နဂါးမှာ သားတော်ကိုးယောက်ရှိတယ်(ခ)

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် မင်းသမီးနှစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်များကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။ ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဧရာမတံခါးကိုသာ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နိုင်တော့ပေသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ထွန်းလင်းတောက်ပသော အလင်းရောင်က ပျံ့လွင့်ထွက်လာပြီး ထိုဧရိယာတစ်ဝိုက်မှ အရာအားလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

တံခါးခေါက်သံသည် ဤအခိုက်အတန့်မှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လာသည်။ ထိုအသံသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နှလုံးခုန်သံကို သက်ရောက်စေနိုင်သည်အထိ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်။ ရွှီချင်းသည် သူ၏ နှလုံးက ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ ကင်းလွတ်သွားတော့မည်ဟု အာရုံခံမိလာသည်။

ထိတ်လန့်သွားသည့်အပြင် ရွှီချင်း၏ ခရမ်းလစွမ်းအားမှ သွေးအခွင့်အာဏာသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သွေးနီဝဲကတော့တစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အားလှိုင်းသက်ရောက်မှုများကို ခုခံပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အဝေးသို့ ဆက်လက် ပြေးသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ အဖြူအနက်တံခါး၏ အရှေ့တွင် မောင်နှမသုံးယောက်၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် စူးရှသော ပွတ်တိုက်သံသည် တံခါးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် တံခါးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟသွားပြီး အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အစိမ်းရောင်မြူခိုးသည် အက်ကြောင်းထဲမှ မြန်ဆန်သော အလျင်ဖြင့် ပေါ်လျှိုးလာသည်။ ၎င်းသည် အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့်အလား အပြင်လောကသို့ ထွက်လာသည်နှင့်ချက်ချင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်သည် အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့ပြင် အစိမ်းရောင်မြူခိုး၏ စုဝေးမှုကြားတွင် ရှည်လျားသော ပုံရိပ်ကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းက ကောင်းကင်ကို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထိုပုံရိပ်သည် အံ့ဖွယ်ဖိအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ အဝေးမှာ ရှိနေသော ရွှီချင်းသည်ပင် ၎င်းကို အာရုံခံမိလိုက်သည့်အခိုက် ဒေါသစိတ်ဆန္ဒသည် သူ၏ ကိုယ်တွင်းထဲမှာ ပေါ်လျှိုးလာသည်။

ဒေါသထွက်ခြင်း… အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ခြင်း…

ထိုစိတ်ခံစားမှုသည် ရွှီချင်း၏ နှလုံးသားထဲမှာ အကြောင်းအရင်းမရှိဘဲ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိသော သားရိုင်းကောင်အားလုံးသည် ဤအခိုက်အတန့်မှာ ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ ကန္တာရထဲမှ ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သဲပိုးကောင်များသည်ပင် ဤအခိုက်အတန့်မှာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်လာကြသည်။

အရာအားလုံးက ဒေါသ၏ သက်ရောက်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ သွေးဝဲကတော့က မြန်ဆန်စွာ လှည့်ပတ်လာသည့်အခါမှသာ ရွှီချင်း၏ အသိစိတ်သည် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာသည်။ သူက အနောက်ဆုတ်သွားနေစဉ် အုပ်ချုပ်သူ၏ အဌမသားတော်၏ အခွင့်အာဏာကို အနည်းငယ် နားလည်သွားသည်။

“ ဒေါသ ”

ရွှီချင်း၏ အမူအရာက တည်ကြည်လာသည်။ သူက စိတ်ထဲမှာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့သံသည် အဝေးမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။

“ ဘယ်သူ့ကို လာအော်နေတာလဲ ”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက အော်ငေါက်လိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူ၏ အစွမ်းအား ခံနိုင်ရည်မရှိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူက လက်သီးအစား ပုံရိပ်ဆီသို့ လက်ညှိုးသာညွှန်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သည် ပုံပျက်တွန့်လိမ်လာပြီး အရာအားလုံးသည် ဝေဝါးလာသည်။ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေသော ရှည်လျားလျား ပုံရိပ်ကြီးသည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ၎င်းက မမြင်ရသော အင်အားဖြင့် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးက တုန်ယင်လာသည်။

သို့သော်လည်း နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ထိုပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ဒေါသသည် နည်းနည်းလေးမျှ လျော့ကျမသွားပေ။ ယင်းအစား ပိုပြီးအားကောင်းလာသည်။

“ ငါ… ”

ရှည်လျားသော ပုံရိပ်ကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်လာပြီး ၎င်းက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာ မင်းသမီးမင်မိန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား… နင်က အရမ်းညင်သာလွန်းတယ် ”

မင်းသမီးမင်မိန်သည် စကားပြောပြီးနောက် အရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်လေရာ ရှည်လျားသော ပုံရိပ်ကြီး၏ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်။ သူက ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဖိချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ရှည်လျားသော ပုံရိပ်ကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီလာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်လာသည်။ သူက အသားဘောလုံးတစ်လုံးသို့ အမှန်တကယ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အကြမ်းပတမ်း ပစ်ပေါက်ခံလိုက်ရသည်။

