မိုးကြိုးသစ်ပင်၏တိုက်ခိုက်မှု...

မိုးကြိုးသစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ကျောင်းသားများသည် ခြစားမှုမျိုးစေ့များမှ ပေါက်ထွက်နေသော မြူမှုန်များကို ငေးမောကာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေကြသည်။

အကြီးကျယ်ဆုံးသော သွေးဆောင်မှုသည် ဤကဲ့သို့သော မကောင်းမှုကို အမှန်တကယ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ဟု မည်သူထင်မည်နည်း။

အကယ်၍ ဤအသီးအနှံကို သန့်စင်ရန် အမှန်တကယ် စားသုံးခဲ့လျှင် ၎င်းတို့သည် ကိုယ်၊စိတ်၊နှလုံး သုံးပါးစလုံး လုံးလုံးလျားလျား ဖောက်ပြန်ကုန်လိမ့်မည်။

"သီသီလေးပဲ..."

ချင်ယွဲ့လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

မကောင်းသောအကြံအစည်သည် မိုးကြိုးသစ်သီးများ၏ အရေအတွက်ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင် အသီးအနှံများကိုယူသူတိုင်းအတွက် ပို၍ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသောအဆုံးသတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် ပထမအလွှာမျှသာဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင်၊ အဖိုးတန်သော မိုးကြိုးသစ်သီးများ ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းချင်းအာလို မည်သူမျှ ဖွင့်ဖောက်စစ်ဆေးကြမည်မဟုတ်ပေ။

ဆိုလိုချင်တာက သူမကြောင့်သာမဟုတ်ရင် သူတို့အားလုံးထောင်ချောက်ထဲကို ကျရောက်သွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

မင်းသမီး၏ ပြေပြစ်သောမျက်နှာသည် ယခုချိန်တွင် တင်းမာခက်ထန်နေသည်။ ဤလှည့်စားမှုအဆင့်ကို မမျှော်လင့်ထားမိခဲ့ပေ။ မိုးကြိုးသစ်သီးကို မိုးကြိုးသစ်ပင်က ရရှိခဲ့တာမို့ သစ်ပင်ကိုကြည့်ပြန်တော့လည်း တစ်စုံတစ်ရာမှားယွင်းနေခြင်းမရှိပေ။

မိုးကြိုးတောင်တန်းမှာ ဘာမှားနေလဲ......

"သစ်ပင်မှာ ထူးဆန်းတာတစ်ခုရှိတယ်"

လုမင်သည် သူမ၏ ပဲ့တင်ထပ်သံ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရင်း ပင်စည်နားမှခွာကာ အော်လိုက်သည်။

အရွက်များ၏အေးမြသောအရိပ်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသဖြင့် အားလုံးကလည်း သတိအနေအထားဖြင့်စတင်အကဲခတ်နေကြသည်။

"ဒီတောင်တန်းမှာ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေ အားနည်းနေတယ်ဆိုရင် သစ်ပင်မှာ ဘာပြဿနာရှိမှာလဲ"

ကျောက်ပိုင်လီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မိုးကြိုးသစ်ပင်က အကျင့်ပျက်ခြစားမှုအားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်တယ်ဆိုရင်ရော...."

ကျန်းချင်းအာ၏အပြောကြောင့် ရုတ်တရက် ကျောင်းသားများ အားလုံး တတ်နိုင်သမျှအမြန် ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်သွားကြသည်။

ကျန်းချင်းအာရဲ့ မှန်းဆချက်က မှန်တယ်ဆိုရင် ဒီသစ်ပင်ဟာ အဂတိလိုက်စားမှုရဲ့ ဗုံးတစ်လုံးပါပဲ.......

"ငါတို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ.... "

ထိုသို့ မေးလိုက်သူက အသန်မာဆုံးကြယ်နှစ်ပွင့်ကျောင်းသား အောင်းပိုင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ စစ်သူကြီးတပိုင်း ခွန်အားသည်လည်း ဤအခြေနေတွင် များများစားစား မကူညီနိုင်ကြောင်း နားလည်ထားသည်။

ယခုမူ ကြီးမားသောဘေးအန္တာရာယ်နှင့်ကြုံနေရသဖြင့် ရှက်နေစရာမလိုဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းထုတ်ပြောရပေတော့မည်။

ကျန်းချင်းအာက သူတို့ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီး.....

“ဘာလုပ်နိုင်ဉီးမှာလဲ....ရှင် သတိမထားမိဘူးလား.... လျှပ်စီးကြောင်းတွေက ပြင်းထန်လာပြီ...."

အခြားသူများ မျှော်ကြည့်နေကြသည့်အခါ လျှပ်စီးလက်နေသည့် အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် တောက်လောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မိုးကြိုးသစ်ပင်!"

