ငါဒီမှာ ဆောက်ထားတဲ့ ယွီအင်တာနက်ကဖေး ဘယ်ရောက်သွားလဲ

ဟွမ်စစ်ပေါ် ထွက်သွားပါပြီ။ ဖေးချမ့်က ဟွမ်စစ်ပေါ် သူ့ကိုပေးခဲ့သည့် သစ်သီးများကို ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ ပန်းသီးတစ်လုံးကို ယူကာ သူ့ရုံးခန်းထဲပြန်လာပြီး စားနေလိုက်ပါသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အချိန်အတွင်း တစ်လတာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။ လက်ရှိအခြေအနေများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူအဆင်ပြေမည့်ပုံပင်။

သူဘယ်ကမှန်းမသိ အမြတ်များ မရသရွေ့ အရှုံးသေးသေးလေးပေါ်ဖို့ ပြဿနာ မရှိပါ။

ဒီတစ်ခေါက် သူ့ဝန်ထမ်းများကို ဘယ်လို တခြား ကုမ္ပဏီ အကျိုးခံစားခွင့်တွေ ပေးနိုင်ဦးမလဲဟု ဖေးချမ့် စတင်စဥ်းစားမိပါသည်။

ယခု ယွီအင်တာနက်ကဖေးက ဆိုင်ခွဲများ ထပ်မံ ဖွင့်လှစ်နေပါပြီ။ ဘော့စ်ဖေးလက်အောက်တွင် ဝန်ထမ်းများ ပိုပိုများလာ၏။ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို အကျိုးခံစားခွင့်များ ပေးလိုက်ပါက သူ ကုန်ကျစရိတ် အလွန်များနိုင်ပါသည်။

ပရောဂျက်တွေက အမြတ်တွေ ရနိုင်မလား မရနိုင်ဘူးလားဆိုတာကို ဖေးချမ့် အတိုင်းအတာတစ်ခုထိသာ ထိန်းချုပ်လို့ရသည်။ သို့သော် တတ်နိုင်သမျှ အများဆုံးဖြုန်းဖို့တော့ ဖေးချမ့် ကြိုးစားကြည့်နိုင်ပါသည်။

ပန်းသီးစားရင်း Qiandu တွင် 'ဝန်ထမ်းအကျိုးခံစားခွင့်များ' ဟူ၍ ရှာကြည့်လိုက်ပါသည်။

'ကောင်းမွန်သော ကုမ္ပဏီအကျိုးခံစားခွင့်များ' ကိုသုံးစွဲသည့် ကုမ္ပဏီများစွာ ရှာဖွေမှုတွင် ပေါ်လာသည်။ ဖေးချမ့်က ၎င်းတို့ကို နှိပ်ကြည့်ရင်း ချက်ချင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါသည်၊။

ဒါလေးပဲလား။

ထားလိုက်ပါတော့။ အရှေ့မှာ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ မရှိဖူးသဖြင့် သူ့စိတ်ကူးကိုပဲ အားကိုးရတော့မည်။

သူ ဆက်လက် ရှာဖွေနေလိုက်သည်။ အချက်အလက်တွေကို ရှာဖွေရင်း ပင်ပန်းလာ၏။ သူ့ထိုင်ခုံကို ရေပြင်ညီအနေအထား လှဲချလိုက်ကာ စောင်လေးကို ခြုံရင်း အိပ်စက်အနားယူလိုက်ပါသည်။

အချိန်အတော်ကြာသောအခါ ဖေးချမ့် နိုးလာသည်။ နေတောင် ဝင်နေပါပြီ။ ဖေးချမ့် ရုတ်တရက်ကြီး ညာဘက် မျက်ခွံ လှုပ်သွားတာကို သတိထားမိသည်။

"ဟမ် ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ဖေးချမ့် သူ့ညာဘက်မျက်လုံးကို ပွတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဆက်လက် လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်ဘက်မျက်ခွံလှုပ်ရင် ကံကောင်းတာ။ ညာဘက်မျက်ခွံလှုပ်ရင် ကံဆိုးတာပဲ။ နိမိတ်မကောင်းဘူး။”

ဖေးချမ့်က အမြန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရုံးကို နှစ်ပတ်လောက် ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က ခပ်လှမ်းလှမ်း ရှုခင်းကို ကြည့်လိုက်၏။

သိပ်မကြာခင် သူ့ညာဘက်မျက်ခွံ တွန့်တာ ရပ်သွားပါသည်။

"ဟူး... ဒီတိုင်းမှားပြီး လှုပ်တာ နေမှာပါ။ ငါခုတလော ဒရမ်မာတွေ ကြည့်တာ များတော့ ငါ့မျက်လုံး ပင်ပန်းသွားတာဖြစ်ရမယ်။”

ဖေးချမ့်က ပန်းသီးအူတိုင်ကို အမှိုက်ပုံးထဲပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထိုင်ခုံတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဒရမ်မာ ထပ်ကြည့်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့ဘယ်ဘက်မျက်ခွံ စလှုပ်လာပါသည်။ ထို့အပြင် မျက်လုံးကို ပွတ်ပြီးတာတောင် ဆက်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်ဘက်မျက်ခွံလှုပ်ရင် ကံကောင်းတာ။ ညာဘက်မျက်ခွံလှုပ်ရင် ကံဆိုးတာ။ ရပါတယ်။ နိမိတ်ကောင်းတာပဲကို။ ညာဘက်မျက်ခွံလှုပ်တာ ထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်။"

"ဟမ်..."

"နေဦး မဟုတ်သေးဘူး..."

ဘယ်ဘက်မျက်ခွံလှုပ်သဖြင့် ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုတာက သူ တစ်ခုခု ရတော့မည်။

ဖေးချမ့် ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်ပါသည်။ သူ ဆက်ထိုင်မနေနိုင်တော့ပါ။ ရုတ်တရက်ကြီး ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိတာကို သတိထားမိသွားပါသည်။ တခြားသူတွေက ဘယ်ဘက်မျက်ခွံလှုပ်တာကို ကံကောင်းသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ဘယ်သူက ကံကောင်းခြင်းနဲ့ ကြွယ်ဝမှုကို မလိုချင်ဘဲနေမည်နည်း။

သို့သော် ဖေးချမ့်အတွက်တော့ ဘယ်မျက်ခွံလှုပ်လှုပ် ညာမျက်ခွံလှုပ်လှုပ် အတူတူပဲ ဖြစ်သည်။ နှစ်ခုစလုံး နိမိတ်ဆိုးများ ဖြစ်၏။

"ပြဿနာရှိတယ်။ တစ်နေရာရာမှာ ပြဿနာ ရှိရမယ်။ ဒါကြောင့် ဒီရက်ပိုင်း ငါနေလို့မကောင်းဖြစ်နေတာ။ ငါနေ့ခင်းဘက်အိပ်ရင်တောင် ယွီအင်တာနက်ကဖေးက အမြတ်တွေ စရနေပြီလို့ အိပ်မက်မက်တယ်။ ဒီနေ့ မျက်ခွံနှစ်ဖက်လုံး လှုပ်တယ်။ ဒါ နိမိတ်ဆိုးပဲ ဖြစ်မယ်။”

ဖေးချမ့်က ခါးကော့ကာ သူ့ရုံးခန်းတစ်ပတ် ဖျတ်လတ်စွာ လမ်းလျှောက်လိုက်သည်။

"ဒီပြဿနာ ဘယ်မှာလဲ။ ငါရှာရမယ်။”