မြေပြင်သည် အက်ကွဲထွက်သွားပြီး တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသားဘောလုံးက မရုန်းနိုင်ခင်မှာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြန်ဆန်စွာ ထပ်မံဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် မင်းသမီးမင်မိန်သည် ဆုတ်ဖြဲသော ဟန်အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

စူးရှသော မြည်သံနှင့်အတူ အသားဘောလုံးသည် ထက်ခြမ်းခြမ်းခံလိုက်ရပြီး တစ်ခြမ်းနှင့်တစ်ခြမ်းသည် အဝေးသို့ မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားသွားကြသည်။ ထို့နောက် ပို၍မြန်ဆန်သော အလျင်ဖြင့် ပြန်ပေါင်းစည်းသွားပြီး အသားပြားခြမ်းနှစ်ခုသည် အကြမ်းပတမ်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြသည်။

ဝုန်းခနဲ မြည်သံသည် အရပ်မျက်နှာအဘက်ဘက်သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထိုမျှဖြင့် မပြီးသေးပေ။ အသားပြားခြမ်းနှစ်ခုသည် ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကြောင့် ထပ်မံကွဲထွက်သွားပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အပိုင်းလေးပိုင်းအဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။ ယင်းတို့က အရပ်လေးမျက်နှာဆီသို့ ကွဲထွက်သွားပြီးနောက် မြန်ဆန်စွာ ပြန်လည်စုစည်းသွားပြီး ထပ်မံထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြသည်။

နောက်တစ်ခါ အပိုင်းရှစ်ပိုင်း ကွဲထွက်သွားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဆယ့်ခြောက်ပိုင်း၊ သုံးဆယ့်နှစ်ပိုင်း အစရှိသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာသည်။

မင်းသမီးမင်မိန်သည်တော့ နေရာမှာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး အမူအရာကင်းမဲ့စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းနေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ရယ်မောလိုက်သည်။ ရှားပါးသော အပြုံးသည် ပဉ္စမညီမတော်၏ မျက်နှာပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤမြင်ကွင်းက သူ့အား ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော အတိတ်အကြောင်းကို ပြန်မှတ်မိသွားစေဟန် ရသည်။

အဝေးမှ ရွှီချင်းသည် သူ၏ နတ်ဘုရားအသိစိတ်ဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်သောအခါ မင်းသမီးမင်မိန်၏ ခွန်အားနှင့် တိုက်ခိုက်ပုံကို ပိုပြီးနားလည်လာသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အသားဘောလုံးက ခြောက်ဆယ့်လေးပိုင်း ကွဲထွက်သွားသောအခါ အော်ဟစ်ညည်းညူသံသည် အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ အမတော်… ငါနိုးပါပြီ… ငါ့ကို မရိုက်ပါနဲ့တော့… ငါတကယ်နိုးနေပါပြီ ”

မင်းသမီးမင်မိန်သည် မည်သည့်စကားမှ မပြောပေ။ သူက ထပ်မံလက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေရာ ခြောက်ဆယ့်လေးပိုင်းက တစ်ရာနှစ်ဆယ့်ရှစ်ပိုင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုအသားအပိုင်းများက အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲသွားပြီးနောက် ထပ်မံထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံတော့မည့်အချိန် အော်ဟစ်ညည်းညူသံသည် ပိုပြီးကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ အကိုကြီး… ညီမငါး တတိယအမတော်ကို မြန်မြန် ကူပြောပေးကြပါ… ငါမှားသွားပါတယ်… စောစောက ငါ့ကိုယ်ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်လို့ပါ ”

ထိုအသံထဲမှာ ချောက်ချားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မင်းသမီးမင်မိန်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

သူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် အသားတစ်ရာနှစ်ဆယ့်ရှစ်ပိုင်းသည် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်း မရှိကြတော့ပေ။ ယင်းအစား သူတို့က အတူတကွ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ရှည်လျားသော ပုံရိပ်ကြီးသို့ ပြန်ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

ထိုပုံရိပ်သည် လူငယ်တစ်ယောက်ပုံပေါ်လွင်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်ထွားကြိုင်းသန်မာလေရာ တောင်တစ်လုံးနှယ် အောက်မေ့ရသည်။ အစောနက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စုစည်းရှိနေသော ဒေါသသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယင်းအစား ဖော်လံဖားသော အကြည့်က အစားထိုးထွက်ပေါ်လာသည်။

“ အကိုကြီး… တတိယအမတော်… ညီမငါး… ခမည်းတော် ပြန်ရှင်သန်လာပြီလား… နီလာနတ်သမီးအသတ်ခံလိုက်ရပြီလား… ဟား ဟား… ငါနောက်ဆုံးတော့ လွတ်လပ်ပြီကွ ”

