ဖြတ်ကျော်ရန် အခွင့်အလမ်း၊ အချည်းနှီး အနှစ် ၅၀၀၀ အသက်ရှင်ခြင်း

ထိုက်ဟယ်ခေတ် ၏ ၂၉ နှစ်မြောက်နှစ်ဖြစ်ပြီး ပူပြင်းသောနှစ်ဖြစ်သည်။

မူလင်းလော့၊ ရဲရွှင်းနှင့် ဓားနတ်ဘုရား တို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကျန်းချန်ရှန်း ၏ ခြံဝင်းသည် လူသူကင်းမဲ့သွားသည်။

အဲဒီနေ့တွင် ပိုင်ချီ၊ ဟွမ်ထျန်နှင့် ဟေးထျန် တို့အား ဆေးဖက်ဝင်အိုး ၃လုံးထဲတွင် စိမ်ထားသည်။ ဆေးရည်က ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး မျက်နှာပြင်က မီးတောက်လောင်နေသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း သည် ချီလင်းရေလွှမ်းနဂါး ၏ ခြေသည်းများကို သန့်စင်ပြီး နတ်ဆိုးသုံးကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို နှိုးဆွပေးသည်။ သူတို့သည် ၎င်းကိုစုပ်ယူရန် ကောင်းကင်သိုင်းဥပဒေကျမ်းကို အသုံးပြုကြသည်။

အခြားသူများအနေဖြင့်လည်း ကျန်းချန်ရှန်း သည် အနာဂတ်တွင် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိုးဆော်ရန် ပမာဏ အနည်းငယ်စီ ထားရှိခဲ့သည်။

ပိုင်ချီ က သက်ပြင်းချရင်း ပူပြင်းသော ရေတွင်းထဲတွင် ရေစိမ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ “ကွမ်းထုံယိုက အံ့သြစရာပဲ။ ဒီနည်းစနစ် တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတယ်။ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။ တခဏချင်း ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားရတယ်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက ရဲရွှင်းနဲ့ ဓားနတ်ဘုရား က စောစောထွက်သွားတာပဲ။ သူတို့ နောင်တရနေကြမလား မသိဘူး”

ကျန်းချန်ရှန်းသည် ကျီဝူကျွင်း ရှေ့က ဆေးဖက်ဝင်အိုးထဲသို့ လျှောက်သွားပြီး အိုးထဲသို့ ဆေးထည့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက “အဲဒါကို မစဉ်းစားနဲ့။ ဒီနည်းစနစ်ကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှာ ဖြန့်ကျက်ထားပြီးဖြစ်တဲ့အတွက် အားလုံး ကျွမ်းကျင်လာကြမှာပဲ”

“ဟုတ်သားပဲ”

ပိုင်ချီ က ဒါဟာ အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရသည်။

များမကြာမီ ကျန်းချန်ရှန်းသည် ကျီဝူကျွင်း အတွက် ဆေးတစ်မျိုးကို ပေးသည်။

ကျီးဝူကျွင်း အနည်းငယ်ရှက်သွားပြီး “ကျွန်မအဝတ်တွေကို ချွတ်ရမှာလား"

ကျန်းချန်ရှန်း က "မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ပြီး ဆေးအာနိသင်တွေ မပျောက်အောင် ကာကွယ်ဖို့ ရေခဲအလွှာကို ငါဖန်တီးလိုက်မယ်"

ချီလင်းရေလွှမ်းနဂါး တွင် အစွမ်းထက်သော မီးဂုဏ်သတ္တိများ ပါရှိသည်။ ရေခဲချိတ်စည်း ကိုအသုံးပြုခြင်းဖြင့် မီးမလောင်အောင် ကာကွယ်နိုင်သည်။

ကျီဝူကျွင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တဖက်မှာတော့ ပိုင်ချီ ဟာ စိတ်ဆိုးနေသည်။ သူက ဤကဲ့သို့ ကုသမှုကို ခံယူချင်နေတာ ဖြစ်သည်။

ခဏကြာတော့ ခြံဝင်းထဲတွင် ရေခဲရုပ်ကြီးလေးခု ပေါ်လာသည်။

ကျီဝူကျွင်း သည် ကမ္ဘာမြေဝိညာဉ်သစ်ပင်အောက်တွင် တစ်ဖန်ထိုင်ကာ 'နတ်ဆိုးသားရဲရဲ့ စွမ်းအားကို နတ်ဆိုးစွမ်းအားလို့ ခေါ်တယ်။ သိုင်း ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားကို ချီလို့ခေါ်တယ်။ သားရဲတွေကျတော့ရော”