ဖေးချမ့်က သူ့စိတ်ထဲမှာ ပရောဂျက်များကို ပြန်စဥ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ယွီအင်တာနက်ကဖေးကို သူအာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဆိုင်ခွဲအသစ်နှစ်ခုက ဖွင့်ထားတာ မကြာသေး။ ၎င်းတို့ ငွေမဝင်လောက်သေးဘူးဟု ဖေးချမ့်ခန့်မှန်းမိသည်။

တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ချေက မူရင်းဆိုင်ဖြစ်သည်။

ဖေးချမ့်က ပိုခက်ခက်ခဲခဲ စဥ်းစားပြီး သူယွီအင်တာနက်ကဖေး မူရင်းဆိုင်ကို သွားမကြည့်တာ တစ်ပတ်ကျော်ပြီဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားပါသည်။ ထိုသို့တွေးမိသောအခါ တံခါးမှ ချက်ချင်း ထွက်လာသည်။

ညနေခင်းတောင် ရောက်နေလေပြီ။

လူများစွာက ပစ္စည်းများသိမ်းကာ ပြန်ဖို့ အသင့်ပြင်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ဖေးချမ့်က ချက်ချင်းပဲ လက်ထောက်ရှင်းကို ခေါ်လိုက်ပါသည်။ "ကျွန်တော့်ကို ဒီနေ့ည ယွီအင်တာနက်ကဖေးကို ပို့ပေးပါ။”

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘော့စ်ဖေး" လက်ထောက်ရှင်းက မတွန့်ဆုတ်ပေ။ ဘော့စ်ဖေးကို သတိပေးစရာတောင် မလိုဘဲ သူမ အချိန်ပိုလစာရမှာကို သေချာသိပါသည်။

ယွီအင်တာနက်ကဖေး မူရင်းဆိုင်တွင်...။

ညနေ ၇ နာရီထိုးနေပြီဖြစ်သည်။ ဝင်ပေါက်တွင် လူတွေပိုပိုပြီး ရောက်လာကြသည်။ ဝိတ်တာတချို့က အင်တာနက်ကဖေးဆိုင် အပြင်ဘက်က မြေကွက်လပ်များကိုတောင် စားပွဲများ ရွှေ့နေရပါသည်။

ဒီနေရာကြီးက အရင်က စားသောက်ဆိုင် ဖြစ်၏။ အပြင်ဘက်မှာလည်း နေရာအကျယ်ကြီး ရှိပါသည်။ ပါကင်လည်း ပါသည်။ သို့သော်လည်း အင်တာနက်ကဖေးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သောကြောင့် ပါကင်နေရာ မလိုအပ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် အခုချိန်ထိ ထိုနေရာကြီးက ကွက်လပ်အဖြစ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါသည်။

သို့သော်လည်း ဒီနေ့ ဝိတ်တာတချို့က ထိုနေရာကွက်လပ်တွင် ထီးများ ချိတ်ဆက်ထားသည့် စားပွဲလှလှလေးများ၊ ထိုင်ခုံလှလှလေးများ ချလိုက်ပါသည်။ နွေရာသီနေ့ရက်တစ်ရက်၏ ညနေခင်းလေး ဖြစ်သည်။ ဒီနေရာက ဥရောပရှိ ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်း မြို့လေးတစ်မြို့နဲ့ပင် တူနေပါသည်။

အမှန်ပင်။ ဒီက ရာသီဥတုကြောင့် ကျင်းကျိုးမြို့က သက်တောင့်သက်သာရှိမှုမှာ ထိုဥရောပနဲ့တော့ နှိုင်းယှဥ်လို့မရနိုင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စတိုင်တစ်ခုတည်းအရဆိုရင်တော့ ဒီနေရာက ကြည့်ရမဆိုးလှပါ။

အင်တာနက်ကဖေးထဲက ဘားဧရိယာမှာလည်း ပြည့်လျှံနေသည်။ အပြင်ဘက်မှာ ထိုင်နေရသည့် လူများစွာရှိပါသည်။ အပြင်ဘက်မှာ ထိုင်နေသည့် လူများကလည်း ဖန်ချပ်များမှ တဆင့် စတိတ်စင်ကို မြင်နိုင်ပါသည်။ ထို့အပြင် မာယန်က အပြင်ဘက်က လူများ ချန်းလျဲ့ သီချင်းဆိုတာကို နားထောင်နိုင်ဖို့ စပီကာကြီးများကို အပြင်ဘက်မှာ ချထားပေးပါသည်။

ကတ်စတမ်မာများစွာ ထပ်ရောက်လာတာကို မြင်သဖြင့် အပြုံးရှည်ရှည်ကြီးတစ်ခု မာယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာပါသည်။

"ကြည့်ပါဦး။ ဒီလိုဆို ထိုင်ခုံမလောက်တဲ့ ပြဿနာ ပြေလည်သွားပြီ မဟုတ်လား"မာယန်က သူ့မျက်စိရှေ့က အခြေအနေကို ကျေနပ်လို့နေပါသည်။

ကျန်းယွမ်ကလည်း လက်မကြီးကြီး ထောင်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် ညီအစ်ကိုမာ အကြံကောင်းပဲ။”

ချန်းလျဲ့၏ ပရိတ်သတ်များ ပိုပိုပြီး ရောက်လာလေလေ အထဲက ထိုင်ခုံများ ပိုပိုပြိး ပြည့်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ မာယန် အပြင်ဘက်မှာ ထိုင်ခုံချဖို့ စိတ်ကူးမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နွေရာသီဖြစ်သည်။ စာသောက်ဆိုင်များစွာ အပြင်ဘက်မှာ ထိုင်ခုံနေရာများ ချထားပေးတာ ပုံမှန်ပဲဖြစ်သည်။ အမှန်ပင် ကျန်းယွမ်လည်း စဥ်းစားမိပါသည်။ သို့သော်လည်း မာယန်ကို ဖားယားဖို့ အခွင့်အရေး ဖြစ်သဖြင့် သူ ဘာမှ မပြောခဲ့တော့ပါ။

ခေတ်ဆန်ဆန်ကောင်မလေး တစ်ယောက်က ဘားကောင်တာကို လျှောက်လာပြီး အနီရောင်ငွေစက္ကူနှစ်ရွက်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "Aurora သုံးခွက်။ တစ်ခွက်က ကျွန်မ သောက်ဖို့။ နောက်နှစ်ခွက်က ချန်းလျဲ့အတွက်။ မှတ်တမ်းကိုတော့... အာ... ချန်းလျဲ့ကို ထာဝရချစ်သွားမယ့် ဖန်ဂဲလ်လေးလို့သာ ရေးလိုက်။”

ဘားထိုင်က ချက်ချင်းပဲ Aurora Jungle-Juice ကို ပရိုတစ်ယောက်လို စတင် ရောစပ်ပါသည်။မကြာမီ ကောင်မလေး၏ လက်ထဲသို့ Aurora တစ်ခွက်ရောက်သွားပါသည်။

"ချန်းလျဲ့ စင်ပေါ်တက်တာနဲ့ သောက်စရာ ပေးလိုက်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်" ဘားထိုင်ကို နောက်တစ်ခေါက် သတိပေးပြီးနောက် ကောင်မလေး ဘားကောင်တာမှ ထွက်သွားပါသည်။

မာယန်က ဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးလည်း ပိုကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပါသည်။

ကျန်းယွမ်က သူ့ကို ထပ်ချီးကျူးပြန်သည်။ "ဒီတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့ အရှုံးက အမြတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ဘော့စ်ဖေးကိုတောင် ငါတို့ တင်ပြလို့ ရတော့မယ် ထင်တယ်ဟေ့။”