အုပ်ချုပ်သူ၏ အဌမသားတော်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။ သူက စကားပြောပြီးနောက် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အံ့အားသင့်သွားပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

“ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ… ခမည်းတော်က ပြန်မရှင်သန်သေးဘူးလား… နီလာနတ်သမီးက ဆက်ရှိနေသေးတာလား ”

“ ဟမ်… အနီရောင်လရဲ့ နတ်ဘုရားသားတော်လည်း ရှိနေတာလား ”

“ သတ္တိကောင်းလှချည်လား ”

ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းသန်မာသော လူငယ်သည် ရွှီချင်းရှိနေသော အရပ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသအရိပ်အယောင် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဖမ်းဆုပ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

ရွှီချင်းသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မမြင်ရသော တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ချက်ချင်း ချည်နှောင်ခံလိုက်ရကြောင်း ခံစားမိသွားသည်။ အမှန်မှာ သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ လေဟာနယ်သည် ဤအခိုက်အတန့်မှာ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားနေကြောင်း သူအာရုံခံမိသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ကြီးမားသော အင်အားဖြင့် အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရပြီး လူထွားကြီး၏ အရှေ့မှာ လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ သူက နင့်အကိုကြီးရဲ့ တပည့်တစ်ပိုင်းပဲ… ပြီးတော့ သူက ငါတို့အားလုံးကို ချိပ်ပိတ်ခံထားရတာကနေ ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့သူ ”

မင်းသမီးမင်မိန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ လူထွားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ချက်ချင်း နူးညံ့လာသည်။ သူက ရွှီချင်းကို အောက်ချပေးလိုက်ပြီး အဝတ်အစားကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ မင်္ဂလာပါ ကောင်လေး ”

သို့သော်လည်း လူထွားကြီး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အားလှိုင်းအတတ်အကျများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ယင်းက ရွှီချင်းကို အသူရာနတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် တွေ့ဆုံနေရသည့်အလား ခံစားမိစေသည်။ ထိုအခါ သူက တစ္ဆေလှိုင်ဂူထဲမှာ မြင်တွေ့ခဲ့သော နတ်ဘုရားမျက်လုံးကို ပြန်မတွေးမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ယင်းက သူ့အပေါ် ဖိအားများစွာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“ သူငယ်ငယ်တုန်းက အရိုက်ခံရပါများလို့ ဦးနှောက်ချောင်သွားခဲ့တယ်… အဲ့ဒါ အမှန်ပဲ… ဒီတော့ သူ့စကားတွေကို ခေါင်းထဲမထည့်နဲ့ ရွှီချင်း ”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ပေါ့ပါးစွာ ပြောသည်။ ထို့နောက် သူက ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ်မှ အဖြူအနက်တံခါးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

အဖြူအနက်တံခါးသည် ထူးဆန်းသော အလင်းအမျှင်တန်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျဆင်းလာသည်။ သူက ယင်းကို ဖိနှိပ်လိုက်လေရာ အလင်းအမျှင်တန်းသည် မီးခိုးရောင်ဦးထုပ်တစ်လုံးသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ဦးထုပ်ကို ရွှီချင်းဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“ ဒီတံခါးကိုယ်တိုင်က ငါ့ခမည်းတော်ကို ရှေးဘုရင်ရွှမ်ယုံပေးခဲ့တဲ့ သခွတ်ပန်းပဲ… အဲ့ဒါက ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခုပါ… ဒီဦးထုပ်က မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လေ့ကျင့်ပေးလိမ့်မယ် ”

ရွှီချင်းသည် ဦးထုပ်ကို လက်ခံရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ သို့သော် တစ်ခဏ တွေးတောပြီးနောက် သူက စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဦးထုပ်ကို ခေါင်းမှာ ဆွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်သည် တုန်ယင်သွားသည်။ အတိတ်တွင် နေလုံးကို သူ၏ ခါးမှာ ချည်နှောင်ခဲ့စဉ်က ခံစားချက်မျိုး သူပြန်ရလာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထိုဖိအားက သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်အစား ဝိညာဉ်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းလာသည်။

လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ရွှီချင်း၏ အရှေ့မှ အရာအားလုံးသည် ဝေဝါးလာသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်က လှုပ်ခါလာပြီး ထပ်ဆင့်ပုံရိပ်များသည် ဤလောကထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံသည် ဤအခိုက်အတန့်မှာ အပြင်းအထန် လှုပ်ခါလာသည်။

သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ ထိုခံစားမှုကို နေသားကျရန် သူက အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ စကားသံသည် သူ၏ နားထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“ တတိယအမတော်… အဌမညီတော်နဲ့ ညီမအငယ်ဆုံး… ဒီကောင်လေးမှာ ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိတယ်… အဲ့ဒီမှာ အရမ်းနွေးထွေးတယ်… မင်းတို့တွေ ငါနဲ့အတူ လိုက်နေပါလား ”