ဆေဘာကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်း။

အခန်း(၄) ဆေဘာကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်း။

မနက်ခင်းမှာ သူ၏အစ်မနှင့်အတူ မနက်စာစားပြီးနောက် ချင်ယွင်သည် သူ၏ဆေဘာ လေ့ကျင့်မှု အစီအစဉ်ကို စတင်ဖို့ အစီစဉ်ဆွဲလိုက်သည်။

​မြူခိုးတိမ်တိုက်စားသောက်ဆိုင်တွင် လူများစွာရှိသောကြောင့် ချင်ယွင်သည် အိမ်နောက်ဖေးတွင် လေ့ကျင့်ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ ယင်းအစား၊ သူသည် ချင်နင်းမြို့၏ အနောက်ပိုင်းတွင်ရှိသည့် ဝါးတောအုပ်ဆီ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ရှင်းလင်းကျယ်ပြန့်သော နေရာတစ်ခုရှိပြီး သာမာန်အားဖြင့် လူအနည်းငယ်လောက်သာ ၎င်းအကြောင်းကို မေး​မြန်းလေ့ရှိသောကြောင့် လေ့ကျင့် ရန် သူ့အတွက် သင့်တော်သည်။

ချင်ယွင်၏ ကျင့်ကြံမူအခြေသည် သုံးစားမရ ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ အတိတ်က လေ့ကျင့်မှု အတွေ့အကြုံများနှင့် သိုင်းပညာရပ်များအားလုံးကို သူ၏စိတ်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ဓားပညာရပ် လေ့ကျင့်မှုသည် ပြီးပြည့်စုံမှု နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူ၏ ဆေဘာနှင့် ပတ်သက်​ပြီး သူ့အတွက် လုံးဝ သိရှိထားခြင်း မရှိပေ။

ချင်ယွင်သည် ယခင်က ဆေဘာပညာရပ်များကို မလေ့ကျင့်ဖူးသော်လည်း၊ ထိုအချိန်က ဆေဘာပညာရပ်များနှင့် ပတ်သက်ပြီး လျှို့ဝှက်စာအုပ်များ အများအပြားကို ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသည်။ အချို့စာအုပ်များဆို၊ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာရှိ ဆေဘာပညာရပ်များ၏ ထိပ်တန်း လျှို့ဝှက်စာအုပ်များ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ချင်ယွင်သည် မည်သည့် အဆင့်မြင့် ဆေဘာပညာရပ်စာအုပ်ကိုမျှ လေ့ကျင့်ရန် ရည်ရွယ်ထား​ခြင်း မရှိ။ ယင်းအစား၊ သူသည် အခြေခံအကျဆုံး ဆေဘာ ပညာရပ်စာအုပ်ဖြစ်သည့် အခြေခံဆယ့်သုံးမျိုးဟန်ပန်ကို ရွေးချယ်ထားသည်။

အခြေခံအုတ်မြစ်ကို မှန်ကန်စွာ မချထားပါက၊ ဆေဘာပညာရပ်၏ အဆင့်သည် မည်မျှပင် မြင့်မားပါစေ၊ ၎င်းသည် လေထဲတွင် ရဲတိုက်ဆောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား လိမ့်မည်။ အစစ်အမှန် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ အမြင်မှာတော့ ချို့ယွင်းချက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တိုက်ခိုက်မူ တစ်ချက်ကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ အကယ်၍၊ သင်၏အခြေခံအုတ်မြစ်သည် အလွန်ခိုင်မာပါက၊ သင်၏ အနာဂတ်ကျင့်ကြံမူတွင် တဝက်ကြိုးစားမှုဖြင့် ရလာဒ်နှစ်ဆ သေချာပေါက် ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ချင်ယွင်မှာ ဓားဝယ်ရန် ပိုက်ဆံမရှိသဖြင့် ဝါးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ ဝါးဓားအဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

အခြေခံဆယ့်သုံးမျိုး လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ ၎င်းတို့သည် ခုတ်၊ ပိုင်း၊ မြှောက်၊ စ၊ ထိုးခြင်းစသည်တို့ ဖြစ်သည်။ ... အခြေခံဆယ့်သုံး မျိုးလှုပ်ရှားမှုနှင့် ပတ်သက်၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသော်လည်း ချင်ယွင်က ၎င်းတို့ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဆက်တိုက်​လေ့ကျင့်နေသည်။

