အခန်း ၆၀

၈၀ ခုနှစ်သို့ ဇာတ်ပို့လေး၏ မိခင်အဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း

အပိုင်း ၆၀

ညနေပိုင်းတွင် အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံ၏ ဂိတ်တံခါး၌၊ ရှုယွမ်သည် ချန်ကျိုက် ကြိုက်နှစ်သက်သော ငါးကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း မြစ်ပုစွန်အချို့ကိုမူ ရရှိခဲ့သည်။ မြစ်ပုစွန်များသည် အရောင်းအဝယ် သိပ်မကောင်းလှပေ။ လူများသည် ထိုငွေကို ဝက်သားဝယ်ရာတွင် အသုံးပြုရန် ပို၍ နှစ်သက်ကြသည်။ သူမသည် သုံးကျင်း (၁.၅ ကီလိုဂရမ်)ကို တစ်ယွမ် ငါးမော့ (၁.၅ ယွမ်) ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ညစ်ညမ်းမှုကင်းစင်သော ရေပြင်များမှ ရရှိသည့် မြစ်ပုစွန်များသည် လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမြိန်သော အရသာရှိစေရန် ရေပွက်ပွက်ဆူတွင် ပြုတ်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

ချန်ကျိုက် တံခါးခေါက်သောအခါ ရှောင်မန်သည် အမြန် သွားဖွင့်ပေးပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အမေက မြစ်ပုစွန် ချက်ထားတယ်။ အမေ့အတွက် သစ်သားသေတ္တာ လုပ်ပေးတာရယ်၊ ပြီးတော့ ကြက်ကင် ဝယ်လာပေးတာရယ် အတွက် အဖေ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်လို့ တကူးတကကို ချက်ထားတာတဲ့။"

ချန်ကျိုက်၏ မျက်မှောင်များ ပြေလျော့သွားကာ သူ၏ ကြီးမားသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ရှောင်မန်၏ ခေါင်းပေါ်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ အမေ့ကို ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောပေးပါဦး။"

ဤကလေးငယ်လေးသည် သူ့မိဘများ အဆင်ပြေစေရန်အတွက် သူ၏ ဦးနှောက်လေးကို တကယ်ပဲ အပြင်းအထန် အလုပ်ပေးနေခဲ့သည်။

ရှောင်မန်သည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားကာ သူ၏ လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ပန်းကန်ပြားထဲမှ ပုစွန်တစ်ကောင်ကို ယူလိုက်သည်။ သူ၏ လက်သေးသေးလေးများက အခွံကို ဂရုတစိုက် ဖယ်ရှားရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ကလော်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် အိမ်စီးဖိနပ် လဲနေသော ချန်ကျိုက်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး ပုစွန်ကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခွံ့ကျွေးကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ကောင်းလားဟင်။ အမေက သူမ ကျေးလက်မှာ ရှိနေတုန်းက ပုစွန်တွေ မကြာခဏ ဖမ်းဖူးတယ်လို့ ပြောတယ်။"

လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမြိန်သော အရသာက ချန်ကျိုက်၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အရသာရှိတယ်။"

မြစ်ပုစွန်ချက်များအပြင် မုန်ညင်းဖြူ အသေးစားလေးများကို ဝက်ခေါက်ကြော်များဖြင့် ကြော်ထားသော ဟင်းတစ်ခွက်လည်း ရှိသေးသည်။ သူတို့ သုံးဦးသည် စားပွဲပတ်လည်တွင် ထိုင်၍ စားသောက်နေကြသည်။

ရှုယွမ်သည် ရှောင်မန်အတွက် ပုစွန်များ အခွံခွာပေးနေရင်း မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကျေးလက်မှာတုန်းက ပုစွန်ဖမ်းခဲ့တာကို ရှင် မှတ်မိလား။ ရှင့်အတွက် ပုစွန် တစ်တောင်းလုံး အပြည့် ယူလာပေးခဲ့တာလေ။"

ရှောင်မန်သည် ချန်ကျိုက်ကို ကြည့်ရန် သူ့ခေါင်းကို ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။ "အဖေ၊ အဖေ မှတ်မိလားဟင်။"

ချန်ကျိုက်က တိုးညင်းစွာ နှာမှုတ်သံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ "ကိုယ် မှတ်မိပါတယ်။"

