ကောက်ရိုးပုံကို လောင်ကျွမ်းပစ်မယ့် မီးပွားတွေ(က)

နတ်ဘုရားတစ်ပါးက အိပ်မောကျသွားသည့်အခါ အကသမားသည် ရိုးရာဓလေ့အကကို အသုံးပြု၍ သက်ရှိအားလုံး၏ ကံကြမ္မာကို ယှက်ထွေပြီး အိမ်မက်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိမ့်မည်။

ထူးချွန်သူများသည် နတ်ဘုရား၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ညံ့ဖျင်းသူများသည် အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ ယဇ်ပူဇော်အက ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ အမွှာတောင်ထွတ်အတွင်းမှ အဖိုးအိုသည် တန်ပြန်သက်ရောက်မှုဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားသည်။ ယဇ်ပူဇော်အက၏ ကျရှုံးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာကြသော ကကြိုးလိပ်ပြာများသည် သူနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

တခြားကကြိုးလိပ်ပြာများသည်တော့ အဖိုးအို၏ အသွေးအသားကို ကိုက်စားဝါးမျိုပြီးနောက် ဤလောကနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ထိုအခါ သက်ရှိအားလုံးသည် စိတ်ကြည်လင်လာကြသည်။

အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်နွားတောင်တန်းဒေသအတွင်းရှိ သက်ရှိများအတွက်တော့ ယင်းက ကောင်းချီးပေးခြင်းမဟုတ်ပေ။

ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ခြင်းမခံရသော ဘဝသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ပိုပြီးရှိလာနိုင်သည်။

စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုသည် တောင်ခြေမှာရှိသော မြို့တော်မှအစပြု၍ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးသဖွယ် အဘက်ဘက်သို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

မြို့တော်ထဲတွင် သေမျိုးများသော်လည်းကောင်း ကျင့်ကြံသူများသော်လည်းကောင်း သူတို့နိုးလာကြသည့် ဤအခိုက်အတန့်မှာ နှုတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

တချို့ဇနီးမောင်နှံများသော်လည်းကောင်း၊ မိတ်ဆွေများသော်လည်းကောင်း၊ ဆွေမျိုးသားချင်းများသော်လည်းကောင်း၊ ဆရာတပည့်များသော်လည်းကောင်း သူတို့အားလုံးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မသိကြပေ။ သို့သော် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို ခံစားရသည်။

အတိတ်တွင် သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မသိကြဘဲ ဇာတ်ညွှန်းကြောင့်သာ အတင်းအကျပ် ပေါင်းသင်းနေထိုင်ခဲ့ကြရသည်။ သို့သော်လည်း ယခု သူတို့နိုးလာသောအခါ ထိုအချိန်တုန်းက မှတ်ဉာဏ်များသည် မပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေ။ သို့ဖြစ်၍ သူတို့သည် မည်သို့ဆက်လုပ်ရမည်ကို နားမလည်ကြတော့ချေ။

ထိုအဖြစ်သည် ဂိုဏ်းအသီးသီးနှင့် မျိုးနွယ်စုအသီးသီးတွင်လည်း အတူတူဖြစ်သည်။ မုန်တိုင်းသည် အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်နွားတောင်တန်းတစ်လျှောက် ရိုက်ခတ်သွားသည်။

တချို့လူများသည် ချောက်ချားစရာကောင်းပြီး မူမမှန်သော ဤနေရာမှ ထွက်သွားကြရန် ရွေးချယ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဤနေရာဆီသို့ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်မလာချင်ပေ။

ထိုလူအများစုသည် အပြင်လူများဖြစ်ကြသည်။

သို့သော်လည်း လက်တွေ့တွင် အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်နွားတောင်တန်းဒေသထဲမှ သက်ရှိအများစုသည် ဤနေရာတွင် မွေးဖွားလာကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် မိခင်၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေစဉ်ကတည်းက ကံကြမ္မာပြောင်းလဲခြင်းခံထားရကြသည်။

အမှန်မှာ အကယ်၍ သူတို့က သမိုင်းကြောင်းကို ပြန်ခြေရာကောက်မည်ဆိုလျှင် သူတို့၏ ဘိုးဘေးများသည်လည်း ထိုအတိုင်း တွေ့ကြုံခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ဇာတ်ညွှန်းက ချမှတ်ပေးထားသော ဘဝများမှာ နေသားကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နိုးလာပြီး အမှန်တရားကို မသိခင်အထိ ထိုသို့နေထိုင်ရခြင်းသည် သူတို့အတွက် အလေ့အကျင့်တစ်ခုပင် ဖြစ်လာသည်။

