အခန်း (၁၈၄)

လီဟမ်ရှန်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သွေးလိပ်ပြာသည် တစ္ဆေမျိုးနွယ် အများအပြားကို အမှန်တကယ်ဆွဲဆောင်ခဲ့လေသည်။

ယခင်က ကျောက်ကြွယ်ကျုံးရှိနေခြင်းကြောင့် ၎င်းတို့ကို ဘေးရန်ကင်းစေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ကျောက်ကြွယ်ကျုံး မရှိတော့သဖြင့် သွေးလိပ်ပြာပေါ်ရှိ တစ္ဆေအရှင်၏သွေး၏ရနံ့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို ဆွဲဆောင်နေပေ၏။

လုရှီရန်ဟာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားပြီး လီဟမ်ရှန်းကိုယ်တိုင်လည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားလေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြံ့ခိုင်ပြီး အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော်လည်း တစ္ဆေမျိုးနွယ်များစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များသေးသည်။

"ငါတို့ဒီမှာသေသွားနိုင်တယ်…." လီဟမ်ရှန်းသည် သူယခင်က ဆွဲဆောင်မိခဲ့သည့် တစ္ဆေများထက်ပင် များပြားလှပုံပေါ်သည့် အသံများကို ကြားနေရပေ၏။

၎င်းကိုကြားသောအခါ လုရှီရန်က ခဏလောက် ငြိမ်သက်သွားပြီး လီဟမ်ရှန်းအား အပြစ်ကင်းစင်သည့် အမူအရာလေးဖြင့် ကြည့်နေပေ၏။

"ကျွန်မရဲ့ ဆရာ တစ်ခါက ပြောဖူးသလို ဒါဟာ အချစ်အတွက် အသက်ပေးတယ်လို့ ခေါ်တာမလား။"

"နင်ပဲ သေလိုက်ပေတော့ …စောက်ရူးမ…" လီဟမ်ရှန်းကျိန်ဆဲပြန်သည်။

ယခုအခါ စွမ်းအားမရှိသလောက်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော လုရှီရန်ကို ကြည့်ပြီး လီဟမ်ရှန်းသည် ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားကာ သူမထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သွားများကို အံကြိတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကျောပေါ်တက်လိုက်…ငါမင်းကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေးမယ်။"

လီဟမ်ရှန်းလည်း သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပေ၏။ လီဟမ်ရှန်းသာ လုရှီရန်ကို ဂရုမစိုက်ပါက သူသည် သတိအနည်းငယ်ဖြင့် ဝန်းရံမှုကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာကာ ရှေးဟောင်းတာအိုတောင်တန်းမြေ၏ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်သွားနိုင်ပေသည်။

လုရှီရန်ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားပါက ရတနာခုနစ်ပါး သလင်းကျောက်ဆေးလုံးကိစ္စမှာ ပြီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူပြန်ပေးစရာ မလိုတော့ပေ။ ကွမ်လန်နန်းတော်အနေဖြင့် ရတနာခုနစ်ပါး သလင်းကျောက်ဆေးလုံးကို စားခဲ့ကြောင်း သိမည်မဟုတ်တော့ပေ။

အများစုမှာ လုရှီရန်သည် တားမြစ်နယ်မြေတွင် မတော်တဆသေဆုံးသွားသည်ဟု ထင်ကြမည်ဖြစ်ပြီး ရတနာခုနစ်ပါးသလင်းကျောက်ဆေးလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားသည့်အတွက် အပြစ်ပုံချမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုရလဒ်က လီဟမ်ရှန်းအတွက် လုံးဝအကျိုးရှိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တကယ်လုပ်ရမည့်အချိန်တွင်မူ လီဟမ်ရှန်းသည် လုရှီရန်ကို တစ်ယောက်တည်းချန်ထားခဲ့ပြီး မထွက်သွားနိုင်ပေ။

လီဟမ်ရှန်းမှာ ထိုကဲ့သို့ မလုပ်နိုင်ပေ။

"ဟမ်…"

လုရှီရန်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မဆရာက ပြောဖူးတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မထိရဘူးတဲ့။"

