လူသား… သားရဲ… နတ်ဘုရားးကို ပြောသည်။

“ ငါက နတ်ဘုရားမဟုတ်ဘူး… ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားအရင်းအမြစ်မရှိဘူး ”

“ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာလည်း အခွင့်အာဏာရှိတယ်… ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ခြားနားတယ်… အဲ့ဒါက နတ်ဘုရားမီးတောက်ထွန်းညှိခြင်းကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာမဟုတ်ဘူး… အဲ့ဒါက ဝမ်ကူးကောင်းကင်ဘုံတာအိုရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာ ”

“ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ကိုယ်ထဲက နတ်ဘုရားအရင်းအမြစ်ကို ဘယ်လိုထိန်းချုပ်ရမလဲဆိုတာ ငါမသင်ပေးနိုင်ဘူး… ငါမင်းကို လမ်းပဲ ညွှန်ပေးနိုင်တယ်… အဲ့ဒါက ဆာလောင်ခြင်းပဲ ”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ ဆာလောင်ခြင်းလား ”

ရွှီချင်းသည် နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ တစ်ခဏကြာပြီးနောက် သူက ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ခေါင်းဆောင်သည် နတ်ဘုရား၏ အသွေးအသားကို မြင်လိုက်သည့်အခါတိုင်း အလွန်အမင်း ဆာလောင်လာသည်။

ခေါင်းဆောင်သည် မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်သည်။ သူက မည်သည့်စကားမှ မပြောပေ။

ရွှီချင်းသည် နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး နက်နဲစွာ တွေးတောလိုက်သည်။

“ ရွှီချင်း… ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ဘူး ”

ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အကြည့်ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ စတင်ပျံ့နှံ့လာနေသော သွေးနီရောင်ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လျှောက်သွားသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ပုံရိပ်သည် လောကထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရွှီချင်းသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခေါင်းဆောင်သည် သူတို့၏ ထွက်ခွာသွားမှုကို မအံ့ဩပေ။ သူက ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ကာ လှန်လှောရှာဖွေလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက သံသေတ္တာတစ်လုံးကို ရှာတွေ့သွားသည်။

‘ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက အရမ်းစိတ်လောတာပဲ… ’

ခေါင်းဆောင်သည် စိတ်ထဲမှာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက လျှာကိုက်လိုက်ပြီး သွေးတစ်လုပ်ကို လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ထွေးချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ကို သံသေတ္တာပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။

“ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိရင် ဒီဟာကို အသုံးပြုရတော့မယ်… သေချာစဉ်းစားကြည့်ရင် အဖိုးကြီးက ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ အစောကြီးကတည်းက ကြိုခန့်မှန်းထားတာပဲ… ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်ကနေ ငါတို့မထွက်သွားခင် သူက ငါ့ကို ဒီပစ္စည်းလာပေးသွားတယ် ”

“ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဒီဟာက စတုတ္ထတပည့်အတွက် ကျောက်ဆူးကြိုးလို့ သူပြောသွားခဲ့တယ်… ”

“ ဒီဟာကို ငါ့သွေးနဲ့ပဲ ဖွင့်နိုင်တယ်… ပြီးသွားရင် ချင်းလေး အသိစိတ်လွတ်သွားတဲ့အခါ သူ့ကို ငါပေးရမယ် ”

ခေါင်းဆောင်သည် သံသေတ္တာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ယင်းကို ကြိုဖွင့်ချင်သည်။ သို့သော်လည်း သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းက မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း သူသိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက သူ၏ စူးစမ်းချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ အစိမ်းရောင်သဲကန္တာရ၏ အနက်ပိုင်းထဲဝယ် အဆုံးမရှိသော သဲပြင်ပေါ်မှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် ရွှီချင်း၏ ပုံရိပ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ရွှီချင်းသည် သဲပြင်ပေါ် ခြေချလိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံလိုက်သည်။

အဝေးမှ သဲသောင်ပို့များသည် လှုပ်ရှားမှုကင်းမဲ့စွာ ရှိနေကြသည်။ လေမတိုက်ခတ်သောကြောင့် သဲကန္တာရတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ သဲမြေသည် အစိမ်းရောင်မဟုတ်တော့ပေ။ မီးခိုးဖြူရောင်ဖြစ်သည်။ ယင်းက သေခြင်းအငွေ့အသက်ကို ပေးသည်။

