တံခါးဖြတ်ကူးသူမျိုးနွယ်၏ ဇစ်မြစ်

မင်းသမီးမင်မိန်က လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း အတိတ်ကာလမှ အသံများသည် လက်ရှိပစ္စုပ္ပန်မှာ ပျံ့လွင့်လာကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သူ၏ အခွင့်အာဏာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

မင်းသမီးမင်မိန်နှင့်မတူသည်မှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အခွင့်အာဏာသည် အသိအမြင်ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ အခွင့်အာဏာသည် သက်ရှိအားလုံး၏ အသိအမြင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ရုံသာမက နိယာမများနှင့် ဥပဒေသများ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကိုလည်း ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ ထိုမျှတင်မကသေးပေ။ သူက ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားမှ အရာအားလုံး၏ အတွေးများကိုပင် ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

ယခု သူက သက်ရှိအားလုံး၏ အသိအမြင်ကို ပြောင်းလဲပစ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားမှ ဥပဒေသများကို လွှမ်းမိုးပစ်ကာ အရာအားလုံးကို လှည့်စားပစ်လိမ့်မည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူ၏ အခွင့်အာဏာက ကောင်းကင်ဘုံတာအိုကိုပင် မျက်ကန်းဖြစ်သွားစေပြီး နတ်ဘုရားများကိုပင် အမြင်အာရုံ ယာယီဆုံးရှုံးသွားစေလိမ့်မည်။

ယခု ဤဧရိယာတစ်ဝိုက်မှာ ဖြစ်ပျက်နေသည့်ကိစ္စများကို မည်သူမှ အာရုံမခံနိုင်တော့ပေ။

ထိုထဲမှာ အနီရောင်လဗိမာန်လည်း ပါဝင်ပေသည်။

ထိုအခွင့်အာဏာသည် အလွန်အစွမ်းထက်သည်။ သို့သော်လည်း အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အခွင့်အာဏာကို ဤမျှအတိုင်းအတာအထိ ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်သည့်တိုင် ယင်းကို အသက်ဆယ်ခါရှူချိန်မျှသာ ထိန်းထားနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ တခြားလူများသာဆိုလျှင် အသက်ဆယ်ခါရှူချိန်သည် မလုံလောက်ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုထဲမှာ မင်းသမီးမင်မိန်မပါဝင်ပေ။

အချိန်မြစ်သည် သူ၏ လက်ချောင်းကြားထဲမှာ စီးဆင်းနေပြီး ရွာထဲမှ အရာအားလုံးသည် ဝေဝါးလာသည်။

ရွာထဲတွင် ကလေးငယ်များအပြင် လူရွယ်များနှင့် လူကြီးများပါရှိနေကြောင်း မြင်နိုင်ပေသည်။

အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင် ရွာထဲမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း မြင်ရလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်က အဆုံးမရှိသည့်အလား အစဉ်အမြဲ ပြသနေဟန် ရသည်။

ကလေးကဗျာတေး၏ ရွတ်ဆိုသံများသည်လည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ယင်းတို့က အစဉ်အမြဲ ဆက်လက် ဖြစ်ပျက်နေသည်။ အသက်ဆယ်ခါရှူချိန်က ကုန်ဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း အမှန်မှာ ထိုအရာအားလုံးက အသက်သုံးခါရှူချိန်အတွင်း ပြီးမြောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အချက်အလက်အားလုံးကို ထိုအသက်သုံးခါရှူချိန်အတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထည့်လိုက်သည့်အလားပင်။

