ကျောက်ရှာအလင်း၏ အသင်္ချေပညာရပ်များ… ချန်းအားညို၏ ကိစ္စကြီး(ခ)

ဆေးဆိုင်ထဲတွင် ရွှီချင်းက အထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်နှင့်ချက်ချင်း လင်းအာသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးထွက်လာသည်။ သို့သော်လည်း ရွှီချင်း၏ ဘေးမှာ မျက်နှာစိမ်းသော အဖိုးအိုတစ်ယောက်နှင့် အဖွားနှစ်ယောက်ထပ်ရှိနေသည်ကို မြင်သွားသောအခါ လင်းအာ၏ ခြေလှမ်းသည် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်မျိုးနွယ်က မိန်းကလေးပဲ… မဆိုးဘူး ”

မင်းသမီးမင်မိန်သည် လင်းအာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးသည်။

ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်မျိုးနွယ်၏ တိုက်ခိုက်ပုံကို သူချီးကျူးသည်။ သူ၏ အစောပိုင်းနှစ်များတွင် ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ထဲမှာ သူ၏ မိတ်ဆွေကောင်းများပင် ရှိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူက လင်းအာနှင့် မရင်းနှီးခြင်း မဟုတ်ပေ။

အတိတ်တွင် ရွှီချင်းက သူ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့စဉ် လင်းအာသည် ရွှီချင်းနှင့်အတူ ရှိခဲ့သည်။

“ မင်္ဂလာပါ… အဖွား ”

လင်းအာသည် ရွှီချင်း၏ ဘေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ အဝတ်အစားကို ဖုန်ခါပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရွှီချင်း၏ ဘေးမှ မင်းသမီးမင်မိန်ကို ညင်သာစွာ ပြောသည်။

မင်းသမီးမင်မိန်သည် ကြင်နာသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဘေးမှ ပဉ္စမညီမတော်သည် ရွှီချင်းနှင့် လင်းအာကြားမှ ဆက်ဆံရေးကို သတိပြုမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အမူအရာက ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ အဌမညီတော်သည် သူ၏ မောင်နှမများက ရွှီချင်းကို မည်မျှအလေးထားကြောင်း သိထားသောကြောင့် ရူးကြောင်ကြောင် ပြုံးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ အမွှေးမရှိသော ကြက်တူရွေးလေးသည် အနောက်ဘက်ခြံဝန်းထဲမှ မြန်ဆန်စွာ ပျံသန်းလာသည်။ ၎င်းက အဓိကခန်းမဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ငိုကြွေးလိုက်ပြီး တိုင်တန်းသည်။

“ အဖိုး… နောက်ဆုံးတော့ အဖိုးပြန်ရောက်လာပြီ… ဒီရက်တွေမှာ ငါ… ”

ကြက်တူရွေးလေးက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနားသို့ မကပ်နိုင်ခင် အက်ကွဲသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းက လေထဲမှာ ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်၏ ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရသည်။

ကြက်တူရွေးလေးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သူသည် အဌမသားတော် ဖြစ်သည်။

ကြက်တူရွေးလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်စဉ် အဌမသားတော်၏ မျက်လုံးသည် ဝင်းလက်သွားသည်။ သူက အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။

“ အကိုကြီး… ဒီငှက်လေးရဲ့ သွေးမျိုးစက်ကို ရင်းနှီးတယ်လို့ မခံစားမိဘူးလား ”

“ သူက အဲ့ဒီလူရဲ့ မျိုးဆက်တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်နိုင်တယ်… သူ့ကို ဆိုင်အပြင်ဘက်က ကောင်လေးက ပျိုးထောင်ပေးထားတာ ”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ပြုံးလိုက်သည်။

“ ပျိုးထောင်တယ် ”

အဌမသားတော်၏ မျက်နှာပေါ်မှာ ထူးဆန်းသော အမူအရာရှိသည်။ သူက အပြင်ဘက်မှ ဝူကျန်းဝူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ထဲမှ ကြက်တူရွေးလေးကို သေချာဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ကြက်တူရွေးလေးသည် တုန်ယင်လာသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲမှာ အကြောက်တရားဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရုန်းကန်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးသွားသည်။ ၎င်း၏ အရှေ့မှ အဖိုးအိုသည် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ကြက်တူရွေးလေး ခံစားမိသည်။ ယင်းက အပြင်းအထန် တောက်လောင်နေသော ဧရာမမီးဖိုကြီးတစ်လုံးနှယ် အောက်မေ့ရပြီး မီးပွားစတစ်ခုသည်ပင် ၎င်းကို ပြာဖြစ်သွားစေနိုင်သည်ဟု ခံစားရစေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ကြမ်းတိုက်နေသော နင်ယန်သည် တုန်ယင်လာသည်။ အပြင်ဘက်မှ ဝူကျန်းဝူကဲ့သို့ပင် သူ၏ စိတ်သည် ဝုန်းခနဲ မြည်ဟိန်းသွားပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် တခြားလူများကို မိန်းမောတွေဝေစွာ ကြည်နေမိသည်။

