အရိုင်းခေတ်

နာရီများစွာကြာပြီးနောက် ကျီဝူကျွင်း တစ်ခုခုကို ခံစားမိသွားပုံရသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကာ "ကံကြမ္မာ ကောင်းချီး အတက်အကျကြီးလိုက်တာ..."

သူမသည် တောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထင်ရှားသည်မှာ၊ သူမသည် လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က ကျန်းချန်ရှန်း ခံစားရသော ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ရဲရွှင်း က သူမပြောသည်ကို ကြားပြီး စပ်စုလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ကျီဝူကျွင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ “အရမ်းစွမ်းအားကြီးတဲ့ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ တစ်ခုက အဆုံးမဲ့သမုဒ္ဒရာရဲ့ ဦးတည်ရာကနေ ဆင်းသက်လာပြီး လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာ ကောင်းချီးကို လှုံ့ဆော်ပေးနေတယ်။ ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားတဲ့ စိတ်ကူးလို့တောင်မရတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ နေမှာ။ ဒါပေမဲ့ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံကြမ္မာ ကောင်းချီးက သိသိသာသာ တိုးမလာဘူး။ ဒီပညာရှင်ဟာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ဒါမှမဟုတ် တခြားမျိုးနွယ်တွေကနေ ဖြစ်လောက်တယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်။”

ပိုင်ချီ က သူ့လက်တွေကို ဖြန့်ပြီး "ငါတို့က မြိုင်ဟေဝန်ထဲ ရောက်နေပြီ။ မင်းဘာကိုကြောက်နေတာလဲ"

ကျီဝူကျွင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြန်မဖြေ။

ကျန်းချန်ရှန်း သည် ဝင်မပါဘဲ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အာရုံစိုက်ထားသည်။

သူ၏ တာအိုနည်းစနစ် ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ အချို့သော မထင်မရှား ရွန်မျဥ်း များကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအို အသီး၏ မျက်နှာပြင်တွင် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ဤ ရွန်မျဥ်းများသည် တာအို သစ်သီးတွင်ပါရှိသော ၀ိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပိုအားကောင်းစေသည်။

၎င်းကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တာအို နည်းစနစ် ၏ နဝမအဆင့်သည် တာအိုသစ်သီး အသွင်ပြောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် ပိုမိုမြင့်မားသော စွမ်းအားအဆင့်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်သည်။

တာအိုကမ္ဘာမှာမူ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးတက်နေသည်။ နှစ်များတစ်လျှောက်တွင် အပင်မျိုးစိတ်အသစ်များပင် ရှိနေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ တာအို ကမ္ဘာရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စည်းမျဉ်းများသည် အခြေအနေသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ခဲ့ပြီး တာအို ကမ္ဘာနှင့် သက်ဆိုင်သည့် မျိုးစိတ်များကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အပင်များသာရှိသော်လည်း နောင်တွင် တာအိုကမ္ဘာ သည် သိမ်မွေ့သောသတ္တဝါများကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ကောင်းကင်ဂူသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာမဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာ၏စည်းမျဉ်းများကို အတုယူခြင်းသာဖြစ်သည်။ သို့သော်၊ အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူများသည် ဤအချက်၌ အလွန်တော်သည်။ အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်း ကိုယ်တိုင်က တာအို သဘောတရား ကို ကမ္ဘာကြီးနှင့် ပေါင်းစည်းပြီး မိမိကိုယ်တိုင် အသုံးပြုရန်အတွက် အရာခပ်သိမ်းကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏နောက်ဆုံး ဖြတ်ကျော်မှုအတွက် ၅၄ နှစ်ကြာစောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ၇၅ နှစ်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ ဒီ့ထက်ပိုပြီး တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ အချိန်ပိုကြာလာပေမယ့် အလွန်အမင်း ရှည်ကြာသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ကျန်းချန်ရှန်းသည် တစ်ဆို့နေခြင်းကို မခံစားခဲ့ဖူးသေးပေ။

သူ့အရည်အချင်းကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် တာအိုနည်းစနစ်က က လေးနက်လွန်းတာကြောင့်လား မသိပေမယ့် သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကတော့ အတားအဆီးမရှိခဲ့ပေ။