ထိုနည်းလမ်းသည် အလွန်ပြင်းထန်သော ယိုယွင်းပျက်စီးခြင်းအားလှိုင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အကယ်၍ ရွှီချင်း၏ နေရာမှာ တခြားလူတစ်ယောက်သာ ရပ်နေမည်ဆိုလျှင် သူ့မှာ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် သို့မဟုတ် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမရှိလျှင် ထိုသူ၏ ဝိညာဉ်သည် ဤအခိုက်အတန့်မှာ ယိုယွင်းပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ မင်းသမီးမင်မိန်ဖြစ်သည်။ သူက နဝမမောင်တော် မမွေးဖွားလာခင် ရှေးဟောင်းအုပ်ချုပ်သူ၏ ကလေးများအနက် ပင်ကိုယ်ပါရမီ အမြင့်မားဆုံးလူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူက ရှေးဘုရင်ရွှမ်ယုံ၏ ချီးမွမ်းခြင်းပင် ခံခဲ့ရဖူးသည်။

ဤသည်ကို ရွှီချင်းမြင်သောအခါ သူ၏ အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ အချိန်… ”

ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်သည် ရွှီချင်း၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက မင်းသမီးမင်မိန်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခိုက် ရွာထဲရှိ သက်ရှိအားလုံးထံမှ ဝိညာဉ်လှုပ်ခတ်စေနိုင်သော ရေရွတ်သံများသည် ပေါက်ကွဲသံများသို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူတို့၏ ကလေးကဗျာတေးက ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသောအခါ အိမ်မက်ဆန်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဤလောကထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုပုံရိပ်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ဟန် တူသည်။ သူက သက်ရှိအားလုံးကို ကျောပေးထားပြီး ခေါင်းငုံ့ထားလေရာ တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေဟန် ရသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော လှီးဖြတ်ရာများနှင့် အကိုက်ခံထားရသော အရာများ ရှိသည်။ သူ၏ အသွေးအသားများသည် ပုံဆိုးပန်းဆိုး ခြောက်ကပ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချုပ်နှောင်ထားသော အနီရောင်သံကြိုးများလည်း ရှိသည်။

သူ၏ ပုံရိပ်က ဝေဝါးနေသလို သံကြိုးများသည်လည်း ဝေဝါးနေသည်။ သူတို့က ဤလောကကြီးထဲမှာ မတည်ရှိပေ။ ယင်းအစား ကလေးကဗျာတေးထဲမှာသာ တည်ရှိသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက ထွက်ပေါ်လာနေသော်လည်း သူ၏ ပုံရိပ်သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး စတင်ပျောက်ကွယ်လာနေသည်။ ဤသည်မှာ သူက အချိန်အကြာကြီး မတည်ရှိနိုင်သည့်အလားပင်။

“ ရွှီချင်း ”

မင်းသမီးမင်မိန်၏ အသံသည် ရွှီချင်း၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ရွှီချင်းသည် လုံးဝတုံ့ဆိုင်းမနေပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ခရမ်းလစွမ်းအားသည် ဤအခိုက်အတန့်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထို့အတူ အနီရောင်လစွမ်းအားသည်လည်း ပေါ်လျှိုးလာသည်။

သွေးနီရောင်အလင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ပျံ့လွင့်ထွက်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစက်များသည် လေထဲသို့ မြန်ဆန်စွာ မြှောက်တတ်သွားကြသည်။ မင်းသမီးမင်မိန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေရာ ထိုသွေးစက်များသည် ကလေးကဗျာတေးဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ သွေးစက်များသည် ဝေဝေဝါးဝါး ပုံရိပ်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အရာအားလုံးကို အနီရောင်စွန်းထင်သွားစေသည်။ ယင်းက ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ငိုကြွေးနေသော ပုံရိပ်ကို ဒြပ်ထည်ဖြစ်တည်လာစေပြီး အစစ်အမှန်လောကဆီသို့ ခေါ်ဆောင်နေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ပုံရိပ်ယောင်နှင့် အစစ်အမှန်က ထပ်ဆင့်လွှမ်းခြုံသွားဟန် ရသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်နှစ်ခု၏ ထပ်ဆင့်လွှမ်းခြုံမှုက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အားလှိုင်းအတတ်အကျများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ပုံရိပ်တစ်ခုလုံးက တုန်ယင်လာသည့်အခါ အနီရောင်သံကြိုးများသည် အပြင်းအထန် လှုပ်ခါလာကြသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ အနီရောင်သံကြိုးများပေါ်မှာ အက်ကွဲရာတစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

