အခန်း ၅၉

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၅၉

ရှုယွမ်သည် သစ်သားသေတ္တာကို သယ်ဆောင်လာပြီး ရှောင်မန်သည် နေ့လယ်စာဘူး ပါရှိသော ပိုက်ကွန်အိတ် တစ်အိတ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သားအမိနှစ်ဦးသည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး သေတ္တာကို သေချာ တပ်ဆင်ကာ ရှောင်မန်ကို ဘားတန်းသို့ ပွေ့တင်ပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် စက်ဘီးကို ဝန်ထမ်း အိမ်ရာဝင်းမှ စီးထွက်လာပြီး နန်ဟွာ ပန်းခြံ ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

မင် မင်းဆက် ဗိသုကာလက်ရာများ ရှိသော နန်ဟွာ ပန်းခြံသည် မူလက တော်ဝင်နှင့် သူကောင်းမျိုးများ ပိုင်ဆိုင်သော ဥယျာဉ် တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် လက်မှတ်များကို ငါးမော့ (၀.၅ ယွမ်) ဖြင့် ဝယ်ယူကာ ပန်းခြံထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ရှုယွမ်သည် မဏ္ဍပ်တစ်ခုနှင့် စင်္ကြံရှည်တစ်ခု ဆက်သွယ်ထားသည့် နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ မဏ္ဍပ်တွင် အပေါ်သို့ ကော့တက်နေသော ခေါင်မိုးစွန်းများ ရှိပြီး စင်္ကြံမှာ အကွေ့အကောက်များ ရှိသည်။ ၎င်းသည် နောက်ခံအဖြစ် အသုံးပြုရန်အတွက် ပြီးပြည့်စုံသည်။

သားအမိနှစ်ဦးသည် မဏ္ဍပ်အတွင်းတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သစ်သားသေတ္တာကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချထားပြီး နမူနာ ဓာတ်ပုံများနှင့် "ရှေးဟောင်း ဝတ်စုံ ဓာတ်ပုံများ" ဟု ရေးသားထားသော ကတ်ထူပြားကို ခင်းကျင်းပြသထားလိုက်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ဖျော်ဖြေရေးများ ရှားပါးသဖြင့် လူအများအပြားသည် ပန်းခြံသို့ လည်ပတ်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည်။ ဓာတ်ပုံ လက်ထောက်လေး ဖြစ်သော ရှောင်မန်သည် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဧည့်သည်များကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အန်တီ၊ ဓာတ်ပုံ ရိုက်ချင်လားဟင်။ ရှေးဟောင်း ဝတ်စုံ ဓာတ်ပုံတွေလေ။"

"အစ်မ၊ ဓာတ်ပုံ ရိုက်ချင်လား။ သားတို့ဆီမှာ လှပတဲ့ ရိုးရာ ဝတ်စုံတွေ ရှိတယ်နော်"

ကလေးငယ်လေးသည် မူလက ထိုမျှလောက် ပွင့်လင်းသူ သို့မဟုတ် ရွှင်လန်းသူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ကျေးလက်တွင် ရှိနေစဉ်က ရွှံ့နက်တုံးကြီး တစ်တုံး သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကပ်နေသကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ခံထားရသည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် မြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့မိခင်နှင့်အတူ နေ့စဉ် အချိန်ဖြုန်းပြီးနောက် ထိုရွှံ့နက်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပို၍လန်းဆန်းတက်ကြွလာခဲ့သည်။ သူ့မိခင် အနားတွင် ရှိနေသရွေ့တော့ သူစိမ်းများကို ဤကဲ့သို့ လှမ်းခေါ်ရခြင်းအတွက် ရှောင်မန် အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သေချာသည်မှာ ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်သည့် အလုပ် အားလုံးကို ရှောင်မန် တစ်ယောက်တည်းအား ရှုယွမ် လုပ်ဆောင်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အလားအလာရှိသော ဖောက်သည်များကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပြီး နမူနာ ဓာတ်ပုံများကို သူတို့အား နွေးထွေးစွာ ပြသခဲ့သည်။

