ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ကောင်းကင်ကိုခွဲထုတ်ခြင်း၊ သိုင်းဧကရာဇ်ဖြစ်ရန် အရည်အချင်း

ကျန်းချန်ရှန်း သည် မူလင်းလော့ ၏ အတွေးအမြင်များကို ကြားနိုင်ပြီး ရွှေရောင် ကျောက်စိမ်းရွက်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ရေးအသိစိတ်က ကောင်းကင်ဘုံ ဖမ်းချုပ်ခြင်းကျောက်ပြားတွင် အခြားသော အသိစိတ်မရှိဟု ခံစားသိနိုင်သည်။

မူရွှမ်ကန်း က တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် “အင်မော်တယ်နတ်ဘုရား၊ အမွေအနှစ်ဆိုတာ ဘာပါလဲ”

ကျန်းချန်ရှန်း၏ အသံက ထပ်ပြီးထွက်ပေါ်လာသည်။ “သိပြီးသွားရင် ဒုက္ခရောက်နိုင်လို့ မသိတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။”

မူရွှမ်ကန်း သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဂူအဝင်ဝသို့ လျှောက်သွားကာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း သည် အိပ်မက်ဆင့်ခေါ်သည့် နည်းစနစ် ကို ပြုလုပ်ကာ မူလင်းလော့ ၏ အိပ်မက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ မူလင်းလော့မှာ အိပ်မက်မက်နေသည် မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေသည် အိပ်မက်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်။ ထို့ကြောင့် အိပ်မက်ဆင့်ခေါ်သည့် နည်းစနစ် ကို အသုံးပြုနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်း သည် ကြက်သွေးရောင်မြေသို့ ရောက်လာသည်။ နယ်​မြေသည် တိတ်​ဆိတ်နေပြီး အဝါရောင်သဲများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပြည့်နေ၏။ မူလင်းလော့ သည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်း သည် သူမနောက်တွင် ပေါ်လာပြီး သူမအကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာ၏အဆုံးသည် ကွဲကွဲပြားပြား မမြင်ရပေ။ ထိုနေရာတွင် ကောင်းကင်ယံအား ထောက်ထားသည့် တိုင်တစ်လုံးနှင့်တူသော ကျောက်ပြားတစ်ခုရှိသည်။

"ဒီနေရာက ဘာလဲ"

မူလင်းလော့ က သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်ရင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချန်ရှန်း သည် သူမ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ရာ သူမကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကာ ချက်ချင်း ခုန်ထွက်သွားသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းချန်ရှန်းမှန်း တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

"ရှင်ကဘယ်သူလဲ" မူလင်းလော့ က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် မေးသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း က ပြုံးပြီးပြောသည့။ "မင်းငါ့ကိုတောင်မေ့နေတာလား။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းရဲ့အိပ်မက်ထဲကနေ ငါဖြတ်ဝင်လာတာ။ ဒီအမွေအနှစ်ကို ယူတဲ့နေရာမှာ မင်းကိုအဖော်ပြုပေးဖ်ု့ လာတာ”

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မူလင်းလော် က သံသယရှိနေဆဲပင်။

ကျန်းချန်ရှန်း က သူမ၏သဘောထားကို ကျေနပ်ပြီး "အတူတူသွားကြရအောင်။ မင်းစိုးရိမ်နေရင် ငါတို့ရဲ့အကွာအဝေးကို ထိန်းထားလို့ရတယ်။ ဒီအမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံတဲ့နေရာမှာ မှတ်ဉာဏ် အပိုင်းအစတစ်ခုကို ထားထားတယ်။ အဲဒါက မင်းကို စကားပြောလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ငါ့ကို မမြင်နိုင်လို့ သူ့ကို အရမ်းကြောက်နေစရာ မလိုဘူး။ သူက မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစတစ်ခုလောက်ပဲ။ မင်း သူ့ကို ဘယ်လိုမေးခွန်းတွေ မေးနေပါစေ သူ့ကို ဆက်သွယ်နေပါစေ သူက သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဖြေတစ်ခုပဲ ပေးလိမ့်မယ်။"

အိပ်မက်ထဲသို့ သူဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျန်းချန်ရှန်း သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးစိတ်စွမ်းအားကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို ကြည့်လိုက်သည်။