မာယန်က ပို၍ပင် ဘဝမြင့်လာသည်။ "ဟမ်း ငါက ဟွမ်စစ်ပေါ်ထက် ပိုတော်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြရမယ်။”

ထိုအကြံကို မာယန်ကော ကျန်းယွမ်ကော စဥ်းစားမိခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့အစား ကတ်စတမ်မာ တစ်ယောက်က ချန်းလျဲ့အား 'ဆုချ'နေသည်ကို မြင်သွားသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

မာယန်၏ မူလ ကမ်းလှမ်းချက်အရဆို ကတ်စတမ်တစ်ယောက် မှာယူသည့် သောက်စရာတစ်ခုစီတိုင်းအတွက် အမြတ်တစ်ဝက်လောက်က ချန်းလျဲ့ဆီ ရောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအိုင်ဒီယာက အလုပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကတ်စတမ်မာများအကြားတွင် အလွန် ရေပန်းစားလာ၏။ အားလုံးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အားပေးကြပါသည်။

ချမ်းသာသည့် ကောင်မလေးတချို့ဆို ထိုနည်းလမ်းကို သုံးကာ ချန်းလျဲ့ကို ပိုးပန်းကြသည်။

သူတို့ထဲကတစ်ယောက်က ကော့တေး ဒုတိယတစ်ခွက်မှာပြီး ကုန်အောင် မသောက်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကောင်မလေးက ဘားထိုင်ကို ဒုတိယတစ်ခွက် မသောက်တော့ဘဲ ချန်းလျဲ့ကို အမြတ်တိုက်ရိုက်ပေးလို့ရမလားဟု မေးလိုက်ပါသည်။

ဘားထိုင်က ဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက် မချရဲသဖြင့် ဆိုင်ခွဲမန်နေဂျာကို သွားပြောလိုက်ပါသည်။ ဆိုင်ခွဲမန်နေဂျာက မာယန်နဲ့ ကျန်းယွမ်တို့အား ပြန်တင်ပြလိုက်ပါသည်။

မာယန်က ချက်ချင်းပဲ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ကိစ္စမရှိဘူး။”

ကော့တေး တစ်ခွက်ကို ယွမ် ၆၀ ဖြင့် ရောင်းချသည်။ ကတ်စတမ်မာ တစ်ယောက်က မသောက်ချင်ဘဲ ချန်းလျဲ့ကိုသာ ဆုချချင်သည်ဆိုပါက ချန်းလျဲ့ကို ယွမ် ၃၀ ပေးပြီး ဆိုင်အမြတ်အဖြစ် ယွမ် ၃၀ ယူလို့ ရပါသည်။

ဒီလိုဆို ပရိတ်သတ်တွေက စေတနာကို ပြသနိုင်ပြီး ချန်းလျဲ့နဲ့ အင်တာနက်ကဖေးတို့လည်း အမြတ်ရမည်။ ဒါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အဆင်ပြေတာပဲမဟုတ်လား။

ထို့ကြောင့် ဒီနေ့ ဒီလိုဖြစ်ရပ်များစွာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လူများစွာက တစ်ခါတည်း နှစ်ခွက်လောက် မှာလိုက်၏။ တစ်ခွက်က သူတို့အတွက် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခွက်က ချန်းလျဲ့အတွက် ဖြစ်ပါသည်။

မာယန်က ဘားကောင်တာတွင် ထိုင်ကာ သူ့ကိုယ်ပိုင် ကော့တေးခွက်ကို ကိုင်ပြီး စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေပါသည်။ အခုလိုသာ ဆက်သွားပါက နောက်လလောက်ဆို သူတို့ အရှုံးကို အမြတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တော့မည်။

ချန်းလျဲ့ကို တခြား ယွီ အင်တာနက်ကဖေး ဆိုင်ခွဲနှစ်ခွဲကိုလည်း ခေါ်သွားရမယ်။ တစ်ဆိုင်စီမှာ အလှည့်ကျဆိုလို့ ရတာပဲ။ လူအုပ်ကို အဲ့ဒီယွီအင်တာနက်ကဖေးဆိုင်တွေထဲ ဆွဲဆောင်နိုင်ရင် ငါ အောင်မြင်ဖို့ လမ်းတစ်ဝက်ရောက်ပြီပဲ။

အင်တာနက်ကဖေးရဲ့ အရှုံးတွေကို အမြတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးသွားရင် ငါဖေးချမ့်ကို သတင်းကောင်း ပြောပြလိုက်မယ်။ အဲ့တာ သူ့အတွက် လုံးဝ Surprise ဖြစ်သွားမှာပဲ။

ပြီးရင် မာယန်ဆိုတဲ့ငါက ညီအစ်ကိုချမ့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဟွမ်စစ်ပေါ်၊ ပေါင်ရှု၊ လုမင်လျန်၊ တခြားသူတွေ အားလုံးထက် ပိုမြင့်တဲ့နေရာကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ထန်းတာ့မှာ မာယန်ဆိုတဲ့ ငါကမှ တကယ့် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဝန်ထမ်းဆိုတာအားလုံးကို ထုတ်ပြမယ်ကွ။

ထိုသို့တွေးရင်း မာယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကျယ်ကျယ်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်ပါသည်။

ယွီအင်တာနက်ကဖေး ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် ဖေးချမ့်တစ်ယောက် ကားပေါ်က ဆင်းလာပြီး တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ငါ ဘယ်သူလဲ၊ ငါ ဘယ်မှာလဲ။

ငါ့ယွီအင်တာနက်ကဖေး ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ငါ ဒီမှာ ဆောက်ထားတဲ့ ကြီးကြီးမားမား၊ အေးတိအေးစက် လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ယွီအင်တာနက်ကဖေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။

ဒီလောက်စည်ကားနေတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကြီးက ဘာကြီးလဲ။

ဘယ်သူ့လက်ချက်လဲကွ။

အခန်း(၁၅၈) ဘော့စ်ဖေး အရမ်းစိတ်ဆိုးနေတယ်

ယွီအင်တာနက်ကဖေးဆိုင်၏ တံခါးတွင် လူများစွာ ရှိနေသည်။ မာယန်နဲ့ ကျန်းယွမ်တို့က အထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး ဖေးချမ့် အပြင်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေတာတောင် သတိမထားမိကြပါ။ ဖေးချမ့်က လက်ထောက်ရှင်းနဲ့ အတူတူ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စောင့်ကြည့်နေပါသည်။

ဝန်ဆောင်မှုပေးသူ တစ်ယောက်က ဖေးချမ့်ကို မြင်သွားပြီး မာယန်ကို သွားပြောဖို့ပြင်သော်လည်း ဖေးချမ့်က သူ့ကို တိုးတိုးဟူသော သင်္ကေတပြကာ တားလိုက်သည်။ ထိုဝန်ဆောင်မှုပေးသူက ချက်ချင်းပဲ အရိပ်အကဲ နားလည်သွား၏။

"ဘော့စ်ဖေးက မာယန်ကို Surprise တိုက်ချင်လို့လား။ ဟုတ်ပြီ။ ဟုတ်ပြီ။"