ဤမှတ်ဉာဏ်သည် ရှုယွမ်၏ စိတ်ကူးထဲရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီး တဖြည်းဖြည်း ရှင်သန် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရှားပါးလှသော အလုပ်ပိတ်ရက် တစ်ရက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ပုစွန်ဖမ်းရန်အတွက် ဇကာ တစ်ခုနှင့် ဝါးတောင်း တစ်တောင်းကို ယူဆောင်ကာ မြစ်ဆီသို့ သွားခဲ့ပြီး ကြီးမားသော ဖမ်းဆီးရမိမှု တစ်ခုဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် အလွန် ကံမကောင်းခဲ့ဘဲ သူမကို တွယ်ကပ်ပြီး သွေးစုပ်နေသော ကျွတ် ခြောက်ကောင်၏ ကိုက်ခဲခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ပုစွန်များကို ချန်ကျိုက်ထံ သူမ ယူလာပေးချိန်တွင် သူမ၏ ဘယ်ဘက် ခြေသလုံးမှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီဖြစ်ပြီး အကျည်းတန်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုက်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို အိုင်အိုဒင်းဖြင့် ပိုးသတ်ပေးခဲ့ရာ သူမ အော်ဟစ်ငိုယိုရလောက်အောင် နာကျင်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က အိုင်အိုဒင်းနှင့် ပတ်တီးများမှာ ရှားပါးသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ချန်ကျိုက်သည် ပိုးဝင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ ခြေသလုံးကို ပတ်တီးဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပတ်ပေးခဲ့သည်။

ယခု ၎င်းကို ပြန်လည် တွေးတောကြည့်သောအခါ ကျွတ်အကိုက်ခံရခြင်းမှ စူးရှသော နာကျင်မှုနှင့် သွေးထွက်နေသော သူမ၏ ခြေထောက်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းတို့မှာ ထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းအရာများ အားလုံးသည် သူမအပေါ် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ဟု ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

သေချာသည်မှာ ချန်ကျိုက်သည်လည်း ထိုအတိတ်က အတွေ့အကြုံများကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြှုပ်နှံထားခဲ့သော်လည်း မှတ်မိနေခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် ပုစွန်၏ လတ်ဆတ်သော ချိုမြိန်မှုကို မြည်းစမ်းလိုက်ရခြင်းက ၎င်းတို့ကို ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်အောင် ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ ခြေသလုံးကို ပတ်တီးပတ်ပေးပြီးနောက် ရှုယွမ်သည် ပုစွန်များကို ချက်ပြုတ်ရန် ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ သွားခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးသည် သံအိုးငယ်လေး တစ်လုံးစာရှိသော ပုစွန် တစ်ဝက်နီးပါးခန့်ကို စားပစ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်က သူသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး မှိုင်းညှို့နေခဲ့သော်လည်း ရှုယွမ်မှာမူ အဆုံးအစမရှိသော စွမ်းအင်များဖြင့် လျှံကျနေပုံရကာ သူ ခိုလှုံနေသော သက်ကယ်မိုး တဲငယ်လေးအတွင်းသို့ ရှင်သန်တက်ကြွမှု အချို့ကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

"အဖေ၊ အဖေ ကျေးလက်မှာ ရှိနေတုန်းက အမေက အဖေ့အပေါ် တကယ် ကောင်းခဲ့တာလား" ရှောင်မန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူ့မိဘများ၏ အတိတ်သည် သာမန်နှင့် များစွာ ကွာဝေးကြောင်း သူ၏ စိတ်ကလေးက နားလည်သဘောပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုက်၏ မျက်ဝန်းနက်များက ရှုယွမ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် အခွံခွာထားသော ပုစွန်တစ်ကောင်ကို ရှောင်မန်၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူမ ငါ့အပေါ် အရမ်း ကောင်းခဲ့တယ်။"

ရှုယွမ် သူမ၏ မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်သည်။ "ဒေါက်တာချန်၊ ရှင့်အသံက ရိုးသားပုံ မပေါ်ဘူးနော်။ ရှင်က ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ပြောနေသလို ခံစားရတယ်။"