"ဒါဆိုလည်း ငါယောက်တည်း ထွက်သွားတော့မယ်။ တစ္ဆေတွေကို အစာကျွေးဖို့ မင်းဒီမှာ နေခဲ့ပေါ့။" လီဟမ်ရှန်းက အေးစက်စွာပြောသည်။

သူစကားဆုံးသည်နှင့် လုရှီရန် သူ့နောက်ကျောပေါ်သို့ခုန်တက်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သူမ၏ ပျော့ပျောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့နောက်ကျောကို ဖိထားလေ၏။

ရနံ့သင်းပျံ့ပျံ့လွင့်လာကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုရှီရန်၏အသံသည် လီဟမ်ရှန်း၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

"ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် မထိတွေ့သင့်ဘူးလို့ ကျွန်မဆရာက ပြောပေမယ့် ကိုယ့်ခင်ပွန်းနဲ့ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။

"ဟား…." လီဟမ်ရှန်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤရူးနေသော ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်ကို သူမနိုင်တော့ပါချေ။

လီဟမ်ရှန်းအနေဖြင့် တစ္ဆေနတ်ဆိုးစမ်းသပ်မှုအတွင်းတွင် ဤကိစ္စကို သည်းခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ စမ်းသပ်မှုပြီးသောအခါ သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကာ သူတို့ အသီးသီး လမ်းခွဲကြရမည်ဖြစ်သည်။

လုရှီရန်သည် ကွမ်လန်နန်းတော်သို့ ပြန်ရမည်ဖြစ်ပြီး လီဟမ်ရှန်းလည်း ရှေးဟောင်းတာအိုတောင်တန်းမြေသို့ ပြန်ရမည်ဖြစ်သည်။

အထူးတလည်ကိစ္စရပ်များသာ မရှိလျှင် ဤတစ်သက်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထပ်ဆုံဖြစ်ကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

လီဟမ်ရှန်းသည် မြေပြင်မှ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လုရှီရန်၏ ခါးကို ချည်နှောင်ကာ တိုက်ပွဲအတွင်း သူမ ပြုတ်မကျစေရန် အကာအကွယ်လုပ်ပေးသည်။

"မြဲမြဲကိုင်ထား။ အရမ်းအန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။ ငါတို့ အသက်ရှင်မလား သေမလား မသေချာဘူး။ မင်းပြုတ်ကျရင် မင်းကိုကယ်ဖို့ ငါပြန်မလှည့်ဘူးနော်။"

"ကျွန်မ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမယ်။ ကျွန်မ လက်မလွှတ်ဘူး။" လုရှီရန်က လေးလေးနက်နက် ပြောလေသည်။

လီဟမ်ရှန်းသည် အင်မော်တယ်အရှင်သခင်လှံကိုကိုင်ကာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ဦးရေခွံများပင် တုန်လှုပ်သွားစေသော မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော တစ္ဆေမျိုးနွယ်များသည် ပင်လယ်တစ်ခုကဲ့သို့ လွှမ်းခြုံထားပေ၏။

လုရှီရန်သည်ပင် တစ္ဆေမျိုးနွယ်များစွာကိုတွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် ပင့်သက်ရှိုက်မိသည်။ သူတို့ တံတွေး တစ်ခုတည်းကပင် သူတို့ နှစ်ယောက်အား နစ်မြုပ်သွားစေနိုင်ပေသည်။

လီဟမ်ရှန်းသည် ဦးတည်ရာကို ဆုံးဖြတ်ပြီး တားမြစ်နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။

တစ္ဆေမျိုးနွယ်များသည် နေရာပေါင်းစုံမှ ခုန်တက်လာသည်။

လီဟမ်ရှန်း မည်သည့်လမ်းကို သွားသည်ဖြစ်စေ သူ့အားသတ်ရန် အဆုံးမရှိသော တစ္ဆေမျိုးနွယ်ဝင်များ ပြေးလွှားလာကြပေ၏။

