ထာဝရပျော်ရွှင်ဖို့ ဆုတောင်းပေးခြင်း

ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်၏ ဒေသငယ်မြို့တော်၊ ဒေသအကြီးအကဲ၏ ခြံဝန်း…

ထိုခြံဝန်းသည် ဒေသငယ်မြို့တော်၏ မြို့လယ်ခေါင်တွင် တည်ရှိပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် အစောင့်အကြပ်များစွာ ချထားသည်။ ဓားကိုင်များနှင့် ဒေသငယ်မြို့တော်ထဲမှ ကျင့်ကြံသူများသာ ယင်းကို စောင့်ကြပ်ပေးနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဒေသအကြီးအကဲခြံဝန်းသည် ပုံစံနှစ်မျိုး ရှိသည်။

မြို့တော်ထဲတွင် မြင်နေရသည်မှာ ပုံစံတစ်မျိုးမျှသာ ဖြစ်သည်။ တခြားပုံစံတစ်မျိုးသည် အလွန်ကျယ်ပြောသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ တည်ရှိပြီး ယင်းကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အဆောက်အဦးရှစ်ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ဒေသအကြီးအကဲ၏ တံဆိပ်တော်က ယင်းကို အစစ်အမှန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြားမှာ နေရာရွှေ့ပြောင်းနိုင်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ရွှီချင်းသည် ဒေသအကြီးအကဲ၏ ခြံဝန်းထဲမှ နေအိမ်တစ်ခုထဲမှာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ တံဆိပ်တော်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။

ထိုတံဆိပ်တော်၏ တစ်ဖက်ပေါ်တွင် ‘ ဖုန်းဟိုင် ’ဟူသော စာလုံးကို ရေးသားထားပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများပါဝင်သော ဆေးပန်းချီတစ်ခု ရှိသည်။ ယင်းက ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်၏ ဒေသအကြီးအကဲတံဆိပ်တော် ဖြစ်သည်။

ရွှီချင်းတစ်ယောက်တည်းသာ နေအိမ်ထဲမှာ ရှိနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ အမတ်ယောင်နှင့် သတ္တမသခင်ကြီးသည်လည်း အိမ်ထဲမှာ ရှိနေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က တိတ်တဆိတ် စစ်တုရင်ကစားနေကြစဉ် ခေါင်းဆောင်သည် သတ္တမသခင်ကြီး၏ ဘေးမှာ ရိုသေကျိုးနွံ့စွာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး စစ်တုရင်ခုံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူက ဆရာကို ဖော်လံဖားရန် အချိန်မရွေး အသင့်ပြင်ထားသည်။

“ အဲ့ဒီတံဆိပ်တော်ပေါ်က ငါ့အမှတ်အသားကို ဖျက်ဆီးပြီးပြီ… မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို တံဆိပ်တော်ထဲ ပေါင်းစပ်ပြီး အဲ့ဒါကို မင်းအပိုင်ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်တယ် ”

အမတ်ယောင်သည် စစ်တုရင်အရုပ်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး နေရာချလိုက်သည်။

“ ရွှီချင်းက ငယ်ပါသေးတယ် အမတ်ယောင်… မင်း အစောကြီး အနားယူဖို့ မလိုပါဘူး… ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်က ငါတို့ကို လိုအပ်နေပါသေးတယ် ”

သတ္တမသခင်ကြီးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး စစ်တုရင်အရုပ်တစ်ခုကို နေရာချလိုက်သည်။

ထိုစစ်တုရင်အရုပ်က နေရာပေါ် ကျရောက်သွားသည်နှင့် ခေါင်းဆောင်သည် မျက်လုံးဝင်းလက်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ချီးမွမ်းလိုက်သည်။

“ ကောင်းလိုက်တဲ့ အကွက်… ဆရာက တကယ့်အံ့ဖွယ်ပဲ… ဒီလို အကွက်ရွှေ့ရမယ်လို့ တစ်ခါမှ ငါမစဉ်းစားမိဘူး… ပြောင်မြောက်ပါပေတယ် ပြောင်မြောက်ပါပေတယ်… ဒီနေ့ ဆရာ့ဆီကနေ အကွက်ဆန်းတစ်ခုကို ငါသင်ယူလိုက်ရပြီ ”