မင်းသမီးသည် တောင်ပေါ်ရှိ အမိုးခုံးပုံသဏ္ဌာန်ငွေရောင်အရွက်များ တဖြည်းဖြည်း ကွေးညွတ်လာသည်ကိုသတိပြုမိလိုက်သည်။

"ငါတို့ကို ဖမ်းတော့မယ်!"

ကျောက်ပိုင်လီက အော်လိုက်သည်။

"ပြေးကြတော့...."

မင်းသမီးက ထိုသို့အော်ပြီး အနီးဆုံးအစွန်းဆီပြေးသွားခဲ့သည်။

ဝုန်းးးးးးး

သို့သော် အကိုင်းအခက်များအောက်မှ မျက်စိကြိမ်းလောက်သော ငွေရောင်စပျစ်နွယ်ပင်ကြီးတစ်ခုသည် မြွေပွေးတစ်ကောင်၏အရှိန်ဖြင့် ၎င်းတို့ထံ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

စပျစ်နွယ်ပင်တစ်ပင်တည်းမဟုတ်ပေ။

တစ်ခုစီသည် ကောင်းကင်ပုလဲအဆင့် ပြုစုပျိုးထောင်သူ သုံးဦးကိုပင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်သော စွမ်းအားဖြင့် တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေကြသည်။

"ကြယ်တစ်ပွင့်နဲ့ ကြယ်နှစ်ပွင့်ကျောင်းသားတွေ နောက်ဆုတ်ကြ..."

မင်းသမီးက အော်လိုက်သည်။ ဤအခြေနေသည် အငယ်တန်းကျောင်းသားများ ကိုင်တွယ်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။

မင်းသမီး၊ ချင်ယွဲ့ နှင့် ကျောက်ပိုင်လီတို့သည် အစွမ်းထက်သော ခုခံကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကောင်းကင်ပုလဲများသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ပေါင်းစပ်ကာကွယ်မှုအောက်တွင် စပျစ်နွယ်ပင်များကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်းချင်းအာ၏နောက်ကျောတွင် သူမ၏ အဆင့်ကိုး အလင်းဝိဉာဉ်ကိုယ်ပွားက ၎င်းတို့အပေါ်တွင် အုပ်ထိန်းသူ နတ်သမီးကဲ့သို့ ရပ်တည်နေပြီး သူမ၏ လေးလံသော ဓားကို ခံစစ်အနေအထားဖြင့် ကိုင်ထားသည်။

တိုက်ပွဲက ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းတာကြောင့် အတွေ့အကြုံမရှိသော ကျောင်းသားများကို ထိတ်လန့်စေနိုင်သည်။

ကောင်းကင်ပုလဲအဆင့် ကျောင်းသားသုံးဦးသည် တောင်များကို လှုပ်ခတ်ရန် လုံလောက်သော စွမ်းအားကို တွန်းအားပေးကာ

တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် သစ်သားအပိုင်းအစများ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း သစ်ပင်၏အစွန်းများက အကျဉ်းထောင်ကဲ့သို့ဖွဲ့စည်းပြီးသွားကာ ၎င်းတို့ကိုအတွင်းတွင် ပိတ်မိစေခဲ့သည်။

လုမင်နှင့်လီလော့တို့ကို ၎င်းတို့၏ သန်မာသော အသင်းဖော်များက အကာအကွယ်ပေးထားသည်။မင်းသမီးနှင့်ကျန်းချင်းအာတို့၏ လျင်မြန်သော လုပ်ဆောင်မှုများကြောင့် ၎င်းတို့ကို ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

လုမင်သည် ၎င်းတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ကိုင်းအမိုးခုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့ ပိတ်မိနေပြီ....”

"မုန်တိုင်းမဖြစ်ခင် ငြိမ်သက်နေတဲ့သဘောပဲ"

လီလော့က ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့မှာ ကောင်းကင်ပုလဲအဆင့်သုံးယောက်ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီပတ်ဝန်းကျင်က ငါတို့အတွက် အဆင်မပြေဘူး

... မိုးကြိုးသစ်ပင်က ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပတ်ပတ်လည်ကနေ လျှပ်စီးကြောင်းတွေကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်.... ဒါကို ဆက်ထိန်းထားရင်တောင် နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့ ပဲ့တင်ထပ်သံ စွမ်းအားတွေ ကုန်သွားလိမ့်မယ်...."

လုမင်၏ သုံးသပ်ချက်ကို လီလော့က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။

သို့သော် ဤအရာသည် မင်းသမီးနှင့် အခြားကျွမ်းကျင်သူများ သိထားသည့်အရာဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အင်အားများ ပေါင်းစည်းပြီး လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခွဲထုတ်နိုင်မလား ဆိုတာကို သိရန် သစ်ပင်၏ ခွန်အား ကန့်သတ်ချက်များကို စမ်းသပ်နေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ပျောက်ဆုံးနေတဲ့အသင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် လောလောဆယ်တော့ စွန့်လွှတ်ရမှာပဲ.....