နောက်ဆုံးမှာ မင်းသမီးမင်မိန်က အရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်လေရာ သူက အစစ်အမှန်လောကဆီမှ ပုံရိပ်ယောင်လောကထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူက ငိုကြွေးနေသော ပုံရိပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

“ ပဉ္စမညီမတော်… မငိုနဲ့တော့… အမ နင့်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ် ”

ငိုကြွေးနေသော ပုံရိပ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာပြီး သံကြိုးများသည် လုံးဝအက်ကွဲထွက်သွားသည်။

ဝိညာဉ်အားလုံးသည် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်ကြပြီး သေဆုံးသွားကြသည်။

အသက်ဆယ်ခါရှူချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှီချင်း၏ ပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အိမ်မက်ဆန်သော ပုံရိပ်ယောင်လောကသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤသည်မှာ အချိန်မြစ်က တစ်ခါမှ မထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့်အလားပင်။ ရှေးခေတ်ကာလမှ ဝိညာဉ်များသည်လည်း ထို့တူတူပင်။ အရာအားလုံးသည် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားကြသည်။ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လျှောက်လာကြသော ရွာသားများသည်တော့ ဤအခိုက်အတန့်မှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း မကြာမီ သူတို့က အမူအရာကင်းမဲ့သော ပုံစံသို့ ပြန်ရောက်သွားကြသည်။

တစ်ခုတည်းသော ခြားနားမှုမှာ ကလေးငယ်များ၏ ကလေးကဗျာတေးက ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ အဝတ်အရုပ်လေး… အဝတ်အရုပ်လေး… မျက်လုံးကြီးကြီး အနက်ရောင်ဆံပင်နဲ့ အဝတ်အရုပ်လေး… ငါနင့်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ် ”

“ အဝတ်အရုပ်လေး… အဝတ်အရုပ်လေး… ကောင်းကင်ပေါ်က မိုးခြိမ်းသံကို မကြောက်နဲ့တော့… အမြဲတမ်း ပြုံးနေပါ ဟုတ်ပြီလား… ”

…..

တံခါးဖြတ်ကူးသူမျိုးနွယ်သည် လဝတ်ပြုဒေသကြီးထဲမှာ အလွန်ထူးခြားသော မျိုးနွယ်စုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုမျိုးနွယ်မှာ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေတစ်ခု မရှိပေ။ ထိုမျိုးနွယ်ဝင်များက အရွယ်ရောက်ခြင်း မရောက်ခြင်းသည် တံခါးသင်္ချိုင်းထဲမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်တံခါးကို ရှာတွေ့ခြင်း မတွေ့ခြင်းအပေါ်မှာ မူတည်သည်။

သူတို့က ကိုယ်ပိုင်တံခါးကို ရှာတွေ့သွားသည်နှင့် လဝတ်ပြုဒေသကြီးထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနိုင်လိမ့်မည်။

ယင်းက သူတို့သွားရောက်နိုင်သော နေရာအားလုံးဆီသို့ သွားရောက်ပြီးသည်အထိ ကြာမြင့်လိမ့်ပေမည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက် ရှင်သန်ရပ်တည်မှုလမ်းကြောင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ယင်းက သူတို့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဟုတ်ပေသည်။

တံခါးဖြတ်ကူးသူမျိုးနွယ်က မည်သို့ကြောင့် ထိုသို့ဖြစ်ရကြောင်း မည်သူမှ မသိကြပေ။ တံခါးဖြတ်ကူးသူများပင် နားမလည်ကြပေ။ ယင်းက သူတို့၏ မွေးရာပါဗီဇတုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။