လှုပ်ရှားတိုင်း၊ လှုပ်ရှားတိုင်း၊ လှုပ်ရှားတိုင်း၊ လှုပ်ရှားတိုင်း၊ လှုပ်ရှားတိုင်း၊ လှုပ်ရှားတိုင်း၊ လှုပ်ရှားတိုင်း။

ဤကဲ့သို့ပင် ချင်ယွင်သည် ပျင်းစရာကောင်းသည့် ဤလှုပ်ရှားမူများကို ပင်ပန်း နွမ်းနယ်ကာ ချွေးများ အလျှံပယ်ထွက်သည်အထိ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဝှေ့ယမ်းကာ ထပ်ခါတစ်လဲလဲ လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ သူ၏လက်မောင်းများ နာကျင်ပြီး လက်ဆစ်များ အနည်းငယ် ရောင်လာသည်အထိ လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

ချင်ယွင်သည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နေက ဝင်နေပါပြီ။ သူ မသိလိုက်ခင်မှာ၊ ချင်ယွင်သည် ငါးနာရီကြာအောင် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည် ။

သို့သော် ချင်ယွင်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ယနေ့ လေ့ကျင့်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဆေဘာပညာများအပေါ် နားလည်မှုအသစ်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင်၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆေဘာခုတ်ချက်တစ်ခုချင်းစီတွင် လွှမ်းမိုးမှုရှိသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ပင်ကိုယ်အတိုင်း ရှိလာလေပြီ။ အရင်ကလို ချောမွတ် ပြေပျစ်ခြင်းမရှိ တောင့်တင်းမနေတော့။ ၎င်းသည် ချင်ယွင်၏ ထောင်ပေါင်းများစွာ သော သို့မဟုတ် ထောင်သောင်းမကသော သူ၏ဆေဘာကို ဝှေ့ယမ်းလေ့ကျင့်မူ ကြောင့်ဟု သတ်မှတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွင်သည် ဓားကို ခါးမှာထိုးထားပြီး ပြန်ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွင်၏နားထဲ ထူးဆန်းသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

'အို၊ ဒါက ချင်နင်းမြို့ရဲ့ အကျော်ကြားဆုံး အရူး‌လေး မဟုတ်ဘူးလား?။ ငါ ဘာလို့ သူ့ကို ရှာမတွေ့တာပါလိမ့်လို့။ ဒါဆို သူက ဒီမှာ ပုန်းနေတာပေါ့။ အယ်…၊ သူက ဘာလို့ သူ့ခါးမှာ ဝါးဓားကို ထိုးထားတာလဲ။ သူက ​တောခုတ်သူ တစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူလာတယ်။ သူက အခြားလူတွေ သွားတွေပေါ်အောင် ရယ်မောလှောင်ပြောင်ခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား။" ရိုင်းစိုင်းသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် အထင်အမြင်သေးသည့် မျက်နှာဖြင့် လမ်းလျှောက်လာကာ လှောင်ပြောင်ပြော ဆိုသည်။

ချင်ယွင်သည် ရောက်ရှိလာသော လူကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဤလူကို သူတို့ဆိုင်ဘေးနားရှိ အဝါရောင်ပန်း စားသောက်ဆိုင်၏ ဆိုင်ရှင်၏သား ဝမ်ဒါမော်ဟု ခေါ်သည်။

ဝမ်ဟိုင်သည် မြူခိုးတိမ်တိုက်စားသောက်ဆိုင်၏ သာယာဝပြောသော လုပ်ငန်းကို မနာလိုသောကြောင့် သူသည် ချင်ယွင်ကို အနိုင်ကျင့်ရန် ဝမ်ဒါမော်ကို အမြဲတမ်း အားပေးခဲ့သည်။

ဝမ်ဒါမော်သည် မူလကတည်းက မသိနားမလည်သော တေလေဂျပိုး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ​ပျော်ရွှင်သောအခါ၊ ချင်ယွင်အပေါ် ဒေါသအမျက်ထွက်ပြီး သူ့အား ဒုက္ခများစွာ ပေးခဲ့သည်။

"မြေနိးကောင်၊ မင်း ငါ့ကို စိုက်ကြည့်ဖို့ သင်ယူပြီးပြီပေါ့။ ဒီနေ့ သင်ခန်းစာ ကောင်းကောင်း သင်ပေးရမယ်”။ ချင်ယွင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တော့ ဝမ်ဒါမော်သည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။

