ငါဘာကိုမြင်ခဲ့တာလဲ… (ခ)

အဆုံးမဲ့အနီရောင်အလင်းသည် သွေးနီဂိတ်ထဲမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။

“ ဘာလို့ ထပ်ရှိနေတာလဲ ”

ချူထျန်းချွင်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျန်ခြေထောက်တစ်ချောင်းလည်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲမှာ ခံစားချက်ပြင်းထန်လာသည်။ သူ အရှေ့သို့ ဆက်သွားသင့်မသွားသင့် တွေဝေနေစဉ် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုက သူ၏ ဦးခေါင်းထက်မှာ တံခါးတစ်ခုအလား ပွင့်ဟသွားသည်။

အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ အသက်ရှူသံတစ်ခု မြည်ဟိန်းထွက်လာသည့်အခါ ချူထျန်းချွင်၏ ဝိညာဉ်သည် နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်ရသည်။ အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ဧရာမလူ့ဘီလူးကို သူမြင်သွားသည့်အခါ မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။ ၎င်း၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှ ထုတ်လွှတ်နေသော ဖိအားသည် သူ့ကို ထပ်မံညည်းညူစေသည်။ သူ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ ဘယ်လက်ကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

“ ကောင်းကင်ဘုံ… ကောင်းကင်ဘုံတာအို ”

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ချူထျန်းချွင်၏ နတ်ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်သာလျှင် ကျန်ရှိတော့သည်။ သူ့မှာ ခြေလက်တစ်ခုမှ မရှိတော့ပေ။ သူက လျှောက်လမ်းကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုထိ သူက လျှောက်လမ်းကို ဆယ်ပုံတစ်ပုံပြည့်အောင်ပင် မလျှောက်ရသေးပေ။

အရှေ့မှာ မရေမတွက်နိုင်သော တံခါးများ ကျန်ရှိနေသေး၏။

သူက အသေးစိတ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်သော်လည်း လျှောက်လမ်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော ထိုင်ခုံတစ်လုံးရှိကြောင်း မသဲမကွဲ မြင်နေရသည်။

“ ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာ ထိုင်ခုံရှိနေတာလဲ ”

ချူထျန်းချွင်သည် ထိတ်လန့်လာသည်။ သူက အရှေ့သို့ ဆက်မသွားဝံ့တော့ချေ။

“ ဒီရွှီချင်းက တစ်ခုခုတော့ လွဲမှားနေတယ်… သူက တစ်ခုခုတော့ လွဲမှားနေတယ် ”

ချူထျန်းချွင်၏ အသိစိတ်က မုန်တိုင်းထန်နေစဉ် သူ၏ အရှေ့မှ တံခါးတစ်ခုသည် သူ့ဘာသာအလိုအလျောက် ပွင့်သွားသည်။ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် လက်ကြီးတစ်ဖက်က တံခါးထဲမှ ဆန့်တန်းထွက်လာသည်။

ချူထျန်းချွင်သည် သွေးပျက်ဖွယ်ကောင်းစွာ အော်လိုက်သည်။ ထိုလက်ကြီးကို တိမ်းရှောင်ရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို ဆက်လက်ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ဤအခြေအနေက သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာကျော်လွန်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ သူ့အရှေ့လျှောက်လမ်းပေါ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော တံခါးများထံမှ တဒုန်းဒုန်းအသံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ယင်းက တံခါးကို အထဲမှ ထုရိုက်နေသည့်အသံ ဖြစ်သည်။

ထိုတံခါးများနောက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တည်ရှိမှုများက ချိုမြမြသွေးကို အနံ့ရသွားကြပြီး ရူးသွပ်လာကြကာ တံခါးများကို ချိုးဖျက်ချင်နေကြဟန်ရ၏။

“ ဘာ… ဘာလဲ ”

ချူထျန်းချွင်၏ ဝိညာဉ်သည် တုန်လှုပ်လာသည်။ သူက အနောက်သို့ ချာခနဲလှည့်ပြီး ထွက်ပြေးသည်။

သို့သော်လည်း သူက ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော တံခါးများသည် တစ်ပြိုင်တည်း ပွင့်သွားကြသည်။