ပန်းခြံသို့ လာရောက်လည်ပတ်သူ အတော်များများမှာ သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စည်ကားသက်ဝင်သော အပြင်အဆင်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရကာ ကြည့်ရှုရန် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့တွင် မေးခွန်း အမျိုးမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။ တကယ်ပဲ ရှုယွမ်က ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးမှာလား၊ သူမ ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်လဲ၊ ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံကို ဘယ်လောက် ကျသင့်လဲ၊ သူတို့ ဓာတ်ပုံတွေကို ဘယ်လို ရရှိမလဲ၊ စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်သည် တစ်ခုချင်းစီကို စိတ်ရှည်စွာ ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဖောက်သည်တွေ ရပြီလို့ ရှောင်မန် ထင်မှတ်ထားခဲ့ပေမယ့် ဆူညံတဲ့ မေးခွန်းတွေ အားလုံး ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီလူတွေက ဒီအတိုင်းပဲ ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်သွားတဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ကြည့်ရင်း သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပြီး တကယ်ပဲ ဖောက်သည် ရနိုင်ပါ့မလားလို့ တိတ်တဆိတ် တွေးနေမိသည်။

သူ့အမေ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် ရှာနိုင်ပါစေလို့ သူ တကယ် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူမက အဖေ့ကို ငွေအများကြီး အကြွေးတင်နေသေးတယ်လေ။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် လာရောက် ကြည့်ရှုသူ ပိုများလာခဲ့သည်။ တစ်စု ထွက်သွားလျှင် နောက်တစ်စု ရောက်လာကာ လူအုပ်ကြီးမှာ အသွားအပြန် စီးဆင်းနေခဲ့သည်။

စကားများများ ပြောရသဖြင့် ရှုယွမ်၏ ပါးစပ် ခြောက်လာသောအခါ သူမသည် ရှောင်မန်ကို တာဝန်လွှဲယူခွင့် ပြုလိုက်သည်။ သူ၏ နူးညံ့ပြီး ကြည်လင်သော အသံလေးဖြင့် သူသည် အဆိုပါ စကားများကို အထပ်ထပ်အခါခါ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

"အမေ၊ စိတ်ဓာတ်မကျနဲ့နော်" ရှောင်မန်သည် ရှုယွမ်ကို အားပေးလိုက်သည်။ သူ့အသံမှာ ကလေးဆန်ပြီး နုနယ်သော်လည်း ၎င်းတွင် ခွန်အားနှင့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစပိုင်းက အမြဲတမ်း အခက်ခဲဆုံးပဲ။ အမေတို့ ဆက်ကြိုးစားကြတာပေါ့။ အမေတို့ သေချာပေါက် ရလဒ်ကောင်းတွေ မြင်ရမှာပါ။"

ကလေးသည် ရှက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိ၊ မျက်နှာပူခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးနေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်သည် သူ ကြီးမားသော တိုးတက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ရှောင်မန်ကမူ အားပေးမှု လိုအပ်နေသူမှာ အမှန်တကယ်တွင် သူ့မိခင် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူမသည် အခက်အခဲများကြောင့် ဘယ်သောအခါမျှ အရှုံးပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အားပေးမှု လိုအပ်နေသူမှာ သူကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့မိခင်ထံမှ သင်ယူချင်ခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် အမျိုးသမီး အနည်းငယ် လာရောက် မေးမြန်းကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ဓာတ်ပုံများကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး ဆန်းသစ်သည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း သူတို့သည် စျေးနှုန်းကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။

"ဓာတ်ပုံတွေက ကြည့်ကောင်းပေမယ့် တစ်ပုံကို တစ်ယွမ် ငါးမော့ (၁.၅ ယွမ်) ဆိုတာက နည်းနည်း များလွန်းတယ်။ ဓာတ်ပုံတိုက်မှာ ဆိုရင် တစ်ယွမ်ပဲ ကျတာကို။"

"ပြည်သူ့ရင်ပြင်မှာ ဆိုရင် ကာလာ ဓာတ်ပုံတွေတောင် တစ်ယွမ်ပဲ ရှိတယ်။"