လောလောဆယ်တော့ ဒီပြဿနာကို ဘယ်သူမှ မစဉ်းစားကြပေ။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲအများစုသည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပါရှိသော စွမ်းအား ကို အသုံးမပြုဘဲ တိုက်ခိုက်ရန် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို မကြာခဏ အသုံးပြုကြသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း က အတိအကျ အမည်မပေးခဲ့ချေ။ တောထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး အသိဉာဏ်ရှိသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ြ သားရဲရှိရမည်ဟု သူယုံကြည်နေသည်။ အမှန်တော့၊ သူပထမဆုံးရောက်လာသည့် အချိန်၌ပင် သိုင်းဧကရာဇ်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော တည်ရှိမှုကို သူခံစားမိနေပြီဖြစ်သည်။

ရေခဲအတွင်းပိုင်းတွင်…

ကျီဝူကျွင်း သည် ဆေးကို စုပ်ယူလိုက်သည်နှင့် သူမ နားမလည်နိုင်စွာ တွေးမိသည်မှာ " တာအိုဘိုးဘေးက အစွမ်းထက်ပြီးတော့ ဒီရေခဲလွှာက သူရဲ့ ချီကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတာ။ သူမြင်မှာလား..…”

“အဲလို မထင်ဘူး။ တာအိုဘိုးဘေးက အဲဒီလိုလူမဟုတ်ဘူး။ မိန်းကလေးမူ က ဒီမှာနေတာကြာပြီ၊ ဒါပေမယ့် သူ့ကိုထိတာ မတွေ့ဖူးဘူး။ အာ ငါဘာတွေတွေးနေတာလဲ။

ငါတကယ်ကို အရှက်မဲ့တာပဲ…”

အပူရှိန်ကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်း ချွေးများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နားရွက်များနှင့် ပါးများ နီမြန်းလာသည်။ ထိုဆေး၏ အာနိသင်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားတစ်ခုခုကြောင့်လားမသိ။

တစ်လကြာသည်။

နတ်ဆိုးသုံးပါးနှင့် ကျီဝူကျွင်းတို့သည် ချီလင်းနဂါး၏ မီးတောက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ချီလင်းရေလွှမ်းနဂါး ၏ မီးတောက်များသာဖြစ်သည်။ ကျန်းကျန့် က မတူပေ။ သူသည် ချိလင်းရေလွှမ်းနဂါး ၏ ကမ္ဘာမြေမီးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သည့် အရည်အချင်းကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ ဒီကွာခြားချက်က ကြီးမားသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကောင်းကင်သိုင်း ၏ အစွမ်းသတ္တိကို အတည်ပြုပြီးဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အပျော့ဆုံးဖြစ်သော ပိုင်ချီပင်လျှင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပိုသန်မာလာသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်စရာ မလိုတော့ကြောင်း သူမ ခံစားရသည်။ ပိုင်ချီ က အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ရုတ်တရက် သူမ အပြင်ထွက်ချင်ေသာ်လည်း နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း ထွက်သွားရင် သူတို့ရဲ့သခင်က ဘယ်လောက်အထီးကျန်နေမလဲ။

သူ့သခင်နောက်သို့ လိုက်ခြင်းသည်သာ အကျိုးရှိသည်။ သူမ၏ သခင်သည် သြဇာကြီးမားသော လက်အောက်ငယ်သား ကင်းမဲ့သည် မဟုတ်ပေ ။ သူတွင်မရှိသည်က စဥ်းစားတတ်သော ချည်သားအကျီလေးတစ်ထည်ပင်။

သူမစိတ်ထဲထည့်ထားပြီးနောက် ပိုင်ချီ က ထွက်သွားဖို့ မပြောတော့ပေ။

တစ်ဖက်တွင် ဟွမ်ထျန် နှင့် ဟေးထျန် က အပြင်ထွက်ချင်သည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းချန်ရှန်း က ၎င်းတို့ကို မလွတ်ခင် စကြဝဠာ အဆင့်သို့ ရောက်ရမည်ဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်သည် ၎င်းတို့၏ တားဂတ်ကို ချက်ချင်းတွေ့ရှိပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဓာတ်ဖြင့် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

