ဝမ်လင်း၏ သတိပေးခြင်း

ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော ကျိုးရီသည်အုံ့မှိုင်းနေသလို ခံစားနေရသည်။

အမှတ်၆၀ အထက်တန်းကျောင်း ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ စိတ်အလိုမကျဖြစ်နေသော နိုင်ငံသားများ၏ တစ်မနက်လုံး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို ဖြေကြားနေခဲ့ရသည်။

ကျောင်းက အဘယ်ကြောင့် အတန်းမပိတ်ဘဲ အတန်းဆက်တက်နေရသည်ကို ဤနိုင်ငံသား အများအပြားက နားမလည်ကြပေ။

သူက နတ်ဆိုးမုဆိုးများ အဖွဲ့အစည်း၏ ကလဲ့စားချေခြင်း အစီအစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ အသေးစိတ် မသိရှိသော်လည်း ထိုဂိုဏ်းသည် ကောက်ကျစ်သော လူဆိုးဂိုဏ်း တစ်ခု ဖြစ်မှန်းတော့သိသည်။

ဤသည်က ကျောင်းပိတ်လိုက်ရုံဖြင့် ပြီးသွားမည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

ယခင်က ကျောင်းသွားရာလမ်းတွင် မူလတန်းကျောင်းသားလေးနှစ်ယောက်ကို ဓားဖြင့် ထိုးသည့် လူယုတ်မာတစ်ယောက် ရှိဖူး၏။

ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် အပိုင်းပိုင်း အဖြတ်ခံရပြီး ငရဲပြည်သွားသင့်သည့်အပြင် ၎င်း၏ဝိညာဉ်ကို ဘယ်တော့မှ လူပြန်မဝင်စားစေသင့်ပေ။

ကလေးတွေကို အဘယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်ရသနည်း။

"သတ္တိရှိရင် လင်းကျန်းရန်ကို သွားတိုက်​ခိုက်လေ"

သတင်းဖတ်နေရင်း ကျိုးရီက လုံးဝ ဒေါသဖြစ်သွား၏။

ဤကိစ္စသည် သူတစ်ယောက်တည်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက် မဟုတ်ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သင်က ရာထူးကြီးမြင့်သည့်အခါ သင်လုပ်နိုင်သည့်အရာသည် အမှန်တကယ် အကန့်အသတ်နှင့်သာ ရှိသည်။

ကိစ္စတစ်ခုစီတွင် သင်၏ ကိုင်တွယ်ပုံက သတိရှိရန် လိုအပ်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်းသည် အမှတ် 60 အထက်တန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါမှစ၍ မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တစ်ခါမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးမုဆိုးများ အဖွဲ့အစည်း၏ နိုင်ငံရပ်ခြားမှ ပြန်လာသူ လက်ရွေးစင်များသည် နံနက်ခင်းတွင် လက်စားချေမည်ဟု ကြေညာထားသော်လည်း ယခုအခါ၌ အရိပ်တောင် မမြင်ရဘဲ မွန်းလွဲပိုင်းဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကျိုး.. ဘာလှုပ်ရှားမှုမရှိသလိုပဲ"

ကျုံးလန်က အချိန်ကိုကြည့်ကာ ကျိုးရီကို ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးရီက လက်ကိုဖြန့်ကာ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

“ဘာမှပြောလို့မရသေးဘူး”

အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ သူတကယ် မသိပေ။

သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခုက သူ့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ့ခေါင်းခဲတော့မည် ဟူသော အလွန်ပြင်းထန်သည့် ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။

ကျိုးရီ တွေးနေစဥ်မှာပင် သူ့ဖုန်းက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

ကျိုးရီက ခေါ်ဆိုသူ ID ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူးတာခန်းက လှမ်းခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဘာကိစ္စမှမဖြစ်တော့ဘူး မဟုတ်​လား"

ကျိုးရီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က တွန့်ကွေးသွားပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်မှ အတွင်းရေးမှူးစွန်း၏ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ချီးကျူးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျိုးရီလေးက လှလှပပ အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ”

ကျိုးရီ “.......…”

[ငါဘာများလုပ်ရသေးလို့လဲ]

