှုဟယ် အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ဒါတွေ တကယ် ကောင်းကောင်း ထွက်လာတာပဲ။ ညီမ တကယ်ပဲ ဒီလောက် လှတာလား။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒုတိယအစ်မ။"

"အမေက ဓာတ်ပုံရိုက် အရမ်း တော်တာပဲ" ရှောင်မန်သည် ဓာတ်ပုံများကို အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်ရှုရင်း တွန့်တိုခြင်းမရှိဘဲ ရက်ရောစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

စနေနေ့ ညတွင် ရှောင်မန်သည် စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ရေဆေးရောင်စုံ ဘောပင်များဖြင့် ပုံဆွဲနေခဲ့သည်။ သူသည် 16K အရွယ်အစား စက္ကူ နှစ်ရွက်ကို မုန့်ဖာ တစ်ခုမှ ကတ်ထူပြားပေါ်တွင် ကပ်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် သူသည် အရောင်အသွေးစုံလင်သော စုတ်ချက်များဖြင့် ကြီးမားသော စာလုံး လေးလုံးကို ရေးသားခဲ့သည်။ "ရှေးဟောင်း ဝတ်စုံ ဓာတ်ပုံများ"

ချန်ကျိုက်သည် လတ်တလောတွင် အလွန် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး တနင်္ဂနွေနေ့တွင်ပင် အလုပ်လုပ်ရသေးသည်။ သူ မထွက်ခွာမီ၊ ရှုယွမ်နှင့် ရှောင်မန်တို့ သစ်သားသေတ္တာ၏ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

"မှန်၊ အမေ၊ သားတို့ မှန်တစ်ချပ် ယူသွားဖို့ လိုတယ်" ရှောင်မန် ပြောလိုက်သည်။

ရှုယွမ် သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အမေတို့ မှန်တစ်ချပ် တကယ် လိုတယ်။ သေချာ စဉ်းစားတတ်တာပဲ ရှောင်မန်။ မှန်အဝိုင်းလေးကို သွားယူလိုက်။"

ရှောင်မန်သည် စားပွဲဆီသို့ အမြန် ပြေးသွားပြီး မှန်ဝိုင်းလေးကို ရှုယွမ်ထံ ယူလာပေးခဲ့သည်။

"ပြီးတော့ အမေ၊ ပေါက်စီတွေ၊ ချဉ်ဖတ်တွေနဲ့ ကြက်ဥပြုတ်တွေ ယူသွားဖို့ မမေ့နဲ့နော်" သူသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ နေ့လယ်စာဘူးကို ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှုယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ နေ့လယ်စာ စားဖို့ အမေတို့ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အရမ်း ဒုက္ခများတယ်။"

နေ့လယ်စာ စားဖို့တောင် ပြန်မလာဘူးလား။ အေးစက်နေတဲ့ ပေါက်စီတွေကိုပဲကိုက်စားနေမှာလား။ ချန်ကျိုက် စကားပြောလာခဲ့သည်။ "မင်း ရှောင်မန်ကို ခေါ်သွားမလို့လား။"

ရှုယွမ် မဖြေနိုင်မီ၊ ရှောင်မန်က အရင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အမေ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ပိုက်ဆံရှာဖို့ သား ကူညီချင်လို့ပါ။ သားတို့ ပိုက်ဆံရှာပြီးရင် အဖေ့ကို အကြွေးပြန်ဆပ်မယ်။"

ချန်ကျိုက် - "...”

သူ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဟွမ်ရှီရန် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတာလဲ။

[ဟွမ်ရှီရန်သည် ဆင်းရဲသားများကို ခေါင်းပုံဖြတ် အမြတ်ထုတ်သော လောဘကြီးပြီး ရက်စက်သည့် မြေရှင် တစ်ဦးအဖြစ် လူသိများသော၊ "ဆံဖြူမလေး" ဟူသည့် တရုတ်ဘဲလေးအကမှ စိတ်ကူးယဉ် ဗီလိန်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ငွေအကြွေးတင်နေသူ တစ်ဦးအလား သူ့ကို ရှောင်မန်က ဆက်ဆံနေခြင်းက သူ့ကို ရက်စက်သော မြေရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဟွမ်ရှီရန်ကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်ဟု ချန်ကျိုက်က နောက်ပြောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။]

သူ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှုယွမ်၊ ပိုက်ဆံရှာတဲ့ အပိုင်းကို မင်းဘာသာမင်း သွားလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။ ရှောင်မန်ကို မခေါ်သွားနဲ့။"

မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ရှုယွမ်သည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူ့ကို ဘာလို့ ခေါ်မသွားရမှာလဲ။ ပိုက်ဆံရှာတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင် တစ်ခုခုများ အထင်လွဲနေလို့လား။ ကလေးတွေကို ခွင့်မပြုလို့လား။"

ရှောင်မန်သည် သူ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အဖေ၊ သားက ဘာလို့ သွားလို့ မရတာလဲ။ သားက အမေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံ လက်ထောက်လို့ အမေက ပြောတယ်လေ။"

ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ ခါးလောက်သာ အရပ်ရှိသော ကလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလက်ထောက်က သေးလွန်းမနေဘူးလား။

သူသည် သားအမိနှစ်ဦးကို ငြင်းခုံရန် ပြောနိုင်သည့်ကိစ္စများ များများစားစား မရှိခဲ့သော်လည်း ပိုက်ဆံရှာရန် ကလေးတစ်ဦးကို လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်သို့ ခေါ်သွားခြင်းမှာ မမှန်ကန်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ကလေးတွေက ကျောင်းမှာ ရှိနေသင့်ပြီး လုံခြုံစွာ ကြီးပြင်းလာသင့်တယ်မလား။

ထို့အပြင် ထိုယွမ် ၁,၆၀၀ကို သူ မစိုက်ခဲ့ပေ။ ၎င်းကို ပြန်ဆပ်ခြင်းမှာ သူမ၏ အကြံအစည်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်အထိ သူမသည် သူ့ကို လမ်းခွဲကြေး နှစ်ကြိမ် အဘယ်ကြောင့် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး ယခု ငွေကို ပြန်ဆပ်လိုရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်သေးပေ။ သူမအား ဤမျှ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲကို ဘာက ဖြစ်စေခဲ့သနည်း။

သို့သော် သားအမိနှစ်ဦးသည် သူ့ကို အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ ရှုယွမ်သည် သစ်သားသေတ္တာကို သော့ခတ်ရန် နောက်တစ်ကြိမ် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး အလုပ်လုပ်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် အလုပ်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်။ ကျွန်မတို့လည်း ခဏနေ ထွက်တော့မှာ။"

ချန်ကျိုက်တွင် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူသည် အလုပ်သို့ အလျင်စလို ထွက်သွားခဲ့သည်။