ရွှီချင်းသည် ယခင်က ဤနေရာကို ရောက်ဖူးသည်။ သို့ဖြစ်၍ ဤကုန်းမြေသည် ဘဝကံကြမ္မာဆိုးတောင်တန်းနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာကြောင်း သူသိသည်။

“ ဒီနေရာက မဆိုးဘူး ”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။ သူက ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ ငါမင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထပ်မေးမယ်… မင်း တကယ်သေချာလား ”

ရွှီချင်းသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အနီရောင်ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ခရမ်းလစွမ်းအားသည် အထိန်းအကွပ်မဲ့လာကြောင်း သူအာရုံခံမိသည်။ ဤသည်မှာ ၎င်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာပြီး ကောင်းကင်ဆီသို့ ပြန်သွားချင်နေသည့်အလားပင်။

ရွှီချင်းသည် ခရမ်းလစွမ်းအားကို လက်မလျော့ချင်ပေ။ သို့ဖြစ်၍ သူ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိကြောင်း သူသိထားသည်။ သို့ဖြစ်၍ သူက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ ကောင်းတယ် ”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အကြည့်သည် လေးနက်နေသည်။ သူက ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရွှီချင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

မည်သည့်အရှိန်အဝါမှ ပျံ့လွင့်မလာပေ။ မည်သည့်ကျင့်ကြံခြင်းအားလှိုင်းအတတ်အကျမှ မထုတ်လွှတ်လာပေ။ ယင်းက ရိုးစင်းသော ဖမ်းဆုပ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ရွှီချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြင်းအထန် တုန်ယင်သွားစေသည်။

သူ၏ အသက်မီးတောက်က ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သူအာရုံခံမိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အသက်စွမ်းအင်သည် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ရှိသကဲ့သို့ သီးခြားတည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ယင်းက မြူခိုးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မြန်ဆန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထိုအဖြူရောင်မြူခိုးသည် ရွှီချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒွရခုနစ်ပေါက်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော မွေးညင်းပေါက်များမှတဆင့် စိမ့်ထွက်လာသည်။ ယင်းက အပြင်သို့ တိုက်ရိုက် စိမ့်ထွက်လာပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ညာလက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။

ထိုသို့လုပ်ဆောင်နေစဉ် ရွှီချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိန်ချုံးလာသည်။ သူ၏ ဆံပင်သည် ခြောက်သွေ့ပျက်စီးလာသည်။ အားအင်ချည့်နဲ့သော လှိုင်းများသည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ပျံ့နှံ့ထွက်လာနေပြီး ပိုပိုပြီး အားကောင်းလာနေသည်။

တစ်ခဏကြာပြီးနောက် အဖြူရောင်မြူခိုးအားလုံးက အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ညာလက်ထဲမှာ စုဝေးသွားသည့်အခါ သူက လက်ကို ပြန်အောက်ချလိုက်သည်။

ရွှီချင်းသည် ဒယိမ်းဒယိုင် အနောက်ဆုတ်သွားပြီး အမောတကော အသက်ရှူလိုက်ရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်မဟုတ်တော့ပေ။ သူက သေခါနီး အဖိုးအိုတစ်ယောက်နှင့် ပိုပြီးတူညီနေသည်။

သူ၏ ဆံပင်ထက်ဝက်ကျော်သည် မြေပြင်ပေါ် ကျွတ်ကျသွားသည်။ ကျန်ဆံပင်သည် အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဝါးခြမ်းပြားအလား ပိန်ပါးလာသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံသည်လည်း ပရမ်းပတာဖြစ်လာသည်။ အမှန်မှာ သူ၏ သွားများသည်ပင် ယိုင်နဲ့လာသည်။

သူ၏ မျက်လုံးသည် မှိန်ဖျော့လာသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အသက်ဓာတ်(၉၀)ရာခိုင်နှုန်းခန့်က ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘာမှမရှိသည့် ခံစားမှုက ရွှီချင်း၏ အသိစိတ်ထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယင်းက အေးစက်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့အား ဆာလောင်လာစေသည်။

သို့သော်လည်း ယင်းက မလုံလောက်သေးကြောင်း ရွှီချင်း ခံစားမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ကြည့်လိုက်ပြီး အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောသည်။