အင်မော်တယ် ဖြစ်လာပြီးနောက်ပိုင်း အမှန်တကယ်အခက်အခဲများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ မသေမျိုးဖြစ်လာခြင်းသည် အဆုံးမဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း တွေးလိုက်တိုင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင်း ပြောင်းလဲမှုများကို တိတ်တဆိတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

နေ့ရက်များ ဆက်ပြီး ကုန်လွန်ခဲ့သည်။

မဟာကျင်း သည် တိုက်ကြီးအား ပေါင်းစည်းပြီးနောက်တွင် ဆယ့်ရှစ်ပြည်နယ်၏ ရာထူးများကို အပ်နှင်းခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် မဟာချင်သည် အင်အား အရှိဆုံးဖြစ်သော်လည်း လက်အောက်ခံပြည်နယ် ဆယ့်ရှစ်ခုပေါင်းစပ်ထားသော နယ်မြေသည် မဟာကျင်းလောက် မကျယ်ဝန်းပေ။

မြိုင်ဟေဝန် တောနက်ကြီး ၏ထူးခြားမှုကြောင့်၊ အဆုံးမဲ့သမုဒ္ဒရာထက် ပို၍အန္တရာယ်ရှိသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သိုင်းပညာစွမ်းအားများ မြင့်တက်လာပြီး သိုင်းပညာ မျိုးနွယ်စုများ ပိုများလာသည်။ ဖုယွဲ့ မိသားစုမှ ယွီ မိသားစု၊ နဂါးစံအိမ်တော်၏ ကျူး မိသားစု၊ မူ မိသားစု၊ လွင့်မျောကျွန်း၏ ကျန်း မိသားစု စသည်တို့သည် အရင်းအမြစ်များစွာကို တူးဖော်ရန်အတွက် မိသားစု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အားကိုးပြီး သူတို့၏ အဆင့်အတန်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ထိုက်ဟယ်ခေတ်၊ ၂၂နှစ်

ကျန်းချန်ရှန်း သည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၂၀၀ တိတိရှိပြီဖြစ်သည်။

နွေဦးရာသီတွင် ကျန်းချဲ သည် အလည်အပတ်ရောက်လာသည်။ သို့သော် မူလင်းလော့ ကို သူ့ဘေးနားတွင် မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ လန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း က ပြုံးပြီးပြောသည်။ "မင်းပြောစရာရှိရင် ပြောသာပြော။ ငါ့ရှေ့မှာ မင်းဘာကြောက်နေတာလဲ"

ကျန်းချဲ စဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ “အခုအချိန်မှာတော့ သိုင်းပညာလောကဟာ မြိုင်ဟေဝန် ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို တူးဖော်ဖို့ အလုပ်များနေပါတယ်။ သိုင်းပညာလောက အားကောင်းလေလေ၊ ဒီစွမ်းအားတွေ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာလေပါပဲ။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက'

ဒီအကြောင်းပြောပြီး ရပ်သွားသည့။ သူ့စကား၏ အဓိပ္ပါယ်က ထင်ရှားသည်။

ထိုမိသားစုများ ထွန်းကားလာခြင်းသည် သူ့အား အကျပ်အတည်း ခံစားရစေသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း က “မင်းဟာ ဧကရာဇ်ပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ခွန်အားကြီးပါစေ၊ မင်းရဲ့ အမိန့်တော်အောက်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ မြိုင်ဟေဝန် ကို မင်း ပထမဆုံး ခြေချတုန်းက ဒီခေတ်ဟာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ခေတ်ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားကြတာ။ လူတွေက မြိုင်ဟေဝန်ထဲမှာ ကျင့်သားရမှသာ အလုံးစုံ တည်ငြိမ်နိုင်မှာ။ သဘာဝတရားက လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်ရောက်ပါစေ။ မင်း ပလ္လင်ပေါ်ထိုင်ပြီး ကျန်း မိသားစုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဖို့ပဲလိုတယ်”

ဧကရာဇ်နှင့် ကျန်း မိသားစုသည် တစ်သားတည်းဖြစ်ပုံရသော်လည်း ၎င်းမှာ မမှန်ပေ။ သို့သော်၊ ကျန်း မိသားစုသည် ပိုမိုအားကောင်းလေ၊ ဧကရာဇ်သည် ပို၍ယုံကြည်မှုရှိလေလေဖြစ်သည်။

