အခန်း ၆၅

အပိုင်း(၆၅)

ရှစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်တွင် နစ်သည် သမ်းဝေလျက် ထိန်းသိမ်းရေးခန်း ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရှစ်နာရီတိတိ အိပ်စက်ခဲ့ရသော်လည်း၊ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ထိန်းသိမ်းရေးခန်း ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် နစ်ပထမဆုံး လုပ်ခဲ့သည့်အရာမှာ သူ ထုတ်လုပ်ခဲ့သော ဇီဖစ်စွမ်းအင် ပမာဏကို စစ်ဆေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

'ခုနစ်ဂရမ်ပဲ ရှိသေးတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်က အပြောင်းအလဲ တစ်ခုကလွဲရင် ကျန်တာ ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားဘူး... ခုနစ်ဂရမ်ပဲ ရှိသေးတာပဲ'

နစ်သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်တွေးတောလိုက်သည်။

'ဂျင်နီနဲ့ဆိုရင်တော့ ငါ သတင်းအချက်အလက် နည်းနည်း ပိုရနိုင်လောက်တယ်'

နစ်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဂျင်နီကို လျင်မြန်စွာပင် ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ပေတာက သူမကို ဂိုဒေါင်ထဲရှိ အရာအချို့ကို လိုက်လံပြသနေခဲ့သည်။

"ဟေး ဂျင်နီ..."

နစ် အနီးသို့ လျှောက်လာရင်း လှမ်းအော်လိုက်သည်။ ပေတာ နှင့် ဂျင်နီတို့သည် နစ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီနေ့လည်း ပင်ပန်းသွားပြီ နစ်..."

ပေတာ က ရင်းနှီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ် ဆရာ..."

ဂျင်နီက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ..."

နစ်က တဟဲဟဲ ရယ်မောရင်း ထိုစကားကို ပြန်ရွတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို နစ်လို့ပဲ ခေါ်ပါ..."

ဂျင်နီသည် အနည်းငယ် မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေပုံပေါ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... နစ်..."

နောက်ဆုံး၌ သူမက အနည်းငယ် နေရခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နစ်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဂျင်နီ၊ နောက် ရှစ်နာရီအတွင်း ခင်ဗျား သွားစရာ နေရာ တစ်ခုခု ရှိသေးလား..."

"မရှိပါဘူး..."

ဂျင်နီက ဖြေသည်။

နစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့က ခင်ဗျားရဲ့ ပထမဆုံးနေ့ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ခင်ဗျား လုပ်နိုင်မယ်လို့ ခံစားရရင် အခုချက်ချင်းပဲ ဒရီမာနဲ့ အလုပ်လုပ်လို့ ရတယ်..."

ပေတာ ရှိနေခြင်းကို နစ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ယခုဆိုလျှင် ပေတာ သည်လည်း လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းရေး သဘောတူညီချက်အောက်တွင် ရှိနေပြီး၊ ဒါ့ဒရမ် ၏ လျှို့ဝှက်ချက် အတော်များများကို သူ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဂျင်နီသည် နစ်ကို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ပထမဆုံး လစာကိုလည်း ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်လား..."

"သေချာတာပေါ့... အဲဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး..."

နစ်က ဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အခုချက်ချင်းပဲ ဒရီမာနဲ့ အလုပ်လုပ်ချင်ပါတယ်..."

ဂျင်နီက ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ အိမ်က ကျွန်မရဲ့ အဖော်ကိုတော့ အရင်ဆုံး အသိပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်... သူ(မ)က တစ်နေ့လုံး ကျွန်မဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရသေးတော့၊ ညနက်တဲ့အထိ ကျွန်မ နေမယ်ဆိုရင် အရမ်းစိတ်ပူနေလိမ့်မယ်..."

"ပေတာ အဲဒါကို လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်..."

နစ်က ပေတာ ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်မလား..."

"ရတာပေါ့..."

ပေတာ က ပြုံးလျက် ဖြေသည်။

"ဟိုရူဝါဆီကို နောက်တစ်ခေါက် သွားကြည့်ပြီးရင် အဲဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

"ကျေးဇူးပဲ ပေတာ..."

နစ်က ဆိုသည်။

"အရာအားလုံးသာ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်မယ်ဆိုရင်၊ နောက် တစ်နာရီလောက်နေရင် မင်းဆီကနေ ငါ လွှဲယူနိုင်ပါပြီ..."

"ရတာပေါ့ နစ်..."

ပေတာက ပြောပြီးနောက် ဂျင်နီ ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား အိမ်က ဘယ်မှာလဲ..."

ဂျင်နီက ဘာပြောရမည်၊ ဘယ်နေရာသို့ သွားရမည်တို့ကို ပေတာ အား ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပေတာသည် အဆောက်အအုံထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ နစ်သည် ဂျင်နီကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကဲ... ဒါဆို သွားကြရအောင်..."