လီလော့ ဒါကို တွေးနေချိန်မှာ ရုတ်တရက် သူ့အောက်က မြေပြင် ကျွံဝင်သွားသလိုခံစားလိုက်ရသည်။

"အောက်မှာတခုခုရှိနေတယ်... သတိထား!!"

ဝုန်းးးးးး

သူအော်လိုက်သည်နှင့်ပင် မြေကြီးထဲကနေ လျှပ်စီးစပျစ်နွယ်ပင်များထွက်ပေါ်လာသည်။

တိုက်ခိုက်မှုက လျင်မြန်လွန်းသဖြင့်အရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် လီလော့သည် လုမင်၏ နောက်ကျောကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိကာ သူမကိုတွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်သူ့လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စပျစ်နွယ်ပင်များကို ခုခံနိုင်သည့် အပြင်းထန်ဆုံးသော အကာအကွယ်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

ဝုန်းးးးးးးး

ပေါက်ကွဲမှုအရှိန်ကြောင့် လီလော့နောက်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး လက်မောင်းတစ်ခုလုံးသွေးများစိုရွှဲနေ၏။

သူသည် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စပျစ်နွယ်ပင်များကို ပွေ့ဖက်ထားကာ ၎င်းတို့ကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

"လီလော့..!"

လုမင် စိုးရိမ်တကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝှစ်.....

ထိုစဉ် အားပြင်းသောဓားတစ်ချောင်းက လျှပ်စီးစပျစ်နွယ်ပင်ကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။

ကျန်းချင်းအာ ရောက်လာပြီ......

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေအောက်မှ စပျစ်နွယ်ပင်များ ပိုများလာသည်။

ကျန်းချင်းအာ၏ လှပသောအသွင်အပြင်သည် ယခုချိန်တွင် အေးစက်သောဒေါသစိတ်ဖြင့်ပေါက်ကွဲလုမတတ်ဖြစ်နေသည်။ မိုးကြိုးသစ်ပင်သည် ဤကဲ့သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်တိုက်ခိုက်မှုများကို ဖယ်ရှားနိုင်စေရန် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးနေသည်။

အခြေအနေက ဖရိုဖရဲဖြစ်ပြီး သူမမှာ လီလောကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိပေ။ယင်းအစား သူမ၏ ဓားဖြင့် အရူးအမူး ခုတ်ထစ်ကာ စပျစ်နွယ်ပင်များကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။

လုမင်က လီလော့ ၏ နံဘေးသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား?"

လီလော့က အားပျော့စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

"မင်းသမီးနဲ့ တခြားသူတွေက မိုးကြိုးသစ်ပင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို အများကြီးတွန်းလှန်ခဲ့ကြတယ်၊ နို့မို့ဆို ငါသေနေလောက်ပြီ....."

"လီလော့....ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...."

လီလော့သာ တွန်းမထုတ်ခဲ့လျှင် သူမလည်း ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာရနေလောက်ပြီ.....

"အင်း၊ ဒီလို အလှလေးကို မကယ်တင်ပေးရင် ငါ့လောက်မိုက်တဲ့သူ ရှိပါဉီးမလား..... "

လုမင် မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ငါတို့နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲတုန်းက မိန်းကလေးတွေကို အဆိပ်ခတ်တာဘယ်သူလဲ...အဲ့လိုလူမှာ ဒီလိုစိတ်ထားမျိုးရှိမယ်လို့ထင်မထားဘူး...."

"အဲ့တုန်းက ငါတို့က ပြိုင်ဘက်တွေလေ.... ငါ တတ်နိုင်သမျှ အကုန် လုပ်ခဲ့ရတာပေါ့....."

"အေးပါ...အခုတော့ သက်သာအောင် အနားယူလိုက်ဉီး.... "

လီလော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲက စပျစ်နွယ်ပင်ဆီငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးစွမ်းအင်က မှိန်ဖျော့သွားပေမယ့် စိုးရိမ်စရာအချို့ရှိနေဆဲပင်......

သွေးစွန်းနေတဲ့ လက်မောင်းက ဒဏ်ရာတွေကို ရစ်ပတ်နေတဲ့ စပျစ်နွယ်ပင်ကနေ အားနည်းပြီး မရေရာတဲ့ အချက်ပြမှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်ပေမယ့်လည်း

ကယ်တင်ရန် အကူအညီတောင်းခံသည့်အချက်ပြမှု ဖြစ်ပုံရသည်.....