‘ သူတို့အားလုံးက… သူတို့အားလုံးက ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအဆင့်တွေလား… သူတို့အားလုံးက ဒီဆေးဆိုင်ကို ရောက်လာကြတယ် ’

လီယိုဖေးသည် တုန်ယင်သွားပြီး ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဝိညာဉ်သခင်မယုံကျင်းသည် အများကြီး ပိုတည်ငြိမ်သည်။

သူက မင်းသမီးမင်မိန်နှင့် တခြားလူများကို မြင်လိုက်သည့်အခိုက် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း မြန်ဆန်စွာ စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည်။ မည်သို့ဖြစ်ပါစေ ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ပြုစုပေးရခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်လေးယောက်ကို ပြုစုပေးရခြင်းသည် အများကြီး ကွာခြားခြင်းမရှိပေ။ သူ၏ တာဝန်သည် ရေနွေးကျိုပေးပြီး လက်ဖက်ရည်ဖျော်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်မှာ သူအာရုံစိုက်ဆုံးအရာသည် ခေါင်းဆောင်အပေါ် အလွန်အမင်း မုန်းတီးခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်သည်တော့ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသော အမူအရာထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ဖော်လံဖားသော မျက်နှာဖြင့် နောက်ဖေးခန်းထဲမှ မြန်ဆန်စွာ ပြေးထွက်လာသည်။

“ အဖိုး ပြန်ရောက်လာပြီ… မနက်တုန်းက ကြက်တူရွေးလေးက တအာအာနဲ့ အော်မြည်နေတာကို ငါကြားတယ်… အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဒီနေ့ အဖိုးပြန်လာလောက်တယ်လို့ ငါခန့်မှန်းခဲ့တယ်… အခုကြည့်စမ်း… ငါ့ခန့်မှန်းမှုက တကယ်မှန်နေတာပဲ ”

“ မင်္ဂလာပါအဖွားတို့… မင်္ဂလာပါ အဖိုး ”

ခေါင်းဆောင်သည် ဦးညွတ်လိုက်သည်။ သူက အချိုသာဆုံး လေသံဖြင့် စကားပြောနိုင်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသည် တုန်လှုပ်နေသည်။ သူက ထိုသို့ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း ရွှီချင်းက တစ်ခါတည်း ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်သုံးယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

‘ ဘုရားရေ… ’

ဤသည်ကို အဌမသားတော်ကြားသောအခါ သူ၏ အကြည့်ကို ကြက်တူရွေးလေးထံမှ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းဆောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ပြောသည်။

“ အကိုကြီး… ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ နတ်ဘုရားအပြစ်သားတစ်ယောက် ရှိနေတာလဲ ”

“ ပြီးတော့ ဒီအရှိန်အဝါက အရမ်းရင်းနှီးတယ်… ငါမှတ်မိပြီ… ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက ငါအသိစိတ်ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ အခုလို အရှိန်အဝါနဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ငါချိပ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ တံခါးဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်… ငါက တံခါးခေါက်တိုင်း တစ်ဖက်လူက အပြင်ဘက်ကနေ တံခါးပြန်ခေါက်တယ်… အရမ်းလူပါးဝတာပဲ ”

“ အဲ့ဒီလူက မင်းလား ”

အဌမသားတော်၏ အကြည့်သည် လေးနက်သည်။ သူက စကားပြောနေရင်း ခေါင်းဆောင်ကို သေချာစူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်သည် မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်ပြီး စကားပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ပဉ္စမညီမတော်၏ အေးစက်စက်အသံသည် ဘေးမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။

“ ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က နတ်ဘုရားယဇ်ပူဇော်အကကို အသုံးပြုပြီး နတ်ဘုရားအသိစိတ်အမျှင်တန်းတစ်ခုကို ငါချိပ်ပိတ်ခံထားရတဲ့နေရာဆီ ပို့လွှတ်ခဲ့တယ်… သူက ငါ့ကို ယုတ္တိမရှိတဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေ ပြုလုပ်လာတာကြောင့် အဲ့ဒါကို ငါဝါးစားပစ်လိုက်တယ် ”