ထိုမျိုးနွယ်နှင့်ပတ်သက်ပြီး နောက်ထပ် ထူးခြားမှုတစ်ခု ရှိသေးသည်။ ဤသည်မှာ နီလာနတ်သမီးနှင့် အနီရောင်လ ရောက်ရှိလာသည့်အခါတိုင်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျက်စီးဆွေးမြေ့သွားကြလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ ကျောပေါ်မှ တံခါးများသည်တော့ ပျောက်ကွယ်မသွားကြပေ။

ထို့ပြင် နီလာနတ်သမီးရောက်လာခါနီးတိုင်း ထိုမျိုးနွယ်သည် တခြားမျိုးနွယ်များထက် ပိုပြီးတည်ငြိမ်သည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် မျိုးနွယ်ဝင်အားလုံးသည် ရောက်လေရာအရပ်မှ တူညီသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ပြန်ရောက်လာကြလိမ့်မည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ ကျောပေါ်မှ တံခါးများကို ထိုနေရာမှာ ချထားကြလိမ့်မည်။

ထိုနေရာကို သူတို့မျိုးနွယ်က တံခါးသင်္ချိုင်းအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။

တံခါးသင်္ချိုင်းသည် လဝတ်ပြုဒေသကြီး၏ အရှေ့ပိုင်းဒေသထဲမှ ကျယ်ပြောသော တောင်ကြားတစ်ခုထဲမှာ တည်ရှိသည်။ အပြင်လူများသည် ထိုတောင်ကြားကို အသူရာချောက်နက်အဖြစ် ရည်ညွှန်းကြသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုတောင်ကြားသည် အလွန်ရှည်လျားရုံသာမက မည်မျှနက်ရှိုင်းကြောင်း မည်သူမှ မသိရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုတောင်ကြားထဲတွင် အရွယ်အစားမျိုးစုံ၊ ပုံသဏ္ဍာန်မျိုးစုံရှိသော တံခါးများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိသည်။

ယိုယွင်းပျက်စီးခြင်း အငွေ့အသက်သည် ဤနေရာမှာ ပျံ့လွင့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာသွားသည့်တိုင် ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ကျင့်ကြံသူများသည် ဤနေရာသို့ မလာဝံ့ကြချေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတောင်ကြား၏ အတွင်းနှင့်အပြင်တွင် ထူးခြားအံ့ဖွယ်ကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤတောင်ကြားထဲတွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော လူဦးရေသည် မနည်းမနောပေ။

သို့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်မှာ ပုံရိပ်လေးခုသည် တောင်ကြား၏ ကျောက်နံရံကြီးပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

အဖွားအိုနှစ်ယောက်နှင့် အဖိုးအိုတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထမြောက်လူသည်တော့ ရွှီချင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့သည် ကင်းခြေနက်တောင်ကုန်းမှ သူတို့ထွက်ခွာလာသည့် လေးရက်မြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။

မင်းသမီးမင်မိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တခြားအဖွားအိုသည် အများကြီး ပိုပိန်ပါးသည်။ သူက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ခြုံထားသည်။ ထူးခြားချက်အနေဖြင့် သူ၏ ပါးရိုးသည် အလွန်မြင့်သည်။ သူ၏ အပြုအမူမှ ကြင်နာသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်မနေပေ။ ယင်းအစား ထက်ရှသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထို့ပြင် နက်ရှိုင်းသော ညှိုးမှိုင်မှုလည်း ရှိသည်။

သူက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါတိုင်း ညှိုးမှိုင်မှုသည် ပိုပြီးနက်ရှိုင်းလာသည်။ မင်းသမီးမင်မိန်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါမှသာ သူ၏ မျက်နှာတွင် နွေးထွေးမှုအရိပ်အယောင် တစ်စွန်းတစ်စ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ညှိုးမှိုင်မှုသည် အများကြီး လျော့နည်းသွားသည်။ သူ၏ အမူအရာထဲမှာ အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဂျူနီယာတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ကြင်နာမှုလည်း ပါရှိသေးသည်။