မူလင်းလော့မှာ အံ့သြသွားသော်လည်း သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ခပ်ဝေးဝေးမှ ကျောက်ပြားဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

မူလင်းလော့က မနေနိုင်တော့ဘဲ “အစ်ကိုချန်ရှန်း၊ ဒါက တကယ်အစ်ကိုသာဆိုရင် ဒီအမွေအနှစ်ကို ကျွန်မအတွက် အစ်ကိုစီမံထားတာလား”

ဤမျှ တိုက်ဆိုင်မှုမရှိနိုင်ဟု သူမခံစားရသည်။ ယခင်က သူမသည် အကျပ်အတည်းများနှင့် အခွင့်အလမ်းများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ကျန်းချန်ရှန်း သည် မည်သည့်အခါမှ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ဤအကြိမ်သည် ထူးခြားသော်ငြားလည်း သူမအတွက် အမွေအနှစ်အား ဆက်ခံရသည်အထိ တိုက်ဆိုင်မှုမရှိသင့်ပေ။

ကျန်းချန်ရှန်း က “ဒါက အမှန်ဟုတ်လား မဟုတ်ဘူးလား ဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ သေချာထိန်းချုပ်၊ ဒီအခွင့်အရေးက မရိုးရှင်းဘူး”

ဤအရာက အမှန်ပင်မရိုးရှင်းပေ။

မှတ်ဉာဏ်၏နောက်ကွယ်မှ ပုံရိပ်တစ်ခုမျှသာဖြစ်သော်လည်း ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ အကျဥ်းချခြင်း ကျောက်ပြား ပိုင်ရှင်သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သိုင်းပညာရှင်အားလုံးထက် ပိုအင်အားကြီးနိုင်သည်။

ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ ကောင်းကင်ဘုံအကျဥ်းချ ကျောက်ပြားသည် အနည်းဆုံး ပေ ၅၀ မြင့်ပြီး အလွန်ကြီးမားသည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းချန်ရှန်းကို ရဲ့ရွှင်း ၏ အဖော်မဲ့မူလနတ်ဘုရားလမ်းစဥ် နည်းစနစ်ကို အမှတ်ရစေသည်။ ရဲ့ရွှင်း သည် ကျောက်ပြားတစ်ချပ်ကို သူ၏ချီဖြင့် ကာထားနိုင်သော်လည်း ကျောက်ပြားနှစ်ခုအတွက်မူ ကွဲပြားသည်။

သူမ ရှေ့ဆက်လျှောက်ရင်း မူလင်းလော့သည် ကျန်ရှန်ချန်း နှင့် စကားစမြည်ပြောနေသည် ။ သူတို့ စကားစမြည်ပြောရင်း၊ ဤသည်မှာ သူမအစ်ကို ချန်ရှန်း ဖြစ်ပြီး ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုတစ်ခုမဟုတ်မှန်း သူမသိလိုက်သည်။ ကျန်းချန်ရှန်း ၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် လေသံသည် အတုယူရန် ခက်ခဲသည်။

ထိုအရာအားလုံးကို သိမြင်နှံ့စပ်ပြီး နားမလည်နိုင်သော ပုံရိပ်မှာ သူမ၏အစ်ကို ချန်ရှန်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဤသည်ကို သူမသိသော်လည်း ကျန်းချန်ရှန်း ထံသို့ သူမချဉ်းကပ်ခဲ့ပေ။ အမြဲသတိထားနေသည်က ပိုကောင်းသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ဘုံအကျဥ်းချကျောက်ပြား သို့ မရောက်ရှိမီတွင် ကမ္ဘာကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အက်ကွဲကြောင်းများ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ချောက်များက လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်သွားကာ မူလင်းလော့မှာ ကောင်းကင် အမြင့်သို့ ပျံတက် သွားလိုက်ရသည်။ ကျန်းရှန်ချန်း သည် အလွန်ငြိမ်သက်နေ၏။ သူရောက်နေသည့်နေရာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ခြေဖဝါးကို လေထဲတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည့်တိုင် လဲကျခြင်းမရှိပေ။

သူအဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သောအခါ မူလင်းလော့ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ တုန်လှုပ်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ကောင်းကင်အကျဥ်းချကျောက်ပြားသည် အဆုံးတွင် အနှိုင်းမဲ့ကြီးမားသော ကျောက်ဓားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဓားလက်ကိုင်ထက်တွင် ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုက ရပ်လျက်။ ကျောက်ဓားပေါ်ရှိ သူသည် ဖုန်မှုန့်ကဲ့သို့ အရေးမပါလှသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါသည် အလွန်အစွမ်းထက်သဖြင့် မူလင်းလော့မှာ အကြည့်မလွှဲနိုင်တော့။

"ဂျူနီယာ၊ ဒီဓားကို မှတ်မိလား”

မသိမသာနှင့် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နားမကြားသူပင် လန့်သွားနိုင်သည်။

မူလင်းလော့ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း မှားပြောမိမည်ကို ကြောက်နေသည်။

“အစ်ကို ချန်ရှန်း က အခုပဲပြောလိုက်တာ…”

သူမမျက်လုံးများ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်နှင့်မေးလိုက်သည်။ "ရှင်ကကဘယ်သူလဲ"

"ငါ့နာမည်က အရေးမကြီးဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ့သိုင်းပညာကတော့ မမြှုပ်နှံလိုက်သင့်ဘူး”

ထိုအရာကိုကြားသောအခါ မူလင်းလော့ က ကျန်းချန်ရှန်း ကို သံသယမျက်လုံးများနှင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ကျန်းချန်ရှန်း က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ "မင်းပြောတာက ဒီအခြေအနေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"

မူလင်းလော့ သည် ကြီးမားသော ကျောက်ဓားကြီးကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ကာ “ရှင် မြှုပ်နှံလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်"

“ဟားဟားဟား၊ ဒီကုန်းမြေမှာ အရာရာဟာ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျရှိတယ်။ ဂျူနီယာ မင်းတို့ခေတ်မှာ သိုင်းဧကရာဇ်ရှိလား”

မူလင်းလော့ က မျက်ခုံးပင့်ကာ "မြန်မြန်ပြောလို့ရမလား”

“သိုင်းဧကရာဇ်ဆိုတာ ဘာလဲ၊ သိုင်းဧကရာဇ်က ကိုယ်ခံပညာ၏ အမြင့်ဆုံးနယ်ပယ်ပဲ။ အဲဒါက မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစည်းနိုင်တဲ့ အင်အားကြီး စွမ်းအားပဲ။ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ စည်းမျဥ်းတွေကို လှုပ်ခတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုပဲ”

“အစ်ကို ချန်ရှန်း သူက သူ့ရဲ့ စကားပြောပုံစံကို တကယ်ပြင်ပြီးပြီ။ ဘယ်လောက်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလဲ။”

"အရမ်းကောင်းတယ်။ မင်းက ငါ့အမွေကို လက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့ပုံပဲ။ ဂျူနီယာ၊ ဒီဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါ။ မင်းလုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့အမွေကိုရလိမ့်မယ်။"

"အစ်ကို ချန်ရှန်း၊ ရှင်နဲ့သူမှာ ဘယ်သူက ပိုသန်မာလဲ"

မူလင်းလော့ ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် ကျန်းချန်ရှန်း ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

မူလင်းလော့ သည် ဆုတ်ခွာပြီး ကြီးမားသော ကျောက်ဓားထက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ကျန်းချန်ရှန်း ​နောက်​မှ အနီးကပ်​လိုက်​လာ​သောအခါ ထိုလူကို မြင်​လိုက်​ရသည်​။

ဤသူသည် ဆံပင်ဘုတ်သိုက်နှင့်ဖြစ်ကာ တိရိစ္ဆာန်အရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ၀တ်ရုံကို ၀တ်ထားသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ လောကဓံတရား ခံထားရသည့်ပုံဖြစ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ အလွန်ရှည်လျားသော အမာရွတ်တစ်ခုက သူ့မျက်ခွံတစ်လျှောက် ဖြတ်လျက်ရှိသည်။ သူ့မျက်ခွံများကို ပိတ်ထားကာ သူ့လက်များကို သူ့ရင်ဘတ်ရှေ့၌ အုပ်ထားသည်။ သူ့ဆံပင်ဖြူများက လေထဲမှာ တဖျပ်ဖျပ်လွင့်နေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက ရှေးဟောင်း ရောင်ဝါတွေ ထွက်နေသည်။