ကျီဝူကျွင်း က အပြင်ထွက်ဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ ကောင်းကင်သိုင်းဥပဒေ သည် အစွမ်းထက်သော်လည်း၊ သူမ၏ထင်မြင်ယူဆချက်အရ၊ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲများ၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကို ရှာဖွေပြုပြင်ရန် အချိန်ယူရလေသည်။ သူမ၏ သိုင်းပညာနဲ့ စွမ်းရည်က အဲဒါကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ လုံလောက်သည်။

အဆုံးတွင်၊ ကောင်းကင်သိုင်းဥပဒေ သည် တစ်ဆို့နေသူများ သို့မဟုတ် အရည်အချင်းမရှိသောသူများ အတွက် သင့်လျော်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာသည် အားကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

သုံးနှစ်ကြာသွားသည်။

ထိုက်ဟယ်ခေတ် ၃၂ နှစ်တွင် ခြံဝင်းသည် လွတ်နေသေးသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း သည် နေ့စဥ် လုံ့လစိုက်ထုတ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်မည့် အခွင့်အရေးကို ခံစားရသည်။

မဟာကျင်းသည် မြိုင်ဟေဝန်သို့ သို့ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ ၁၉ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူနောက်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည်မှာ ၈၇ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များသည် ပြည့်နှက်နေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူလုပ်ရမည့်အရာက တာအိုနည်းစနစ်ကို Dao နားလည်ဖို့နဲ့ ကောင်းကင် အတိဒုက္ခ ရောက်ရှိလာခြင်းကို ကြိုဆိုဖို့ပင်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် ကြာရှည်မည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းချန်ရှန်း သည် ဤအတိဒုက္ခကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။

မြိုင်ဟေဝန်သို့ လာရောက်ရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သည့်နေ့အထိ အောင်မြင်စွာအသက်ရှင်ရန်ဖြစ်သည်။

မဟာတောနက်ကြီး၏ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စိတ်စွမ်းအင်သည် နဂါးသွေးကြော.တိုက်ကြီး ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်သွားသည့်အတွက် အချိန်များစွာကို သက်သာစေသည့် အတွက်ကြောင့်လည်းဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်း မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ့ကြွက်သားများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ချီက သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ “မာစတာ၊ လှုပ်ရှားတော့မလို့လား”

ဟွမ်ထျန်၊ ဟေးထျန်နှင့် ကျီဝူကျွင်း တို့သည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ သူ့ကိုကြည့်နေကြသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း က ခေါင်းခါပြီး "မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ငါတိုက်ခိုက်ရတာ မကြိုက်ဘူး။ ကြွက်သားတွေကို ဆွဲဆန့်လိုက်ရုံပါပဲ။ ငါဒီနေ့ နေလို့ကောင်းနေတယ်။" သူ နေလို့ကောင်းနေသောကြောင့် ကြွက်သားများကို ပြန်ဆန့်လိုက်သည်။

သူမ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သောအခါ ပိုင်ချီ ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး "မာစတာ၊ အတိဒုက္ခကို ထပ်ပြီး ကျော်ဖြတ်တော့မှာလား"

ဒါကိုကြားတော့ ကျန်းချန်ရှန်း က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူက ဘာလို့ အမြဲတမ်း ထက်မြက်နေရတာလဲ။

အနာဂတ်မှာ သူ့ကို ချန်ထားခဲ့လို့ မရဘူး။ မဟုတ်ရင် ရန်သူက သူ့ကိုဖမ်းမိရင် ဒုက္ခဖြစ်လိမ့်မယ်။

ကျီဝူကျွင်း အံ့သြသွားပြီး “ရှင်က အင်မော်တယ် ဖြစ်နေပြီ။ ဒါတောင် ရှင်အတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်နေတုန်းလား”

ကျန်းချန်ရှန်း က "ကျင့်ကြံရေးလမ်းကြောင်းမှာ အဆုံးမရှိဘူး၊ မင်းဟာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မတွေးသင့်ဘူး"

ကျီဝူကျွင်း သည် သူ့စကားများကို မှတ်ထားလိုက်ပြီး ကျန်းချန်ရှန်း ကို တချိန်တည်း သဘောကျနေသည်။