သူတို့သိထားသည်မှာ လောကကြီးသည် မပြောင်းလဲသွားပေ။ သူတို့၏ ဘဝများသည်လည်း ပုံမှန်အတိုင်းသာ ဆက်ရှိသည်။

ဤသည်မှာ သက်ရှိများကို လှောင်အိမ်တစ်ခုထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားသည့်သဘော ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့နေ့မှာ လှောင်အိမ်တံခါးက ပွင့်သွားသည့်အခါ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ဆက်နေမည် မနေမည်ကို သူတို့ရွေးချယ်ရလိမ့်မည်။

သူတို့၏ အသိစိတ်ထဲမှာ ယခင်အတွေးများကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် သံသယများပင် ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့က အိမ်မက်ထဲမှ နိုးထလာခြင်းကို အတုအယောင်ဟုပင် တွေးထင်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့က အစကတည်းက နိုးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရာရောက်၏။

ယင်းက ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာအဖြစ်အပျက်လည်း မှန်၏။

ရွှီချင်းသည် နှုတ်ဆိတ်နေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ခေါင်းဆောင်၏ ယခင်ဘဝမှ ခန္ဓာကိုယ်တည်ရှိသော အပြာရောင်ရေခဲခေါင်းတလားနှင့် အထဲမှ ကျိုင်းတုတ်၏ အကူအညီကြောင့် သူ၏ နတ်ဘုရားအသိစိတ်သည် အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်နွားတောင်တန်းတစ်လျှောက်သို့ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ယင်းက သူ့အား သက်ရှိအားလုံး၏ အတွေးများကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံနိုင်စေသည်။

အဆုံးမှာတော့ ရွှီချင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်သည် ထွက်ခွာသွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်သည် ထိုအရာအားလုံးကို အာရုံခံမိသွားသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ အဲ့ဒီလူတွေက ဒီနေရာမှာ မွေးဖွားလာကြပြီး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာအထိ ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်… တကယ်လို့ သူတို့က အိမ်မက်ထဲကနေ နိုးလာရင်တောင် အိမ်မက်ထဲက အခြေအနေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်မယ်ဆိုရင် တကယ့်လက်တွေ့မှာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး ရှိမှာမဟုတ်ဘူး ”

“ သူတို့က ဒီမှာ ဆက်နေကြလိမ့်မယ်… အရင်ကအတိုင်းပဲ ဘာမှပြောင်းလဲသွားမှာမဟုတ်ဘူး ”

“ ချင်းလေး… သွားကြစို့… သူတို့အတွက်တော့ ငါတို့က အနှောင့်အယှက်တွေ ဖြစ်နေလိမ့်မယ် ”

ခေါင်းဆောင်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ အပြာရောင်ရေခဲခေါင်းတလားကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကောင်းကင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လျှောက်ပြီးနောက် သူက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရွှီချင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီချင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီးနောက် သူ၏ အသိစိတ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားကြပြီး ယင်ယန်ပန်းပွင့်ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဝူကျန်းဝူသည် ထိုနေရာမှာ ရှိသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ယင်ယန်ပန်းပွင့်ဂိုဏ်း၏ (၅၀)ရာခိုင်နှုန်းအောက်သည်သာ အကောင်းတိုင်း ကျန်ရှိနေတော့သည်။ တောင်ထွတ်သည် ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး ဝိညာဉ်ရေကန်သည် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ညစ်ထေးသွားသည်။ ဂိုဏ်းတပည့်ထက်ဝက်ကျော်သည် နိုးထလာပြီးနောက် ဂိုဏ်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဤနေရာမှာ မွေးဖွားခဲ့ကြသော ကျင့်ကြံသူများသည်သာ အက်ကွဲနေသော ကျောက်တုံးများပေါ်၌ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့၏ အသိစိတ်သည် ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

ဝူကျန်းဝူ၏ ပုံရိပ်သည်တော့ တောင်ခြေတစ်ခုမှာ မိန်းမောတွေဝေစွာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ အရှေ့မှ ယွင်ရှသည် အဝေးသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားနေသည်။

ညနေဆည်းဆာချိန်သည် ကန့်လန့်ကာချလိုက်သော ခံစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ဖိနှိပ်သော အာရုံခံစားမှုကို ပေးစွမ်းသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ခံစားချက်အရှုပ်အထွေးသည် ယွင်ရှထက် မလျော့ပေ။