သတ္တမသခင်ကြီးသည် ခေါင်းဆောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာသည် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုခြင်းကို သဘောမကျဟန် ရသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သိသာစွာပင် သူက ယနေ့ အလွန်စိတ်ကောင်းဝင်နေသည်။ ယင်းက သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။

အမတ်ယောင်သည် အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ရှိနေသည်။ သူက ချန်းအားညိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ရွှီချင်းသည် အမတ်ယောင်၏ စကားကိုကြားပြီးနောက် သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို တံဆိပ်တော်ထဲသို့ ထည့်သွင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သတ္တမသခင်ကြီးသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အမတ်ယောင်၏ အမူအရာသည်လည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရွှီချင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်သည် အဝေးသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ညကောင်းကင်ယံမှ အမှောင်တိမ်တိုက်များသည် လှုပ်ရှားထကြွလာပြီး ကြီးမားသော ဧရာမငှက်တစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်က ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ငှက်ကြီးချင်းချင်းဖြစ်သည်။ ငှက်ကြီးချင်းချင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားသော အော်မြည်သံသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ အဲ့ဒီငှက်ကြီးချင်းချင်းက ရွှီချင်းထွက်သွားတာနဲ့ အစအနရှာမရအောင် ပျောက်သွားတယ်… ဒါပေမဲ့ ရွှီချင်းပြန်ရောက်လာတာနဲ့ သူက ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာတယ် ”

သတ္တမသခင်ကြီးက ပြောသည်။ ရွှီချင်းသည် ငှက်ကြီးချင်းချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ သက်တံ့အလင်းရောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပျံ့နှံ့ထွက်လာသည်။

ကောင်းကင်ပေါ်မှ ငှက်ကြီးချင်းချင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သွားသောအခါ ပိုပြီးပျော်ရွှင်လာသည်။ ၎င်းက သက်စောင့်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အော်မြည်သံသည်လည်း ပိုပြီးကျယ်လောင်လာသည်။ အဆုံးမှာတော့ ၎င်းက ကောင်းကင်ပေါ်မှာ အကြိမ်ရေအနည်းငယ် လှည့်ပတ်ပျံသန်းပြီးနောက် တိမ်တိုက်များကြားထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ငှက်ကြီးချင်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မြို့တော်ထဲမှ ညအချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ အိမ်ထဲတွင် အမတ်ယောင်သည် စစ်တုရင်အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ညင်သာစွာ နေရာချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“ အားညို… လပူဇော်ဒေသကြီးထဲမှာ မင်း ဘာတွေ တွေ့ကြုံခဲ့လဲ ”

ဤသည်ကို ခေါင်းဆောင်ကြားသောအခါ သူက ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

“ အမတ်ယောင်… လပူဇော်ဒေသကြီးထဲမှာ ငါတွေ့ကြုံခဲ့တဲ့အရာက အသေးအမွှားကိစ္စလေးတွေပါ… ဥပမာ ငါက ရွှီချင်းနဲ့အတူ အနီရောင်လဂြိုလ်ဆီ အလည်အပတ်သွားခဲ့တယ်… ငါက ဟိုခွေးမသား နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီးကို သာမန်ကာလျှံကာ ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးဖွင့်စေခဲ့တယ်… ပြီးတော့ သူ့ကို ဟိုအဖွားကြီး နီလာနတ်သမီးဆီ စိုက်ကြည့်စေပြီး သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ် ”

“ ပြီးတော့ ငါ့အရင်မိန်းမနဲ့ ပြန်တွေ့ဆုံပြီး မိတ်ဆွေကောင်းတချို့လည်း ဖွဲ့ခဲ့တယ် ”

ခေါင်းဆောင်သည် ကမ္ဘာတုန်ဟီးသွားစေမည့် ကိစ္စများကို အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

ဤသည်ကို သတ္တမသခင်ကြီးကြားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးသည် မှေးကျဉ်းသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူက မည်သည့်စကားမှ မပြောပေ။

ဤသည်ကို အမတ်ယောင်ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်တောင်သည် အကြိမ်ရေအနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက တည်ငြိမ်ချင်ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ ကောင်းကင်နက်မျိုးနွယ်ရဲ့ နတ်ဘုရား… နီလာနတ်သမီးက… ပြန်ရှင်နိုင်သေးလား ”