ဤခေတ်ကာလတွင် လူအများအပြားသည် ပြင်ပတွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြသည်။ အချို့သော ဓာတ်ပုံတိုက်များသည် ရှုခင်းသာ နေရာများသို့ ဓာတ်ပုံဆရာများကို စေလွှတ်ရန်ပင် အစပြုလုပ်ဆောင်ကြသော်လည်း သူတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရှုခင်းနောက်ခံပါရှိသော စံသတ်မှတ်ထားသည့် ပုံတူ ဓာတ်ပုံများကိုသာ ဝန်ဆောင်မှု ပေးလေ့ ရှိသည်။ ရှေးဟောင်း ဝတ်စုံ ဓာတ်ပုံများကို ဝန်ဆောင်မှုပေးသော ရှုယွမ်၏ ချဉ်းကပ်ပုံမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ငွေရှာရန်အတွက် ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးမှု ကျွမ်းကျင်မှုကိုသာ အားကိုးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းကိုလည်း အားကိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လူများက စျေးနှုန်းကို မေးခွန်းထုတ်ကြလိမ့်မည်ဟု သူမ ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ၎င်းကို လျှော့ချရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ ဆံပင်တုပါသော ဓာတ်ပုံများအတွက် တစ်ယွမ် ငါးမော့ (၁.၅ ယွမ်) ကျသင့်ပြီး ဆံထုံး ပုံသွင်းထားသော ဓာတ်ပုံများအတွက် တစ်ယွမ် ရှစ်မော့ (၁.၈ ယွမ်) ကျသင့်သည်။ သူမသည် အလှအပကို မြတ်နိုးပြီး ၎င်းအတွက် ငွေသုံးစွဲလိုသော အမျိုးသမီးများကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ရှုယွမ်သည် သူမ၏ ဖောက်သည်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒီရိုးရာဝတ်စုံတွေ ဘယ်လောက် လှလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဓာတ်ပုံတွေက အရမ်း သဘာဝကျကျ ထွက်လာတာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့က မိတ်ကပ်လည်း လိမ်းပေးသေးတယ်။ ဒီလို ဝန်ဆောင်မှုမျိုး ဒါမှမဟုတ် ဒီလို ရလဒ်မျိုးကို တခြား ဘယ်နေရာမှာမှ ရှင်တို့ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးမှု အရည်အသွေး သို့မဟုတ် နောက်ဆုံး ရလဒ်ကို မည်သူကမျှ မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ကြပေ။ နမူနာ ဓာတ်ပုံများကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသော ရှုယွမ်၏ ဆွဲဆောင်စည်းရုံးမှုမှာ ယုံကြည်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက သဘောတူလိုက်သေးသည်။ "သူတို့က တကယ်ပဲ ကြည့်ကောင်းတယ်၊ ရှေးခေတ်က ကိုယ်လုပ်တော်တွေလိုပဲ။"

လူအများအပြား မေးမြန်းနေကြသဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦး ဝယ်ယူမှု ပြုလုပ်ရန်မှာ အချိန်တိုအတွင်း ဖြစ်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး ဖောက်သည်မှာ အသက် ဆယ့်တစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်နှစ်နှစ် အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရှုယွမ်က မိန်းကလေး၏ မိခင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ၊ အစ်မရဲ့ သမီးလေးမှာ သိမ်မွေ့တဲ့ မျက်နှာအသွင်အပြင်တွေနဲ့ အသားအရေ ကောင်းကောင်း ရှိတယ်။ မိတ်ကပ် လိမ်းစရာ မလိုပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ အစ်မကို တစ်မော့ (၀.၁ ယွမ်) လျှော့ပေးပါ့မယ်။"

သို့သော် မိန်းကလေး၏ မိခင်က မိတ်ကပ် လိမ်းပေးရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအတိုင်း လိမ်းပေးလိုက်ပါ။ မိတ်ကပ်နဲ့ဆို ပိုကြည့်ကောင်းမှာပါ။"