ဝန်ဆောင်မှုပေးသူက မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ အလုပ်ဆက်ရှုပ်နေလိုက်ပါသည်။ ဖေးချမ့်က အင်တာနက်ကဖေး တစ်ဆိုင်လုံးကို ပတ်လျှောက်ကြည့်ရင်း နှလုံးဖောက်တော့မလို ခံစားနေရသည်။ အင်တာနက်ကဖေး၏ ဝင်ပေါက်မှာတောင် စားပွဲများ ထိုင်ခုံများ ဆန်းရှိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ အကုန်လုံးက လှပပြီး အဆင့်မြင့်သည့်ပုံပင်။

မာယန်က ဒီလို အခင်းအကျင်းမျိုးကို အသုံးပြုကာ ဥရောပက မြို့ငယ်လေးစတိုင် ဖမ်းချင်နေတာ သိသာပါသည်။

သို့သော်လည်း ဖေးချမ့်၏ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ယွီအင်တာနက်ကဖေးသာ အလွန်ရေပန်းစားလာပါက သူ့ယွီအင်တာနက်ကဖေး ဟုတ်ပါဦးမလား။

သူ အလွန်အမင်း နာကျင်သွားသည်။ သူ့ရင်တွေ နာလာ၏။ အပြင်မှ အထဲကို ဝင်သွားဖို့ ပြင်လိုက်စဥ် ဂစ်တာသံ နုတ်တစ်ခု ထွက်လာတာကို ကြားလိုက်ရပါသည်။

အဆိုတော်တစ်ယောက်က သီချင်း စဆိုပါသည်။

အပြင်ဘက်က လူတွေက ထင်သလောက် စိတ်မလှုပ်ရှားကြပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ဒီကို သီချင်းလာနားထောင်သည့် လမ်းသွားလမ်းလာများသာ ဖြစ်သည်။ အဲ့လောက်ကြီး မရူးသွပ်ကြပါ။ သို့သော်လည်း ယွီအင်တာနက်ကဖေး ဆိုင်ထဲမှာတော့၊ အထူးသဖြင့် ဘားနေရာတွင် မိုးကြိုးပစ်သံလို ကျယ်လောက်သည့် လက်ခုပ်သြဘာသံများ၊ အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အခြေအနေက အလွန်စည်ကားလွန်းလှသည်။ အကြောင်းမသိသူများသာဆို ဒီမှာ ဂီတဖျော်ဖြေပွဲလုပ်နေသည်ဟု ထင်သွားနိုင်ပါသည်။

ဖေးချမ့်နဲ လက်ထောက်ရှင်းတို့ လူအုပ်နဲ့ ရောနှောကာ အထဲကို ဝင်သွားကြပါသည်။ ဘားမှ ထိုင်ခုံများက ပြည့်လျှံနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူအများစုက ဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်နေရပါသည်။

လူများစွာက ဘားကောင်တာကိုသာ တန်းသွားကြသည်။ သူတို့ အနီရောင်ငွေစက္ကူနှစ်ရွက် ထုတ်လိုက်တာကို ဖေးချမ့် စောင့်ကြည့်နေ၏။ သို့သော်လည်း သူတို့ တစ်ခွက်သာ သောက်ကြပြီး ပြန်အမ်းငွေ မယူဘဲ ပြန်လာကြပါသည်။

ထို့နောက် စင်ပေါ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်းလျဲ့က ဂစ်တာတီးပြီး ရိုးရာတေးသီချင်းများ သီဆိုနေ၏။ သူက လူအုပ်ကို ရင်ဆိုင်ရမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ကာ မျက်နှာနီနေသော်လည်း စင်တော့ သိပ်မကြောက်ပေ။ သူ သီချင်းဆိုတာ ဈာန်ဝင်သွားပြီးနောက် စင်ကြောက်ဖို့ မေ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ဘေးနားက သေသပ်သည့် နံရံကြီးပေါ်တွင် လှပသည့် ဘောင်ကွက်ကြီးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဘယ်စားပွဲက၊ ဘယ်ကတ်စတမ်မာက ဘယ်လိုသောက်စရာကို မှာယူပြီး ချန်းလျဲ့ကို ကော်မရှင်ခ ဘယ်လောက် ပေးလိုက်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ ထို့နောက် သူ့အတွက် ဆုတောင်းပေးသည့် မက်ဆေ့ချ်များတောင် ပါဝင်နေပါသေးသည်။

ဆုတောင်းစကားများနဲ့ ဂုဏ်ပြုစကားများ တစ်ကြောင်းပြီး တစ်ကြောင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်ထဲက အသွင်အပြင်တစ်ခုလုံးကို ပို၍ပင် စည်ကားသွားစေပါသည်။

ဖေးချမ့် ပါးစပ် တွန့်လာသည်။ ချန်းလျဲ့ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါ။ သို့သော်လည်း ကြည့်ရသလောက်တော့ သူက အင်တာနက်ကဖေးဆိုင်၏ အဆိုတော်အသစ် ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာအားလုံးကို သူ လက်ခံဖို့ အနည်းငယ် ခက်ခဲနေပါသည်။

သို့သော်လည်း ဖေးချမ့်က ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ ခဏလောက် စဥ်းစားပြီးနောက် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်သွားပါသည်။

ယွီအင်တာနက်ကဖေးက အခုဆို ယွီကေတီဗီ ဖြစ်သွားပြီလား။ သောက်စရာ ဝယ်တာနဲ့ လက်ဆောင်တွေ ဝယ်ပေးတာ၊ ငွေပေးတာနဲ့ ခြားနားမှု မရှိဘူးမလား။

နောက်နှစ်ရက်နေမှ ငါထပ်လာရင် ဒီဆိုင်ကြီး တကျော့ပြန်ပြီး အမြတ်တွေ ရလာတော့မှာ မဟုတ်လား။

ထိုဘောင်ကွက်တွင် နံပါတ်များ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပေါ်လာတာကိုမြင်ပြီး ဖေးချမ့် အလွန် တုန်လှုပ်ကာ ထိတ်လန့်လာသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က ကော့တေး ၁၀ ခွက်တောင် ဝယ်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရပါသည်။ ဒါက ယွမ် ၅၀၀ ဆုချလိုက်ခြင်းနဲ့ ညီမျှပါသည်။

ဖေးချမ့်က ဒီလူရူးသွပ်ပြီး ငွေဖြုန်းနေသည်ဟု မထင်မိပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုများမှ သူဌေးများက ဒီ့ထက်တောင့် ပိုရူးသွပ်ကြမှန်း သူ သိသဖြင့် ဖြစ်ပါသည်။ ဒါတွေက တကယ့်သူဌေးအစစ်များအတွက် မပြောပလောက်ပေ။

ထို့အပြင် ချန်းလျဲ့ကလည်း အဆို တကယ်ကောင်းပြီး ထိုက်တန်ပါသည်။

ဖေးချမ့် တကယ်ပဲ မေးကြည့်ချင်နေသည်။ ဒီလောက် ပါရမီရှိတဲ့ အဆိုတော်ကို ဘယ်သူ ရှာလာတာလဲ။ ဖေးချမ့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ရင်ထဲမှာတော့ အနည်းငယ် ကံကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရပါသည်။

ကံကောင်းလို့ ဒီရက်ပိုင်းထဲ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီလို့ ခံစားနေခဲ့ရတာ။ စောစောသိလို့သာပဲပေါ့။

ဒီကိစ္စကို မေ့ထားပြီး ယွီအင်တာနက်ကဖေးက လတိုင်း ယွမ် ၃၀၀,၀၀၀ အရှုံးပေါ်နေဦးမယ်လို့သာ ယူဆထားရင် သေချာပေါက် နောက်ငွေစာရင်းရှင်းချိန်ရောက်တဲ့အခါ ငါသွေးအန်သွားလိမ့်မယ်။