အတွင်းရေးမှူး တာခန်း“အစီအစဉ်ကို စီစဉ်တဲ့ အကြီးအကဲ ကျီရှင်းကလွဲပြီး နိုင်ငံရပ်ခြားက ပြန်လာတဲ့ အကြီးအကဲတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို ငါတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်.. ယခု သူက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ"

"ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း.. ဒါက မင်းနောက်ကွယ်မှာရှိတဲ့ ဆရာကြီးရဲ့ လက်ချက်ပဲလား"

ကျိုးရီ “အတွင်းရေးမှူးစွန်း.. ငါ…”

"မငြင်းပါနဲ့.. ဒါက မင်းဆရာလက်ချက်ဆိုတာ ငါ ချက်ချင်းပြောနိုင်ပါတယ်!"

အတွင်းရေးမှူးစွန်း “ဒီစီနီယာက ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် သူ့ကို အချိန်မရွေး ကြိုဆိုပါတယ်.. သူက ငါတို့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်လေ”

ကျိုးရီ"ဒါဆို အခု..."

အတွင်းရေးမှူးစွန်း "ဘာလို့ အခုထိ ဝေးနေတာလဲ.. မြန်မြန် သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲလုပ်တော့လေ.. နတ်ဆိုးမုဆိုးများ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ နိုင်ငံခြားကနေ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတဲ့ လက်ရွေးစင်တွေကို တစ်ချီထဲနဲ့ လုံးဝဖယ်ရှားပစ်ခဲ့တဲ့.. သတင်းက အွန်လိုင်းမှာ လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် ဖြစ်သွားမှာကို ငါမြင်ချင်လာပြီ"

ကျိုးရီ “….........”

နတ်ဆိုးမုဆိုးများ အဖွဲ့အစည်း၏ အမှတ်၆၀ အထက်တန်းကျောင်းကို တိုက်ခိုက်မည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အစီအစဥ်သည် လူနှစ်ဦးသာ အသက်ရှင်ကျန်၍ အဆုံးသတ်တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

တစ်ဦးက အတွင်းဒဏ်ရာ ရထားသော အကြီးအကဲကျီရှင်း ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးက အစောပိုင်းကတည်းက ဖမ်းမိထားသည့် ယာရန်းဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ယခုတစ်ကြိမ် နိုင်ငံရပ်ခြားမှ ပြန်လာသော ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုတွင် ထိပ်ဆုံးမှ နှစ်ဦး ဖြစ်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တိုက်ပွဲဝင်နိုင်စွမ်း လုံးလုံးလျားလျား ဆုံးရှုံးသွားကြပြီး အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ မည်သည့်တိုက်ပွဲများကိုမှ ပါဝင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အမှတ်၆၀ အထက်တန်းကျောင်းသည် မွန်းတည့်ချိန်ထိ ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဦးလေးချိုးသည် ၎င်း၏ ပန်ကိတ်ဆိုင်ကို ပိတ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန် ဖြစ်သည်။

ပန်ကိတ်လှည်းနှင့် ထွက်ခါနီးတွင် အနက်ရောင်ထီးကို ကိုင်ထားသည့် ဖြူဖွေးသောမျက်နှာ ပိုင်ရှင် ဖောက်သည်တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ဖောက်သည်၏အငွေ့အသက်သည် အလွန်အုံ့မှိုင်း အေးစက်နေသဖြင့် ပန်ကိတ်လှည်းပေါ်ရှိ မီးဖိုသည်ပင် ဒီဂရီအနည်းငယ် အေးသွားပုံရသည်။

အနက်ရောင်ထီးငယ်လေးသည် ထိုလူ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့် ဦးလေးချိုးက ထိုလူ၏ မျက်နှာကို အပြည့်အ၀ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဦးလေးချိုးသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဆရာ.. ငါ့မှာ မုန့်အလုံအလောက် မရှိဘူး.. နောက်ဆုံး ပန်ကိတ်တစ်ခုပဲ လုပ်လို့ရတော့မယ်.. မင်းလိုချင်တာက ဘီစကစ်လား အီကြာကွေးလား...ငါ့ပန်ကိတ် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက နေ့ခင်းလောက် မလတ်ဆတ်ပေမယ့် လိုချင်သေးရင် သက်သာတဲ့ဈေးနဲ့ ပေးလို့ရပါတယ်”