ချူထျန်းချွင်၏ ဝိညာဉ်ထံမှ နာကျင်ဖွယ်အော်ငိုသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ချက်ချင်းပဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ချူထျန်းချွင်က အစစ်အမှန်သို့ ပြန်ရောက်ရှိသွားသည်။ သူက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်က တိုက်ရိုက် ယိုယွင်းပျက်စီးသွားသည်။ နတ်ဘုရားအလင်းကပင် ယိုယွင်းပျက်စီးခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ ထို့နောက် မြေကြီးပေါ်မှာ သူ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုတည်းသာ ကျန်နေခဲ့တော့သည်။

သူ၏ အမူအရာပေါ်မှာ ခြောက်ခြားမှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ကမ္ဘာသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ပတ်လာသည်။

လေထဲမှ ရွှီချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း လှုပ်ခါသွားပြီး ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာနိုင်သည်။ သူ့အမူအရာက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။ စောစောက မည်သို့ဖြစ်ပျက်သွားကြောင်း သူမသိပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာ သူက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေသော ချူထျန်းချွင်၏ ဦးခေါင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အေးတိအေးစက်အလင်းက ရွှီချင်း၏ မျက်လုံးထဲမှာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက တစ္ဆေအင်ပါယာတောင်ကုန်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ချူထျန်းချွင်ကို ဖိချရန် အရှိန်တင်လိုက်သည်။ တစ္ဆေအင်ပါယာတောင်ကုန်း ဆင်းသက်လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချူထျန်းချွင်က ခါးသက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ မခုခံနိုင်ဘူး… အနိုင်မယူနိုင်ဘူး… ”

ချူထျန်းချွင်၏ အမြင်အာရုံသည် ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်၏။ သူက ခါးသီးစွာ ရယ်မောနေရင်း ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ ရွှီချင်း… မင်းသိလား… ငါက တကယ်တော့ အထည့်ခံတစ်ခုသာသာပဲ… တကယ်လို့ အဲ့ဒါပေါ်လာတဲ့အခါ မင်းသေရမှာပဲ ”

ရွှီချင်းသည် မျက်လုံးမှေးကျဉ်းလိုက်သည်။ တစ္ဆေအင်ပါယာတောင်ကုန်းက အောက်သို့ဆင်းသက်လာပြီး ချူထျန်းချွင်ကို ဖိချတော့မည့်အချိန် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ချူထျန်းချွင်၏ ခြောက်သွေ့နေသော နဖူးသည် ရုတ်တရက် ဒေါင်လိုက်အက်ကွဲသွားပြီး သူနှင့်မသက်ဆိုင်သော ကြည်လင်ရှင်းလင်းသည့် လက်တစ်ဖက်က အပြင်သို့ နှေးကွေးစွာ ဆန့်ထွက်လာသည်။

လက်သည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး မည်သည့်အမွှေးအမျှင်မှ မရှိပေ။ ယင်းက ကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် ထုဆစ်ထားသည့်အလား မွန်မြတ်သန့်စင်ပြီး ထူးခြားဆန်းကြယ်သည်။

လက်သည် ရွှီချင်းထံရည်ရွယ်ပြီး သုံးကြိမ်သုံးခါ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေရာ လေပြေသုံးခုကို အစပျိုးစေသည်။

“ နတ်အတတ်… ပစ္စုပ္ပန်ဘဝ… အဖြစ်ချင်ဆုံးဆန္ဒ ”

တည်ငြိမ်ပြီး မရင်းနှီးသော အသံတစ်သံက အထွတ်အထိပ်စွမ်းအားနှင့်အတူ ချူထျန်းချွင်၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လေပြေသုံးခုကို အစပျိုးပြီးနောက် လက်သည် ဖုန်မှုန့်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချူထျန်းချွင်၏ ဦးခေါင်းသည် ဘေးသို့ လိမ့်ကျသွားသည်။ သူက သေအံ့ဆဲဆဲအခြေအနေမှာ ရှိ၏။

လေပြေသုံးခုသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းအစွမ်းဖြင့် ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ပထမလေပြေသည် ရွှီချင်း၏ တစ္ဆေအင်ပါယာတောင်ကုန်းကို တိတ်တဆိတ် ရိုက်ခတ်သွားသည်။