ခေါင်းဆောင်သည် ရင်ဘက်ကို ပုတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး… သူက လုံးဝဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ… အခုကစပြီး နီလာနတ်သမီးက နတ်ဘုရားတွေကြားထဲမှာ မရှိတော့ဘူး ”

ဤသည်ကို အမတ်ယောင်ကြားသောအခါ သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ချန်းအားညိုကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီချင်းသည် အမတ်ယောင်၏ အကြည့်ကို အာရုံခံမိသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ နီလာနတ်သမီးက တကယ်သေသွားပါပြီ ”

စစ်တုရင်အရုပ်ကို ကိုင်ထားသော အမတ်ယောင်၏ လက်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်လာသည်။ အားညို၏ စကားကို ကြားသည့်အခါ သူက သိပ်မယုံချင်ပေ။ သို့သော်လည်း ရွှီချင်းက ထိုအကြောင်းကို ပြောလာသည့်အခါ ခြားနားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ လှိုင်းလုံးများကို မဖိနှိပ်နိုင်တော့ပေ။ ရွှီချင်းနှင့် ချန်းအားညိုက မဖြစ်နိုင်လုနီးပါး ခက်ခဲသော ထိုကိစ္စကို မည်သို့လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း သူမသိပေ။ ထို့ကြောင့် သူက နောက်ထပ် ဆက်မမေးတော့ပေ။

လူတိုင်းထံမှာ ကိုယ်စီလျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိသည်။ အများကြီး စူးစမ်းခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

အမှန်မှာ အဖြေကို အနည်းနှင့်အများ သူသိထားပြီသား ဖြစ်သည်။ ဂျိကန်ဟူသော နာမည်သော်လည်းကောင်း ရွှီချင်းက စစ်မြေပြင်မှာ အဖိုးကိုးဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ခြင်းသော်လည်းကောင်း ထိုအရာအားလုံးသည် အသိစိတ်ကို ပရမ်းပတာဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မတ်တတ်ရပ်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ ညဉ့်နက်နေပြီ… မင်းတို့ ဆရာတပည့်တွေရဲ့ ပြန်ဆုံစည်းမှုကို ငါမနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး ”

ထို့နောက် အမတ်ယောင်သည် အနောက်လှည့်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။ မကြာမီ သူက ဒေသအကြီးအကဲခြံဝန်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ယောင်ဂေဟာဆီသို့ ပြန်ရောက်ရှိသွားသည်။

သူက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ဒေသအကြီးအကဲခြံဝန်း၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“ ဒီလိုတပည့်တွေကို ပျိုးထောင်နိုင်တဲ့ ဆရာက ဘယ်လိုလုပ် သာမန်လူဖြစ်နိုင်မှာလဲ… ဒီဆရာနဲ့ တပည့်တွေက လုံးဝသာမန်မဟုတ်ကြဘူး… ဖုန်းဟိုင်ဒေသငယ်အတွက်တော့ အဲ့ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ ”

အမတ်ယောင်သည် စောစောက လပူဇော်ဒေသကြီးနှင့်ပတ်သက်ပြီး သူကြားခဲ့ရသော ကိစ္စများကို ပြန်အမှတ်ရသွားသောအခါ အဆုံးမဲ့သော လှိုင်းလုံးများသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါမပြောနိုင်ဘူး… ဒါပေမဲ့ ကိစ္စအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က အခြေအနေကို လျှို့ဝှက်ကြိုးကိုင်နေတာဖြစ်ရမယ်… မဟုတ်ရင် အစီအစဉ်က အဲ့လောက် အဆင်ပြေချောမွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး ”

အိမ်ထဲတွင် သတ္တမသခင်ကြီး၊ ရွှီချင်းနှင့် ချန်းအားညိုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အပြင်လူများ မရှိသည့်အခါ သတ္တမသခင်ကြီး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး အားညိုကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ မင်းက အတောင်စုံနေပြီပေါ့ ဟုတ်လား… မင်းတစ်ယောက်တည်း သေလမ်းရှာတာ အကြောင်းမရှိဘူး… ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးကိုပါ သေလမ်းရှာဖို့ အတူခေါ်သွားတယ် ”

