မသေလည်း မသေ ရှင်လည်းမရှင်သော ပညာရှိ မော့

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သူမသည် ကျောက်ရွှမ်ကျင်းကို အကြာကြီး မစောင့်ခဲ့ရ ပေ။

"ရှင့်ရဲ့ရောဂါကို ကျွန်မ ကုပေးမယ်လို့ အရင်က ပြောဖူးတယ်မလား။ ဒီနေ့ တစ်ခု ပေါ်လာလို့ ရှင် ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ချင်လား" ရှဲ့ချောင်က ဖြည်းညှင်းစွာပြောနေရင်း ခေါင်းကို မော့ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက် သည်။

"လိုက်မှာပေါ့" ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက ထုံးစံ အတိုင်း သဘောတူလိုက်သည်။

သို့သော် သူမက ၄င်းကို ရောဂါဟု ခေါ်သော အခါ ထူးဆန်းသည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။

"လူနည်းနည်းလောက် ခေါ်လာဦး။" ရှဲ့ချောင်က ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ဒါက သေးငယ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါပဲ။ ရေးကြီးခွင်ကျယ်လည်း မလုပ်နဲ့ဦး။"

လူများလျှင် သူမကို စိတ်လှုပ်ရှား အောင် လုပ်ပေလိမ့်မည်။

“ဟုတ်ပါပြီ” ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက အလွန်နာခံ မှုရှိသည်။

သူက ကျို့ဝေ့ကျုံးကိုသာ ခေါ်လာခဲ့သည်။

ကျို့ဝေ့ကျုံးသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား သွားလေရာနောက်သို့ လိုက်သည့် သူ၏  လက်အောက်ခံဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ကိုယ်တည်းနေခဲ့သော်လည်း သူနှင့် ကျို့ဝေ့ကျုံးနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာကောလဟာလမှ မထွက်ခဲ့ပေ။ ဒီကမ္ဘာပေါ်က လူတွေဟာ … စိတ်ကူးစိတ်သန်း အနည်းငယ်သာ ရှိကြသည်။

ရှဲ့ချောင်နှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား စေ့စပ်ပြီး နောက် သူမသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဘေးမှ လူများကိုပင် မမြင်ခဲ့ရပေ။

တစ်နည်းဆိုရသော် သူတို့၏ ရောင်၀ါများ လိုက်ဖက်ညီသောအခါတွင်၊ သူမနှင့် သက်ဆိုင်

သည့် လူများကို အပြင်လူ  တစ်ယောက်၏ အမြင်ဖြင့် ဗေဒင်ဟောရန် ခက်ခဲပေသည်။

ကြီးမားသည့် ကိစ္စများအတွက်လျှင်တော့ ခြွင်းချက်ရှိပေသည်။ သူမသည် အချို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ရုံသာ။

"နန်အန်း ဟုန်မိသားစုက အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ ဘာလုပ်စရာ ကိစ္စရှိလို့လဲ” ကျောက်ရွှမ်ကျင်း က မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ။ “ကျွန်မတို့ ဆုံတွေ့ရတာ ကံကြမ္မာကြောင့်ဆိုတော့။ ရှင် တစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ချင်ရင်၊ အဆုံးထိသွားပြီး စတင်ခဲ့တာကို အဆုံးသတ် ရမယ်။"

“မင်းက သူတော်ကောင်းတရားအကြောင်း အမြဲပြောတတ်တဲ့ တာအိုဆရာမတစ်ယောက်လေ။ မင်း မိသားစု ဒုက္ခရောက်မှာကို စိတ်မပူဘူးလား" ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူက မိသားစု အကြောင်းပြောနေသည်မှာ၊  လီရှင်းယန်ကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းမဟုတ်ပေ။

“သူ ကောင်းကောင်းနေနေတာပဲ။ သူ ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။” ရှဲ့ချောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူမှုအချို့ ရှိနေသေး သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ရှစ်နှစ်က ရွှေယွဲ့တာအို ဘုရားကျောင်းကို ပိတ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ဆရာ မော့လင်းကျစ်သည် ခြေ

ဦးတည့်ရာသွားလာနေကာ ဓားပြများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ အဖေဓားပြက ရွှေယွဲ့တာအို ဘုရားကျောင်းကို ပြန်လည် ထူထောင်နိုင် စေရန်နှင့် ကလေးကို ပြုစု ပျိုးထောင်ရန်အတွက် သူ့အား ငွေအချို့ ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သိပ်မကြာမီတွင် ငွေက မရှိတော့ပေ။

ထို့နောက်တွင်၊ သူမသည် ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ဖျားနာနေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရွှေယွဲ့ တာအို ဘုရားကျောင်းကို အတင်းအကြပ် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ရသည်။

ဒါက တကယ့်ကို ခက်ခဲခဲ့ပါတယ်!