အဓိကက ဒီလောက် ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စဖြစ်နေတာကို ငါ့ကို ဘယ်သူမှ အစီရင်မခံကြဘူး။

ရှင်းဟိုက်လူလည်း အခြေအနေကို အကဲခတ်က ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပါသည်။

မဆိုးပါဘူ။ အရင်အပတ်ကမှ လူသူကင်းမဲ့ပြီး ခြောက်ကပ်နေခဲ့တာ။ တစ်ပတ်အတွင်းမှာ ယွီအင်တာနက်ကဖေးက အရမ်စည်ကားလာပါလား။ ဒီတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ဒီပတ်ဝန်းကျင်က ဆိုင်တွေအကုန်လုံးတောင် ဒီလိုလူဦးရေကြောင့် အကျိုးကျေးဇူး ရလာနိုင်ပြီး စီးပွားရေး သံသရာတစ်ခုဖြစ်လာနိုင်တယ်။

ပြီးတော့လည်း ဒီအဆိုတော်က သီချင်းဆိုနေရုံပဲကို အခြေအနေက သာမန်ဘားတစ်ခုလောက် မစည်ကားရင်တောင် အားလုံးက ငွေအများကြီး ပုံပေးနေကြတယ်။ ဒီနေ့ည အရက်ရောင်းအားတွေ အရမ်းကောင်းတော့မှာပဲ။

ဘော့စ်ဖေးက အရင်တုန်းက ယွီအင်တာနက်ကဖေးရဲ့ အရှုံးတွေကို သိပ်ပြီး မမှုခဲ့ဘူး။ သူ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ ခန့်မှန်းထားပြီးသားမို့လို့လား။

လက်ထောက်ရှင်းက ဘော့စ်ဖေး နောက်ကို ဘာမှမမေးဘဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်သာ လိုက်နေပါသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုအရာတွေ ဖြစ်ပျက်တာ သူမအတွက် အသားကျနေပါပြီ။

ဖေးချမ့်က တိုးတိတ်စွာဖြင့် လူအုပ်ထဲ တိုးဝင်ပြီး စကား ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောနေသည့် မာယန်ဆီ သွားဖို့ ကြိုးစားနေပါသည်။

မာယန်က အင်တာနက်ကဖေး၏ အနာဂတ် အစီအစဥ်များအတွက် ကျန်းယွမ်နဲ့ ဆွေးနွေးနေပါသည်။

"ဒီမူရင်းဆိုင်ကို ဒီ့ထက် အဆင့်မြှင့်နိုင်မယ်လို့ ထင််တန်းပဲကွာ။ ငါတို့ အခုကာတိန်ဖွင့်လို့မရသေးဘူး။ ကာတိန်တွေကို ပြန်လုပ်ဖို့ အလုပ်သမားတချို့ငှားရမ်းဖို့ စီစဥ်ထားတယ်။ အပြင်ဘက်ကလူတွေလည်း အထဲက အခြေအနေတွေကို မြင်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ...။

သူ့စီးပွားရေးဗီဇက အခုလောက် တစ်ခါမှ မထွန်းတောက်ဖူးပါဟု ခံစားမိကာ မာယန်တစ်ယောက် ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်ဝနေပါသည်။

ကျန်းယွမ်က အတည်တကျ နားထောင်နေပြီး မာယန်၏ အနောက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အရောင်ပြောင်း မီးအလင်းရောင်များကြောင့် မျက်နှာတစ်ဝက်သာ ပေါ်သည့် ဖေးချမ့်ကို မြင်လိုက်ရပါသည်။

"ဘော့စ်ဖေး ရောက်နေတာလား" ကျန်းယွမ်က အမြန်နှုတ်ဆက်လိုက်ပါသည်။

မာယန်လည်း ကြက်သေ သေသွားပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖေးချမ့်၏ မျက်နှာကို မြင်သွားပါသည်။ "ဟင် ညီအစ်ကိုချမ့်ပါလား။ နှမြောစရာပဲ။ မင်းကို Surprise တိုက်ဖို့ စီစဥ်ထားတာကို ကြိုသိသွားပြီပေါ့။"

ဖေးချမ့်၏ နှုတ်ခမ်း အနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ ဒီကိစ္စတွေကို ဝင်ရှုပ်နေတာ တကယ်ပဲ မာကြီး ဖြစ်နေသည်။

"ဒီလောက် ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်နေတာကို ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို မပြောပြတာလဲ" ဖေးချမ့်က သူ့အကောင်းဆုံး ညီအစ်ကိုဟု သတ်မှတ်ထားသည့် လူက သူ့ကို သစ္စာဖောက်သွားသည်ဟု ခံစားနေရပါသည်။ သူ အနည်းငယ်လည်း ပင်ပန်းသွား၏။

မာယန်က ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။ "ညီအစ်ကိုချမ့် ငါက မင်းကို သတင်းကောင်းပဲ ပေးချင်တာ၊ သတင်းဆိုး မပေးချင်ဘူးလေ။ သတင်းကောင်းက မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ထင်လို့ မင်းကို အသိမပေးချင်ခဲ့လို့ပါ။”

ဖေးချမ့် ဆွံ့အသွားပါသည်။

”..."

သတင်းဆိုး မပေးချင်ဘဲ သတင်းကောင်းပဲ ပေးချင်တယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ငါ့ဝန်ထမ်းတွေ အကုန်လုံးသာ မင်းလိုပဲဆိုရင် ငါတော့ သွားပြီ။

သို့သော်လည်း ဖေးချမ့်က မာယန်ကို ရက်ရက်စက်စက် ပြောလို့ မဖြစ်ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မာယန်၏ ရည်ရွယ်ချက်က ကောင်းမွန်သည် မဟုတ်ပါလား။ သူက အင်တာနက်ကဖေး၏ အကျိုးအမြတ်ကို တိုးမြင့်စေချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ဖေးချမ့်သာ မာယန်ကို ယွီအင်တာနက်ကဖေး၏ နာမည်နဲ့ အခင်းအကျင်းကို ဖျက်ဆီးသည့်အတွက် အပြစ်တင်ချင်ပါက မသင့်တော်ပါ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မာယန်က ဒီတစ်ခေါက် သူ့ဦးနှောက်ကို တကယ်သုံးခဲ့ပြီး ဖေးချမ့်ကို ငွေဝင်အောင် ကူညီပေးခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ဖေးချမ့် ရင်ထဲ ဘာလို့ အနည်းငယ် နာကျင်နေရသနည်း။

မဟုတ်မှလွဲရော ငါ့ရဲ့ သစ္စာအရှိဆုံး ထောက်တိုင်ကြီးကလည်း ငါ့ကိုစွန့်ခွာတော့မှာ မို့လို့လား။

"ဘော့စ်ဖေး သိသွားပြီဆိုတော့လည်း လမ်းညွှန်ချက်လေးတွေ ပေးပါဦး။ အခုလက်ရှိ အင်တာနက်ကဖေးကိုကြည့်ပြီး ပြောင်းလဲသင့်တာ တစ်ခုခုရှိမယ်ထင်လား" ကျန်းယွမ်က ပြုံးကာ မေးလိုက်ပါသည်။