အပြင်မှာ တခြားလူဆိုးဂိုဏ်းများ၏ အနိုင်ကျင့်မူခံရခြင်းက ကောင်းပါသေး တယ်။ အခုဆို အရူးတစ်ယောက်ကတောင် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ဝံ့နေပြီ။ ဒီအဖေက အနိုင်ကျင့်ဖို့ ဒီလောက် လွယ်နေပြီလား။

ချင်ယွင်က ဝမ်ဒါမော်၏အော်သံကို ဂရုမစိုက်။ ယခုတော့ သူသည် သတိပြန်ရလာခဲ့ပြီး သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်လာချိန်မှာ၊ ဝမ်ဒါမော်သည် သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရင်တောင် အဓိပ္ပါယ် မရှိတော့ပါဘူး။ သို့သော်လည်း ဝမ်ဒါမော်၏ နောက်ထပ်စကားက သူ့ကို လုံးဝဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

"ငါ့ကို လျစ်လျူရှုဝံ့တယ်ပေါ့။ အရူးက အရူးပါပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ မနေ့က မင်းအစ်မနဲ့ ဝမ်ဒါဟူတို့ ရှုပ်နေကြတယ် မဟုတ်လား" မနေ့က ဆယ်မိုင်အကွာကတောင် မင်းအစ်မ အော်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ တချိန်တုန်းက ချင်းနင်းမြို့ရဲ့ နံပါတ်တစ်အလှလေးလို့ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူမဟာ သူမရဲ့ အရိုးတွေထဲမှာတောင် ခွေးမတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ငါ မင်းအစ်မကို တစ်နေ့ကျရင် ဒုန်းစိုင်းစီးပစ်ဦးမယ်၊ သူမပုံစံက အံ့သြစရာပဲ…” ဝမ်ဒါမော်က ဖောက်ပြန်သောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လုံလောက်ပြီ..”။

ချင်ယွင်သည် ဝမ်ဒါမော်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့်ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေကာ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ယို၊ မင်းက အခုထိတောင် မပြောချင်သေးဘူးဆိုတော့ မင်းအစ်မက ခွေးမတကောင်လို့ ငါပြောရမယ်။ မင်းအစ်မက ခွေးမဆိုမှတော့ တခြားသူတွေကို ဘာလို့ ပြောခွင့်မပြုရတာလဲ။"

"မင်းက သေခြင်းတရားကို တောင်းခံနေတာဘဲ"

ချက်ယွင်သည် ဒေါသတကြီးနှင့် ပြေးဝင်သွား သည်။

လျူရန်ယွင်သည် ချင်ယွင်၏ ပြောင်းပြန်ကြေးခွံ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဒါမော်က သူ့ကို ငတုံးလို့ ခေါ်ဖို့ ခွင့်ပြုထားပေမယ့် ဝမ်ဒါမော်အနေဖြင့် သူ၏အစ်မကို ဘယ်တော့မှ စော်ကားခွင့် မရှိပါဘူး။

ဝမ်ဒါမော်သည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှပင် ချင်ယွင်သည် ခါတိုင်းနှင့် မတူတော့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူက ဘယ်လိုလုပ် လူအဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရက်စက်ပြီး ကျားရူးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အခြေနေမကောင်းကြောင်း သူသိလိုက်သောအခါ၊ ချင်ယွင်သည် သူ၏ရှေ့သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ပွင့်ဟလာတဲ့ ဒီပါးစပ်အတွက် တန်ရာတန်ကြေး ပေးဆပ်ရမယ်"။

သူ၏လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဝမ်ဒါမော်၏ ရင်ဘတ်ကို မညှာမတာ ထိုးနှက်ရင်း ချင်ယွင်၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တိုးလာသည်။

ဝမ်ဒါမော်၏ ရင်ဘတ်သည် ချိုင့်ဝင်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးထွက်ပေါ်လာ သည်။ သူ၏ရင်ဘတ်ကို တူအကြီးတစ်လက်ဖြင့် ထုရိုက်နေသလို ခံစားလိုက်ရ သည်။ သူ၏နံရိုးများ ချက်ချင်းကွဲအက်သွားပြီး မီတာအနည်းငယ် အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"အဟွတ် အဟွတ် !"