ညအချိန်တွင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ချန်ကျိုက်သည် သူ၏ ပုံမှန် မတ်မတ်နှင့် စနစ်တကျရှိသော ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့် လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူ အရင် စကားစပြောလာခဲ့သည်။ "ရှုယွမ်၊ မင်း ငါ့ကို မုန်းလား။"

ရှုယွမ်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို မျက်နှာမူရန် ဘေးသို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ရှင့်ကို မုန်းတယ် ဟုတ်လား။ ဘာအတွက်လဲ။ ရှောင်မန် ရလာတဲ့ ကိစ္စကို ရှင် ပြောနေတာလား။ အဲ့ဒါက လူနှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စလေ။ ရှင် တစ်ယောက်တည်း လုပ်တာမှ မဟုတ်တာ။"

ချန်ကျိုက်၏ အသံမှာ တိုးညင်းပြီး တည်ငြိမ်နေကာ ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် အက်ရှရှနှင့် သံလိုက်ဓာတ် ပါသော အရည်အသွေး တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

“တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း မင်းသာ ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲ မျောပါမသွားခဲ့ရင် ငါတို့သာ ကြိတ်ဆုံရုံမှာ ခိုလှုံဖို့ ဖြစ်မလာခဲ့ရင် ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း အဲ့ဒီညကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှောင်မန်လည်း ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ့ကို မျက်နှာမူလျက် ရှုယွမ်က စကားပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်မန် ရှိလာတာက အရမ်း ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ သူ့ကို ကျွန်မ အနားမှာ ရှိနေတာကို ကျွန်မ အသားကျနေပြီ။ ကျွန်မက အမြဲတမ်း အခြေအနေအရ လိုက်လျောညီထွေ နေတတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ။"

အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး ရေကြီးရေလျှံမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ လျှပ်စီးများ လက်ပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကြိတ်ဆုံရုံမှာ ယိမ်းယိုင်နေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရေရွှဲရွှဲစိုနေပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ရေများ တစ်တောက်တောက် ကျနေခဲ့သည်။ ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန် အစားအစာ လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ ချန်ကျိုက်သည် ကောက်ရိုးများကို မီးရှို့ရန် မီးခတ်ကျောက်ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမတို့၏ အဝတ်အစားများကို ခြောက်သွေ့အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

မြစ်ကြမ်းပြင်ရှိ ကျောက်တုံးများနှင့် ပွတ်တိုက်မိခြင်းကြောင့် သူမ ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချန်ကျိုက်က သူမကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြည့်ရန် ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ဖြူရော်နေသည့် မျက်နှာကို စွဲလမ်းသွားသော ရှုယွမ်သည် သူမ၏ အသိစိတ်များ လွတ်ကင်းသွားကာ သူ့ကို ဖက်ရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်မိသည်။

ရေကြီးရေလျှံမှုနှင့် ပြိုကျလုဆဲဆဲ ကြိတ်ဆုံရုံမှ သေဆုံးနိုင်ခြေ အန္တရာယ်နှင့်အတူ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာခြင်း၏ သွေးဆူမှုနှင့်အတူ ဤကဲ့သို့သော ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်သွားနိုင်ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။ ရှုယွမ်က ၎င်းကို ထိုသို့ပင် ရှုမြင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသောအရာမှာ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် ရှောင်မန်ကို မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ ကလေးဖြစ်ကြောင်း ချန်ကျိုက်ကို ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်ကျုံးချန်နှင့် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးသွားခဲ့ခြင်းပင်။ ဤလုပ်ရပ်များသည် အလွန် နားလည်ရခက်လှသည်။

