အခန်း ၅၃၅
Vol. 54 Ch. 535
အခန်း (၅၃၅) ဓားစာခံများ
လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ရောယောင်ပါလာသော ထိုက်ရွှီဆရာတော်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်နေသော ထိုယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ မတတ်သာဘဲ ခြေချလိုက်မိသည့် အခိုက်အတန့်တွင်...
ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ရုတ်တရက် စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးမှ မြစ်ဖျားခံလာသည့်အလား ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော ဖိနှိပ်မှုစွမ်းအင်ကြီးတစ်ခုက ရုတ်ချည်း ကျဆင်းလာ၏။
ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ကစားသမားအားလုံးက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ လုံးဝ အေးခဲတောင့်တင်းသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် ခတ်၍မရလောက်အောင် တစ်လက်မလေးတောင် လှုပ်ရှားမရတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။
ပို၍ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသည်မှာ သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားများနှင့် သူတို့ကိုင်ဆောင်ထားသော ဆန်းကြယ်သည့် လက်နက်ကိရိယာအမျိုးမျိုးမှာလည်း အသက်မဲ့နေသော သာမန်အရာဝတ္ထုများကဲ့သို့ အထိအတွေ့အာရုံများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။
ထိုက်ရွှီဆရာတော်၏ မျက်နှာအမူအရာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ ခရီးသွားလမ်းညွှန်၏ အခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ လူအားလုံးကို နေရာပြောင်းရွှေ့ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်ငြားလည်း... ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ချေ။
စနစ်၏ မျက်နှာပြင်က ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အရေးပေါ် ပြန်လည်ထွက်ခွာခြင်းဟူသော ရွေးချယ်စရာက အသက်မဲ့နေသည့် မီးခိုးရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီး သူ မည်မျှပင် အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားစေကာမူ ပင်လယ်ထဲ ကျောက်ခဲပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် မြေကမ္ဘာ၏ စောင့်ကြည့်ရေးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သတိပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းယဲ့၏ စောင့်ကြည့်ရေးစခရင်ပေါ်တွင် "ဘီ... ဘီ..." ဟူသော အရေးပေါ် သတိပေးသံ ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
အင်မော်တယ်ရာချီမြို့တော် တစ်ခုလုံး၏.... ပို၍တိတိကျကျပြောရလျှင် ဤကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး၏ စည်းမျဉ်းများက ယာယီ ပြောင်းလဲခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ခြင်းပင်။
ယဇ်ပလ္လင်၏ အထက်ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်မည်းများဖုံးလွှမ်းနေသော လမင်းကြီးက ကျောချမ်းဖွယ်ရာ သွေးရောင်အဖြစ်သို့ သိသာစွာ ပြောင်းလဲသွား၏။
ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ကစားသမားအားလုံး မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော အင်အားတစ်ခု၏ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အဆုံးမဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားချိန်တွင်...
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလှသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဆယ့်ရှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များက ယဇ်ပလ္လင်၏ တည့်တည့်အရှေ့ရှိ စင်မြင့်ပေါ်တွင် သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာကြသည်။
ထိုပုဂ္ဂိုလ်ဆယ့်ရှစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် လေဟာပြင်ကိုပင် ပုံပျက်သွားစေနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များနှင့် သူတို့၏ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်ကာ ထူးဆန်းပြီး လူသားနှင့်မတူသော ပုံသဏ္ဌာန်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကစားသမားများ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုမုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားကြရသည်။
"တားမြစ်နယ်မြေသခင်..."
"ဝူရှန်းကျောင်းတော်ရဲ့ ဆရာတော်..."
"ဟိုဟာက... သွေးစိမ့်မြေရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ..."
"ပြီးတော့ အင်မော်တယ်ရာချီမြို့တော်ရဲ့ မြို့စားကြီး... ဘုရားရေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တားမြစ်နယ်မြေသခင်တွေ ဒီလောက်အများကြီး ဒီကို ရောက်နေကြတာလဲ..."
ကစားသမားများ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သွားပြီ... ငါတို့တော့ လုံးဝ သွားပြီပဲ...
သာမန်အချိန်တွင် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့လျှင်ပင် အသက်ရှင်ရန် မလွယ်ကူလှချေ။ သို့သော် ယခုတော့ တားမြစ်နယ်မြေသခင် ဆယ့်ရှစ်ဦးစလုံးက တစ်ပြိုင်တည်း ပေါ်လာကြပြီဖြစ်ရာ သူတို့အတွက် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိတော့ချေ။
ချယ်ဇီထုံက သူ့ဘေးနားရှိ ထိုက်ရွှီဆရာတော်ကို အကဲခတ်လိုက်မိသည်။ ဆရာတော်၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယင်မောင်းတံကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ဆစ်များက အားယူထားမှုကြောင့် အနည်းငယ် ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် မကြုံဖူးလောက်အောင် လေးနက်တည်ကြည်မှုများ ရှိနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။
သူက အသံကိုနှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဆရာတော်... ကျွန်တော်တို့ မသိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား... နေရာပြောင်းရွှေ့တာကရော..."