ဝတ်ရုံနက်အဖွားအိုက ကြင်နာသော စိတ်ခံစားမှုအား ဖော်ပြခြင်းကို ကျင့်သားမရှိသေးကြောင်း ရွှီချင်း ခံစားမိသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ကြင်နာသော အမူအကျင့်သည် အတင်းအကျပ် ထုတ်ဖော်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူပြောနိုင်သည်။

“ အဌမညီတော်ကို ဒီနေရာမှာ ချိပ်ပိတ်ထားတာ ”

“ သူက ရှေးဟောင်းတံခါးတစ်ချပ်ထဲမှာ ချိပ်ပိတ်ခံထားရပြီး အဲ့ဒီတံခါးက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အပိုင်းအစတွေအဖြစ် အက်ကွဲသွားခဲ့တယ်… အဲ့ဒါကြောင့် တံခါးဖြတ်ကူးသူမျိုးနွယ်ဆိုပြီး ဒီလောကထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာ ”

“ တံခါးဖြတ်ကူးသူတွေမှာ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေမရှိပေမဲ့ တံခါးတွေမှာ ရှိတယ် ”

“ အတိအကျပြောရရင် တံခါးဖြတ်ကူးသူတွေက အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူတွေမဟုတ်ဘူး… တံခါးတွေပဲ ”

“ ဒီနေရာက တံခါးတွေရဲ့ နယ်မြေပဲ ”

“ တံခါးတစ်ခုစီက အဌမညီတော်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းပဲ… တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးတွေကနေ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါက အဌမညီတော်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကုန်ဆုံးစေလိမ့်မယ် ”

“ အဲ့လို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ဆုံးတာက မမြင်ရတဲ့ ကမ္မတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အဌမညီတော်ကို ညှည်းပန်းနှိပ်စက်နေလိမ့်မယ်… ”

ကျောက်နံရံကြီးပေါ်တွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။

မင်းသမီးမင်မိန်၏ အကြည့်သည် တောင်ကြား၏ အောက်ခြေဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏ ဘေးမှ ဝတ်ရုံနက်အဖွားအိုသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ စကားကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

သိသာစွာပင် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပဋိပက္ခတချို့ရှိပေသည်။ အကြောင်းအရင်းကို ရွှီချင်းမသိသော်လည်း အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အမူအရာမှာ အပြစ်ရှိသော အရိပ်အယောင်ပေါ်လွင်နေကြောင်း သူမြင်မိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အတိတ်တွင် သူက တံခါးဖြတ်ကူးသူကို အသုံးပြုရန် ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ ဝေးကွာခဲ့ကြောင်း ပြန်စဉ်းစားမိသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက သူ့အား တံခါးဖြတ်ကူးသူကို အသုံးမပြုရန် တမင်တကာ တားဆီးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။

“ ဒါကြောင့် ငါနဲ့ တတိယအမတော်ပဲဆိုရင် အဌမညီတော်ရဲ့ ချိပ်တံဆိပ်ကို ဖြေလျှော့ဖို့ အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်… ညီမတော်… မင်းရဲ့ အခွင့်အာဏာကို ငါတို့လိုအပ်တယ်… ”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ပဉ္စမညီမတော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောသည်။

ဝတ်ရုံနက်အဖွားအိုသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို အေးစက်စွာ ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ မပြောချေ။

ဘေးမှ မင်းသမီးမင်မိန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပဉ္စမညီမတော်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဝတ်ရုံနက်အဖွားအိုသည် နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူက စိတ်ဓာတ်တတ်ကြွနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခင်အတိုင်းပင် သူက ဤနေရာမှ အားလှိုင်းအတတ်အကျများကို ဖုံးကွယ်ပေးလိမ့်မည်။ မင်းသမီးမင်မိန်က တောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သူတို့၏ အဌမညီတော်အား ချိပ်ပိတ်ထားသော ရှေးဟောင်းတံခါးကို ဆွဲထုတ်လာလိမ့်မည်။

“ ကောင်လေး… ငါ့ကို မင်းရဲ့ ခရမ်းလသွေးတစ်စက် ပေးပါ ”

