သေပြီ !

ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်ခုန်တက်သွားပြီး လူတိုင်းရှေ့၌သူ့အပေါ်အဝတ်အစားအားလုံးကို ချွတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူသည် အဝတ်ပုံထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ ရှာဖွေနေတော့သည်။

သူ့မိဘတွေ သေသွားသကဲ့သို့ပင်။မျက်နှာမှာဖြူဖျော့နေသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ကျန်တော့်ကျောက်စိမ်းတွေ အခိုးခံလိုက်ရပြီ။ ကျွန်တော်တစ်ကယ်ပြောတာ… အခိုးခံလိုက်ရတာ၊ ကျွန်တော့်ကိုယုံပါ…”ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်မှာ ကြံဆမရတော့သဖြင့် ကြောက်လန့်သွားသည်။

'အိုး မဖြစ်ဘူး၊ အိုး မဖြစ်ဘူး!'

ရှဲ့ဖင်းကန်းမှာဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီးစိတ်ပျက်လက်ပျက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဆွဲမလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို လာနောက်နေတာလား!?"

ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်စကားပင်မပြောနိုင်တော့။

'မဟုတ်ပါဘူး! တကယ်ခိုးခံရတာ။'

"ခဏလေး! အခန်းထဲမှာ ထားခဲ့ပြီး ယူလာဖို့ မေ့သွားတာလားမသိဘူး”ရှဲ့ဖင်းဟွိုက် ရင်တထိတ်ထိတ်နှင့်ပင်။မနေ့ညက ရေချိုးပြီးလို့ စားပွဲပေါ်တင်ထားလို့ ဖြစ်မလား။

"ဟုတ်ပြီ မင်းနဲ့အတူ အခန်းထဲလိုက်ရှာမယ်။ ဒီနေ့ ကျောက်စိမ်းကို ရှာမတွေ့ရင် ငါ့မှာညီ မရှိတော့ဘူး"ရှဲ့ဖင်းကန်း ပြုံးလိုက်သည်။

သူအရမ်းကြောက်နေသလို ရှဲ့ချောင် အပါအဝင် မိသားစုဝင်တွေအားလုံး အသံမထွက်ရဲကြပေ။

'ဒီဝက်ဝံကြီးက…အဲ…. အစ်ကိုကြီးက လူကို စားတော့မှာလား။'

သို့သော်လည်း ရှဲ့ချောင်လည်းအတော်လေး အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်သည် ထိုအရာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့်အထိ အလွန်တရာ သတ္တိကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူက ဆရာကို စိတ်ဆိုးအောင်ဟန်ဆောင်လုပ်ပြပြီး သူ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သူက ဆရာဖြစ်မှန်း လူတွေသိအောင်သာ လုပ်မည့်လူမျိုးပင်။

အလွန်ကောင်းတဲ့ အကြံပဲမဟုတ်လား။

အမှန်တော့ ရှဲ့မိသားစုတွင် အတော်လေးကို ကြောက်စရာကောင်းသော ဂုဏ်သတင်း ရှိသည်။ ဆရာများက မလိုချင်ဖြစ်သည်မှာအဓိပ္ပါယ်ရှိသည်။

ရှဲ့ဖင်းကန်းက ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်ကို သူ့ခြံဝင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပြန်ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ရှဲ့နျိုရှန်းနှင့် သခင်မလုလည်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်အခန်းထဲသို့ဝင်လာသည်နှင့် ကျောက်စိမ်းကိုရှာဖွေရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်သည် အခန်းထဲသို့ ပစ်ဝင်ကာကုတင်နှင့် စားပွဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သူသည် အရောင်ဖျော့သထက်ဖျော့လာပြီး ကြောက်လန့်တကြားမေ့လဲသွားတော့မည့်အလားဖြစ်နေသည်။

ရှဲ့ဖင်းကန်းမှာလည်းတံခါးကို တိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပိတ်ဆို့ထားသည်။

"ကျွန်တော်မသိပါဘူး တကယ်ခိုးသွားပြီထင်တယ်!" ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်ညည်းညူလာသည်။

"ဒီပစ္စည်းကို မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် ပေးခဲ့တာ မင်း

လက်ထဲမှာ ငါထည့်ထားပေးခဲ့တာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပျောက်ဆုံးသည်ဖြစ်စေ ခိုးသွားသည်ဖြစ်စေ မေ့လိုက်တော့ သေချာ မသိမ်းဆည်းထားလို့သာ ဒုက္ခရောက်တာ"ရှဲ့ဖင်းကန်း ပြုံးလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက် သူ့ကို ကြိုးချည်ထားကြစမ်း"