လူတစ်ယောက်​ဆီမှ ရှေးဟောင်း အရောင်အဝါ အမှန်တကယ်ပင် ထွက်နေသည်။

ဤအသွင်အပြင်သည် ရိုးစင်းသော အဘိုးကြီးတစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်မဟုတ်သော်လည်း အချိန်ကာလ၏ ဒေါသကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် လွန်ခဲ့သည့် ကြာမြင့်စွာသောအချိန်မှ လာသည်ဟု ခံစားနိုင်သည်။

မူလင်းလော့ သည် သူမအကြည့်ကို ဆုတ်လိုက်ပြီး ဓားဆီသို့ ပြေးသွားသည် ။ ဓားမြှောင်သည် တောင်နှင့်တူ၏။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း မထုတ်နိုင်ပေ။

သူမ အကြိမ်ကြိမ်ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းချန်ရှန်းက “မင်း ဓားကို အတင်းဆွဲဖို့ မလိုဘူး။ မမေ့လိုက်နဲ့။ ဒါက လက်တွေ့မဟုတ်ဘူး”

မူလင်းလော့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် ကျန်းချန်ရှန် ဘက်သို့ ပြေးသွားကာ ကြီးမားသော ကျောက်ဓားကြီးကို သတ္တိရှိရှိ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြတ်ပြတ်သားသား ယုံကြည်ချက်တစ်ခု တိုးလာကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ခြင်းပင်။

သူမသည် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက မည်သည့်အခက်အခဲနှင့်မျှ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။ သူမသည် နက်ရှိုင်းစွာ မာနကြီးသောကြောင့် ဤယုံကြည်ချက်သည် အလွန်ခိုင်မာသည်။ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်ခံ့စေသည့် အခိုက်အတန့်နီးပါးတွင် ကျောက်တုံး ဓားရှည်သည် တုန်ခါလာသည်။

ဖုန်များ လွင့်ပြီး မြေကြီး လှုပ်ခါသွားသည်။

ဓားရှည်ပေါ်မှ ပုံသဏ္ဍာန် မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ငိုက်စိုက်ချလိုက်သည်။ သူက မူလင်းလော့ ဘက်လှည့်ပြီး “အရမ်းကောင်းတယ်။ အနာဂတ်မှာ ဒီလိုယုံကြည်မှုရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ဂျူနီယာ၊ မင်းက ငါ့အမွေကို ရယူဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီတယ်။ ”

“ငါ့နာမည်ကို မှတ်ထား။ ငါက သိုင်းဧကရာဇ်ချိုးထျန်ပဲ။ ဒီဓားကို ကောင်းကင်ပိတ်လှောင်ဓား လို့ခေါ်တယ်။ ဒီဓားက မင်းကို ကောင်းကင်နဲ့ အပြင်ဘက်ကို သွားလာနိုင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ဘယ်တော့မှ ချန်မထားခဲ့နဲ့”

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံသည် ထပ်၍ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ၎င်း၏ လေသံမှာ အဆင်မပြေသော်လည်း သူရဲကောင်းဆန်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိသည်။

ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ပြိုပျက်သွားပြီး ကျန်းချန်ရှန်း ၏ အိပ်မက်ဆင့်ခေါ်ခြင်း နည်းစနစ် ပြတ်တောက်သွားသည်။

မူလင်းလော့ သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ အနီရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏လက်ထဲတွင်ရှိသော ကောင်းကင်ဘုံဓားသည် အကန့်အသတ်မဲ့ကံကို ဖြာထွက်စေပြီး သိုင်းပညာဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဆွဲငင်နေသည်။ သိုင်းပညာရှင်တို့၏ ရုပ်ပုံများသည် သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် တဖျပ်ဖျပ်နှင့် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲကာ ကွဲပြားသွားသည်။

အနီးအနားရှိ ကမ္ဘာမြေဝိညာဉ်သစ်ပင်၌နေ၍ ကျန်းချန်ရှန်းက တွက်ချက်နေသည်။

"သိုင်းဧကရာဇ်ချိုးထျန် သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ ငါသိချင်တယ်"