ဖေးချမ့်၏ ပါးစပ်တွန့်သွားသည်။ "အားလုံး... ကြည့်ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့်... ပြောင်းလဲမှုတွေ လုပ်လို့တော့ ရသေးတယ်။ အဲ့ဒီဖန်သားပြင်ဘောင်ကွက်က နည်းနည်း ရှေးဟောင်းဆန်နေတယ်။ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကောင်းမွန်ပြီး လူတွေကို သူတို့ ဘယ်လောက်ပေးနေလဲဆိုတာကို မြင်စေပြီး တချို့ ဆုတောင်းစကားတွေကိုလည်း အားလုံးဆန္ဒပြည့်ဝအောင် ဖော်ပြပေးနေတာ ငါသိပါတယ်။”

"ဒါပေမယ့် ဒီဘောင်ကွက်မှာ ဆက်တိုက်ပေါ်နေရင် ဒီက အသွင်အပြင်ကို ဖျက်ဆီးသလို ဖြစ်နေတယ်။ ပြီးတော့လည်း ကတ်စတမ်မာတွေကို များများသုံးစွဲအောင် လှုံ့ဆောင်တာက ငါတို့ အင်တာနက်ကဖေးရဲ့ စတိုင်မှ မဟုတ်တာ။”

"အဲ့တာကြောင့် အဲ့ဒီ ဖန်သားပြင်ဘောင်ကွက်ကြီးကို ဖြုတ်ချလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်။ ကတ်စတမ်မာတွေက ဒီကို ဝိုင်လာသောက်တာလေ။ သူတို့အသုံးစရိတ်ချင်း ပြိုင်ဆိုင်ချင်အောင် မလုပ်သင့်ဘူး။”

ဖေးချမ့်က အလွန်အမြော်အမြင်ရှိပြီး ဉာဏ်ကောင်းသည့်ပုံပေါ်ပါသည်။

မာယန်က ကျန်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ကျန်းယွမ်က ခေတ္တ စဥ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပါသည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။ ဘော့စ်ဖေး ပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ အရင်ကတည်းက ဒီဘောင်ကွက်က နည်းနည်း အရသာပျက်စေတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်နေတာ။ ဒါပေမယ့် ဘာတွေက အရသာပျက်စေတာလဲဆိုတာ မပြောတတ်ဘူးဖြစ်နေတယ်။”

"အခု ဘော့စ်ဖေးပြောသလိုပဲထင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အင်တာနက်ကဖေးဆိုင်ရဲ့ စတိုင်နဲ့ ကိုက်ညီမှု မရှိတာကိုး။”

မာယန်ကတော့ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ "ဒါဆိုလည်း... ဖြုတ်ချလိုက်တာပေါ့။”

ဖေးချမ့် အခု အနည်းငယ် ပိုစိတ်အေးသွားပါသည်။ ထိုဘောင်ကွက်မရှိလျှင် အားလုံး၏ ငွေပုံသုံးချင်၊ ပိုပေးချင်သည့် စိတ်အားထက်သန်မှုများလည်း... ပိုနည်သွားမှာ မဟုတ်လား။

"ပြီးတော့ အပြင်ဘက်က စားပွဲနဲ့ ထိုင်ခုံတွေကောပဲ။ အကုန် ကျပ်ပိတ်နေတာပဲ။ စတိုင်မကျဘူး။ နည်းနည်း ပြန်သိမ်းလိုက်ဦး။”

"အင်း... ဟုတ်တယ်" မာယန်က အနည်းငယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပါသည်။

ဖေးချမ့်က အတည်ပေါက် ပြောလိုက်၏။ "မာကြီး မင်းက ယွီအင်တာနက်ကဖေးကို အမြတ်ရအောင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးနေတာပါ။ ငါ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ယွီအင်တာနက်ကဖေးအတွက် အမြတ်က ဦးစားပေး မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မင်းသတိရရမယ်။ နံပါတ်တစ် ဦးစားပေးက ထန်းတာ့အတွက် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်တည်စေဖို့ပဲ။"

"ဟုတ်ပြီ၊ ဘော့စ်ချမ့်။ ငါနားလည်ပါပြီ" မာယန်က တက်ကြွစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ စိတ်ချင်းဆက်နွယ်နေတယ်ဆိုတာ စိတ်ချထားစမ်းပါ။ မင်းလိုချင်တာ မှန်သမျှကို ငါနားလည်တယ်။”

ဟင်းဟင်း မင်း ငါ့အကြောင်းသိသားပဲ။

ဖေးချမ့်က ထွက်သွားရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကျိန်ဆဲနေမိပါတော့သည်။

အခန်း(၁၅၉) ပြဿနာတစ်ခုဖြေရှင်းဖို့ အများကြီးစွန့်စားရမယ်

မြင်ခဲ့ရသည့်အရာကြောင့် ဖေးချမ့် နာကျင်လို့နေပါသည်။ ယွီအင်တာနက်ကဖေး အမြတ် နည်းနည်းလေး ရရင်တောင် အဆင်ပြေသေးသည်။ အဓိကအချက်မှာ ထိုအမြတ်'နည်းနည်း'လေးကတောင် ဖေးချမ့်၏ ဒီတစ်သုတ်အတွက် စိုက်ထုတ်ခဲ့သမျှ အားအင်အကုန်လုံးကို သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။

ဒီတစ်သုတ်က အချိန် ၂ လသာ ရှိသည်။ တစ်လ ကုန်သွားပါပြီ။

ဖေးချမ့် အကြမ်းဖျင်း ဒီတစ်သုတ်အတွက် အမြတ်အရှုံးများကို တွက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှော့ပင်းထွက်ခြင်း၊ ဖြုန်းတီးခြင်းများကိုပါ ထည့်တွက်လိုက်ပါက ငွေစာရင်းရှင်းချိန် မတိုင်ခင် သူ သိန်းဂဏန်းလောက် အရှုံးပေါ်အောင် လုပ်လို့ရသည်။

၎င်းတို့အကြားထဲ ယွီအင်တာနက်ကဖေးဆိုင်ခွဲများ အားလုံးကြောင့် သူ ၁ သန်းကျော်လောက် ဖြုန်းတီးနိုင်ခဲ့သည်။ ဒါကလည်း သူ့အစီအစဥ်အတွက် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။

ယွီအင်တာနက်ကဖေးက ငွေများ စတင်ဝင်လာခြင်း သို့မဟုတ် အရင်းအနှီးများကို ပြန်ကာမိခြင်း တစ်ခုခုသာ ဖြစ်သွားပါက ဖေးချမ့် နောက်ထပ် ငွေစာရင်းရှင်းချိန်မတိုင်ခင် အကုန်မသုံးနိုင်လောက်မည့် ဝင်ငွေ ၁ သန်းကျော် ဝင်လာနိုင်ပါသည်။

၁ သန်းကျော်ကျော် ပမာဏက အများကြီးဟု မထင်ရသော်လည်း မူလက တွက်ချက်ထားသည့် အရှုံးများကို အမြတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ ဒါက အဓိကအချက်ပင်။ ဒါက သူ့အားစိုက်ထုတ်မှုများကို သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားစေပြီး တခြား ပရောဂျက်များပါ အလကား ဖြစ်မသွားနိုင်ဘူးလား။