ဝမ်ဒါမော်သည် ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများ ထွက်လာပြီး သူ၏နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်မူဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"​သောက်ခွေး၊ ဒီလူအက မသေတဲ့ဆေးများ စားထားသလား?။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် မအတော့တာလဲ? သူက အရမ်းအစွမ်းထက်လာတယ်!"

ဝမ်ဒါမော်သည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ယခု ချင်ယွင်ကို ရှာကြည့်တော့ နောင်တရပြီး ချင်ယွင်ကို ကြောက်စိတ်ဖြင့်ပင် ကြည့်နေလေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွင်က ဝမ်ဒါမော်ကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိ။ ပျော့ညံ့သူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်သော ဒီလူကို ဆက်ဆံဖို့ဆို၊ သူ တကယ်ကြောက်သွားမှ အချိန်အကြာကြီး မှတ်မိနေလိမ့်မည် ။

ချင်ယွင်သည် ဝမ်ဒါမော်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်။ သူ့ခြေလှမ်းတွေက နှေးကွေးပေမယ့် ခြေလှမ်းတိုင်းက သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝမ်ဒါမော် အံ့သြသွားသည်။ ချင်ယွင်၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် သူ၏နှလုံးကို တက်နင်း သွားသလိုဖြစ်နေပြီး သူ့ကို အသက်ရှူမဝဖြစ်စေသည်။ သူ အရမ်းကို ကြောက်လန့်သွား ပြီး "မလာနဲ့...မလာနဲ့...မလာနဲ့” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွင်က အမွှေးထူကြီးဝမ်၏ စကားကို မည်သို့ နားထောင်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် ရှေ့တည့်တည့်ကို လျှောက်သွားပြီး ချင်ယွင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ဒါမော်၏ ဆံပင်များအဆုံးထိထောင်သွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်သာ သူသည် ဤလူအကို နှလုံးသားထဲမှ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

"ဆက်ပြီး ကျိန်ဆဲဦးမလား?" ချင်ယွင်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"မဟုတ်ဘူး...ကျိန်ဆဲတာကို ရပ်လိုက်ပါပြီ" ဝမ်ဒါမော်က ထိတ်လန့်စွာ ပြောသည်။

"ဒါဆို မင်းက ငါ့အစ်မနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး အတွေးတွေ တွေးဝံ့သေး လား" ချင်ယွင်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ မဝံ့ပါဘူး၊ ငါမလုပ်ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ" ဝမ်ဒါမော်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်လိုက်သည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်ဖြင့် သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ကန်တော့နေသည်။

"မကြောက်သေးဘူးလား၊ ဆိုလိုတာက စိတ်ထဲမှာ တွေးနေတုန်းပေါ့။ ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီအတွေးကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်လိုက်မယ်။" ချင်ယွင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်သော အပြုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် အလွန်အေးစက်သွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး …"

ဝမ်ဒါမော်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းပြချင်နေသေးပေမယ့် ချင်ယွင်က သူ့ကို ရှင်းပြဖို့ အခွင့်မပေးတော့။ သူ၏ခါးမှ ဝါးဓားကို တိုက်ရိုက်ဆွဲထုတ်ပြီး ချက်ချင်း ဝှေ့ယမ်း လိုက်သည်။

"အား…"

ဝမ်ဒါမော်သည် သူ၏အောက်ပိုင်းကို ဖုံးအုပ်ပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားစဉ် သနားစရာကောင်းတဲ့ အော်ဟစ်သံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သွေးများက မြေပြင်အနှံ့ လွှင့်စင်သွားသည်။

ဝှေ့ယမ်းမူတစ်ချက်ဖြင့် ဥနှစ်လုံး ပြုတ်ကျသွားသည်။

ချင်ယွင်သည် သူ၏ဝါးဓားကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဝမ်ဒါမော်ကိုပင် မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားလေသည်။

သို့သော် သူသည် ဝါးတောမှ ထွက်ခွာခါနီးတွင် ချင်ယွင်သည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါ့ဆေဘာကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ပထမဆုံး ဆေဘာကို ဝှေ့ယမ်းပြီး နန်းတော်မှ လူများအတွက် ဆေဘာကိုင်ဆောင်နိုင်ရန် (လူတစ်ယောက်) ကူညီနိုင်လိမ့်မည်ဟု ငါ မမျှော်လင့်ထားမိခဲ့ဘူး...။