မူလင်းလော့ က ကူကယ်ရာမဲ့ပြောသည်။ “မြိုင်ဟေဝန်ထဲက သိုင်းပညာအရင်းအမြစ်တွေက အဆုံးမရှ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ မူမိသားစုဟာ မကြာသေးခင်က ရူးသွပ်တဲ့ အဆင့်ဖြစ်သွားတာ။ တခြားမိသားစုတွေကိုထား၊ ကျွန်မအဘိုးတောင်မှ ဖိနှိပ်ထားလို့မရဘူး။ အခုအချိန်မှာ သူတို့ကို အတင်းအကြပ် တွန်းအားပေးဖို့ဆိုတာ တကယ်တော့ မလွယ်ပါဘူး”

နတ်ဆိုးကပ်ဘေး၏ အကျပ်အတည်းကို ခံစားရဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ မြိုင်ဟေဝန်၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ကျယ်ပြောလှသဖြင့် နတ်ဆိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရလျှင် ထိုမိသားစုတပ်ဖွဲ့များသည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားနိုင်သည်။ နက်နဲသော အုတ်မြစ်ရှိသော မိသားစုများနှင့် ဂိုဏ်းဂဏများအတွက်၊ ၎င်းသည် အမှန်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျီဝူကျွင်း က ပြုံးပြီးပြောသည်။ “တော်ဝင်အာဏာနဲ့ အုပ်ချုပ်တဲ့ မိသားစုတွေကြား အပြန်အလှန်ထိန်းကျောင်းမှုမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဖြေမရှိပါဘူး။ အထွတ်အမြတ် နိုင်ငံမှာတောင် ဒီလိုမိသားစု ကလန်တွေရဲ့ အာဏာက များပြားပြီးတော့ တော်ဝင် အာဏာကို လွှမ်းမိုးထားတယ်”

ကျန်းချဲ သည် အကျပ်ရိုက်နေသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း က “မဟာကျင်း က အင်အားကြီးနေသရွေ့ ဒီပြဿနာတွေအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထွက်ခွာသွားရင်တောင် မဟာတောနက်ထဲမှာ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တာ ဖြစ်နေရာ။ မိန်းကလေးကျီရဲ့ အဆိုအရ၊ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ရှင်သန်ခြင်း ဖိအားကြောင့် နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရတာကို မမေ့နဲ့”

ကျန်းချဲ က ခေါင်းညိတ်ပြီး “အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ကျွန်တော် သိပ်စဉ်းစားနေဖို့ မလိုပါဘူး။”

သူလိုချင်တာက ကျန်းချန်ရှန်း ရဲ့ သဘောထားပင်။

မူလင်းလော့ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် မူလင်းလော့ သည် တာအိုဘိုးဘေးကို လွှမ်းမိုးမှု ရှိကာ မူမိသားစု ၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးမည်ကို သူစိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ တာအိုဘိုးဘေး၏ စကားကြောင့် သူသည် အခြားမိသားစုများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

မဟာကျင်း ၏ အကြီးမားဆုံး ယုံကြည်အားထားရာကား အဘယ်နည်း။

၎င်းသည် နဂါးစံအိမ်တော် ၊ မူမိသားစု နှင့် အခြားသော သိုင်းပညာ ဂိုဏ်းတစ်ခုခု မဟုတ်ပေ။ တာအိုဘိုးဘေးသာ ဖြစ်သည်။

သူစဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းချံ သည် ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ပိုင်ချီ က ပြုံးပြီး "ဒီကလေးက ထိုက်ကျုံး၊ ထန်ကျုံး နဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်တူတယ်"

ကျန်းချန်ရှန်း က ခေါင်းခါပြီး ရယ်နေသော်လည်း သိပ်ပြီး မတွေးထားပေ။

ဤမြေသည် ကျန်း မိသားစုပိုင်ဖြစ်ပြီး ထိုအချက်ကို ပြောင်းလဲ၍ မရပေ။ အကယ်၍ မူမိသားစုက ပုန်ကန်ချင်လာပါက ကျန်းချန်ရှန်း က သနားညှာတာမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အခုအချိန်တွင် မည်သူမျှ စမ်းမကြည့်ချင်ကြပေ။ သူတို့သည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကြောင့် နစ်မွန်းနေသည်သာ ဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ နားလည်ပေး၍ရသည်။ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုကြာပြီးနောက် အရာအားလုံးသည် ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ မဟာကျင်း သည် သေချာပေါက် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည် ။