[လောလောဆယ်တွင် စနစ်က မတွက်ချက်နိုင်သေး​ေပ။ ၎င်းသည် စနစ်၏ ထောက်လှမ်းမှု အကွာအဝေးအတွင်း မရှိပေ]

အဲဒါကို သူ မတွက်ချက်နိုင်သော်လည်း သူ့သည် အမှန်တကယ်ရှိခဲ့သည်။

ကျန်းချန်ရှန်း သည် သိုင်းဧကရာဇ်ချိုးထျန် ၏အလောင်းသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဟု သံသယဝင်မိသည်။

လင်းဟောက်ထျန်း သည် ယခင်က တွေ့ကြုံခဲ့သည့် ကျင့်ကြံနည်းစနစ်များသာပါရှိပြီး နတ်လက်နက်များ မပါရှိသည့် အမွေအနှစ်နှင့်မတူပေ။

ရွှေရောင် ကျောက်စိမ်းရွက်ပေါ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ မူလင်းလော့၏ ခွန်အားများ တဟုန်ထိုး တက်လာတယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအရာသည် အမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူများကို ငါးဖမ်းတတ်အောင်သင်ပေးရုံသာမက အသွင်ပြောင်းဖို့လည်း ကူညီပေးသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း က မြေပြင်ပေါ် ဆင်းလာပြီး "မစ္စကျီ၊ သိုင်းဧကရာဇ်ချိုးထျန်ကို ကြားဖူးလား”

ထိုနာမည်ကိုကိုကြားသောအခါ ကျီဝူကျွင်း က သူမလက်ထဲက စာရွက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ကျန်းချန်ရှန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မြင့်မြတ်​တဲ့မင်းဆက်ရဲ့ ရှေးဟောင်းဂူဗိမ္မာန်ထဲမှာ​တော့ ခေတ်အဆက်ဆက်က သိုင်းဧကရာဇ်တွေအကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာတော့ သိတယ်။ အားလုံးကိုတော့ မှတ်တမ်းတင်မထားပါဘူး။ ကျွန်မသိထားတာက သိုင်းဧကရာဇ်ချိုးထျန်က အရမ်းေရှးကျတဲ့ သိုင်းဧကရာဇ်ပဲ။ သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေက လူသားမျိုးနွယ်ကြားမှာ နာမည်ကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း လောကကြီးက သူ့နာမည်အရင်းကို မသိကြဘူး။ ကောင်းကင်ကို ခွဲထုတ်တဲ့ နတ်ဘုရားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ဒဏ္ဍာရီအရတော့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့အစမှာ အရမ်းမှောင်မိုက်နေခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်ကို ဓားနဲ့ခွဲပြီး ကမ္ဘာကြီးကို အလင်းပေးခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးရှိတယ်။ ကောင်းကင်ကို ပိုင်းခြားခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားက သိုင်းဧကရာဇ်ချိုးထန် ကို ရည်ညွှန်းတာ။ သူက သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာမှာ အောင်မြင်မှုအကြီးကြီးရခဲ့တယ်။ နေကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ နတ်ဆိုးသူတော်စင်ကို သတ်ပစ်ပြီးတော့ ကမ္ဘာကြီးကို အလင်းပေးခဲ့တယ်”

ဒီဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်က အခြားသူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ရခဲ့တယ်။

ကျီဝူကျွင်း က “ကမ္ဘာပေါ်က အင်မော်တယ် နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဒဏ္ဍာရီအများစုကို ရှေးသိုင်းပညာရှင်တွေက ဖန်တီးခဲ့ကြတာ။ နောင်လာနောက်သား မျိုးဆက်တွေက ချဲ့ကားရေးထားကြတာပါပဲ။ ဒါပေါ့။ စစ်မှန်တဲ့ အင်မော်တယ် နတ်ဘုရားတွေလည်းရှိတာပဲ။ အဲဒါက ရှင်ပဲ။”

သူမသည် ကျန်းချန်ရှန်း ကို အရူးအမူးအကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။ သူမသည် အင်မော်တယ်နတ်ဘုရားများ၏ ကမ္ဘာကို နားလည်ချင်သည်။ သို့ရာတွင်ပိုင်ချီ သည် ယခင်ကလည်း မေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ကျန်းချန်ရှန်း က အဖြေမပေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ဆက်မမေးရဲတော့ပေ။