မင်းသမီးမင်မိန်သည် တောင်ကြားထဲသို့ မဝင်ရောက်မီ ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီချင်းသည် လုံးဝတုံ့ဆိုင်းမနေပေ။ သူက ခရမ်းလစွမ်းအားကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သွေးပင်လယ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကာ သွေးစက်အများအပြားကို ပေးလိုက်သည်။

ထိုအပြုအမူက မင်းသမီးမင်မိန်ကို ပြုံးသွားစေသည်။ ဝတ်ရုံနက်အဖွားအိုသည်လည်း တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရွှီချင်းကို သူကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကြင်နာသော ခံစားမှုသည် အများကြီး သဘာဝဆန်လာသည်။

မင်းသမီးမင်မိန်သည် ရွှီချင်း၏ ခရမ်းလသွေးစက်များကို ယူဆောင်ပြီးနောက် တောင်ကြားအောက်ခြေဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားသည်။ သူထွက်ခွာသွားပြီးသောအခါ ကျောက်နံရံကြီးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဝတ်ရုံနက်အဖွားအိုသည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောပေ။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ ကောင်လေး… မင်း ဒီရက်တွေမှာ အတော်ဇိမ်ကျနေတာပဲ… အပြန်လမ်းကျရင် ခရမ်းလစွမ်းအားကို အသုံးမပြုရဘူး… မင်းက ကိုယ့်အစွမ်းအစကို အသုံးပြုပြီး လမ်းလျှောက်ပြန်ရမယ် ”

“ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ ”

ဝတ်ရုံနက်အဖွားအိုသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ဤသည်ကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကြားသောအခါ သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပဉ္စမညီမတော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ ညီမတော်… ”

“ နင့်ပါးစပ်ပိတ်ထား ”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ပဉ္စမညီမတော်ကို သူကြည့်လိုက်သည့်အခါ တစ်ဖက်လူ၏ အားနည်းသော အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသွားပြီး ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဒေါသရောနှောနေသော သူ၏ အကြည့်က ရွှီချင်းထံသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသည်။

ရွှီချင်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံနက်အဖွားအိုနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံသည် တောင်ကြားအောက်ခြေမှ မြည်ဟိန်းထွက်လာသည်။ မြေပြင်သည် တုန်ခါသွားပြီး တောင်တန်းများသည် လှုပ်ယမ်းသွားကြသည်။

ထိုအခါ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သူ၏ အတွေးများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လောက၏ အသိအမြင်ကို လွှမ်းမိုးရန် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ယင်းက ဤဧရိယာတစ်ဝိုက်ကို လွှမ်းခြုံသွားသောအခါ တောင်ကြားအောက်ခြေမှ ပေါက်ကွဲသံများသည် ပိုပြီးထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလာသည်။

မကြာမီ မရေမတွက်နိုင်သော အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများက ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အားလှိုင်းအတတ်အကျများက တောင်ကြားထဲမှ ပျံ့လွင့်ထွက်လာသည်။

ထိုအားလှိုင်းအတတ်အကျများသည် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခါသွားစေရုံသာမက ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ကြီးမားသော အက်ကွဲကြောင်းများကိုလည်း ထွက်ပေါ်လာစေသည်။ ယင်းက ဆက်လက် အက်ကွဲသွားသည်နှင့်အမျှ မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်တုံးကြီးများသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။

ရွှီချင်းက တိတ်တဆိတ် အာရုံခံကြည့်လိုက်သည့်အခါ အဆုံးမရှိသော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်သည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ တောင်ကြားထဲမှာ မည်မျှကြောက်စရာကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုရှိနေကြောင်း သူစိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယင်းက မင်းသမီးမင်မိန်အတွက် ဘာမှမဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