တောင်တန်းများသည် အဆက်မပြတ်ဖြစ်၍ မြစ်များသည် သမုဒ္ဒရာတစ်ခုလိုပင်။

လင်းဟောက်ထျန်း၊ ကျန်းကျန့် နှင့် ဖင်အန်း တို့သည် ဧရာမကျောက်တုံးကြီးများကြားတွင် ရပ်နေကြ၏။ သူတို့သည် အဝေးကို လှမ်းကြည့်ကာ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြသည်။ သူတို့ မြင်ကွင်းအဆုံးတွင် တုနှိုင်းမရသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည် မီးတောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ မီးတောင်၏ထိပ်တွင် ချော်ရည်များ လျှံတက်လာပြီး ခမ်းနားပြီး ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းကျန့် သည် သူ့လက်ထဲတွင် နှစ်ဘက်ချွန် ဓားလှံရှည်ကို ကိုင်ထားပြီး တတိယမျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာမှိတ်လိုက်သည်။ “ငါတို့ တကယ်တိုက်ချင်တာလား” အသံနက်ကြီးဖြင့် မေးသည်။

လင်းဟောက်ထျန်း သည် လက်ဖဝါးများကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာလို့မတိုက်ရမှာလဲ၊ တစ်ဘက်လူက ကောင်းကင်ဂူအဆင့်မှာ ရှိပေမဲ့လည်း စီနီယာ ဓားနတ်ဘုရားက ပိုသာတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ စီနီယာ ဓားနတ်ဘုရားက ကောင်းကင်ဂူ အဆင့်တစ် ဆိုတာ မမေ့လိုက်နဲ့ဦး။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်က ကောင်းကင်ဂူ အဆင့်၁ တစ်ယောက်ကို အတူတု ဖြုတ်ချလို့ မရဘူးလား။ သူ့သွေးက ထူးခြားတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ စုပ်ယူပြီးရင် ကျွန်တော် ပိုသန်မာလာနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်ဖို့အတွက်လည်း သူ့ရဲ့သွေးနဲ့ချီ ကို သုံးလို့ရတယ်။ စကြဝဠာအဆင့်က လူက ကောင်းကင်ဂူအဆင့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ဆိုတာ ရှားပါးဖြစ်စဥ်ပဲ။ အထူးသခြင့် တစ်ဘက်က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့။”

ကျန်းကျန့် ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သော်လည်း အဆုံးတွင် သူ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

နှစ်အတော်ကြာအောင် အပြင်ထွက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ချီမြေနှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်နေကြပြီ။ သူတို့သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး လစဉ်လိုလို အသက်အန္တရာယ်နှင့် သေခြင်းတရား တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤဘဝမျိုးက သူတို့ကို စွဲလန်းစေသည်။ ၎င်းတို့သည် သေလုမျောပါးအခြေအနေတစ်ခုစီပြီးနောက် အသွင်ပြောင်းသွားကာ သူတို့၏ဒဏ်ရာများသည် သူတို့အား ပြန်လည်မွေးဖွားရန်နှင့် သန်မာလာစေမည်။

သူတို့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲအများစုသည် မတူညီတဲ့မျိုးနွယ်စုများပင်။ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော သားရဲအများစုသည် ကြောက်မက်ဖွယ်အစွမ်းထက်ကြသည်။ သို့သော် မီးတောင်ရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲသည် ထိုမျှလောက် အင်အားမကြီးပေ။

"အသားစားချင်တယ်..အသား..