သူမ၏ အကြံပြုချက်ကို ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှုယွမ် ထပ်ပြီး ဖိအားမပေးတော့ပေ။ သူမသည် အလှပြင်ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူကာ မိန်းကလေး၏ မျက်ခုံးများကို ဂရုတစိုက် ဆွဲပေးပြီး မိတ်ကပ် ပါးပါးလေး လိမ်းပေးလိုက်သည်။ အမှတ်တရ ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးအပ်ခြင်းအပြင် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းက ဖောက်သည်များအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တန်ဖိုးများကိုလည်း ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး မိတ်ကပ် လိမ်းခြယ်ခြင်းမှာ ထိုစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေး အလှပြင်ပြီးသွားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုသူများက သူမ မည်မျှ လှပကြောင်း ချီးကျူးခဲ့ကြသည်။ သူမ မိခင်သည်လည်း အလွန် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ "သူမကို ကြည့်ရတာ တကယ် ကောင်းတယ်။ ငါ့အတွက်ပါ တစ်ပုံလောက် ရိုက်ပေးပါလား။"

ဒီလိုနဲ့ပဲ သူမတို့မှာ ဖောက်သည် နှစ်ယောက် ရသွားခဲ့သည်။ သားအမိနှစ်ဦးကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မန်သည် ဘောပင်နှင့် စက္ကူဖြင့် သူတို့၏ လိပ်စာကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံများကို သူတို့ထံ စာတိုက်မှတစ်ဆင့် ပေးပို့မည် ဖြစ်သည်။ စာအိတ်များမှာ နှစ်မော့ (၀.၂ ယွမ်) ကျသင့်ပြီး တံဆိပ်ခေါင်းများမှာ လေးမော့ (၀.၄ ယွမ်) ကျသင့်သဖြင့် မှာယူမှု တစ်ခုစီအတွက် ရှုယွမ်က ခြောက်မော့ (၀.၆ ယွမ်) စိုက်ထုတ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

အခြားသော ပြင်ပ ဓာတ်ပုံဆရာ အများစုသည်လည်း အတူတူပင် လုပ်ဆောင်နေကြပြီး ဓာတ်ပုံများကို နောက်မှ စာတိုက်မှတစ်ဆင့် ပေးပို့ရန် ဝန်ဆောင်မှု ပေးကြသည်။

ရှောင်မန် လိပ်စာ ရေးမှတ်ပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် ဖောက်သည်များနှင့်အတူ ၎င်းကို ထပ်၍ စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ငွေကောက်ခံလိုက်သည်။ ပထမဆုံး ဖောက်သည် နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားစဉ် ဖောက်သည် အသစ်များက မိတ်ကပ် လိမ်းရန်နှင့် ဝတ်စုံများ လဲလှယ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်ရာ ရှုယွမ်သည် နောက်တစ်ယောက်ကို ကူညီရန် အမြန် သွားခဲ့သည်။

အနီးအနားတွင် ကြည့်ရှုနေသူများ ရှိနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် ကောင်းမွန်သောအရာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ဧည့်သည်များ ပိုရလာစေရန် ကူညီပေးသည်။ လူများ ပိုစုရုံးလာလေလေ၊ တစ်စုံတစ်ဦးက ၎င်းကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်ကာ စမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်နိုင်ချေ ပိုများလေလေ ဖြစ်ပြီး သိချင်စိတ်မှ စီးပွားရေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ခြေလျင်သွားလာသူများ လျော့ကျသွားချိန်အတွင်း သူမတို့သည် ရေနွေးသောက်ကာ သူတို့၏ ထုပ်ပိုးလာသော အစားအစာများကို စားခဲ့ကြသည်။ ညနေပိုင်း ရောက်သောအခါ အလင်းရောင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် ပုံတူ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရန် မသင့်လျော်တော့ပေ။ သားအမိနှစ်ဦးသည် အိမ်ပြန်ရန် ပစ္စည်းများကို စတင် ထုပ်ပိုးကြသည်။

"ရှောင်မန်၊ ဒီနေ့ အမေတို့ တကယ် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ပုံတူ ဓာတ်ပုံ အပုံ နှစ်ဆယ် ရိုက်နိုင်ခဲ့တယ်" ရှုယွမ်သည် ကင်မရာ မှန်ဘီလူးကို အောက်ဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ ချည်သား အပျော့စားလေးဖြင့် သန့်စင်အောင် သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို ကင်မရာအိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်သည်။ ထို့နောက် အိတ်ကို သူမ၏ လွယ်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ရှောင်မန်သည် လိပ်စာများ အားလုံးပါဝင်သော မှတ်စုစာအုပ်ကို သစ်သားသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နားရွက်ထိလုမတက် ပြုံးရွှင်သွားပြီး တောက်ပစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဒီနေ့ သားတို့ အောင်ပွဲကြီး တစ်ခု ဆင်နွှဲနိုင်ခဲ့ပြီ"