ရဲရွှင်း က စိတ်ဝင်တစား မေးသည် "သိုင်းဧကရာဇ်ချိုးထျန်က ဘယ်လောက် အင်အားကြီးလဲ။ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ သိုင်းဧကရာဇ် ဘယ်လောက်ရှိတာလဲ”

ကျီဝူကျွင်း က ခေါင်းခါပြီး “ငါ မသေချာဘူး။ အနည်းဆုံး ထိပ်တန်းငါးယောက်ထဲမှာတော့ ရှိတယ်။ အနည်းဆုံး​တော့၊ သူ့ရဲ့အောင်မြင်မှုက သိုင်းဧကရာဇ် တော်တော်များများ မလုပ်ဖူးတဲ့အရာတွေ”

ကျန်းချန်ရှန်း သည် လင်းဟောက်ထျန်း ၏ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းကျမ်း ကို တွေးပြီး “ တုနှိုင်းမဲ့တာ ဒါမှမဟုတ် ပြန်လည်ဝင်စားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နာမည်ကြီးတဲ့သိုင်းဧကရာဇ်ရှိလား”

ကျီဝူကျွင်း က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ "တကယ်တော့ တစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းလောက်က သိုင်းဧကရာဇ်ပဲ။ သူက ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာ။ အဲဒခေတ်က အခြား သိုင်းဧကရာဇ်တွေတောင်မှ သူ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အကျော်ကြားဆုံး အောင်မြင်မှုက ရှေးခေတ် သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ပါးကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေပြီး အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ။ တိုက်ခိုက်ဖို့ သူရူးသွားတာ။"

သူမ ခဏရပ်ပြီး “သိုင်းဧကရာဇ်တွေရဲ့ စိတ်စွမ်းအားတွေက မသေနိုင်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေနဲ့ အမွေတွေက ကမ္ဘာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေတာ။ မြင့်မြတ်တဲ့ မင်းဆက်က အားလုံးကို မစုဆောင်းနိုင်ပါဘူး။ တာအိုဘိုးဘေး၊ ရှင်သူတို့ရဲ့ အမွေရထားလို့လားဆ်ုတာ မေးလို့ရမလား" ကျန်းချန်ရှန်း က ပြုံးပြီး "ငါကမေးရုံပါပဲ"

သူ့စကားကို မည်သူမျှ မယုံကြသော်လည်း မည်သူမှ မေးခွန်းမထုတ်ရဲကြ။

ရဲရွှင်း မေးလိုက်သည်။ က “ အဖော်မဲ့လမ်းနတ်ဘုရားဇစ်မြစ် နာမည်နဲ့ သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ပါး ရှိပါသလား”

ကျီဝူကျွင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ရဲရွှင်း က အရှုံးမပေးဘဲ “မဟာဗာဂျရာ နတ်ခန္ဓာကရော ဘယ်လိုလဲ”

ကျီဝူကျွင်းက "မဟာဗာဂျရာ နတ်ခန္ဓာဆိုတာ တစ်ချိန်က မြင့်မြတ်သောမင်းဆက်မှာ မွေးဖွားခဲ့တာ။ နင် ပြုစုပျိုးထောင်သင့်တဲ့အရာတွေကို အဲဒီနတ်ခန္ဓာက ဖန်တီးရတယ်”

၎င်းသည် အစွမ်းထက်သော်လည်း တကယ့် မဟာဗာဂျရာနတ်ခန္ဓာနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။ သို့သော် မဟာဗာဂျရာ နတ်ခန္ဓာသည် သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။ သိုင်းဧကရာဇ် သည် နယ်ပယ်တစ်ခုသာမက မယုံကြည်နိုင်သော ဘွဲ့တစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သိုင်းဧကရာဇ် ၏ ခွန်အားသည် နှစ်များတစ်လျှောက် ကွဲပြားသည်။"

"လက်ရှိကမ္ဘာမှာ တာအိုဘိုးဘေး က သိုင်းဧကရာဇ်လို့ လို့ခေါ်ဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီတယ်လို့ ထင်တယ်။"

ရဲရွှင်း သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဖားလိုက်တာ။. မင်း ဒီလောက်တောင် ဖားပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမယ့် ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။