လီဟမ်ရှန်း၏ ရှေးဦးမူလချီစွမ်းအင် ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် တစ္ဆေအုပ်ကြီးထဲသို့ ထိုးဆင်းလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲက အင်မော်တယ်အရှင်သခင်လှံက လှည့်လိုက်ကာ လှံဦးက ဦးတည်ချက်ပေါင်းစုံကို ထိုးနှက်လိုက်လေ၏။

လီဟမ်ရှန်းသည် သေမင်းနတ်ဘုရားတပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် လုရှီရန်ကို ကျောပေါ်တွင် ကာကွယ်ရင်း တစ္ဆေများကို သတ်ပစ်သည်။ သူမည်မျှအထိ သတ်မိမှန်းပင် မသိတော့ပဲ အဆုံးမဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများအပြင် ကနဦးစွမ်းအင်ပါ လျော့ကျလာသဖြင့် သူနှင့် လုရှီရန်အား ဒဏ်ရာများစွာ ရစေသည်။

သို့သော် လီဟမ်ရှန်းသည် သူ၏ ပြင်းပြသော စိတ်စွမ်းအားကို အားကိုးပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးထွက်လေသည်။

မျှော်လင့်ချက်က ရှေ့မှာသာ ရှိလေသည်။

တားမြစ်နယ်မြေသည် အနက်ရောင်မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော မကောင်းဆိုးဝါး တစ္ဆေများ ပုန်းကွယ်နေကြပြီး တစ်စုံတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ဝါးမျိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

နေထွက်ပြီး တစ္ဆေမြို့ကို အလင်းရောင် ထွန်းတောက်လာချိန်တွင်ပင် တားမြစ်နယ်မြေတွင် အပြောင်းအလဲ မရှိခဲ့ချေ။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် မှောင်မိုက်သော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

ညဘက်ရောက်မှသာလျှင် မြူများ ပျောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

"ဇွက်…"

နောက်ထပ် တစ္ဆေမျိုးနွယ်တစ်ကောင်ကို ဓားအလင်းက သတ်ပစ်လိုက်သည်။

ယင်ချန်းလီသည် သူ၏ဓားဖြင့် တစ္ဆေမျိုးနွယ်ဝင်ငါးဦးလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်လေ၏။ သူ့ထက်အရပ်မြင့်သော တစ္ဆေများပင်လျှင် သူ့ဓားသုံးချောင်းအောက်မှ မလွတ်နိုင်ချေ။

"နောက်ဆုံးတော့ မိုးလင်းပြီ။"

ယင်ချန်းလီ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ တိုက်ပွဲတစ်ညတာက သူ့ကို အလွန်တရာ စုတ်ပြတ်ကာ နွမ်းနယ်သွားစေခဲ့သည်။

"ညီလေး ယင်…"

ထိုအချိန်တွင် ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှ တပည့်များစွာသည်လည်း တစ်ဖက်မှ ရောက်လာကြသည်။ ယင်ချန်းလီ တစ်ဝိုက်ရှိ များပြားလှသော တစ္ဆေမျိုးနွယ်အလောင်းများကို ၎င်းတို့ အံ့ဩမနေတော့ချေ။

ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှ တပည့်များသည် တိုက်ခိုက်ရေးမကျွမ်းကျင်သော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် ထူးချွန်သော ယင်ချန်းလီနှင့် ရင်းနှီးကြပေသည်။

"အားလုံးအဆင်ပြေရဲ့လား။" ယင်ချန်းလီသည် သူ့ဓားကို ဓားအိမ်ထဲပြန်ထည့်ရင်း ပြုံးလျက် ချဉ်းကပ်လာသော အဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒဏ်ရာအနည်းငယ်လောက်ပဲ ရတယ်။ နောက်တစ်ည ပြီးဆုံးသွားတာကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်ကွာ။ ပြန်အိပ်ချင်နေပြီ။" တပည့်တစ်ယောက်က သန်းဝေရင်း ပြောလေ၏။

တခြားသူများလည်း မောပန်းနေပုံရသည်။

"ကျွန်တော်လည်း အဲ့လိုပဲ ခံစားရတယ်။ ပြန်သွားစားကြရအောင်။" ယင်ချန်းလီက လှမ်းပြောပြီး ထွက်သွားလေ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အနီးနားရှိ ကန့်သတ်ဧရိယာမှ ရုပ်သွင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယင်ချန်းလီသည် သူ့ဓားကို အလိုလို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ချွမ်…