ကလေးငယ်လေး လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာပင် ချန်ကျိုက်က သူတို့ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ဝမ်းသာအားရဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အဖေ"

ရှုယွမ်သည် "ရှေးဟောင်း ဝတ်စုံ ဓာတ်ပုံများ" ဟု ရေးသားထားသော ကတ်ထူပြား ဆိုင်းဘုတ်ကို ခေါက်ကာ သေတ္တာထဲသို့ ထည့်သွင်းရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ရှောင်မန်ကို စိတ်မချဘူးမလား။ ကျွန်မတို့ကို လာစစ်ဆေးဖို့ ဒီအထိ တကူးတက လာတာပဲ။"

ချန်ကျိုက်၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ "မင်းက သူ့ကို ကလေးအလုပ်သမား အဖြစ် ပြောင်းပစ်လိုက်တာလေ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် မလာဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။"

ရှောင်မန်က ရွှင်လန်းစွာဖြင့် သူ့ကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။ "အဖေ၊ သားက ကလေးအလုပ်သမား မဟုတ်ပါဘူး။ သားက ဓာတ်ပုံ လက်ထောက်ပါ။"

ရှုယွမ်သည် အလင်းပြန်ပြားကို ထုပ်ပိုးပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ရဲ့ လက်ထောက်လေး ဒီနေ့ တကယ်ကို အလုပ်များခဲ့တယ်၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား၊ ရှောင်မန်။"

ချန်ကျိုက်၏ အကြည့်သည် သားအမိနှစ်ဦးကြားတွင် အသွားအပြန် ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ "မင်းတို့ တကယ်ပဲ ဖောက်သည်တွေ ရခဲ့တာလား။"

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ ကျက်သရေရှိပြီး သွယ်လျသော မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မတို့ကို အထင်သေးနေတာပဲ။ ဓာတ်ပုံရိုက်ခံရလို့ ပျော်နေတဲ့ လူတွေ အများကြီးပါ။ ကျွန်မတို့ စုစုပေါင်း အပုံ နှစ်ဆယ် ရိုက်ခဲ့တယ်။"

ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံလျှင် တစ်ယွမ် ငါးမော့ (၁.၅ ယွမ်) ဖြင့် သူတို့သည် တစ်ပုံလျှင် ရှစ်မော့ (၀.၈ ယွမ်) အမြတ်ရရှိပြီး တစ်ယွမ် ရှစ်မော့ (၁.၈ ယွမ်) ဆိုလျှင် တစ်ယွမ် တစ်မော့ (၁.၁ ယွမ်) အမြတ်ရရှိသည်။ သူမတို့သည် တစ်ရက်အတွင်း ဆယ့်ခြောက် ယွမ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခုနစ် ယွမ် ရရှိခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ခြင်းအတွက် ရှုယွမ် အလွန် ကျေနပ်နေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ "အဲ့ဒါ တော်တော် များတာပဲ။ ရှောင်မန် တစ်နေ့လုံး အပြင်ထွက်နေရတာ၊ သူ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ။"

သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ပိုက်ကွန်အိတ်ကို မြှောက်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကြက်ကင် တစ်ကောင် ဝယ်လာတယ်။ အိမ်ပြန်ပြီး စားကြရအောင်။"

သားအမိနှစ်ဦးစလုံး အိတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဆီစွန်းနေသော ထုပ်ပိုးစက္ကူမှ ဆီများ စိမ့်ထွက်နေပြီဖြစ်ပြီး သွားရည်ကျစရာ ကောင်းသော ရနံ့က သူတို့၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ရှုယွမ်သည် သေတ္တာကို သော့ခတ်ပြီး သော့ကို သူမ၏ လွယ်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ ဖူကျီ စားသောက်ဆိုင်က ကြက်ကင်လား။ ကြက် တစ်ကောင်လုံးကို လေးယွမ်ကျော်တောင် ပေးရတာလေ။ နောက်ထပ် မဝယ်နဲ့တော့။"