ဖေးချမ့်၏ မူလ ရည်ရွယ်ချက်က ဗြုတ်စဗျင်းတောင်း ဆိုင်ကြီး လုပ်ပစ်ဖို့ဖြစ်သည်။ ယွီအင်တာနက်ကဖေးဟု ခေါ်သည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ဘားနေရာ ရှိရမည်၊ စာအုပ်ဖတ်ဖို့ နေရာလေး ရှိရမည်၊ ရုပ်ရှင်ရုံအသေးစားလေး ရှိရမည်၊ ညစာစားဖို့ နေရာလေး ရှိရမည် စသဖြင့်။ ထိုအရာအားလုံးကို အင်တာနက်ကဖေးဆိုင်ထဲ စုပြုံထည့်ချင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ယွီအင်တာနက်ကဖေးကို အမြတ်မရသည့် အင်တာနက်ကဖေး ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အရံအဖြစ် ထားသော ဘားနေရာက အင်တာနက်ကဖေးနေရာထက် ပိုသာလွန်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အဆိုတော်တစ်ယောက်ကြောင့်နဲ့ ရေပန်းစားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီလိုနဲ့ ယွီအင်တာနက်ကဖေးမှ ယွီဘား ဖြစ်လာသည်။ ဘယ်လိုလုပ် သူခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။

ဒါက ဖေးချမ့်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်များနဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်နေပါသည်။

သူ ဘာလုပ်ရမလဲ။

အင်တာနက်ကဖေး ဆိုင်အပြင်ဘက်က စားပွဲခုံနဲ့ ထိုင်ခုံတွေအကုန်လုံးကို ဖယ်ပစ်လိုက်ရမလား။ အဆိုတော်ကို အရက်ရောင်းအားကနေ ကော်မရှင်ခ ပေးခွင့် ရပ်တန့်လိုက်ရမှာလား။ ဒါမှ မဟုတ် အဆိုတော်ကို လုံးဝ အလုပ်ဖြုတ်ပစ်လိုက်ရမလား။

ထိုအကြံတွေက သိပ်ပြီးတော့ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ဒီလိုလုပ်ရပ်များက မသင့်တော်ပေ။ တရားမျှတမှုလည်း မရှိပါ။

ဖေးချမ့်က မာယန်ကို ဘောင်ကွက်နဲ့ အပြင်ဘက်က စားပွဲ၊ ထိုင်ခုံတချို့တဝက်ကို ဖယ်ရှားခိုင်းပြီးပါပြီ။ ဒါတွေက ရှင်းပြလို့ရနိုင်သေးသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ယွီအင်တာနက်ကဖေးကို ၎င်း၏ စတိုင်နဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတို့အတိုင်း ရှိစေချင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း ဒီ့ထက် ဆက်တိုးပါက ကျိုးကြောင်းသင့်လျော်တော့မှာ မဟုတ်ပေ။ စားပွဲနဲ့ ထိုင်ခုံများကို လုံးဝ ဖယ်ရှားလိုက်ပါက အပြင်မှာ ကတ်စတမ်မာတွေ ဘယ်နေရာ သွားထိုင်မလဲ။

အရက်ရောင်းအားထဲမှ အဆိုတော်ကို ကော်မရှင်ခပေးခြင်းကြောင့် အင်တာနက်ကဖေးလည်း အမြတ်ရ၊ အဆိုတော်ကိုလည်း အကောင်းဆုံး သီဆိုဖို့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားရစေသည်။

ဒီစနစ်ကို ဖျောက်ပစ်ဖို့ သူဘာဆင်ခြေပေးနိုင်မည်နည်း။

ထိုလုပ်ရပ်အားလုံးက ရှင်းလင်းဖို့ ခက်ခဲကာ သံသယပင် ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည်။ စနစ်၏ သတိပေးချက်ကိုတောင် ခံရနိုင်ပါသည်။

ထို့အပြင် ဒါတွေက ပြဿနာ၏ အဓိက အချက်မဟုတ်ပါ။

ဖေးချမ့်သာ ဒါတွေအားလုံးကို ပြောင်းလဲချင်ပါက အလွန်ကြီးမားသည့် စွန့်စားမှုကို လုပ်ရမည်။ သူ ထိုင်ခုံတွေ စားပွဲတွေ ဖယ်ရှားပြီး ကော်မရှင် စနစ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တော့ကော ဘာဖြစ်မှာလဲ။ လူတွေက ချန်းလျဲ့ သီချင်းဆိုတာကို ကြားချင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ ထိုင်စရာနေရာမရှိလျှင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး နားထောင်ကြလိမ့်မည်။ အဆိုပါ ပြဿနာက ပြေလည်ဦးမည် မဟုတ်ပါ။။

ထို့ကြောင့် ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ဖေးချမ့်က ချန်းလျဲ့ကို ရှင်းထုတ်ပစ်ရပါမည်။

"အဲ့ကောင်လေးမှာ ငါကူညီပြီး ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မယ့် အိပ်မက်တွေ ဘာတွေများ ရှိမလားမသိဘူး။”

ည ၁၀ နာရီတောင် ထိုးနေပါပြီ။ ဖျော်ဖြေမှုက ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။ ချန်းလျဲ့က ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပရိတ်သတ်များ လက်ခုပ်သြဘာ ပေးကာ အားပေးနေသည့်ကြားမှ စင်ပေါ်မှ ထွက်သွားသည်။

မာယန်၊ ကျန်းယွမ်၊ ဝန်ဆောင်မှုပေးသူ အားလုံး ကတ်စတမ်မာများကို လိုက်ပို့လိုက်ကြပါသည်။

ဖေးချမ့်က ချက်ချင်းပဲ ချန်းလျဲ့ကို အင်တာနက်ကဖေး၏ တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ချန်းလျဲ့က ဖေးချမ့်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါ။ ဖေးချမ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပေးတာကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူက မာယန်ပြောပြောနေသည့် 'ဘော့စ်ဖေး' ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပါသည်။ သူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိထားနေလိုက်ပါသည်။

ဖေးချမ့်က သာမန်အတိုင်းပဲ ချန်းလျဲ့ကို မေးခွန်းတချို့ မေးကြည့်လိုက်ကာ သူက အထက်တန်းကျောင်းအောင်ပြီး ကျောင်းဆက်မတက်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူက လူကြောက်တတ်၏။ သူက အနည်းငယ် အထီးကျန် စိတ်ဝေဒနာ ဖြစ်သည့်အထိတောင် ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။

သူ့မိသားစုဝင်များက သူအလုပ်တစ်ခုရသွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အားလုံး ပျော်ရွှင်ကြပြီး သူ့ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ဖို့နဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနဲ့ အဆင်ပြေပြေနေဖို့ပင် ပြောခဲ့ပါသည်။

"မင်းက ကျင်းကျိုးမှာ တစ်ဘဝလုံး နေလာတာ။ မင်း ကမ္ဘာကြီးကို ရှုစားဖို့ မတွေးဖူးဘူးလား။ မင်းရဲ့ ဂီတ အိပ်မက်နောက်ကို တကယ်ပဲ လိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းက ရှန်ဟိုင်း ဒါမှမဟုတ် ပေကျင်းကို သွားသင့်တယ်။ အဲ့နေရာကြီးတွေကမှ တကယ်ပြီးပြည့်စုံတာကွ။"

ဖေးချမ့်၏ စကားလုံးများတွင် ညှို့ဓာတ် အနည်းငယ်ပါသည်။

ချန်းလျဲ့က ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်ပါသည်။ "ဒါပေါ့။ ကျွန်တော် သွားကြည့်ချင်တာပေါ့။ ကျွန်တော့်အိပ်မက်ထဲမှာ ကျွန်တော် ပေကျင်းနဲ့ ရှန်ဟိုင်းမြို့တွေကိုတောင် သွားလည်သေးတယ်။ ကျွန်တော်တစ်နေ့ကျရင် အဆိုတော်ဖြစ်လာစေရမယ်လို့ လူတွေကို အရင်တုန်းက ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်ကြဘူး။ ကျင်းကျိုးက အရမ်းသေးငယ်တဲ့ နေရာဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ််။ ဒီမှာ ကျွန်တော့်အိပ်မက်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