တစ္ဆေအင်ပါယာတောင်ကုန်းသည် တုန်ခါသွားသည်။ အသွင်ပြောင်းလဲမှု၏ စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးနှုန်းက ချက်ချင်း မြင့်တတ်လာသည်။ အသက်တစ်ခါရှူချိန်အတွင်း မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းစာလုံးများ၏ စွမ်းအားက လုံးလုံးလွင့်ပြယ်လာပြီး တစ္ဆေအင်ပါယာတောင်ကုန်းက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုအခါ အထဲမှာ တင်ပျဉ်ခွေလျက် ထိုင်နေသော ရွှီချင်းက ပြန်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒုတိယလေပြေက တိုက်ခတ်သွားသည်။

ရွှီချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တားမြစ်အဆိပ်နှင့် ခရမ်းလစွမ်းအားက ချက်ချင်း နှေးကွေးလာသည်။  လေပြေက သူ့အနီးနားဝန်းကျင်ဆီသို့ စိမ့်ဝင်လာသည့်အခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အရောင်အသွေးအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး အဖြူအနက်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတစ်ဦးတည်း ထိုသို့ပြောင်းလဲသွားခြင်းမဟုတ်။ သူ့အနီးနားဝန်းကျင်မှ အရောင်အသွေးများသည်လည်း လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး အဖြူအနက်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့က ဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်လာသည့်အလားပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ရွှီချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ပန်းချီကားထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ပန်းချီကားထဲမှလူတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းကဒ်ဘေးက ရွှီချင်း၏ အသိစိတ်ထဲမှာ အပြင်းအထန် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြောက်လန့်ခြင်းနှင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသော ခံစားမှုက ရွှီချင်းကို သေခြင်းအငွေ့အသက်အား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အာရုံခံမိစေသည်။

သူက ပန်းချီကားထဲမှ လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာသည့်အခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် ခြောက်သွေ့လာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့မှာ အရေပြားနှင့် အရိုးများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူ၏ အသက်ဓာတ်က စတင်မှေးမှိန်လာသည်။

ယခုအချိန်မှာ သူက တစ္ဆေအင်ပါယာတောင်ကုန်းသို့ အသွင်မပြောင်းနိုင်ပေ။ တားမြစ်အဆိပ်နှင့် ခရမ်းလသည် နှောင့်နှေးခံနေရပြီး သူ၏ သက်စောင့်မီးအိမ်များနှင့် အရာအားလုံးသည်လည်း ဤပန်းချီကားထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာကြသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်မှ ကောင်းကင်ဘုံတာအို မိုဆာဆောသည်သာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနိုင်ပေသည်။ ၎င်းက ဓားမော့တစ်လက်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အောက်သို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းက ငယ်ရွယ်သေးပြီး အလုံအလောက် အစွမ်းမရှိပေ။ ၎င်းက သွေးပျက်ဖွယ်အော်သံကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး အနောက်ဆုတ်သွားသည်။

တတိယလေပြေသည် ပန်းချီကားထဲမှ ရွှီချင်း၏ ပုံရိပ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လာသည်။

ပန်းချီကားပေါ်သို့ ရေသွန်ချလိုက်သည့်အလား ယင်းက တဖြည်းဖြည်း မင်ရည်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပန်းချီကားကို နှေးကွေးစွာ မှုန်ဝါးလာစေသည်။

ရွှီချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ အသိစိတ်သည် နှေးကွေးလေးလံလာသည်။ သူက ခက်ခက်ခဲခဲကြိုးစား၍ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရည်ပျော်နေကြောင်း မြင်တွေ့သွားသည်။

သူ့ဆရာပေးထားသော အသက်အစားထိုးကျောက်စိမ်းပြားသည် ကြေမွပျက်စီးသွားသည်။ သို့သော်လည်း ယင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မင်ရည်သို့ပြောင်းနေခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်သေးပေ။ သေခြင်းအငွေ့အသက်က ရွှီချင်း၏ အသိစိတ်ကို လွှမ်းခြုံလာသည်။