“မဟုတ်ဘူး! အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်မှာအပြစ်မရှိပါဘူး!" ရှဲ့ဖင်းဟွိုက် ချက်ချင်း ထအော်လိုက်ပြီး "အဖေ၊ အမေ၊ သားသေတော့မယ်။"

ရှဲ့နျိုရှန်းကရှဲ့ဖင်းကန်းအား သတ္တိအနည်းငယ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “အင်း…ကန်းအာ…”

“ခင်ဗျား ကိုယ့်ကလေးကိုယ် မဆုံးမနိုင်လို့ ခင်ဗျားသားက ကိုယ်စားလုပ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါကို အဖေရော ဘယ်လိုသဘောရပါသလဲ။”ရှဲ့ဖင်းကန်း ၏ အသံသည် ခေါင်းလောင်းကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သည်။

ရှဲ့နျိုရှန်း ၏ မျက်နှာအိုမှာ လှုပ်ယမ်းသွားသည်။

"ဟုတ်တယ် ဒီကောင်လေးကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်းပေးရမယ်။ အဲဒီကျောက်စိမ်းတုံးက ဈေးကြီးတယ်။ ဘာလို့ပျောက်ရတာလဲ။ ရောင်းရင်တောင် ပိုက်ဆံတော်တော်တန်တာကို”

ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်၏ မျက်ခွံများ တုန်ခါသွားသည်။

သူတော့ သေပြီ။

သခင်မလုမှာ အစကတည်းက ကြောက်လန့်တကြား ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ စကားမပြောဝံ့ပေ။

ရှဲ့ဖင်းဟွိုက် ရှဲချောင်အား အနူးညွတ်တောင်းပန်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ "အကြီးဆုံးအစ်မ! ကျွန်တော့်ရဲ့အမကြီး ကျွန်တော့်ကိုကယ်ပါဦး။"

ရှဲ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သူမ အခန်းကို လှည့်ပတ်ကာ ထွက်သွားသည် ။

သူမ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပုရစ်လှောင်အိမ် ခုနစ်လုံး ကိုင်ထားသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ညီမလေးရဲ့ သာ့ရှုန်းက ဒါတွေစားရတာ ကြိုက်တယ်... ဒါတွေကို ညီမလေး ယူလို့ရလား...?" ရှက်နေပေမယ့် မျက်လုံးတွေက လှပလေသည်။

ဒါကိုမြင်လိုက်တဲ့အခါ ရှဲ့နျိုရှန်းရဲ့ နှလုံးသားတွေ အရည်ပျော်သွားတယ်။

သူမသည် သူ့သမီးလေး ဖြစ်သည် ။

"ယူလိုက်။ နောက်မှ ချုံပုတ်ထဲမှာ နောက်ထပ်နှစ်ကောင်ဖမ်းမယ် ဟုတ်ပြီလား? သူတို့က တော်တော်ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်” ဟု ရှဲ့နျိုရှန်းက ပြောသည်။

'ငါးတွေက ခေါင်းကို အနံ့ခံတယ်' ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဤစကား၏ အဓိပ္ပါယ် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ရှဲ့ချောင် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ် အဖေ။ အဖေက ပုရစ်ဖမ်းတာ အရမ်းတော်မှာ သေချာတယ်။ သမီးအတွက် ပိုဖမ်းပေးနော်။ ဒါပေမယ့် သမီးမှာ အဖေ့ကို ပေးဖို့ အဖိုးတန်တဲ့ အရာတစ်ခုမှ မရှိဘူး ..."

“ကောင်းပြီ၊ သမီးအတွက်လုပ်ပေးတာက အဖေ့ကိုမထိခိုက်စေပါဘူး။ ပုရစ်ဖမ်းချင်တာများ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲနိုင်မှာလဲ" ရှဲ့နျိုရှန်းဖော်ပြရန် အလွန်လွယ်ကူသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်၌ နေထိုင်စဉ်ကာလက နေရာတိုင်း၌ ပုရစ်များ ရှိခဲ့သည်။ ညက ဆူညံလွန်းလို့ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

သူတို့ကို ဖမ်းဖို့ ဘယ်လောက်ခက်နိုင်မှာလဲ။

ရှဲ့ဖင်းကန်းက ရှဲ့ချောင် ကိုထိုအရာများကို ယူရန် မတားခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်တွင် ရှဲ့ဖင်းဟွိုက်သည် ထိတ်လန့်သွားသည်။

••••••