ဓားကိုင်တွေ ထွက်လာစမ်း(ဂ)
Vol. 72 Ch. 1117
“ ယောင်ထျန်းယန်၊ ကျန်းကိုင်ရီ… မင်းတို့တွေ အတော်သတ္တိကောင်းနေတယ်ပေါ့ ”
တိမ်လွှားဘိုးဘေးသည် အပြင်သို့ ထွက်လျှောက်လာပြီး စစ်တပ်၏ အရှေ့မှာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပုန်းကွယ်နေသော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုလည်း ရှိသည်။ သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ သတ္တမမင်းသားက စစ်မှုထမ်းဆင့်ခေါ်စာကို ထုတ်ပြန်ထားတာ ခုနစ်ရက်ရှိသွားပြီ… စစ်မြေပြင်မှာ ငါတို့ဘက်က ကျပ်တည်းနေပြီး သေကြေပျက်စီးမှုတွေ နေ့တိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေတယ်… ဒါကို ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်က တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး စစ်သည်တော်တစ်ယောက်တောင် စေလွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူး… ”
“ မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်က ရန်သူ့ဘက်ကို ပူးပေါင်းလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ… မင်းတို့က လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ လောက်ကောင်တွေပဲ ”
“ ဒီနေ့ တပ်မှူးချုပ်ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာပြီ… တကယ်လို့ မင်းတို့က ဆက်ပြီး ငြင်းဆန်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်က လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေဦးမလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့… မင်းရဲ့ ဦးခေါင်းထက်မှာ လူသားဧကရာဇ်ရှိသေးတာဆိုတာ မေ့နေပြီလား… မင်းတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကောင်းကျိုးဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လား ”
တိမ်လွှားဘိုးဘေးသည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်တွင် ကိစ္စများစွာကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သောကြောင့် ဉာဏ်အမြော်အမြင်လည်း ရှိပေသည်။ သူ၏ စကားလုံးတိုင်းမှာ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လူသားမျိုးနွယ်၏ ကောင်းကျိုးကို ရှေးရှုခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်လူများ စွမ်းဆောင်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။
ဤအခိုက်အတန့်မှာ ထိုစကားများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည့်အခိုက် အဖြူရောင်ဆင်ပျံပေါ်မှ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည်ပင် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ချီးမွမ်းသော အရိပ်အယောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤသည်ကို ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်မှ လူများ ကြားသွားသောအခါ သူတို့အားလုံးသည် ခံပြင်းဒေါသထွက်သွားကြသည်။ ရုံးတော်သုံးခုမှ ကျင့်ကြံသူအများစုသည် မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် အမတ်ယောင်သည် အရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာလည်း ခံပြင်းဒေါသထွက်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ ငါ့ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်က တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး စစ်သည်တော်တစ်ယောက်တောင် စေလွှတ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးလို့ မင်းက ပြောတယ်လား… လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်တုန်းက ငါ့ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်က ကျင့်ကြံသူအသုတ်ငါးသုတ်တောင် စေလွှတ်ခဲ့တယ်… အသုတ်တစ်သုတ်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်သန်းပါဝင်တယ်… ပြည်ထဲရေးရုံးတော်သခင်နဲ့ ရုံးတော်သုံးခုက စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးအများကြီးကို စေလွှတ်ခဲ့တယ် ”
“ အဲ့ဒီစစ်သည်တော်သန်းပေါင်းများစွာက ငါတို့ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်ရဲ့ အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက်တွေပဲ… အခု ငါတို့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခုခံကာကွယ်ဖို့အတွက်ပဲ အင်အားကျန်ရှိတော့တယ် ”
“ ငါတို့က ကြိုးအဆုံးကို ရောက်နေပြီ ”
“ အခု မင်းက ဒီရောက်လာပြီးတော့ အမှန်တရားကို ဗလောင်းဗလဲပြောနေတယ် ”
“ မင်းက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက်ဆိုပြီး ပြောတယ်… ဒါဆိုရင် ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အသုတ်ငါးသုတ်ထဲမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် အသက်ရှင်သေးလဲဆိုတာ ငါမေးပါရစေ… ပြည်ထဲရေးရုံးတော်သခင်နဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးတွေအများကြီး စစ်မြေပြင်မှာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြတယ်… သူတို့က လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် သေဆုံးသွားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား ”
“ ငါတို့ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်က လက်တလောနှစ်တွေမှာ ကိစ္စအများကြီး တွေ့ကြုံခဲ့တယ်… သန့်စင်ရေလှိုင်းဒေသကြီးရဲ့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကို တွေ့ကြုံခဲ့တာက ငါတို့တွေပါ… ရုံးတော်သခင်သုံးပါးက စစ်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတယ်… ဖုန်းဟိုင်ဒေသအကြီးအကဲတောင် အကြောင်းအရင်းမရှိဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်… သတ္တမမင်းသားက စစ်ပွဲရဲ့ အကျိုးဆောင်မှုအားလုံးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ဖို့အတွက် နောက်ဆုံးအချိန်မှ ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ ရောက်လာခဲ့တယ်… အမှန်တရားကို လူတိုင်းမသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား ”
“ ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အသုတ်ငါးသုတ်က ကလေးတွေရဲ့ သေဆုံးမှုက မလုံလောက်သေးဘူးလား… မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးမီးစကိုတောင် ငြိမ်းသတ်ပစ်ချင်တာလား ”
အမတ်ယောင်က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောသည်။ သူ၏ အကြည့်က တိမ်လွှားဘိုးဘေးပေါ်မှာ မရှိနေပေ။ ယင်းအစား သူ့အနောက်မှ စစ်တပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ပီပီသသ ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးတိုင်းမှာ ရှင်းလင်းသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါရှိသည်။
သူ၏ ဘေးမှ သတ္တမသခင်ကြီးသည်လည်း အရှေ့သို့ ထွက်လျှောက်လာသည်။ သူက စစ်တပ်အတွင်းမှ အဖြူရောင်ဆင်ပျံကို ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“ ငါတို့နှလုံးသားထဲမှာ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကောင်းကျိုးရှိပါတယ်… ငါတို့ကိုယ်ငါတို့ စတေးဝံ့ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ အဲ့လိုလုပ်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လား ”
“ တပ်မှူးချုပ်ကို မေးခွန်းတစ်ခု ငါမေးချင်ပါတယ်… သတ္တမမင်းသားရဲ့ လက်အောက်က စစ်သည်တော်တွေ ဘယ်နှစ်ယောက်များ စစ်မြေပြင်ဆီ စေလွှတ်ပြီးပါပြီလဲ ”
အဖြူရောင်ဆင်ပျံပေါ်မှ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် လက်ထဲမှ ရှေးခေတ်စာအုပ်ကို အောက်မချပေ။ သူက တိမ်လွှားဘိုးဘေးကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“ မင်းမှာ ရှစ်မိနစ်ပဲ အချိန်ကျန်ရှိတော့တယ် ”
ဤသည်ကို တိမ်လွှားဘိုးဘေးကြားသောအခါ သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဒေသငယ်မြို့တော်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အေးစက်စက် အလင်းတန်းက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက သတ္တမသခင်ကြီး၊ အမတ်ယောင်နှင့် တခြားလူများကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။
“ ရုံးတော်သခင်တွေ၊ လက်ထောက်ရုံးတော်သခင်တွေ၊ စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးတွေနဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဓားကိုင်တွေက စစ်မှုထမ်းရမယ် ”
“ ဂိုဏ်းတော်အသီးသီးက ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တွေလည်း စစ်ပွဲမှာ ပါဝင်ရမယ် ”
“ ပြီးတော့… လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်ခန့်က ပထမအကြိမ် စစ်မှုထမ်းဆင့်ခေါ်ခဲ့ချိန်မှာ အရှင်သတ္တမမင်းသားက ရွှီချင်းရဲ့ နာမည်ကို အထူးတလည် မိန့်ကြားခဲ့ပြီး စစ်မှုထမ်းဖို့အတွက် ဆင့်ခေါ်ခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က သူတံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတယ်ဆိုပြီး အကြောင်းပြချက်ပေးခဲ့တယ်… ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ရွှီချင်းက မဖြစ်မနေ စစ်မြေပြင်ဆီ သွားရောက်ရမယ် ”
“ လာမယ့်ခုနစ်မိနစ်အတွင်းမှာ ရွှီချင်းအပါအဝင် လူတိုင်းက ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် စစ်မှုထမ်းဖို့ ထွက်လာရမယ် ”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တိမ်လွှားဘိုးဘေးသည် အရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
ထိုခြေလှမ်းနှင့်အတူ ကြီးမားသော စွမ်းအင်လှိုင်းသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ယင်းက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ရာသီဥတုကိုပင် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ ကြီးမားသော ဝဲကတော့ကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝဲကတော့က မြည်ဟိန်းသွားသည့်အခါ ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်မှ လူတိုင်းသည် ဒေါသထွက်သွားကြပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားမှုက အမတ်ယောင်၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက သတ္တမသခင်ကြီးနှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ပိုပြီးဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားမှုက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အသံသည် အဖျက်အဆီးစိတ်ဆန္ဒနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“ ရုံးတော်သုံးခု ”
ချက်ချင်းပင် သူ့အနောက်မှ ရုံးတော်သခင်သုံးပါးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နက်ရှိုင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။
အထူးသဖြင့် ဓားကိုင်ရုံးတော်သခင်ပင်။ တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အပြင်းအထန် ပေါ်လျှိုးထွက်လာသည်။ လက်ရှိဓားကိုင်ရုံးတော်သခင်သည် ယခင်က လက်ထောက်ဓားကိုင်ရုံးတော်သခင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒသည် လောကတစ်ခွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။
“ ဓားကိုင်တွေ ထွက်လာကြစမ်း ”
ဓားကိုင်ရုံးတော်သခင်၏ အသံသည် ဒေသငယ်မြို့တော်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ပုံရိပ်အများအပြားသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ပျံသန်းထွက်လာကြသည်။ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီမှ တည်ကြည်လေးနက်သော အသံများ မြည်ဟိန်းထွက်လာကြသည်။
“ ဓားကိုင်စွန်းချန်းဝူ အသင့်ရှိပါတယ် ”
“ ဓားကိုင်ကျန်းဟောင် အသင့်ရှိပါတယ် ”
“ ဓားကိုင်လုထောင် အသင့်ရှိပါတယ် ”
….
ထိုအသံများထဲတွင် ဖော်မပြနိုင်အောင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံရှိသည်။ ထိုအသံသည် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်ချက်ချင်း မိုးခြိမ်းသံသဖွယ် လူတိုင်း၏ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အဆုံးမဲ့သော လှိုင်းဂယက်များကို ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။
“ ဓားကိုင်ရွှီချင်း အသင့်ရှိပါတယ် ”