အစောပိုင်းနှစ်များတွင် သူမသည် နေ့တိုင်း ဆေးသောက်ရင်း ဗေဒင်ပညာကို သင်ယူခဲ့ သည်။ သူမ ဘယ်အချိန် မေ့လဲသွားမလဲ ဆိုတာ ပြောရ

ခက်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူမ ထမင်းစားနေချိန်တွင်ပင် အလျင်လို နေတတ်သည်။ သူမ အသက်ရှူမဝခင်တွင် မေ့လဲသွားတတ်သည်။

တစ်နေ့လျှင် ရှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် ဆယ်ကြိမ်လောက်ပင် မေ့လဲခဲ့သည်!

သူမ၏ မဆုတ်မနစ်ကြိုးစားမှုများကြောင့် ရွှေယွဲ့တာအိုဘုရားကျောင်းသည် အောင်မြင် ထမြောက်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့က ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ လုပ်မှာဆိုတော့ သခင်မလေးရှဲ့ကိုရော လိုက်ခိုင်းသင့်လား။ သခင်မလေးရှဲ့က ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူးတော့ သူမ ကောင်းတဲ့အရာတွေ လုပ်ရင် ပို

ကောင်းလာနိုင်တယ်” ကျောက်ရွှမ်ကျင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ချောင်က အံ့ဩသွားသည်။ "မလိုပါဘူး။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

“သခင်မလေးရှဲ့က ကြောက်တတ်တယ်။ သူမ ကြောက်လန့်သွားမှာ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်” ရှဲ့ချောင်က အရေထူလေသည်။

ရထားလုံးက ရှေ့နောက် လှုပ်ယမ်းနေ၏။ များမကြာမီ သူတို့မြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီး လူဆိုးဂိုဏ်း၀င် ရေထဲသို့ မတော်တဆ ပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးသွားသည့် နေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

“သခင်မလေးရှဲ့က တောထဲမှာ အလောင်းတွေ တူးဖူးတယ်။ သူမက ကြောက်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါနဲ့ ဆရာတူအစ်မရဲ့ စိတ်သဘောထားက သခင်မလေးရှဲ့နဲ့ အရမ်း ဆင်တူတာပဲ။ အသက်အရွယ်ကွာဟချက်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ယောက်တည်းပဲလို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်မိမှာ။" ကျောက်ရွှမ်ကျင်းက သူမကို ကျီစားရန် မမေ့ပေ။

ရှဲ့ချောင်က လှည့်ပြီး သူ့ကို စိန်းစိန်း၀ါး၀ါး ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲဒီသခင်မလေးထက် ကျွန်မက ပိုပြီး ခက်ခဲနက်နဲတယ်! သူမက အလွန်ဆုံး အမတအရှင်မ တစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မက မတူဘူး…”

ရှဲ့ချောင်က စကားပြောရင်း ဝါးခြင်းတောင်း ထဲမှ ဗေဒင် နဖူးစည်းစာတန်းကို ထုတ်ယူပြီး ကျောက်ရွှမ်ကျင်းကို ပြလိုက်သည်။ "ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ဒီ

အပေါ်မှာ ဘာရေးထား လဲ"

ကျောက်ရွှမ်ကျင်းမှာ ကြီးမားသော ရွှေ အပ်ချည်ကြိုးများဖြင့် အမွမ်းတင်တန်ဆာဆင် ထားသော စကားလုံးများကြောင့် မျက်စိကွယ် လုနီးပါးပင်။

ကျို့ဝေ့ကျုံးသည် မနှစ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို ချက်ချင်း ပြန်သတိရသွား၏။

ထိုအချိန်က၊ နဖူးစည်းစာတန်းပေါ်တွင် ရေးထားသော စကားလုံးများမှာ -လျှာစောင်းထက်ပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ အမတအရှင်ရှဲ့ဟု ရေးထားခဲ့သည်ကို သူ မြင်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်၊ ဤနဖူးစည်းစာတန်းတွင်မူ – သေလည်း မသေ ရှင်လည်းမရှင်တဲ့ ပညာရှိ မော့! ဟုရေးထားသည်။

•••••