သို့သော် ရှုယွမ်အတွက် ပို၍ပင် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ရသောအရာမှာ ထိုနေ့က ကြိတ်ဆုံရုံတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူမ မှတ်မိနေခြင်းပင်။ ဖြစ်စဉ်မှာ ရှင်သန် ထင်ရှားလွန်းလှသဖြင့် ၎င်းက သူမကို မျက်နှာပူလာစေနိုင်သည်။ သို့သော် အခြား မှတ်ဉာဏ်များမှာမူ မြူခိုးများကြားမှ ပန်းများကို ကြည့်ရသကဲ့သို့ ဖုံးကွယ်နေပုံ ရသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူမနှင့် ချန်ကျိုက်တို့ မည်သို့ အတိအကျ သဘောထားကွဲလွဲသွားခဲ့သနည်း သို့မဟုတ် ရှောင်မန် မည်သို့ အဆုံးသတ် မွေးဖွားလာခဲ့သနည်း ဆိုသည့် အပိုင်းများမှာ မထင်မရှား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒါဆိုရင် ဘယ်လို မှတ်ဉာဏ်မျိုးတွေက လုံးဝ ရှင်းလင်းနေရတာလဲ။ သေချာတာကတော့ ရင်ခုန်စရာ အပိုင်းတွေချည်းပဲတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမ၏ အသံတွင် ရယ်သံလေး ပါဝင်နေခဲ့သည်။ "ကြိတ်ဆုံရုံမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ရှင် အခုထိ မှတ်မိသေးလား။ ကျွန်မကတော့ အကုန် မှတ်မိတယ်၊ အသေးစိတ်ကအစ အကုန်လုံးပဲ ဒေါက်တာချန်။"

ချန်ကျိုက်၏ မျက်နှာမှာ ပူထူသွားခဲ့သည်။ "......"

'သူမက အဲ့ဒါကို ရယ်နိုင်တယ်ပေါ့။ သူမက တကယ်ပဲ အဲ့ဒါကို ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား။'

'သူမက အဲ့ဒါကို ဘာလို့ ဒီအတိုင်း မေ့လိုက်လို့ မရတာလဲ။'

'သူ စကားမပြောချင်ဘူး၊ ရှင်းပြမနေချင်ဘူး။'

ရှုယွမ်၏ ဖြတ်ပြောခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် စောစောက သူတို့ ဆွေးနွေးနေခဲ့သည့်အရာကို ချန်ကျိုက် လုံးဝနီးပါးခန့် မေ့သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းနေခဲ့သည်။ "ငါလည်း ရှောင်မန်ကို ရလာတာ အရမ်း ကောင်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။"

"ဒါပေမယ့် ရှင် အခုထိ နောင်တရနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား" ရှုယွမ်သည် ရှင်းလင်းစွာဖြင့် မကျေနပ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မည်သည့် အဖြေမျှ မရရှိသောအခါ ရှုယွမ်သည် နှာမှုတ်သံတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီး လှည့်ကာ သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး နောက်ထပ် အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ သာယာပြီး ပုံမှန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ချန်ကျိုက်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောရင်း လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ နိဂုံးချုပ်ချက်မှာ ရှုယွမ် သူ့ကို မမုန်းသရွေ့၊ သူ့မှာ နောင်တရစရာ ဘာမှ မရှိဟူ၍ပင်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချန်ကျိုက်နှင့် ရှောင်မန်တို့သည် ရှုယွမ်ကို ပြေးရန် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခဲ့ကြသေးသည်။ မနေ့ညက စကားဝိုင်းကို ရှုယွမ်က ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အတိတ်ကို တွေးတောနေခြင်းက အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ အကြီးမားဆုံး ခေါင်းကိုက်စရာမှာ ငွေကြေး ဖြစ်သည်။ သူမ ငွေရှာရန် နည်းလမ်း ရှာရမည် ဖြစ်သည်။ ငွေရှိပါက သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပြေလည်သွားလိမ့်မည်။

_ _

ထိုညနေတွင် လီဟုန်ရှားသည် မိသားစု တစ်ခုလုံးကို အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် စုဝေးစေခဲ့သည်။ ရှုယွမ်၏ မိသားစု သုံးဦးသည် အလကား ထမင်းလာစားနေဆဲဖြစ်ပြီး ရှုဖျင်၏ မိသားစုမှာမူ ညစာစားပြီးနောက် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ရှုဖျင်နှင့် မော့မော့တို့သည် အမြန် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ကျန်းကျန့်ရှယ်နှင့် မော့တိတို့သည် မီတာ ငါးဆယ်ခန့် နောက်ကောက်ကျနေခဲ့သည်။ မော့မော့က သူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "မော့တိ၊ မြန်မြန်လာ။ နှေးတွေးမနေနဲ့တော့။"

မော့တိက ညည်းညူကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အမေက ဝက်တစ်ကောင်လို ဝတာပဲ။ သူနဲ့ ဘယ်သူက အတူတူ လမ်းလျှောက်ချင်မှာလဲ။"