ဖင်အန်း ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်နေသည်။ ဆွေးနွေးပွဲတွင် သူ မပါဝင်ခဲ့ပေ။ သူသည် အသားစားချင်ရုံသာ။

လင်းဟောက်ထျန်း နှင့် ကျန်းကျန့် သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မကြာခင်မှာပဲ မိုးကြိုးလင်းယုန်က ပြန်လာပြီး အခြေအနေများကို လင်းေဟာက်ထျန်းဆီ သတင်းပို့လိုက်သည်။ မိုင်တစ်သောင်းအကွာအဝေးအတွင်း အခြားသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ မရှိကြောင်း သေချာပြီးနောက် ၎င်းတို့ သုံးဦး ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် မီးတောင်ပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။ လင်းဟောက်ထျန်း က ဦးဆောင်ပြီး မီးတောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်စဉ် ကျန်းကျန့် နှင့် ဖင်အန်း တို့သည် မီးတောင်ကို ဝိုင်းထားသည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ မီးတောင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ မီးတောင်ချော်ရည်နှင့် ကျောက်စရစ်များ ရောစပ်ကာ လွင့်စင်နေသော တိမ်ပင်လယ်ကိုဖြတ်၍ ထိုးဖောက်ထွက်လာသည်။

ကြောက်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်က မီးတောင်ကနေ ပျံထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အမွေးအတောင်များပါရှိသော အမည်းရောင် ပုတ်သင်ကြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏လည်ပင်းသည် ရှည်လျားပြီး ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ကွေးနေသော ဦးချိုတစ်ခုပါရှိသည်။ လျှာရှည်သည် လင်းဟောက်ထျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် သူ့ကို ကိုက်စားချင်သကဲ့သို့ ကွေးကောက်သွားသည်။ သို့သော်၊ သူ၏အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင်ချီသည် လိပ်ပြာနက်၏ပါးစပ်ကို ပံ့ပိုးပေးသည့် ဧရာမသဏ္ဍာန်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ ချွန်ထက်သော သွားများပင်လျှင် ထိုအရိပ်အယောင်ကို မထိုးဖောက်နိုင်ပေ။

ကျန်းကျန့် သည် ချက်ခြင်း ပြေးလာပြီး လက်နှစ်ဘက်စလုံးဖြင့် သူ၏ ဓားလှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ပိန်လှီသော တုတ်ချောင်းက တောင်ကြီးပေါ် စိုက်နေသကဲ့သို့ တောင်ပံနှင့် ပုတ်သင်နက်ခေါင်းကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ တခဏချင်းမှာပဲ တောင်ကြီး ပေါက်ကွဲသွားသည်။

လင်းဟောက်ထျန်း က လွတ်ထွက်သွားပြီး ခုန်ကာ လက်သီးဖြင့် ပစ်လိုက်သည်။ အနက်ရောင် နှင့် အဖြူရောင် အငွေ့များသည် သူ့လက်မောင်းတစ်ဝိုက်တွင် လှည့်ပတ်နေသည်။ လက်သီးဖြင့်ထိုးလိုက်ရာ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူလှံတစ်ချောင်း၏ အသွင်အပြင်သည် အတောင်ပံနက်လိပ်မြှောင်ကို ဖြတ်၍ ထိုးဖောက်သွားသည်။

“ဝေါင်း”

တောင်ပံနှင့် ပုတ်သင်နက်က ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ဟောက်အစ်လိုက်ရာ ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ဖင်အန်း သည် သူ့တူများကို ကိုင်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ တူနှစ်ချောင်းက ပုတ်သင်ညို၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်မိပြီး မူးဝေသွားသည်။

ကျန်းကျန့် က နောက်တစ်ကြိမ် ထုလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးတွင် ထူးချွန်သော သို့မဟုတ် ခမ်းနားသော သိုင်းပညာနည်းစနစ်များ မရှိပေ။ ယင်းအစား၊ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ဂူ အဆင့်တစ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် ယှဉ်နိုင်သော ဤပုတ်သင်နက်ကို အနိုင်ယူရန် ၎င်းတို့၏ ခွန်အားကို အားကိုးအားထားပြုခဲ့ကြသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်လောက်ကြာသောအခါ

မီးတောင်၏ခြေရင်းတွင် အတောင်ပံရှိသော ပုတ်သင်နက် အလောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်။ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခွဲထားပြီး အသားကတော့ သွေးများဖြင့်ပြည့်နေသည်။

လင်းဟောက်ထျန်း က ပြုံးပြီးပြောသည် "တောနက်ကြီးရဲ့ ရက်စက်တဲ့ သားရဲတွေက အစွမ်းထက်ပေမယ့် သိုင်းပညာကို မသိကြဘဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ ဗီဇကို အားကိုးနေကြတုန်းပဲ။ ဖြေရှင်းရတာ လွယ်လွန်းတယ်။”