ထိုစကားများက နင်ယန်ကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားစေသည်။ ဆေးဆိုင်၏ အပြင်ဘက်မှ ဝူကျန်းဝူသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ရွှီချင်းသည်လည်း ခေါင်းဆောင်ကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်သည် နှလုံးခုန်မြန်လာသည်။

“ အားညို… မင်း အတိတ်တုန်းက အဲ့လိုပြဿနာတွေ လုပ်ခဲ့တာလား ”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက မေးသည်။

ခေါင်းဆောင်သည် အမြန်ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် ပြန်ပြောသည်။

“ အဖိုး… ငါဘယ်လောက် လိမ္မာလဲဆိုတာ အဖိုးအသိဆုံးပါ… ဒါက သေချာပေါက် နားလည်မှုလွဲတာပါ ”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ ယင်းအစား သူ၏ မောင်နှမများကို သူနေထိုင်သော နေရာဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သူတို့က ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည့်အခိုက် ဝိညာဉ်သခင်မယုံကျင်းသည် ရေနွေးအိုးကို သယ်ဆောင်လျက် မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ သူက ရိုသေလေးစားစွာ လက်ဖက်ရည်လေးခွက် ဖျော်ပေးလိုက်သည်။

မင်းသမီးမင်မိန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ သူက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ ဒီနေရာက တကယ်မဆိုးဘူး ”

ပဉ္စမညီမတော်၏ အကြည့်က နင်ယန်နှင့် တခြားလူများရှိနေသော အခန်းဆီသို့ ကျရောက်သွားသောအခါ သူက ပေါ့ပါးစွာ သဘောတူလိုက်သည်။

“ ငယ်ရွယ်ရတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ ”

အဌမသားတော်သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်သည်။

“ အကိုတို့ အမတို့က ကောင်းတယ်ဆိုတော့ ကောင်းတာပေါ့ ”

ထိုသို့ဖြင့် ဆေးဆိုင်ထဲမှ လူတိုင်းက ထိတ်လန့်နေကြစဉ် နေ့တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ဆေးဆိုင်ဖွင့်သောအခါ ဆေးဆိုင်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် လည်ပတ်နေဆဲပင်။ နင်ယန်သည် ကြမ်းတိုက်ပြီး ဝိညာဉ်သခင်မယုံကျင်းသည် ရေနွေးကျိုသည်။ ဝူကျန်းဝူနှင့် ဘိုးဘေးမိုကွေ့သည် ဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ အော်ဟစ်နေကြပြီး လီယိုဖေးသည် တောက်တိုမယ်ရအလုပ်များကို လုပ်ဆောင်သည်။ ခေါင်းဆောင်သည် အစောင့်အကြပ်အဖြစ် ရပ်နေဆဲပင်။

ခြားနားသွားသည်မှာ သူတို့က ခါတိုင်းနေ့များထက် အလုပ်ပိုကြိုးစားလာကြပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်က လေးခွက်ထိ တိုးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အချိန်အများစုတွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားတစ်ယောက်တည်း ထိုနေရာမှာ ထိုင်လေ့ရှိသည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် လာမည့်လဝက်အတွင်းမှာ မင်းသမီးမင်မိန်က လင်းအာကို အများကြီး ပိုအာရုံစိုက်လာသည်။ သူက လင်းအာကို အပြင်သို့ မကြာမကြာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး သူတို့ပြန်ရောက်လာသည့်အခါတိုင်း လင်းအာက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားလိမ့်မည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းက ဤအတောအတွင်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတတ်လာသည်။

အနောက်ဘက်ခြံဝန်းထဲမှ ကြက်ခြံသည် ပဉ္စမညီမတော်၏ စိတ်အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။ သူက ထိုကြက်ပေါက်လေးများကို အလွန်သဘောကျဟန် ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ကြက်စာကျွေးသည့်အလုပ်ကို နင်ယန်ထံမှ လွှဲပြောင်းယူလိုက်သည်။

အဌမသားတော်သည်တော့ လူတိုင်းနှင့် ပြောဆိုဆက်ဆံပြီးနောက် သူက ချန်းအားညိုကို အများကြီး ပိုစူးစမ်းချင်လာသည်။ ခေါင်းဆောင်သည်လည်း တစ်ဖက်လူကို မျက်နှာချိုသွေးရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသည်။ သို့ဖြစ်၍ အဖိုးအိုနှင့် လူငယ်သည် များသောအားဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောကြလေ့ ရှိသည်။

ရွှီချင်းသည်တော့ နေလုံး၏ အလေးချိန်ကို ကျင့်သားရလာပြီဖြစ်သည်။ သူက ခေါင်းပေါ်မှ ဦးထုပ်၏ အလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိလာသည့်အခါ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သူ့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အသစ်တစ်ခု ပေးလာသည်။