ထိုက်ရွှီဆရာတော်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငဲ့ကာ မသိမသာ ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများဖြင့် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေရန်နှင့် အလျင်စလို မလှုပ်ရှားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
ချယ်ဇီထုံ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။
သေချာသည်ပေါ့... ပြဿနာတစ်ခုခု တက်သွားပြီ။ ကြီးမားလှသည့် ပြဿနာကြီးပင်။ သူတို့၏ အကြီးမားဆုံးသော အားထားရာက အသုံးမဝင်တော့ပုံ ရလေသည်။
စင်မြင့်ထက်တွင်တော့ ကလေးငိုသံကိုပင် တိတ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသည့် တားမြစ်နယ်မြေသခင် ဆယ့်ရှစ်ဦးက ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် တုန်ယင်နေသော ရာပေါင်းများစွာသော သာမန်ကစားသမားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကာ ထိုက်ရွှီဆရာတော်နှင့် သူ၏အနောက်ရှိ ခရီးသွား သုံးဆယ်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။
သွေးရောင်မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မြို့စားကြီးကျောက်က အရှင်သခင်များကြားမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ချောမောသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သည့် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက မြွေဟောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုက်ရွှီဆရာတော်ထံသို့ စူးစိုက်နေချေသည်။
"ဆရာတော်..." မြို့စားကြီးကျောက်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံက လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။ "ဆရာတော်တို့က အဝေးကြီးကနေ လာကြတာဆိုတော့... ဒုက္ခမများဘူးဆိုရင် အရင်တစ်ခေါက် အင်မော်တယ်ရာချီမြို့တော်ကို လာလည်သွားတဲ့ မိတ်ဆွေလေးကိုပါ အတူတူ ဆုံရအောင် ဖိတ်ခေါ်ပေးပါလား။ ကျွန်တော် သူ့ကို တော်တော်လေး လွမ်းနေလို့ပါ..."
ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရ၏။
အစပိုင်းက ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိခဲ့ကြသည့် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ ကစားသမားအားလုံး၏ အကြည့်များက တုန်လှုပ်မှု၊ ဒေါသထွက်မှု၊ နာကြည်းမှုနှင့် သိချင်စိတ်ပြင်းပြမှုတို့ဖြင့် ထိုက်ရွှီဆရာတော်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ထံသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားကြသည်။
သြော်... ဒါကိုး...
တားမြစ်နယ်မြေသခင် ဆယ့်ရှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်တည်း လှုပ်ရှားလာပြီး ဤနေရာရှိ လူအားလုံးကို လွတ်မရအောင် ကျော့ကွင်းဆင် ဖမ်းဆီးခဲ့ရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ဤနေရာနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေသော မသင်္ကာစရာကောင်းသည့် လူများကြောင့်ပင် ဖြစ်နေသည်။
သူတို့အားလုံးက ဤလူစုကြောင့် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရခြင်းပင်။
ထိုက်ရွှီဆရာတော်မှာ တောင်တန်းများကိုပင် ကြိတ်ချေနိုင်လောက်သည့် ဆယ့်ရှစ်ဦးသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အကြည့်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ သူ၏ယင်မောင်းတံကို လက်မောင်းပေါ်တင်လိုက်ပြီး "အမိတာဘ..."
သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ မြို့စားကြီးကျောက်၏ အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ "မြို့စားကြီးကျောက်... ကျုပ်နဲ့ ဒီလူငယ်လေးတွေက ဒီကမ္ဘာကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ခရီးသွားတွေ သက်သက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အေးချမ်းမှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိသလို ဒီက ဘယ်လို အငြင်းပွားမှုမျိုးမှာမှ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး..."
"ခင်ဗျားတို့အားလုံးက ကိုယ့်နယ်ပယ်နဲ့ကိုယ် စိုးမိုးထားတဲ့ အစွမ်းထက် အရှင်သခင်ကြီးတွေပဲလေ... သာမန် ခရီးသွားလေးတွေဖြစ်တဲ့ ကျုပ်တို့ကို ဘာကြောင့်များ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ..."
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မြို့စားကြီးကျောက်၏ အပြုံးက ပို၍ တောက်ပသွားသော်လည်း ယင်းအပြုံးက လူကို ကျောချမ်းသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲပင်။
သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ယမ်းလိုက်ပြီး ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားနေသည့်အလား လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ဆရာတော် ထင်တာ မှားနေပြီ။ ကျုပ်တို့က ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ရိုးသားတဲ့ ဖိတ်ကြားမှုတစ်ခု လုပ်နေရုံလေးပါ..."
"အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက အဲ့ဒီမိတ်ဆွေလေးနဲ့ အလောတကြီး လမ်းခွဲလိုက်ရပြီး သေချာအချိန်မပေးလိုက်ရတာကို ကျုပ်က နှမြောနေတာလေ။ အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက သူ့ကို အမြဲသတိရနေခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒါကြောင့် အဲ့ဒီမိတ်ဆွေလေးကို ဖိတ်ပြီး အလွမ်းသယ်ချင်ရုံကလွဲလို့ တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး..."
ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ထိုက်ရွှီဆရာတော်ရော သူ၏အနောက်ရှိ ခရီးသွားအားလုံးပါ ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။
အင်အားကြီးမားလှသည့် ဤတားမြစ်နယ်မြေသခင် ဆယ့်ရှစ်ဦးက ကုန်ကျစရိတ်ကို မငဲ့ကွက်ဘဲ ပူးပေါင်းကာ စည်းမျဉ်းများကို ပြင်ဆင်ပြီး လွတ်လမ်းမရှိသည့် ဤကျော့ကွင်းကို ဆင်ကာ သူတို့အားလုံးကို ပိတ်လှောင်ခဲ့ခြင်း၏ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် မဟုတ်ဘဲ ဒါရိုက်တာကျန်းကို ထွက်ပေါ်လာစေရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခြင်းပင်။
သူတို့တွေက ကျန်းယဲ့ကို အကျပ်ကိုင်ဖို့အတွက် ဓားစာခံတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။
အခန်း ၅၃၅ပြီး၏။