ဝူကျန်းဝူသည် ယွင်ရှ၏ ပုံရိပ်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသည်။ သူ့အတွက် ပြောစရာစကားရှာရန် အတော်လေး ခက်ခဲနေသည်။

သူက ဤနေရာမှ အပြောင်းအလဲများကို သတိပြုမိသွားသောအခါ ယင်ယန်ပန်းပွင့်ဂိုဏ်းဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက ပြိုကျပျက်စီးနေသော တောင်များနှင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အခြေအနေကို အရင်ဦးစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ အပျက်အစီးပုံများကြားထဲမှ ယွင်ရှကိုလည်း သူမြင်သွားသည်။

သူက ကဗျာရွတ်ဆိုလိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်ပေ။ သူက တစ်ချက်လေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ချေ။

ယင်းက ဝူကျန်းဝူ၏ နှလုံးသားကို ခါးသီးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်နေရင်း ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ကျယ်လောင်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

“ ကောင်းကင်က မှောင်မည်းနေတယ်… လေတွေက တိမ်တိုက်တွေကို ဖယ်ရှားနေတယ်… နေ့အချိန်မှာ မိုးရွာပေမယ့် ငါ့ဆီမှာတော့ ထီးရှိတယ် ”

ဝူကျန်းဝူ၏ အသံသည် လောကထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ယွင်ရှ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ယွင်ရှ၏ ခြေလှမ်းက မရပ်တန့်သွားသလို သူက အနောက်သို့ပင် ခေါင်းမလှည့်ပေ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက မည်သည့်သဲလွန်စမှမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဝူကျန်းဝူသည် တွေဝေသွားသည်။ သူက အနောက်သို့ ဒယိမ်းဒယိုင် ဆုတ်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ ဖင်ထိုင်ချလိုက်သည်။

ရွှီချင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်သည် တိတ်တဆိတ် လျှောက်လာကြသည်။ ဝူကျန်းဝူ၏ မှိုင်တွေညိုးငယ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်နေရင်း ရွှီချင်းသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဝိုင်တစ်အိုးကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ယခုအချိန်မှာ ဝူကျန်းဝူက သေရည်သောက်ချင်နေသည်ဟု သူခံစားမိသည်။

ဝူကျန်းဝူသည် တုန်ယင်နေသော လက်ဖြင့် ဝိုင်အိုးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူက အကြီးကြီးတစ်ကျိုက် မော့ချပြီးသောအခါ မျက်လုံးနီရဲလာပြီး ပြောသည်။

“ သူက ငါပြောတာကို တစ်လုံးမှ နားမလည်ဘူး… အားလုံးက အတုအယောင်တွေချည်းပဲ ”

ခေါင်းဆောင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက မည်သည့်စကားမှ မပြောဘဲ ဝူကျန်းဝူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ခဏအကြာမှာ ဝူကျန်းဝူ၏ စိတ်ခံစားမှုသည် အနည်းငယ် ပြန်သက်သာလာသည်။ ထို့နောက် သူတို့အုပ်စုသည် ယင်ယန်ပန်းပွင့်ဂိုဏ်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သို့သော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝူကျန်းဝူသည် နှုတ်ဆိတ်နေသည်။

လမ်းတွင် ခေါင်းဆောင်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော နင်ယန်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။ သူက နင်ယန်ကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

နင်ယန်သည် ကြောက်လန့်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။

အစောနက သူမြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းသည် သူ့အား အပြင်းအထန် ကြောက်လန့်သွားစေသည်။ သို့ဖြစ်၍ ရွှီချင်းနှင့် တခြားလူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထို့နောက် သူက ဝူကျန်းဝူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရန်တွေ့တော့မည့်အချိန် ဝူကျန်းဝူ၏ အမူအရာက တစ်စုံတစ်ခု မူမမှန်ကြောင်း ရှာတွေ့သွားသည်။

နင်ယန်သည် အံ့ဩသွားသည်။ သူက တစ်စုံတစ်ခု မေးမြန်းချင်သော်လည်း ယင်းက အချိန်ကောင်းမဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ သို့ဖြစ်၍ သူက ထိုစူးစမ်းလိုစိတ်ကို သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့အုပ်စုသည် အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်နွားတောင်တန်းဒေသထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ခေါင်းဆောင်က အတုယောင်နေလုံးကို ထုတ်လိုက်သည့်အခါ လူတိုင်း၏ ပုံရိပ်သည် တဖျပ်ဖျပ်လင်းလက်သွားကြပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ မကြာမီ နေလုံးသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းထဲသို့ ပျံသန်းသွားသည်။