ဂျင်နီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နစ်၏ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တည်ငြိမ်နေပုံပေါ်သော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင် နှစ်ဦးစလုံး အတော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ကြသည်။

ဂျင်နီသည် စပက်တာ တစ်ကောင်နှင့် တစ်ခါမျှ အမှန်တကယ် အပြန်အလှန် မဆက်သွယ်ခဲ့ဖူးပေ။ သူမသည် အကြောက်အလန့်မရှိသူ တစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ချင်ခဲ့သော်လည်း၊ စပက်တာ ၏ တည်ရှိနေမှုက သူမ ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ထက် ပိုလွန်နေမည်ကို စိတ်၏ အောက်ခြေတွင် စိုးရိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

နစ်သည်လည်း ယုံကြည်မှုရှိသည့်ဟန် ပြချင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဂျင်နီနည်းတူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် သူက ဒရီမာနှင့် လူတစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့စဉ်က၊ ထိုသူမှာ သတိလစ်မေ့မြောကာ တုံ့ပြန်မှုမဲ့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ဂျင်နီ အနေဖြင့် ဒရီမာကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ခုခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု နစ်မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

ဝန်ထမ်း ဝင်ပေါက်တံခါးကို ဖွင့်ပြီးနောက်၊ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိန်းသိမ်းရေးခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ထုံးစံအတိုင်းပင် ဒရီမာသည် ၎င်း၏ ထောင့်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် နစ်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဂျင်နီသည် နစ်၏ အနောက်ဘက် ထောင့်စွန်းတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဒရီမာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ အတော်လေး မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

ဂျင်နီသည် ရင်တဒိန်းဒိန်း တုန်လျက်ကပင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် တည်ငြိမ်မှုကိုတော့ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင်၊ ဒရီမာ၏ အငွေ့အသက်က ဂျင်နီအတွက် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူမ၏ သဘာဝရန်သူ နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့နေရသကဲ့သို့ သူမ ခံစားနေရသည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းက သေဆုံးခြင်းကိုသာ ဖော်ဆောင်နေပြီး၊ သူမ၏ ခံစားချက်များက သူမကို ထွက်ပြေးရန် တွန်းအားပေးနေခဲ့သည်။

သို့သော် ဂျင်နီ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားက သူမ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုခံစားချက်များက သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို ခြယ်လှယ်မသွားနိုင်ရန် တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဒရီမာနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ ကြိုတင် သိရှိထားပြီးဖြစ်ကာ၊ သူမ ဘာလုပ်ရမည် ဆိုသည်ကိုလည်း သိရှိထားခဲ့သည်။

'ငါ ဘာမှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး'

ဂျင်နီသည် ကိုယ်ကိုကိုယ် တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းရင်း တွေးလိုက်သည်။

'ငါ သေမှာ မဟုတ်ဘူး... လောကမှာ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးအရာက အကြောက်တရား ကိုယ်တိုင်ပဲ...'

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဒရီမာသည် နစ်ထံမှ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ဂျင်နီ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လာခဲ့သည်။ ဂျင်နီ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများ ပိုမို မြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး သူမထံမှ ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။ သို့သော် သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်ပြီး ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ နစ်ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

နစ် ဒရီမာကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဂျင်နီ တဲ့... ငါတို့ရဲ့ အချိန်တွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ နေ့တိုင်း သူက မင်းနဲ့ ရှစ်နာရီကြာ အလုပ်လုပ်လိမ့်မယ်..."

ဒရီမာသည် မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။

"အင်း... ဘာပြဿနာမှ ရှိမယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး..."

နစ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပခုံးတွန့်ရင်း ဆိုသည်။ သို့သော်... နစ်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာက ဂျင်နီကို စိတ်အေးသွားစေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီလေ..."

နစ် ဂျင်နီဘက်သို့ လှည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်နေရာမှာ အိပ်ချင်လဲ... ကျွန်တော်ကတော့ ကျောကို နံရံမှာမှီပြီး အိပ်လေ့ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး..."

ဂျင်နီ အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ထောင့်တစ်နေရာမှာပဲ ထိုင်ချင်ပါတယ်..."

"ရတာပေါ့..."

နစ်က ဆိုသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဂျင်နီသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ သွားလိုက်ပြီး အနေရခက်စွာဖြင့် ထိုင်ချလိုက်သည်။

နစ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အခု ဒရီမာက ခင်ဗျားဆီ လာပြီး ခင်ဗျားကို အိပ်ပျော်သွားအောင် လုပ်လိမ့်မယ်... သူ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို မခုခံပါနဲ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားကို အိပ်ပျော်စေချင်တာကိုး..."

ဂျင်နီက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နစ်သည် ဒရီမာရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း စလို့ရပြီ..."

ဒရီမာသည် ဂျင်နီရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖျပ်... ဖျပ်... ဖျပ်...

ထို့နောက် သူမရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေသည်။ ဂျင်နီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အာရုံများက တတ်နိုင်သမျှ အဝေးဆုံးသို့ ထွက်ပြေးရန် သူမကို တွန်းအားပေးနေခဲ့သည်။

သူမ သေရတော့မည်။

သို့သော် ဂျင်နီသည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး မျက်လုံးများကို အတင်း မှိတ်ထားလိုက်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် ဂျင်နီသည် ပင်ပန်းလာသလို ခံစားလာရသည်။

သူမသည် ထိုလွှမ်းမိုးမှုကို ခုခံချင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ ခံစားချက်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခုခံရန် တွေးတောဖို့ပင် မတတ်နိုင်လောက်အောင် သူမ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူမ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

*