ဘုန်းခနဲမြည်သံနှင့်အတူ ထိုရုပ်သွင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ယင်ချန်းလီနှင့် တပည့်များသည် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့သြသွားကြသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ၎င်းတို့ကို လူသားဟု အသိအမှတ်ပြုနိုင်သည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေ၏။

နှစ်ယောက်လုံး မေ့လဲနေခဲ့ကြသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ လီဟမ်ရှန်းနှင့် လုရှီရန်တို့ ဖြစ်ပေ၏။

လီဟမ်ရှန်းသည် သူ၏ ပြင်းထန်သော စိတ်စွမ်းအားဖြင့် တစ္ဆေဒီရေပင်လယ်ကြီးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ကန့်သတ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် လီဟမ်ရှန်း မူးလဲသွားခဲ့လေသည်။

"သူတို့က လူ့တပည့်တွေလား။ ဒီမိန်းကလေးက ကွမ်လန်နန်းတော်က မဟုတ်လား။" တပည့်အချို့က အံ့သြစွာအော်ကြသည်။

"အရင်ဆုံး သူတို့ကို ပြန်ခေါ်သွားပေးကြရအောင်။" ယင်ချန်းလီသည် အသက်ရှူစမ်းကြည့်ရာ အသက်ရှိနေသေးကြောင်း သိခဲ့ရသည်။

ယင်ချန်းလီသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း လီဟမ်ရှန်းခါးနားက ကြိုးဆီ သူ့မျက်လုံးများ ရောက်သွားလေ၏။ ၎င်းသည် ယင်ချန်းလီအား အံ့အားသင့်မိစေသည်။ ကန့်သတ်နယ်မြေအတွင်း သူတို့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်အရာများကို သူမသိသော်လည်း သေခြင်းတရားမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာပင် လီဟမ်ရှန်းက လုရှီရန်ကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့ပေ။ သူမကို ကျောပေါ်ထမ်းပြီး ပြေးထွက်ခဲ့လေ၏။ ယင်းကြောင့် ယင်းချန်လီသည် လီဟမ်ရှန်းကို လေးစားမိခဲ့သည်။

တကယ့်ယောက်ျားကောင်းပဲ…..

စခန်းတွင်ရှိနေသည့် လီချန်ချင်းလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

လီချန်ချင်းလည်း လီဟမ်ရှန်းကို ကြည့်နေခဲ့သည် ။ လီဟမ်ရှန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း လွတ်မြောက်အောင် ထွက်မပြေးဘဲ လုရှီရန်ကို သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီချန်ချင်းမှာ သူ့သားအတွက် ဂုဏ်ယူမိလေသည်။

လီဟမ်ရှန်းသာ လုရှီရန်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့လျှင်လည်း လီချန်ချင်းမှာ သူ့သားကို အပြစ်မတင်ဘဲ အနာဂတ်မှာ ပိုတာဝန်ယူတတ်အောင် သင်ပေးသင့်သည်ဟု ခံစားမိပေလိမ့်မည်။

ဘယ်သူက ကိုယ့်ဇနီးကို စွန့်ပြီး ထွက်ပြေးမှာလဲ။

လီဟမ်ရှန်းသာ အဆုံးသတ်ကို မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ပါက လီချန်ချင်းသည် ပြစ်ဒဏ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် သေချာပေါက် ဝင်ရောက်လာမည်ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ လီဟမ်ရှန်းသည် ကန့်သတ်နယ်မြေမှ လွတ်မြောက်ပြီး ဆေးဘုရင်တောင်ကြားတပည့်များနှင့် ယင်ချန်းလီထံ ပြေးဝင်ခဲ့သည်။

ယင်ချန်းလီက သူတို့ကို ပြန်ခေါ်သွားပေးလေ၏။

လီချန်ချင်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူ့သားက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရခဲ့သော်လည်း ဆေးဘုရင်တောင်ကြား၏ အကူအညီနှင့်ဆိုလျှင် ဘာမှစိုးရိမ်စရာမရှိချေ။