ကျန်းမိသားစု ဖခင်ရော သားပါ ရှုဖျင် ဝသောကြောင့် မနှစ်သက်ကြဘဲ သူမ ကြည့်မကောင်းဟု ထင်ကြကာ သူမနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ရန် ငြင်းဆန်ကြသည်။ သူမနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ရန် ငြင်းဆန်ကြပြီး တခြားသူများက သူတို့ အတူရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့မည်ကို ရှက်ရွံ့နေခဲ့ကြသည်။

ထိုကဲ့သို့သော စကားလုံးများကို ရှုဖျင် ဂရုမစိုက်သော်လည်း မော့မော့သည် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ မော့တိ အမီလိုက်လာသောအခါ မော့မော့သည် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ လက်ခုံကို ကျယ်လောင်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောဖို့ နင့်ကို ဘယ်သူက သင်ပေးထားလဲ။ အမေက ဝက်တစ်ကောင်လို ဝတယ်လို့ နင် ထပ်ပြောရင် ငါ ကြားတဲ့ အကြိမ်တိုင်း နင့်ကို ရိုက်မယ်။"

မော့တိသည် တိတ်ဆိတ်စွာ အရိုက်ခံမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး ပြန်ရိုက်ရန် သူ၏ လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးများက ပို၍ စောစီးစွာ ရင့်ကျက်လာသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ မော့မော့သည် မော့တိထက် နှစ်စင်တီမီတာ သို့မဟုတ် သုံးစင်တီမီတာခန့် ပိုအရပ်ရှည်ပြီး ပိုသန်မာသည်။ သူမသည် သူ၏ ရိုက်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းကာ သူ၏ အနောက်သို့ ရွှေ့သွားပြီး သူ၏ တင်ပါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချက် အနည်းငယ် ပေးလိုက်သည်။

မော့တိသည် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျတော့မည့်အလား ငိုယိုကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အဖေ၊ မော့မော့ကို တစ်ခုခု လုပ်မှာလား မလုပ်ဘူးလား။ သူ သားကို သေအောင် ရိုက်တော့မယ်၊ ဝါး..."

ကျန်းကျန့်ရှယ် ဝင်လာပြီး မော့မော့ကို ဆွဲဖယ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဆူပူလိုက်သည်။ "နင် မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး အရမ်း ရန်လိုတာပဲ။ မရိုက်ရဘူး။"

မော့မော့၏ မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာသော်လည်း သူမသည် ၎င်းတို့ကို ထိန်းထားပြီး ကျမလာစေရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ထက်မြက်သော ပါးစပ်လေးက အမြန် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "အဖေက မော့တိကို အလိုလိုက်ထားတာလေ။ သူ့ပါးစပ်က အိမ်သာထက်တောင် နံသေးတယ်။ အဖေ ဘာမှ မလုပ်ရင် သမီး လုပ်မယ်။"

ရှုဖျင် လျှောက်လာပြီး မော့မော့၏ လက်ကိုကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ မိသားစု လေးဦး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မော့တိ၏ မျက်နှာသည် နှပ်များနှင့် မျက်ရည်များဖြင့် ပေကျံနေပြီး ကြောင်ပုတီးလေး တစ်ကောင်နှင့် တူနေခဲ့သည်။ သူ နှုတ်ခမ်းစူကာ တိုင်တန်းလိုက်သည်။ "ဝူးဝူးဝူး၊ အဘွား၊ မော့မော့က သားကို သေအောင် ရိုက်တယ်။"

မော့မော့သည် သူမ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းသိမ်းထားပြီး သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ မေးကို အထက်သို့ မော့ထားလိုက်သည်။ "မော့တိက သမီးအမေကို ဝက်တစ်ကောင်လို ဝတယ်လို့ ထပ်ပြောလို့ သမီး သူ့ကို ရိုက်လိုက်တာ။"

ရှောင်မန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်ကို ဟသွားခဲ့သည်။ မော့တိက ဘာကြောင့် သူ့မိခင်ရင်းအကြောင်း ဤကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ပြောရသနည်း။ တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းပြီး ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကလေးပဲ။ အမေ တစ်ယောက်ဟာ ကလေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားပေးခဲ့ရုံနဲ့တင် သူ့ကလေးရဲ့ လှောင်ပြောင်တာကို ခံရသင့်လို့လား။ သူ အရိုက်ခံရတာ တန်တယ်။