၎င်းမှာ သူမ၏ ငွေကို သုံးစွဲနေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါ သူမ မည်မျှ ဆင်းရဲနေသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ချန်ကျိုက် ထိုသို့ သုံးစွဲနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှု တစ်ချက် ခံစားလိုက်ရဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန် စားဖို့ လိုသေးတယ်လေ။ နေ့လယ်စာအတွက် အစားအသောက်ခြောက်တွေချည်းပဲလား။ ရှောင်မန်"

ရှောင်မန်သည် သူ၏ နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်သော အသံလေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နေ့လယ်စာအတွက် သားတို့ ပေါက်စီတွေနဲ့ ကြက်ဥပြုတ်တွေ စားခဲ့ကြတယ်။ အရမ်း ကောင်းပါတယ်။"

အမေနဲ့ အတူတူ ရှိနေသရွေ့တော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အစားအစာတွေကို စားဖို့ ဆန္ဒရှိသည်။ ပြီးတော့ သူတို့ တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း စားခဲ့ကြတာပါပဲ။

သို့သော် ရှုယွမ်ကမူ ရှောင်မန်ကဲ့သို့ ကျေနပ်လွယ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ နှာခေါင်းပေါက်များ အနည်းငယ် ပွစိပွစိဖြစ်သွားကာ အနံ့ခံပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီကြက်ကင်က အရမ်း မွှေးတာပဲ။ ကြက်ပေါင် နှစ်ချောင်းလောက် အခု ဆွဲဖြဲပြီး စားလို့ ရမလား။"

ချန်ကျိုက်က သူမကို တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "အိမ်ရောက်ရင် လက်အရင်ဆေး၊ ပြီးမှ စားလို့ ရမယ်။"

လူကြီးရော ကလေးပါ မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကျိုက် အလျှော့ပေးလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်ကိုင်ပဝါ တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ ရှောင်မန်၏ လက်များကို သေချာစွာ သုတ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် စက္ကူထုပ်ကို ဖွင့်ကာ အပေါ်မှ ဆီစိမ်စက္ကူ နှစ်ရွက်ကို ဆွဲဖြဲပြီး ကြက်ပေါင် နှစ်ချောင်းကို ဆွဲဖြုတ်ကာ သီးခြားစီ ထုပ်ပိုးပြီး သူတို့ကို တစ်ခုစီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် ကြက်ပေါင်ကို ယူပြီး ချက်ချင်း ကိုက်စားလိုက်သည်။ ကြက်သားမှာ နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်ကာ ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၏ ရနံ့ဖြင့် ကြွယ်ဝနေသည်။ အလုပ်ပင်ပန်းသော နေ့တစ်နေ့အပြီးတွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပြုလုပ်ထားသော၊ အခမဲ့ အသားကို စားရခြင်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

သို့သော် ရှောင်မန်ကမူ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူသာ် ကြက်ပေါင်ကိုကိုင်ထားလျက် ချန်ကျိုက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အဖေ့မှာ ကြက်ပေါင် မရှိဘူးလေ။ အဖေ၊ သားဟာကို စားပါ။"

ချန်ကျိုက်က အလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဖေ တစ်ခုခု မစားခင်မှာ လက်အရင်ဆေးရမယ်။"

သူ ကျေးလက်မှာ ရှိနေတုန်းကလွဲလို့ပေါ့။

ရှုယွမ်သည် သူ ကြက်ကင်ကိုင်ထားသော လက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် သူတို့၏ ကြက်ပေါင်များကို ဆွဲဖြုတ်ရန် ထိုလက်ကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ။

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ ကြက်ပေါင်ကို ရှောင်မန်အား ကမ်းပေးပြီး ချန်ကျိုက်၏ လက်ထဲမှ ကြက်ကင်ကို ယူလိုက်ကာ ဆီစိမ်စက္ကူ တစ်ရွက်ကို အတားအဆီးအဖြစ် အသုံးပြု၍ ကြက်ရင်အုပ်သား အတုံးကြီး တစ်တုံးကို ဆွဲဖြဲပြီး သူ့လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