“ စီနီယာ… မင်းက ကိုယ့်ကျိုးအတွက် အခုလိုလုပ်ဆောင်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်… မင်းက ငါ့ရဲ့ ခရမ်းလစွမ်းအားကို ပိုပြီးအားကောင်းလာစေချင်တယ်… မင်းက ငါ့ရဲ့ ခရမ်းလစွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး တခြားညီအကိုမောင်နှမတွေကို ကယ်တင်ချင်တာကိုလည်း ငါခန့်မှန်းမိပါတယ် ”

ဤသည်ကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကြားသောအခါ သူက မည်သည့်အရာကိုမှ ဖုံးကွယ်မထားပေ။ သူက နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ပြောသည်။

“ ရွှီချင်း… ငါ့မှာ တကယ်ပဲ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတယ်… မင်းရဲ့ ခရမ်းလစွမ်းအားက ဒီထက်ပိုပြီး သန်မာလာဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်… အဲ့ဒါကို မင်း တကယ်ထိန်းချုပ်လာနိုင်တဲ့အထိ… ”

“ ဒီလိုဆိုမှတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်လုပ်ပါ… ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခရမ်းလစွမ်းအားကို ငါတကယ်လိုချင်ပါတယ်… ပြီးတော့ အစစ်အမှန်လောကကို ပိုပြီးတော့တောင် မြင်ချင်ပါသေးတယ် ”

ရွှီချင်းသည် အားအင်ချည့်နဲ့စွာ ပြောပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက ဘယ်လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချိပ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကာ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်၏ ချိပ်တံဆိပ်သည် ရွှီချင်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ မင်းရဲ့အသက်ဓာတ်ကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲ ထည့်သွင်းမယ် ”

“ မင်းရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခမ်းခြောက်စေမယ် ”

“ မင်းရဲ့ ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းကို ဖယ်ရှားပစ်မယ်… ဒါဆို မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကုသနိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး ”

“ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ အသက်ရှင်နိုင်မယ့် ဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံးကို ငါဖယ်ရှားပစ်မယ်… ဒါဆို မင်းက ရွေ့လျားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်သလို ခုခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး… သေခြင်းတရားကိုပဲ မင်းထိုင်စောင့်နေရလိမ့်မယ် ”

ရွှီချင်း၏ စိတ်သည် လှုပ်ခါသွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူ၏ အသိစိတ်သည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်သွားသည်။ သူက မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူက သဲကန္တာရပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် နူးညံ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရွှီချင်းကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အနောက်လှည့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ တစ်လှမ်းချင်း တစ်လှမ်းချင်း သူက ထွက်သွားသည်။

ဤတိတ်ဆိတ်နေသော သဲကန္တာရထဲမှာ လဲလျောင်းနေသော အထီးကျန်ပုံရိပ်တစ်ခုသာလျှင် ကျန်ရှိနေခဲ့တော့သည်။

ရွှီချင်းသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို သဘောကျသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းက သူ့ကို ကောင်းမွန်စွာ တွေးတောနိုင်စေသည်။ သူက တွေးတောရသည်ကို နှစ်သက်သည်။

သို့သော်လည်း ယခု တိတ်ဆိတ်နေသော ဤလောကထဲ၌ သူ့မှာ တွေးတောရန်ပင် ခွန်အားမရှိပေ။ သူက အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး လက်ချောင်းများကိုပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

ထို့ပြင် သူအမုန်တီးဆုံးအရာဖြစ်သော အေးစက်မှုကိုလည်း ခံစားနေမိသည်။

“ အတော်… အတော်ကြာခဲ့ပြီ… ”

ရွှီချင်းသည် နုံးချည့်နေသော သူ၏ စိတ်ထဲမှာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုအေးစက်မှုကို ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက သူတွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရသည်မှာ အတော်ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အေးစက်မှုသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ပင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာနေသည်။ အတွင်းအပြင်မှ အေးစက်မှုကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းချုပ်မရအောင် ခိုက်ခိုက်တုန်လာသည်။

သူ၏ အသိစိတ်သည် စတင်ဝေဝါးလာနေသည်။

အသိစိတ်က ဝေဝါးလာနေစဉ် ပုံရိပ်များစွာကို သူမြင်သွားသည်။ ထိုပုံရိပ်များထဲမှ တစ်ခုသည် မရေမတွက်နိုင်သော အလောင်းများကြားထဲမှ တွားသွားထွက်လာနေသော ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်နေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်လေးသည် အသက်ရှင်ရန် ကျားကုတ်ကျားခဲ အရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားနေသည်။