ကလေးငယ်လေးသည် မော့မော့၏ ဘေးသို့ အမြန် ပြေးသွားပြီး အကယ်၍ သူမ အပြစ်ပေးခံရပါက ဝင်ရောက်ကူညီရန် အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် လီဟုန်ရှားသည် မော့တိကို သူမ၏ ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ရုံဖြင့် သူ့ကို ဆုံးမစကား ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ယုတ်မာတဲ့ ပါးစပ်။ မင်းအမေအကြောင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလို ပြောရတာလဲ။ ထပ်ပြောရင် မင်း နောက်တစ်ကြိမ် အရိုက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်လိမ့်မယ်။"

မျက်ရည်များကြောင့် ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် သူ့ဖခင်မှလွဲ၍ အခန်းထဲရှိ မည်သူမျှ သူ၏ ဘက်တွင် မရှိကြောင်း မော့တိ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ငိုယိုပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မော့မော့၊ စောင့်နေလိုက်။ မင်း ကြီးလာပြီး အိမ်ထောင်ကျလို့ မင်းယောက်ျား မိသားစုက မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင် ငါ မင်းအတွက် ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်မန်၏ ပါးစပ်သည် ပြီးပြည့်စုံသော "O" ပုံစံ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်လေး လည်ပတ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သူ နားလည်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နှာခေါင်းသေးသေးလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မမော့မော့၊ အစ်မမှာ သား ရှိသေးတယ်။"

မော့မော့သည် ရှောင်မန်၏ လက်သေးသေးလေးကို ချက်ချင်းကိုင်ပြီး မော့တိအား ပြောလိုက်သည်။ "နင် ယောကျ်ားလေး ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ အဲ့ဒါက နင့်ကို ပိုပြီး ထူးခြားသွားစေလို့လား။ ရှောင်မန်ကလည်း ငါ့မောင်လေးပဲ ပြီးတော့ သူက နင့်ထက် အများကြီး ပိုချစ်စရာကောင်းတယ်။ ဘယ်သူကများ နင့်ကို လိုအပ်မှာလဲ။"

မော့တိထံမှ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံ တစ်ချက် ထွက်လာပြီး ယာယီ အငိုရပ်သွားကာ အခြား ကလေး နှစ်ဦးကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လီဟုန်ရှားသည် ကလေး သုံးဦးကို ဆက်၍အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ အစည်းအဝေး၏ အဓိက အကြောင်းအရာသို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက ဒုတိယ ‌မတ်ရဲ့ မိသားစုက ရှုယွမ်ကို ကျေးလက်သွားဖို့ စာရင်းသွင်းပြီး သူမရဲ့ အလုပ်ကို ခိုးယူခဲ့တာ။ အခု အဲ့ဒီအလုပ်ကို ပြန်ယူဖို့ ငါတို့ စီစဉ်နေတယ်။"

ရှုယွမ် ချန်ကျိုက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ရှောင်မန်ကို အောက်ထပ်ခေါ်သွားပြီး ခဏလောက် ဆော့ခိုင်းထားရင် မကောင်းဘူးလား။"

သူ၏ စိတ်သဘောထားမှာ အေးစက်ပြီး သီးသန့်နေတတ်ကာ သူသည် အမြဲတမ်း အလွန် စည်းကမ်းတကျ ရှိသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ဖရိုဖရဲ အခြေအနေမျိုးနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ချန်ကျိုက်သည် ရှောင်မန်နှင့်အတူ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ နားထောင်ကြည့်ကြတာပေါ့။"

ရှုယွမ်သည် ပထမဆုံး စကားစပြောပြီး သူမ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ "ကျွန်မကို ကျေးလက်သွားဖို့ သူမရဲ့ ဝမ်းကွဲကို တိတ်တဆိတ် စာရင်းသွင်းခိုင်းခဲ့တဲ့ ကိစ္စအတွက် ထန်စုဖုန်းကို တာဝန်ယူခိုင်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ အခု ကျွန်မတို့ လုပ်နိုင်တာက စက်ရုံ ခေါင်းဆောင်တွေဆီ သွားပြီး ကျွန်မ အလုပ်ကို ပြန်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတာပဲ။"