"ဒါပေမယ့် ရှန်ဟိုင်းနဲ့ ပေကျင်းတို့က ကျွန်တော့်အိမ်နဲ့ အရမ်းဝေးကြတယ်ဗျ။ ကျွန်တော့်မိဘတွေက သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့လည်း ရှန်ဟိုင်းနဲ့ ပေကျင်းတို့ရဲ့ နေထိုင်မှုစရိတ်တွေက မြင့်မားတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ကျွန်တော် တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။”

ဖေးချမ့်က ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားပါသည်။

မင်းမှာ အိပ်မက်ရှိရင် ငါတို့ ပြောလို့ရပြီပေါ့ကွာ။

ဘော့စ်ဖေးက သူများတွေကို သူတို့အိပ်မက်ပြည့်ဝအောင် ကူညီပေးတဲ့နေရာမှာ အတော်ဆုံးပဲ မဟုတ်လား။

ဖေးချမ့်က အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပါသည်။ "မင်းက မင်းကိုယ်မင်း အရမ်းအထင်သေးနေတာကိုး။ မင်းသီချင်းဆိုတာ ဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်းတောင် မသိဘူးမလား။ မင်းအဆင့်နဲ့ဆို မင်းသီချင်းဆိုလိုက်တာနဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုလိုပဲ။ မင်းသီချင်းဆိုတာကို ကောင်မလေးတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကြားချင်ကြလဲ မင်းသိရဲ့လား။”

"အဲ့တာကြောင့် မင်းကိုယ်မင်း အထင်မသေးနဲ့။ မြို့ကြီးပြကြီးတစ်ခုမှာဆိုရင် မင်းမျှော်လင့်ချက်တွေ ပိုများမယ်။ မင်းအောင််မြင်လာပြီး ကျင်းကျိုးမြို့ကို ပြန်လာတဲ့အခါကျမှ မင်းကို အထင်သေးခဲ့တဲ့ အတန်းဖော်တွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို သက်သေပြနိုင်လိမ့်မယ်။ မင်းသူတို့ကို အားကျအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။”

ဖေးချမ့်၏ စကားလုံးများက ရည်ရွယ်ထားသော သက်ရောက်မှုများ တကယ်ရှိခဲ့ပါသည်။ ချန်းလျဲ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာတာကို သူမြင်နိုင်ပါသည်။

ရုပ်ရှည်က ထင်သလောက် မပေါ်လွင်သည့် လူကြောက်တတ်သည့် လူတစ်ယောက်၊ အထက်တန်းကျောင်းပြီးနောက် ကျောင်းဆက်မတက်တော့သည့် 'ငကြောင်'၊ ချန်းလျဲ့က သူ့ဘဝမှာ ကဏ္ဍပေါင်းစုံမှ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်လာနေသော ဖိအားများကို ရင်ဆိုင်ထားရသူ ဖြစ်သည်။

သူ့မိဘများဖြစ်ဖြစ်၊ အတန်းဖော်များဖြစ်ဖြစ်၊ အတန်းဖော်များ၏ မိဘများဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ချန်းလျဲ့ကို သူ့လို မဖြစ်စေဖို့ဆိုပြီး သာဓကဆိုးအဖြစ် အသုံးချနေကြသည်။

သူ သီချင်းဆိုကောင်းတော့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ကျင်းကျိုးလို့ ဒုတိယအဆင့်သာသာရှိတဲ့ မြို့မှာ သူ့ပါရမီတွေကို ထုတ်ပြဖို့ သင့်တော်တဲ့ စင်မြင့် မရှိဘူး။

ချန်းလျဲ့က အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ငတ်မွတ်နေသည့် လူတစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာပါသည်။

ထို့ကြောင့် ဖေးချမ့် ပြောတာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်းလျဲ့ ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး စိတ်ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမြို့ကြီးပြကြီးတစ်ခုကို သွားကြည့်ကာ သူ့အမြင်ကို ပိုချဲ့ပြီး အပြင်ဘက်က ကမ္ဘာကျယ်ကြီးမှာ သူ့ကံတရားကို စမ်းသပ်ချင်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ သူ့ပါရမီကို အနာဂတ်မှာ လူတွေပိုပြီး အသိအမှတ်ပြုလာနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ကြည့်ရတာ ဘော့စ်ဖေးက ပစ္စည်း တစ်ခုခု ထောက်ပံ့ပေးချင်နေသည့်ပုံပင်။

ချန်းလျဲ့၏ ယခု တစ်ခုတည်းသော ထည့်တွက်စရာက ပိုက်ဆံ ဖြစ်သည်။ သူက ဒီအင်တာနက်ကဖေးမှာ ကော်မရှင်ခများစွာ ရရှိကာ ပရိတ်သတ်များစွာလည်း ရထားသဖြင့် ဒါက ချန်းလျဲ့၏ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော ဇုန်လေး ဖြစ်သည်။ သူ ထွက်မသွားချင်ပါ။

သူ ပေကျင်း သို့မဟုတ် ရှန်ဟိုင်းကို ရောက်သွားပါက စိမ်းကားသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုတွင် စတင်ရမည့်အပြင် ထိုနေရာများက နေစရိတ်စားစရိတ်များကို တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာ ဝင်ငွေလည်း ရှိမှာ မဟုတ်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဖေးချမ့်က သေချာပေါက် ချန်းလျဲ့ကို အေးအေးချမ်းချမ်း သွားနိုင်ဖို့ ဒီနောက်ဆုံး ခြေနင်းခုံကြီးကို ဖယ်ရှားပစ်ရမည်။

ဖေးချမ့်က ခေတ္တ စဥ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်ပါသည်။ "မင်းရှန်ဟိုင်းလို မြို့ကြီးပြကြီးတစ်ခုမှာ မင်းရဲ့ ဂီတလုပ်ငန်းနဲ့ အိပ်မက်တွေနောက်ကို လိုက်ဖို့သွားချင်တယ်ဆိုရင် ငါမင်းကိုကူညီပေးလို့ရတယ်။”

"ထန်းတာ့ရဲ့ ဖေးဟွမ်လုပ်ငန်းဆိုတာ အခု ရှန်ဟိုင်းမှာ ရှိတယ်။ မင်းကို အဲ့ဒီက ဖေးဟွမ်လုပ်ငန်းဆီ ပို့ပေးလိုက်လို့ ရတယ်။ မင်းက ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘူးနော်။ သူတို့က မင်းအတွက် အစားအသောက်နဲ့ နေရာထိုင်ခင်းတွေကို ပြင်ဆင်ပေးလိမ့်မယ်။ မင်း အလုပ်လုပ်စရာမလိုဘူး။ မင်းက အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ မင်း ဂီတ အိပ်မက်နောက်ကို လိုက်ဖို့ပဲ ရှိတယ်။ ဒီအစီအစဥ်ကို ဘယ်လိုသဘောရလဲ။”

တစ်ဖက်မှာတော့ အခုလက်ရှိ ပျော်စရာ ဘဝရှိကာ နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ ဆန်းသစ်ပြီး ခြာနားသည့် နေရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

ချန်းလျဲ့က သိပ်ပြီး မတွန့်ဆုတ်ရှာပါ။ "ဘော့စ်ဖေး ကျွန်... ကျွန်တော် သွားချင်တယ်"