“ တကယ်တော့ ဒီခံစားချက်ကို ငါငယ်ငယ်တုန်းက ခံစားခဲ့ဖူးတယ်… ပြီးတော့ တစ်ကြိမ်မကဘူး ”

ရွှီချင်းသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

မရေမတွက်နိုင်အောင် သူဆာလောင်ဖူးသည်။ သေလုနီးပါးဖြစ်သည်အထိ သူဆာလောင်ဖူးသည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းကို အကြိမ်ပေါင်းမြောက်များစွာ သူခံစားဖူးသည်။

အတိတ်တွင် သူသည် အသက်ရှင်ရန်အတွက် မြင်မြင်သမျှ အရာအားလုံးကို စားပစ်ခဲ့သည်။ သစ်ခေါက်များသည် သူ့အတွက် အရသာရှိသော စားစရာများဖြစ်သည်။ သူက လွန်စွာမှ ဗိုက်ဆာလာသည့်အခါ မြေကြီးကိုပင် ဆာလောင်မှု ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် စားပစ်ခဲ့ဖူးသည်။

“ ဒီတော့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက မှားယွင်းသွားတာပဲ… သူက ငါ့ကို ခွန်အားနည်းနည်းလောက် ချန်ထားပေးခဲ့သင့်တယ်… ဒါမှ ဆာလောင်မှုကို ပိုပြီးနက်နက်နဲနဲ ငါနားလည်နိုင်မှာ ”

ရွှီချင်းသည် အားတင်းပြုံးလိုက်သည်။ သူက ခြောက်သွေ့နေသော လက်ကို တုန်တုန်ယင်ယင် မြှောက်လိုက်သည်။ သူက လက်ကို ပါးစပ်ဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလိုက်သည်။

ရူးသွပ်မှုက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လျှိုးလာလေရာ အနီရောင်သွေးကြောများပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ခွန်အားအလုံးစုံကို စုစည်းလိုက်ပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်ကာ သူ၏ လက်ကို ကိုက်လိုက်သည်။

သွေးသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။ သွေးက ‌အောက်သို့ စီးကျမလာခင် သူက အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သွေးစက်တိုင်းကို မျိုချလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ သူက ကိုက်ထားသော အသားအပိုင်းအစကို ဝါးစားလိုက်သည်။

ရွှီချင်းသည် အသားတုံးကို အများကြီး ဝါးနေရန် မလိုအပ်ပေ။ သူ၏ လည်ချောင်းက လှုပ်ရှားသွားပြီး အသားတုံးကို အကြင်နာမဲ့စွာ ဝါးမျိုလိုက်သည်။

အသားနှင့် သွေးက လည်ချောင်းမှတဆင့် အစာအိမ်ဆီသို့ လျောဆင်းသွားသည်။ အစာအိမ်သည် အဆုံးမဲ့စွာ ဖျစ်ညှစ်လာပြီး အစာချေအက်ဆစ်အရည်ကို ထုတ်လွှတ်လာသည်။ ယင်းက မိုးခေါင်ရေရှားဒေသတွင် ရုတ်တရက် မိုးရွာချလိုက်သည့်အလား ဒလဟော ပေါ်လျှိုးလာသည်။

ရွှီချင်းသည် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်သည် သွေးဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အစာအိမ်ထဲမှ ရုန်းကန်မှုကို ခံစားမိသည်။ ထိုရင်းနှီးသော ခံစားမှုက သူ့အား ပြုံးမိစေသည်။

“ ဒီလိုမှပေါ့… ဆာလောင်မှုကို ခံစားဖို့ဆိုရင် ခွန်အားနည်းနည်းတော့ ရှိဦးမှပေါ့ ”

သို့သော်လည်း ထိုအပြုံးသည် ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ရွှီချင်းက ပြုံးလိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း သူ၏ မျက်လုံးသည် ပိုပြီးနီရဲလာပြီး အသက်ရှူသံသည် မြန်ဆန်လာသည်။ သူ့မှာ ခွန်အားနည်းနည်း ပြန်ရရှိလာသည့်အခါ အေးစက်မှုနှင့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်သော ခံစားမှုသည် ပိုပြီးအားကောင်းလာသည်။

ရွှီချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ သွေးရောင်သည် ပိုပြီးထင်သာလာသည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုက သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေသည့်အလား ခံစားနေမိသည်။ ဟင်းလင်းပြင်မှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော စုပ်ယူအားသည် သူ့အရှေ့မှ လောကကို ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားစေသည်။

သို့သော်လည်း ရွှီချင်းသည် ထိုဖြစ်စဉ်ကို ကြိမ်ဖန်များစွာ တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသည်။

သူက ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“ ခွေးမသား မျက်နှာပျက်ကြီး ”

သူငယ်ငယ်က အကြိမ်တိုင်း ထိုသို့ဆာလောင်လာသည့်အခါ ကျိန်ဆဲလေ့ရှိသည်။ ယခုလည်း ထိုအတိုင်းပင်။

သူက ကျိန်ဆဲလိုက်သည့်အခါ ရွှီချင်း၏ အတွေးများသည် အနည်းငယ် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာသည်။ သူက နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ရူးသွပ်မှုကို ချုပ်တည်းနိုင်သွားသည်။

“ ဒီဆာလောင်မှုက ချုပ်တည်းလို့ရတယ်… အဲ့ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး ”

“ အဲ့ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဆာလောင်မှုပဲ… အိမ်ရှေ့စံမင်းသားပြောသွားတဲ့ နတ်ဘုရားရဲ့ ဆာလောင်မှုမဟုတ်ဘူး ”

“ ဆာလောင်မှုအတွက် တခြားဟာတွေကို ငါတွေ့ကြုံခံစားဖူးရမယ် ”

ရွှီချင်းသည် အနီရောင်လဗိမာန်မှ ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်အား သူဝါးမျိုခဲ့စဉ်ကအချိန်ကို ပြန်တွေးတောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ကြီးမားသော လှုံ့ဆော်မှုသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ပေါ်လျှိုးလာသည်။ ဤသည်မှာ သူက ဆေးဆွဲသွားသည့်အလား ထပ်ပြီးဝါးမျိုချင်နေသည်။ ထိုခံစားချက်ကို ယခုထိ သူမှတ်မိနေဆဲပင်။

“ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါ့ကိုယ်ငါ ထိန်းချုပ်ထားပေမဲ့လည်း တကယ်လို့ ငါသာ ဆက်ပြီးဝါးမျိုမယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုယ်ငါ ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး… ”

“ စီနီယာအကိုကြီးလည်း ဆာလောင်တယ်… ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အင်ပါယာလည်း ဆာလောင်တယ် ”

“ နီလာနတ်သမီးရဲ့ ကိုယ်ပွားဖြစ်တဲ့ ကျန်းစီယွမ်လည်း ဆာလောင်တယ်… အင်မော်တယ်တားမြစ်နယ်မြေနတ်ဘုရားလည်း ဆာလောင်တယ် ”

“ သူတို့ရဲ့ ဆာလောင်မှုက တူညီပေမဲ့ ငါ့ဆာလောင်မှုကတော့ ခြားနားတယ် ”

ရွှီချင်းသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ ဒါဆို ငါ့ကိုယ်ငါ မထိန်းချုပ်ထားရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ ”

ရွှီချင်းသည် နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက သူ့ကိုယ်သူ ဆက်ပြီးမချုပ်တီးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူက အလိုအလျောက် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံသည် မြန်ဆန်လာသည်။ ဆာလောင်သော ခံစားမှုသည် သူ၏ အသိစိတ်ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး အရာအားလုံးကို အစားထိုးသွားသည်။

သူက ရုတ်တရက် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး လက်ကို ထပ်မံကိုက်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ထိုလက်က သူ့ကိုယ်ပိုင်အသွေးအသားမဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

သူက တစ်ကိုက်ပြီးတစ်ကိုက် ဝါးစားသည်။ သူက တဖြည်းဖြည်း ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ကို ဆုံးရှုံးလာသည်။ သူ၏ ဗီဇသည်လည်း ဆာလောင်သော စိတ်ခံစားမှုအောက်မှာ နစ်မြုပ်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ရွှီချင်းက သားရဲတစ်ကောင်သဖွယ် ဖြစ်လာသည်။

အမှန်မှာ သွေးစက်တချို့က သဲပေါ် ကျသွားလျှင်ပင် သူက အလိုအလျောက် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သွေးစွန်းနေသော သဲများကို လောဘတကြီး ဝါးစားပစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဆာလောင်သော ခံစားမှုက နည်းနည်းလေးမှ မလျော့ကျသွားပေ။