အချိန်တစ်ခဏကြာပြီးနောက် အားလှိုင်းအတတ်အကျများက ရပ်တန့်သွားသောအခါ မင်းသမီးမင်မိန်၏ ပုံရိပ်သည် ကျောက်နံရံကြီးပေါ်မှာ မည်သည့်အသံမှမထွက်ဘဲ ပြန်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ပုံစံသည် အလွန်စိတ်အေးလက်အေးရှိနေပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့သော မည်သည့်လက္ခဏာမှ မတွေ့ရပေ။

သူ၏ လက်ထဲတွင် လက်ဖဝါးအရွယ်ခန့်ရှိသော သစ်သားအပိုင်းအစတစ်ခု ရှိသည်။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေရာ ယင်းက လေထဲမှာ မျောလွင့်သွားသည်။

“ အဌမမောင်တော်ကို ချိပ်ပိတ်ထားတဲ့ ရှေးဟောင်းတံခါးက လုံးလုံးအက်ကွဲသွားခဲ့ပြီ… အဲ့ဒါကြောင့် ကြားခံနယ်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ အတော်လေး ခက်ခဲတယ်… ငါက တောင်ကြားအောက်ခြေမှာ အကြွင်းအကျန်တွေကို စုစည်းပြီး အချိန်မြစ်ထဲမှာ ပုံကြမ်းဖန်တီးခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီဟာက ငါဖန်တီးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးပုံစံပဲ ”

ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် သစ်သားအပိုင်းအစထဲမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။

ရွှီချင်းသည် ယင်းကို အာရုံခံမိသွားသောအခါ ဝတ်ရုံနက်အဖွားအိုကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်မိသည်။

တစ်ဖက်လူက မည်သည့်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သူသိချင်သည်။

ဝတ်ရုံနက်အဖွားအိုသည် သစ်သားအပိုင်းအစကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ခြောက်သွေ့နေသော ညာလက်ညှိုးကို မြှောက်လိုက်ပြီး သစ်သားအပိုင်းအစကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည်အထိ အရွယ်အိုမင်းသွားသည်။ သို့သော်လည်း သစ်သားအပိုင်းအစသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာပြီး မြန်ဆန်စွာ ပြန်ကောင်းမွန်လာနေသည်။

ယင်းက ဆက်လက်ကြီးထွားလာပြီး ကျယ်ပြန့်လာသည်။ အသက်ငါးခါရှူချိန်အတွင်းမှာ ယင်းက ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားမှာ ရပ်နေသည့် ရှေးဟောင်းတံခါးတစ်ချပ်အသွင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အနက်ရောင်တံခါးဘောင်နှင့် အဖြူရောင်တံခါးပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော နွယ်ပင်အမှတ်အသားများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရေးထွင်းထားသည်။ အထူးသဖြင့် တံခါးပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။ ထိုနွယ်ပင်အမှတ်အသားများသည် အတူတကွ ယှက်ထွေနေပြီး မီးခိုးရောင်ပန်းတစ်ပွင့်ပုံစံ ဖွဲ့စည်းဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ထိုပန်းပွင့်သည် မိစ္ဆာဆန်ပြီး ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်စေနိုင်သော အစွမ်းရှိသည်။

ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါအားလှိုင်းများက ပျံ့လွင့်လာသည့်အခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဟင်းလင်းပြင်ကို အက်ကွဲသွားစေနိုင်သည့် ဖိနှိပ်အားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သစ်သားတံခါးထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်ချက်ချင်း ပြင်းထန်သော တံခါးခေါက်သံသည် အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘန်း… ဘန်း… ဘန်း…

ယင်းက မိုးခြိမ်းသံသဖွယ် ကျယ်လောင်သည်။

“ ငါ့စွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံလို့မရဘူး… အဲ့ဒါက အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေနိုင်တဲ့ မွေးရာပါစွမ်းအင်တစ်မျိုးပဲ… ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအစွမ်းကို ငါ့ကိုယ်ငါတော့ အသုံးမပြုနိုင်ဘူး ”

ဝတ်ရုံနက်အဖွားအိုသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်ကာ အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောသည်။