ရွှီချင်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ့မှာရှိသမျှ နည်းလမ်းအားလုံးကို အသုံးပြုပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် ဝမ်းနည်းစရာမကောင်းဟုထင်ရသော်လည်း အမှန်မှာတော့ နတ်အတတ်များ၏ အရေးပါမှုက အပြည့်အဝထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေ၏။ ဤအဆင့် နတ်စွမ်းရည်များအောက်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းသည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

တဖက်လူကို ဤအခြေအနေထိ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူနှင့်အတူတကွ သေပွဲဝင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ရွှီချင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံက မည်မျှသန်မာကြောင်း သက်သေပြခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

“ ငါသေတော့မှာလား ”

ရွှီချင်းသည် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသိစိတ်သည် တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာနေသည်။ သို့သော်လည်း ပန်းချီကားထဲမှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်က ဝေဝါးလာပြီး အလျှင်အမြန် လွင့်ပြယ်လာသည့်အခါ အဖြူအနက်ပန်းချီကားထဲရှိ သူ၏ ညာလက်ထဲမှ ရွှေရောင်အမျှင်တန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုရွှေရောင်အလင်းသည် ဆက်လက်တောက်ပလာပြီး အလျှင်အမြန် ကျယ်ပြန့်လာသည်။

အစမှာ ၎င်းက ဖုံးကွယ်စွာ တည်ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအဖြူအနက်ပန်းချီကားထဲမှာ ၎င်း၏ အရောင်သည် သိသာထင်ပေါ်ပြီး ပန်းချီကား၏ တတိယအရောင်ဖြစ်လာသည်။

၎င်းပေါ်ထွက်လာသည့်အခါ ပန်းချီကားတစ်ခုလုံး တုန်ခါလာသည်။ ရွှီချင်း၏ ညာလက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပန်းချီကားသည် အလျှင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ၎င်းက ဤသို့အရေးကြီးအခိုက်အတန့်မှာ တတိယလေပြေကို ခုခံနိုင်ရန် သူ့အား အကူအညီပေးနေသည်။

ရွှေရောင်အလင်းမှေးမှိန်သွားသည့်အခါ ရွှီချင်းပါရှိသော ပန်းချီကားသည် အပိုင်းပိုင်းဆုတ်ပြဲသွားပြီး သူ၏ ပိန်ချုံးချည့်နဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်က မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ကျလာသည်။ မြေကြီးနှင့် ထိမိသည့်အခါ သူက သွေးအန်လိုက်ရသည်။

မှေးမှိန်သွားသော ရွှေရောင်အလင်းသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ညာလက်ကောက်ဝတ်ဆီသို့ ပြန်ဝင်ရောက်သွားသည်။

၎င်း၏ အရောင်သည် အလွန်အမင်း မှေးမှိန်နေလေရာ အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်ဟန်ရ၏။ အမှန်တော့ ရွှေရောင်ချည်မျှင်ပေါ်မှာ ထူထဲစွာ ဖုံးလွှမ်းထားသော အက်ကွဲရာများသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိကြသည်။

ရွှီချင်း၏ အသက်ရှူသံသည် မြန်ဆန်လာသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများသည် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ပြီး သူက အားနည်းနေသော်လည်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ညာလက်ကောက်ဝတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားချက်များက သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ပေါ်လျှိုးလာသည်။ သူ၏ အမူအရာပေါ်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ခဏအကြာမှာ သူ၏ အမူအရာက အေးစက်သွားသည်။ သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ချူထျန်းချွင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချူထျန်းချွင်သည် ကြိုးအဆုံးသို့ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သေဆုံးရန် လက်တစ်လုံးခြားသာ လိုတော့သည်။ သူမသေခင်ဆဲဆဲမှာ မျက်လုံးကို ကြိုးစားပမ်းစား ဖွင့်လိုက်ပြီး ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ မင်း မသေသေးဘူးလား… ”

ရွှီချင်းသည် ချူထျန်းချွင်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်သွားသည်။ ဦးခေါင်းဆီသို့ သူရောက်ရှိသွားသည့်အခါ တဖက်လူက ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းစွမ်းရည်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူ၏ မောပန်းနွမ်းလျနေသော မျက်လုံးထဲမှာ အေးတိအေးစက်အလင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည့်အခါ သူက ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဆောင့်နင်းချလိုက်သည်။