“ ဗိုက်ဆာတယ်… ဗိုက်ဆာတယ်… ”

ရွှီချင်းသည် တုန်ယင်လာသည်။ သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် အရှေ့သို့ တွားသွားသည်။ သူက ပိုပြီးများပြားစွာ ထပ်စားချင်သည်။

သို့သော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သည် သဲကန္တာရဖြစ်ပြီး သူ၏ မြင်ကွင်းထဲမှာ သားရဲတစ်ကောင်မှ မရှိပေ။ သူက ပေအနည်းငယ်အကွာဆီသို့ တွားသွားပြီးနောက် ထိုနေရာမှာ လဲလျောင်းလိုက်သည်။ အမှောင်ထုနှင့် ရူးသွပ်မှုသည် သူ့ကို ဝါးမျိုသွားသည်။

အားအင်ကုန်ခမ်းခြင်းနှင့် သေခြင်းအငွေ့အသက်သည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ရွှီချင်း၏ အသိစိတ်က တဒင်္ဂမျှ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာသည်။

“ အဲ့ဒါက လူသားသဘာဝနဲ့ နတ်ဘုရားသဘာဝရဲ့ ထပ်ဆင့်လွှမ်းခြုံမှုဖြစ်တယ်လို့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ပြောသွားခဲ့တယ်… ”

“ အခု ငါက သားရဲဖြစ်နေတယ် ”

“ ငါက သတိရှိနေသေးတယ်ဆိုတော့ ဒီဟာက လူသားသဘာဝနဲ့ သားရဲသဘာဝရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုပဲ… ဆိုလိုတာက ငါ့နည်းလမ်းက မှားယွင်းနေတယ် ”

“ ဒါဆို လူသားသဘာဝဆိုတာ ဘာလဲ… နတ်ဘုရားသဘာဝဆိုတာ ဘာလဲ ”

ရွှီချင်းသည် တိုးညင်းစွာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

အချိန်သည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သုံးရက်ကုန်လွန်သွားသည်။

ရွှီချင်းက သဲကန္တာရထဲမှာ ဆာလောင်မှုကို တွေ့ကြုံခံစားနေစဉ် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှာ အနီရောင်လ၏ အလင်းရောင်ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် လဝတ်ပြုဒေသကြီးထဲမှ မျိုးနွယ်စုအားလုံးနှင့် သက်ရှိအားလုံးသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားမိသွားကြသည်။

ထို့အတူ ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုသည် နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လဝတ်ပြုဒေသကြီးတစ်ခုလုံးသည် ဖရိုဖရဲအခြေအနေသို့ သက်ဆင်းသွားပြီး နေရာတိုင်းမှာ အပျက်အစီးများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့၏ နောက်ဆုံးကံကြမ္မာက သေဆုံးခြင်းဖြစ်မှတော့ ဤဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ မည်သည့်အရာကိုမဆို သူတို့လုပ်ဆောင်ကြလိမ့်မည်။

မီးရှို့ခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ အနိုင်ကျင့်ခြင်း၊ မုဒိန်းကျင့်ခြင်းနှင့် လုယက်ခြင်း အစရှိသော ရာဇဝတ်မှုအားလုံးသည် ဤဒေသကြီး၏ နေရာတိုင်းမှာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဘဝ၏ ဆိုးသွမ်းသော ဘက်ခြမ်းသည် ဤအခိုက်အတန့်မှာ အတားအဆီးကင်းမဲ့စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မည်သည့်အရာမှ သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ ယခင်က တားမြစ်ချက်အားလုံးသည် ပြာဖြစ်သွားသည်။

အော်ဟစ်ညည်းတွားသံနှင့် နာကျင်မှုသည် မုန်တိုင်းအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရာအားလုံးကို တိုက်ခတ်သွားသည်။

လူသားသဘာဝသည် ပြိုလဲပျက်စီးသွားသည်။

ဘဝ၏ ကောင်းမွန်သော ဘက်ခြမ်းသည် မှေးမှိန်လာသည်။

သားရဲသဘာဝက ပျံ့နှံ့လာသည်။

ရူးသွပ်မှုသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ယင်းက ကျင့်ကြံသူများအတွက်လည်း အတူတူပင်။