ကျန်းကျန့် က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်

" ဒီပုတ်သင်အော်သံက တစ်ခုခုမှားနေတယ်။ သေခါနီးနေပြီ၊ ဒါပေမယ့် ဆက်ပြီးဟိန်းနေတုန်းပဲ။ တစ်ခုခုကို ခေါ်နေတာ ဖြစ်နိုင်သလား။"

လင်းဟောက်ထျန်း သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ၊ "ဒါဆို တခြားတစ်နေရာမှာ သွားဖြေရှင်းရအောင်"

သူတို့သုံးယောက်ကို ချက်ချင်းလှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူတို့သည် ကြီးမားသော အနက်ရောင် ပုတ်သင်ခေါင်းကို ချီကာ ပြေးသွားကြသည်။

တစ်နာရီလောက်ကြာသောအခါ မီးတောင်၏ နှုတ်ခမ်းဝရှိ တိမ်မည်းများဆီက ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်လုံးတစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်လုံးများသည် အောက်မီးတောင်ထက် ပိုကြီးသည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မျက်လုံးတစ်စုံက တိမ်မည်းတွေထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကြီးမားသော အမွေးအတောင်တစ်ခုက တောင်ခြေရင်းရှိ ချော်ရည်မြစ်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းက ပေထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချော်ရည်မြစ်ကို တိုက်ရိုက်ပိတ်ဆို့သွားသည်။ အလွန်ပူပြင်းသော ချော်ရည်က ၎င်းကို မပျော်နိုင်။

ဆောင်းဦးရောက်လာသည်။

မဟာကျင်း သည် မြိုင်ဟေဝန် သို့ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သော်လည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး အပြောင်းအလဲများစွာမရှိခဲ့ပေ။

ယနေ့တွင်၊ ကျန်းချန်ရှန်း သည် ဆေးများကို သန့်စင်ေနသည်။ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများသည် မဟာကျင်းမှ စုဆောင်းထားခဲ့သော ရှားပါးရတနာများဖြစ်သည်။ အရည်အသွေးမြင့် ရိုးတွင်းသန့်စင်ဆေး ကို သူသန့်စင်ပေးနိုင်မလား သူသိချင်နေသည်။ အကယ်၍ သူသာအောင်မြင်ခဲ့ပါက၊ မဟာကျင်း ၏လူအားလုံးသည် အသွင်ကူးပြောင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်။

မြိုင်ဟေဝန် တွင် ထိုကဲ့သို့သော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ အများအပြားမရှိပေ။ ထို့အပြင်၊ မဟာကျင်း သည်လည်း ၎င်းတို့ကို စတင်စိုက်ပျိုးထားသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ကျန်းချန်ရှန်း သည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ရာ သူ့ပေါင်ကို မှီနေသော ပိုင်ချီ သည် ဆေးအိုးအောက်ခြေသို့ မတော်တဆ ထိမိသွားရာ အပူကြောင့် ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားသည်။ “မီးမလောင်အောင် သတိထားပါ။ ငါချက်ချင်းပြန်လာမယ်။"

ကျန်းချန်ရှန်း ပြောပြီးနောက် သူ ပျောက်သွားသည်။

ရဲရွှင်း သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူက ကျီဝူကျွင်း ကိုကြည့်ပြီး "နတ်ဆိုးတွေက ငါတို့ကို မြိုင်ဟေဝန်ထဲထိ လိုက်လာတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်”

ကျီဝူကျွင်း က မျက်လုံးပြူးပြီး "ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မြိုင်ဟေဝန် တောနက်ကြီးက ဝေးကွာလွန်းလို့ အထွတ်အမြတ်နိုင်ငံတောင် သတိမပြုမိခဲ့ဘူး။ နတ်ဆိုးတွေက လူသားတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့နဲ့ အလုပ်များနေသေးတာ။ သူတို့ ငါတို့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဘယ်လို အချိန်ရနိုင်မှာလဲ” သူမသည် တာအိုဘိုးဘေးကို ယုံကြည်သည်။ တာအိုဘိုးဘေးက ပြောထားပြီးသား။ ကောင်းကင်ကျီးကန်းကလန်က သူ့ကိုရှာတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ။

ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် မဟာတောနက်ကြီးထဲက ပြဿနာသာ ဖြစ်နိုင်သည်။