ရှုယွမ်သည် သူမ၏ ကြက်ပေါင်ကို ပြန်ယူပြီး ရှောင်မန်အား လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အခု အမေတို့ တစ်ယောက် တစ်ခုစီ ရပြီ။ စားကြရအောင်။"

ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြက်သားတုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အတုံးကြီး တစ်တုံး ဖြစ်နေသည်။ ကောင်းပြီလေ၊ စားလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။

ရှောင်မန်၏ ဗိုက်မှာ ဆာလောင်မှုကြောင့် မြည်ဟည်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ရှုယွမ်၏ ဖြောင်းဖျမှုကို အလွယ်တကူ လက်ခံပြီး ပျော်ရွှင်သော "အားဝူး" အသံနှင့်အတူ ကြက်ပေါင်ကို အားပါးတရ ကိုက်စားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်း ကောင်းတာပဲ။ သားတို့အတွက် ကြက်ကင် ဝယ်လာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဖေ။"

သားအမိနှစ်ဦး ကြက်ပေါင်များ စားပြီးသွားသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် သူတို့ကို ကြက်တောင်ပံ တစ်ခုစီ ပေးလိုက်သည်။ ထူးဆန်းပြီး မရင်းနှီးသော ခံစားချက် တစ်ခုက သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ဦး ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ရခြင်းက ကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို ကိုယ်တိုင် စားရခြင်းထက် များစွာ ပို၍ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ရှောင်မန် စားပြီးသွားသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ လက်များကို နောက်တစ်ကြိမ် သုတ်ပေးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်က အဖြူရောင် ဖြစ်ခဲ့သော လက်ကိုင်ပဝါသည် ယခုအခါ ဆီများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး တွန့်ကြေနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အသေးစိတ်ကျပြီး သန့်ရှင်းမှုကို နှစ်သက်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အဝတ်ကို တစ်ဖက်သို့ လှန်ပြီး သေသပ်စွာ ခေါက်ကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ရှောင်မန်သည် သူ၏ ပြည့်တင်းနေသော ဗိုက်လေးကို ပုတ်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သား ဗိုက်ဝသွားပြီ။"

ရှုယွမ်သည် ကြက်ရိုးများကို တစ်ရှူးဖြင့် ထုပ်ပြီး အမှိုက်ပုံတွင် သွားပစ်ရန် မီတာ အနည်းငယ်ခန့် အပြေးလေး သွားပြီးနောက် ပြန်လာပြီး သူမ၏ လက်များကို သန့်စင်အောင် သုတ်ကာ သေတ္တာကို ကောက်မလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်ကြစို့။"

ချန်ကျိုက်သည် သေတ္တာကို သူမထံမှ ယူပြီး ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်၏ လက်ကိုကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ သုံးဦးသည် ပန်းခြံ ဂိတ်တံခါးဆီသို့ အတူလမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။

စက်ဘီး တစ်စီးတည်းသာ ရှိပြီး နောက်ခုံတွင် သေတ္တာက နေရာယူထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူတို့သည် အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်ရန်သာ တတ်နိုင်သည်။

"ကြက်ကင် ဝယ်လာပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ။ ငါး နည်းနည်းလောက် ရတာနဲ့ ရှင့်အတွက် ငါးကြော်ချက် ချက်ပေးမယ်" ရှုယွမ် ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဓာတ်ပုံဆိုင် ဖွင့်သည့် ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်ပြီး အလွန် အဆင်ပြေခဲ့ကာ ထိုအပြင် သူမသည် အရသာရှိသော ကြက်ကင်ကို စားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။

"အဖေက တကယ်ကို တော်တာပဲ" ရှောင်မန်က သူ၏ နူးညံ့ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

ရှုယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း အဖေက တကယ်ကို တော်တာပဲ။"

ချန်ကျိုက် - ငါ့ကို ဆက်ပြီး ချီးကျူးနေစရာ မလိုပါဘူး။ တကယ်ပါ။ ဒီအတိုင်းဆို ငါ လေပေါ် လွင့်သွားတော့မယ်။