ရွှီချင်းက ခေါင်းဆောင်အတွက် ကူပြောပေးရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ် သတ္တမသခင်ကြီးက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ စတုတ္ထတပည့်… မင်းမှာ ကြင်နာတတ်တဲ့ နှလုံးသားရှိတာ ငါသိတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် မင်းရဲ့ စီနီယာအကိုကြီး လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်… နီလာနတ်သမီးရဲ့ ဘဝအဆင့်အတန်းက လျော့တွက်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး… မင်းတို့ရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံခြင်းအရ ဘယ်သူမှ မင်းတို့ကို မညွှန်ကြားပေးဘူးဆိုရင် အသေးဆုံး အမှားလေးတစ်ခုကနေတောင် ပျက်စီးခြင်းအခြေအနေဆီ ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်… ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုတောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး ”

သတ္တမသခင်ကြီး၏ လေသံသည် တင်းမာခက်ထန်သည်။ ရွှီချင်းသည် နှလုံးတုန်ယင်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်အတွက် ကူမပြောပေးဝံ့တော့ချေ။ သို့သော်လည်း ဆရာက သူနှင့် စီနီယာအကိုကြီးကို စိုးရိမ်ပူပန်သောကြောင့် ထိုသို့ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်သည်။ ထို့ပြင် ဆရာက ဤတစ်ကြိမ်မှာ သူ့ကို မဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည့်အတွက် အနည်းငယ် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေကြောင်း သူခံစားမိသည်။

အားညိုသည် ခန္ဓာကိုယ်တုန်ယင်သွားသည်။ အခြေအနေက မဟန်တော့ကြောင်း သူနားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဘုတ်ဟူသော မြည်သံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ မျက်နှာချိုသွေးသော အမူအရာရှိသည်။

“ ဆရာ… ဆရာ့ကို ငါလွမ်းတယ် ”

သတ္တမသခင်ကြီးသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ အားညိုသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးက နီရဲလာသည့်အခါ သူက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

“ ဆရာ… ဂျူနီယာညီလေးနဲ့ ငါက ဒီလိုလုပ်ဆောင်ရတာ တခြားရည်ရွယ်ချက် ရှိပါတယ်… အဲ့ဒါက ဆရာ့အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ပြင်ဆင်ပေးဖို့ပါ… ဒါကြောင့် ဆရာ့ကို ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မဖိတ်တော့တာပါ… မွေးနေ့ရှင်က အနားမှာ ရှိနေပြီး သူ့ဘာသာ မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို ပြင်ဆင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သင့်တော်ပါ့မလဲ ”

ခေါင်းဆောင်သည် စကားပြောပြီးနောက် အသွေးအသားငှက်မွှေးနှစ်ခုကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ရွှီချင်းက အမှန်တိုင်း ပြောလိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ခေါင်းဆောင်သည် ငှက်မွှေးများကို သူ့ဆရာဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ရိုရိုသေသေ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အရင်ဦးစွာ ပြောသည်။

“ ဂျူနီယာညီလေးနဲ့ ငါက ဒီခရီးစဉ်မှာ စုစုပေါင်း ငှက်မွှေးလေးချောင်း ရခဲ့ပါတယ်… ငါတို့က တစ်ယောက်တစ်ခုစီ သိမ်းဆည်းထားပြီး ကျန်တဲ့ငှက်မွှေးနှစ်ချောင်းကို ဆရာ့အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးပါတယ် ”

“ ငါတို့ဆရာ ထာဝရ အသက်ရှည်ပြီး ထာဝရ ပျော်ရွှင်နိုင်ပါစေ ”

သတ္တမသခင်ကြီးသည် ထိုငှက်မွှေးနှစ်ချောင်းကို တစ်ချက်မကြည့်ပေ။ သူ၏ အကြည့်က အားညိုထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ့တပည့်၏ အကြောင်းကို သူကောင်းကောင်း သိသည်။ ထိုငှက်မွှေးများသည် ပင်လယ်ထဲမှ ရေတစ်စက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သူ့ဆရာ၏ စိုက်ကြည့်ခံနေရသောအခါ ခေါင်းဆောင်သည် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အမြန်ပြောသည်။

“ ဆရာ… စောစောက အပြင်လူရှိနေတာကြောင့် အသေးစိတ် ငါမရှင်းပြခဲ့ဘူး… ဂျူနီယာညီလေးနဲ့ ငါက လပူဇော်ဒေသကြီးထဲမှာ ကိစ္စအများကြီးကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါတယ်… အရေးကြီးဆုံးကတော့ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုကို ဆောင်ရွက်ပြီးတဲ့အခါတိုင်း ဆရာ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအစွမ်းကို ငါတို့ မြှင့်တင်ပေးခဲ့ပါတယ် ”