အနက်ရောင်ထီးအောက်မှ လူက တိတ်တဆိတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အီကြာကွေး"

သူ့စကားက မလိုအပ်သော စကားလုံးများမပါဘဲ တိုတိုတုတ်တုတ်သာ ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ”

ဦးလေးချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပန်ကိတ်စလုပ်ခဲ့သည်။

ကြက်ဥကို ဖောက်လိုက်သောအခါတွင် ဦးလေးချိုးသည် သက်ပြင်းချကာ ညီးညူလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ တကယ်ကို ချမ်းတာပဲ"

အနက်ရောင်ထီးအောက်မှ လူက သူ့စကားကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေ၏။

"လူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်က တစ်ခါတလေ ဒီပန်ကိတ်လုပ်တာနဲ့တူတယ်.. ဆော့ချိုထည့်တာပဲဖြစ်ဖြစ်.. ရွေးချယ်မှုလုပ်တဲ့အခါမှာဖြစ်ဖြစ် သတိထားရတယ်...မင်းစိတ်မဆိုးနိုင်တဲ့ နေရာတွေရှိတယ်.. မင်းမလုပ်နိုင်တဲ့ တချို့နေရာတွေရှိတယ်”

ဦးလေးချိုးက ပန်ကိတ်ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။

“လူငယ်.. ဒီမှာ မင်းရဲ့ပန်ကိတ်”

အနက်ရောင်ထီးကို ကိုင်ထားသည့် ဤဖောက်သည်က အချိန်အတော်ကြာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ပန်ကိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဦးလေးချိုး လှည်းတွန်း၍ ထွက်သွားသည်ကို မျက်စိတစ်ဆုံးထိ သူကြည့်နေခဲ့သည်။

အနက်ရောင် ထီးအောက်တွင် ဥက္ကဌပိုင်သည် လုံးဝ အံသြသွားသည်။

သူက တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးတောနေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်သော အော်ရာတစ်ခုက သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားသောကြောင့်အချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအမှတ် 60 အထက်တန်းကျောင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ပုန်းကွယ်နေသော နဂါးများ၊ ဝပ်နေသည့် ကျားများနှင့် ပြည့်နှက်နေပါသလော။

ဂိတ်တံခါးမှ ပန်ကိတ်ရောင်းတဲ့ ဦးလေးကြီးပင် အတော် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

ဥက္ကဌပိုင်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ့အစီအစဥ်ကို စတင် တွက်ချက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့လက်ထဲမှ ပန်ကိတ်မုန့်ကို တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သည်။

ပန်ကိတ်က အကျက်လွန်သွားပုံရ၏။

Grade 1 အခန်း၃၏ ပြတင်းပေါက်နားရှိ ဝမ်လင်းသည် သူ၏ စိတ်ကို ပြန်လည် ဖြေလျှော့လိုက်သည်။

သူက မဟာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းရေးတာအိုဖြင့် သူ၏ဝိညာဉ်ကို အခြားသူတစ်ဦးထံ တွယ်ကပ်ခဲ့သည်။

ဆိုရလျှင် သူသည် ဦးလေးချိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြု၍ ဥက္ကဌပိုင်ကို သတိပေးရန် ဖြစ်သည်။

ထိုလုပ်ရပ်က အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမရှိကို သူသေချာမသိနိုင်သော်လည်း ဤသည်မှာ ဝမ်လင်း၏ “ရာဇသံ” ဖြစ်သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်၏။

မေမေဝမ်က သူ့ကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် ကလေးဖြစ်အောင် ပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး အကြမ်းဖက်မှုကို မဖြေရှင်းခင် ကနဦး ဖျောင်းဖြကြည့်ရန် သင်ပေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်လင်းက ဦးလေးချိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြု၍ ဥက္ကဌပိုင်ကို ဖျောင်းဖြကြည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ဥက္ကဌပိုင် အနေဖြင့် သူ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို အဆုံးသတ်တွင် နားလည်နိုင်မလား ဆိုသည်မှာ တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။