တာအို ဘိုးဘေးသည် တောင်ပေါ်တွင် အမြဲနေခဲ့ပြီး ပျော်ပါးမနေသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ ဒါက ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ နှလုံးသားပင်။ သူသည် ဇွဲလုံ့လနှင့် သန်မာလာရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

ကျီဝူကျွင်း ၏မျက်လုံးများသည် မြတ်နိုးမှုအပြည့်ရှိသည်။ သူမသည် သိုင်းပညာကို အစွဲအလမ်းကြီးသော ကျန်းချန်ရှန်း ကဲ့သို့ ဖြစ်ချင်သည်၊ လူသားမျိုးနွယ်သည် သူမ၏အကူအညီကို မလိုအပ်သရွေ့ လောကီလောကကို ပါဝင်ခြင်းရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင်။

“ထားလိုက်တော့။ ငါ့စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းမယ်။ ငါ လှုပ်ရှားလိုက်ဦးမယ်” ကျန်းချန်ရှန်း ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်၊ ပိုင်ချီနှင့် ကျီဝူကျွင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

မဟာကျင်း ဒုက္ခရောက်နေသလား။

နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် လွင်တီးခေါင်သည် အဆံုးမရှိသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လှိုင်းထန်သောမြစ်ဘေးတွင် ကျန်းကျန့်၊ လင်းဟောက်ထျန်းနှင့် ဖင်အန်း တို့သည် ရေငတ်ပြေစေရန် ရေသောက်ကြသည်။

သိုင်းပညာသည် အစားအစာမရှိဘဲ အသက်မရှင်နိုင်သောကြောင့် စားသောက်ရန်နှင့် စိတ်ဖြေလျှော့ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ သူတို့ မစားမသောက်နိုင်သော အခြေအနေ၌ သူတို့၏ ချီက သူတို့ကို အချိန်ပိုကြာအောင်သာ အသက်ရှင်ခွင့်ပေးနိုင်သည်။

လင်းဟောက်ထျန်း က သူ့မျက်နှာကို ရေဆေးပြီး မြည်တမ်းရင်း “ဒီအကောင်က အရမ်းမြန်တယ်။ မြေကြီးထဲ ပြုတ်ကျပြီး တခဏချင်း ပျောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် စီနီယာရဲ့ မြေလျှိုးသိုင်းကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် သင်ယူချင်ပါတယ်။”

ကျမ်းကျန့် က ပြုံးပြီးပြောသည်။ "ဒါက မန္တာန်ေလ၊ သိုင်းမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့လို သာမာန်လူတွေ သင်ယူနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး”

လင်းဟောက်ထျန်း က ပြုံးပြီး “ငါက ပြောပြတာပါ ။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို လုံလောက်တဲ့ သိုင်းပညာ နည်းစနစ်တွေ ပံ့ပိုးပေးထားတယ်၊ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် ဘယ်လို မျှော်လင့်နိုင်လို့ရမလဲ။ နည်းနည်းတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ အဲဒီသားရဲမှာ ကံကြမ္မာ ကောင်းချီးတွေ အများကြီး ရှိလောက်မှာ။ အဲဒါကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖမ်းနိုင်ရင် ငါတို့ ပိုသန်မာလာနိုင်တယ်။ ကောင်းကင်ဂူ အဆင့်နှစ်က ဝေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ကျန်းကျန့် က ခေါင်းညိတ်ပြီး “သူ့မှာ တကယ့်ကို ကံကြမ္အာကောင်းချီးရှိတယ်၊ ငါ သတိထားမိပေမယ့် သိပ်မများပါဘူး။ အရင်က သားရဲရဲ့ ကံကြမ္မာကောင်းချီးကို ငါတို့ အခုထိ အသုံးမချရသေးဘူး”

လင်းဟောက်ထျန်း သည် သူ့နဖူးပေါ်ရှိ ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက တကယ်ကို လွှမ်းမိုးတာပဲ။ ငါက သိုင်းဧကရာဇ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို အမွေရထားပေမဲ့၊ ငါမင်းလောက်မတော်ဘူး။ မင်းတို့ ကျန်း မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ အရမ်းသိချင်တယ်။ သူလည်း သိုင်းဧကရာဇ် ဖြစ်နိုင်မလား။”