“ အင်း ”

သတ္တမသခင်ကြီးက ပြောသည်။

သူ့ဆရာ၏ လေသံက အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားကြောင်း သတိထားမိသောအခါ ခေါင်းဆောင်က ဆက်လက် ပြောသည်။

“ ပထမဆုံးအနေနဲ့ နီလာနတ်သမီးကို နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်မောကျသွားအောင် ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့လူက ဆရာပါလို့ ငါတို့ကြေညာခဲ့တယ်… ပြီးတော့ ငါတို့က ဆရာရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ အုပ်ချုပ်သူရဲ့ သားသမီးတွေကို ပြန်ရှင်သန်စေခဲ့ပါတယ် ”

“ ပြီးတော့ သူတို့ကို ငါတို့ဆရာက လောကတစ်ခွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလို့ ပြောခဲ့ပါတယ်… ပထမဆုံး ဆရာက နီလာနတ်သမီးကို ချက်ချင်း မနိုးထလာနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်… အဲ့ဒီနောက် ငါတို့တွေကို လပူဇော်ဒေသကြီးဆီ စေလွှတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ပြန်ရှင်သန်လာစေပါတယ်… အားလုံးက နီလာနတ်သမီးကို ဖျက်ဆီးမယ့် ဆရာရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း သွားနေပါတယ် ”

“ ဆရာ… ဆရာက အဲ့ဒီမှာ မရှိပေမဲ့လို့ ဆရာရဲ့ နာမည်က ငါတို့အတွက် အကြီးမားဆုံး အကာအကွယ်ပါပဲ ”

“ ချင်းလေး ငါပြောတာ မှန်တယ်မဟုတ်လား ”

ဤသည်ကို ရွှီချင်းကြားသောအခါ သူက အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောသည်။

“ ဆရာ… ငါတို့ပြန်မလာခင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ဆရာ့ကို စာတစ်ဆောင် ပေးခိုင်းလိုက်ပါတယ် ”

ရွှီချင်းသည် စကားပြောပြီးသည်နှင့်ချက်ချင်း သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ရွှေရောင်ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သတ္တမသခင်ကြီးကို ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုပစ္စည်းကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက သူတို့မထွက်သွားခင် ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် အထဲမှ အကြောင်းအရာကို ဖတ်ကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း သာမန်နည်းလမ်းများသည် ယင်းကို မဖွင့်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့က တခြားနည်းလမ်းများကို အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင် အထဲမှ အကြောင်းအရာကို ဖတ်နိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်စိမ်းပြားသည် အက်ကွဲသွားလိမ့်မည်။

သတ္တမသခင်ကြီးသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

သာမန်နည်းလမ်းများဖြင့် မဖွင့်နိုင်ခဲ့သော ကျောက်စိမ်းပြားသည် သတ္တမသခင်ကြီး၏ လက်ထဲမှာ အလွယ်တကူ ပွင့်သွားသည်။ အထဲမှ အကြောင်းအရာကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သတ္တမသခင်ကြီး၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ ထို့နောက် တင်းမာခက်ထန်သော သူ၏ အမူအရာသည် အများကြီး နူးညံ့သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ မောက်မာထောင်လွှားသော အရိပ်အယောင် တစ်စွန်းတစ်စပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်ကို သတိထားမိသွားသောအခါ ရွှီချင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်သည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

ခေါင်းဆောင်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

“ ဆရာ… နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါနဲ့ ချင်းလေးက လပူဇော်ဒေသကြီးတစ်ခုလုံးကို စည်းလုံးညီညွတ်စေခဲ့ပြီး အုပ်ချုပ်သူလီဇီဟွားကို ပြန်နိုးထစေခဲ့တယ်… ငါက အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဖိတ်ကြားခဲ့တယ်… ချင်းလေးက ပိုပြီးတော့ အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်… သူက အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခဲ့ပြီး သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ခဲ့တယ် ”

ရွှီချင်းသည် ခေါင်းဆောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူက မည်သည့်စကားမှ မပြောပေ။