ဧကရာဇ်မင်းနဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသားတို့မှာလည်း နဖူးမှာ အမှတ်အသား ပါးပါးလေးရှိတယ်။ သူတို့ရဲ့တတိယမျက်လုံးကိုလည်း ဖွင့်နိုင်ပါ့မလား”

ကျန်း မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။

မင်းသိရင် သေအောင်ကြောက်သွားလိမ့်မယ်။

ကျန်းကျန့် သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူနေသော်လည်း သူ့အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ “တကယ်တော့ အဲဒီကံကြမ္မာ သားရဲတွေရဲ့ ကံတရားတွေက ထူးခြားတာကြောင့်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိုးဆော်ဖို့ မဟာကျင်းရဲ့ ကံကြမ္မာ ကောင်းချီးကို စုပ်ယူလို့ ရပေမဲ့ ရလဒ်က သိပ်မကောင်းဘူး။ ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာရှိတဲ့ သားရဲရဲ့ ကံကြမ္မာ ကောင်းချီးထက်စာရင် အရမ်းကွာတယ်”

မဟာတောနက်ကြီး သည် ကျန်းချန်ရှန်း အပါအဝင် လူတိုင်းအတွက် အခွင့်ကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

လင်းဟောက်ထျန်းက မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “စီနီယာက တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတယ်။ လုံချီ တောင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း မဟာတောနက်ကြီး ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက တိုက်ကြီးတစ်ခုကို ထမ်းထားရင်း ဒီနေရာကို လာခဲ့တာ။ သူရဲ့ အင်မော်တယ် စွမ်းအားတွေက တကယ့်ကို မှန်းဆလို့မရဘူး။ ငါတို့ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ လိုက်မီမှာလဲ။”

ကျန်းကျန့် က ပြုံးပြီး ပြောသည်။ " မင်း ကြိုးစားရင် မင်း သူ့လက်ရှိ အဆင့်ကို မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်း ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ လိုက်မီဖို့ကတော့ မေ့ထားလိုက်တော့။ သူလည်း ပိုသန်မာလာမှာပဲ”

ကျန်းချန်ရှန်း ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို သူသိသောကြောင့် သူ၏အရည်အချင်းသည် ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းသည်ကို သူသိသည်။

အဲဒါက သူ့ကို အအံ့သြဆုံး ဖြစ်စေသည်။

ဆရာကြီး သည် မဟာကျင်း နှင့် အသက်တူသည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် မာစတာသည် အရွယ်ရောက်ပြီးကတည်းက ယှဥ်နိုင်သူ မရှိတော့ပေ။

သူတို့ ဘယ်လို လိုက်မီမှာလဲ။

ကျန်းကျန့် သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ငိုကြွေးနေသည်။ ဒါကို သူသိရတဲ့ အကြောင်းရင်းမှာ ကျန်းချန်ရှန်းက တစ်ခါမှ မရှုံးသေး၍ ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ကျန်းချန်ရှန်း ကို ဘယ်သူမှ ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချန်ရှန်း သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြိုင်ဘက်ကင်းဟု သူယုံကြည်ခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းတွေချရင်း ဖင်အန်း က "အရမ်းအေးတာပဲ"

အာရုံပြန်ရလာသောအခါ မြစ်က လေအေးများ ထုတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း ရေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် စီးဆင်းနေဆဲပင်။

နှစ်ယောက်သား ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ကြသည်။

"မင်းက ဘာမျိုးနွယ်လဲ”

ကျယ်လောင်ကာ အိုဟောင်းနေသော အသံက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်ကာ အသံက ဘယ်ကလာသည်ကို မပြောနိုင်ပေ။

လင်းဟောက်ထျန်း က ကျယ်လောင်စွာ မေးသည် "ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ပုန်းနေတာလဲ"

သူပြောပြီးသည်နှင့် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသည် အနက်ရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သည် လူနှင့် ဆင်တူသည်။ လင်းဟောက်ထျန်း နှင့် ကျန်သူများသည် ၎င်း၏ရုပ်သွင်အစစ်အမှန်ကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို စွဲဆောင်သည့်အရာမှာ ၎င်း၏လက်များဖြစ်သည်။ အတိအကျပြောရလျှင် ခြေသည်းတစ်စုံဖြစ်သည်။