ခေါင်းဆောင်သည် မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ ပြောသည်။

“ နောက်ဆုံးမှာ အတိတ်ကာလက လီဇီဟွားက ပစ္စုပ္ပန်ကို ရောက်လာပြီး နတ်ဘုရားမျက်နှာပျက်ကြီး မျက်လုံးဖွင့်လှစ်ဖို့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ ယဇ်ပူဇော်ခဲ့ပါတယ် ”

“ အနီရောင်လက နတ်ဘုရားကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်လာပြီး ဝမ်ကူးကုန်းမြေကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ် ”

“ ဆရာ… ဒီကိစ္စအားလုံးက ချောချောမွေ့မွေ့ ပြီးသွားရတာ လီဇီဟွားကြောင့်ဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်ပါတယ်… ငါတို့က ကိစ္စအားလုံးကို အစီအစဉ်ချပြီး ဆောင်ရွက်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ငါတို့ဆောင်ရွက်တဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ လီဇီဟွားရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေ ရှိနေပါတယ်… အတိတ်ကာလမှာ သူနဲ့ငါ အပေးအယူတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့အချိန်ကဆိုရင် သူက ငါ့ကို ကြိုစောင့်နေတာလို့ ဝေဝေဝါးဝါး ငါခံစားမိတယ် ”

ခေါင်းဆောင်၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်လေးနက်နေသည်။

ခေါင်းဆောင်က ထိုအကြောင်းအား ပြောပြခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရွှီချင်း ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက နက်နဲစွာ တွေးတောလိုက်သည်။

သတ္တမသခင်ကြီး၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်သည်။ သူက လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို အောက်ချလိုက်ပြီး ဆက်မမေးတော့ပေ။ ယင်းအစား သူက ငှက်မွှေးနှစ်ချောင်းကို ယူဆောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အားညိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖမ်းဆုပ်သော လက်ဟန်ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အားညို၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်လာပြီး အပြာရောင်ကျိုင်းတုတ်တစ်ချောင်းက သူ၏ နဖူးထဲမှ ပျံသန်းထွက်လာသည်။ ယင်းက သတ္တမသခင်ကြီး၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် သတ္တမသခင်ကြီးသည် ရွှီချင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အစောနကအတိုင်း တူညီသော လက်ဟန်ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ကျင်းကန်းဂိုဏ်းဘိုးဘေးရှိသော နတ်ငါးဆူးချွန်သည် ချက်ချင်း ပျံသန်းထွက်လာပြီး သတ္တမသခင်ကြီး၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ မင်းတို့ရဲ့ ဓမ္မလက်နက်တွေထဲ ဒီငှက်မွှေးတွေကို ငါပေါင်းစပ်ပေးမယ်… အဲ့ဒါက လက်နက်ရဲ့ အဆင့်ကို မြင့်တတ်သွားစေပြီး လက်နက်ဝိညာဉ်ကို ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ရရှိစေလိမ့်မယ် ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သတ္တမသခင်ကြီးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ ကောင်းပြီ… ငါပြန်တော့မယ်… မင်းတို့နှစ်ယောက် နောက်တစ်ခါ ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ ထပ်တွေ့ကြုံရင် ဂရုစိုက်ဖို့ သေချာမှတ်ထားပါ… အလောတကြီး ဘာမှမဆောင်ရွက်ရဘူး ”

သတ္တမသခင်ကြီးသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လျှောက်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူက ပြန်ပေါ်လာသည့်အခါ လက်ထောက်ဒေသအကြီးအကဲ၏ ခြံဝန်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လက်ထောက်ဒေသအကြီးအကဲ၏ ခြံဝန်းသည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သည်။ သတ္တမသခင်ကြီးသည် လက်နောက်ပစ်လျက် ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ညလေပြေသည် သူ၏ ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားကို တိုက်ခတ်သွားသည်။ သူက လေနှင့်အတူ လွင့်မျောသွားတော့မည်ဟု ခံစားမိသွားသည်။

သတ္တမသခင်ကြီး၏ အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း ရှုပ်ထွေးလာသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ဝမ်ကူးကုန်းမြေ၏ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ရှိနေဟန် မရပေ။ ယင်းအစား ကောင်းကင်အလွန်မှာရှိသော အဆုံးမဲ့ကြယ်တာရာကောင်းကင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

“ လီဇီဟွားက အောင်မြင်သွားတယ်… ”

သတ္တမသခင်ကြီးက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။