“ငါက တောထဲမှာ နှစ်ပေါင်း ၅၀၀၀ လောက် နေထိုင်ခဲ့တာ။ မင်းလို မျိုးနွယ်မျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ငါ့ကိုပြောပါ မင်းက ဘာမျိုးနွယ်လဲ"

အသံအိုကြီး၏ လေသံသည် မပြောင်းလဲဘဲ မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမျှ မတွေ့နိုင်ပေ။

ကျန်းကျန့် က “မင်း ငါတို့ကို မေးနေတာလား။ မင်းရဲ့မျိုးနွယ်ကို ငါတို့အရင်ပြောသင့်တယ်မဟုတ်လား"

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရိပ်မည်းကြီးက “ငါ့မှာ မျိုးနွယ်မရှိဘူး။ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်းမွေးတာ။ ပငါ မျိုးနွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးချင်ပေမယ့် ဘယ်လိုမျိုးနွယ်ကို ဖန်တီးရမယ်ဆိုတာ မသိဘူး။ မင်းကို ငါ့ပုံစံအဖြစ် ဘာလို့မသုံးရမှာလဲ။ မင်းရဲ့အငွေ့အသက်က အရသာရှိလွန်းတယ်။ အဲဒါကငါ မင်းကိုစားချင်လာအောင် လုပ်နေတယ်။ ငါ့ကိုပြောစမ်းပါ။ မင်းတို့က ဘာမျိုးနွယ်လဲ။ မင်းတို့ နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုက ဘယ်မှာလဲ"

သူ့စကားများက လင်းဟောက်ထျန်းနှင့် ကျန်းကျန့် ကို ရင်ခုန်စေသည်။

အနှစ်ငါးထောင်လောက်နေထိုင်ပြီး မျိုးနွယ်စု တစ်ခု ဖန်တီးချင်တယ်။

ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လိုက်သလဲ။

သူတို့ပြန်ဖြေခါနီးတွင် အပြာရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ဤပုံသဏ္ဍာန်ကိုမြင်လျှင် ချက်ခြင်းသက်ပြင်းချကြသည်။

တာအို နှလုံးကိုယ်ပွား

"မင်းဘယ်သူလဲ”

အနက်ရောင်အရိပ်သည် တာအိုနှလုံးသားကိုယ်ပွား ကို စိုက်ကြည့်ကာ စပ်စုမေးသည်။

တာအိုနှလုံးကိုယ်ပွား က ကျန်းချန်ရှန်း ရဲ့ အသံကို ထုတ်လိုက်ပြီး "မင်းသူတို့နဲ့ သွားရှုပ်ဖို့ ခွင့်မပြုဘူး။ ငါ မင်းကို ထွက်သွားဖို့ အကြံပေးမယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းနှစ်ပေါင်း ၅၀၀၀ အသက်ရှင်ခဲ့တာ အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

တစ်ဘက်လူ၏ အသားတင်တန်ဖိုးမှာ အမှတ် သန်း ၁၀၀ ကျော်လွန်ပြီး နတ်ဆိုး ဆရာတော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်သော်လည်း ကျန်းချန်ရှနိး၏ အာရုံစိုက်မှု ခံရရန် မထိုက်တန်ပေ။

ဒီကောင်လေးသုံးယောက်က ဘယ်လို စူးစမ်းလေ့လာရမလဲ တကယ်သိတယ်။ ဒီနေရာက ကောင်းကင်ချီမြေ နဲ့ အရမ်းဝေးတယ်။

ကျန်းချန်ရှန်း တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အခြားလူကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်သည့် အပြင်းထန်ဆုံးအင်အားမှာ ဤကိန်းဂဏန်း၏ အသားတင်တန်ဖိုးဝန်းကျင်ဖြစ်ကြောင်း သူတွက်ချက်မိသည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် ဤသားရဲသည် သူ့ကိုယ်သူပဲ ဖိတ်ခေါ်နိုင်တာလား။

ဒါဆို ဘာမှကြောက်စရာမရှိတော့ဘူး။

“မင်းက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ မင်းငါ့ကို မပြောဘူးဆိုတော့ မင်းကို ငါစားမယ်။ မင်းရဲ့အမှတ်တရတွေက ငါ့ကိုပြောပြလိမ့်မယ်။"

အနက်ရောင်အရိပ်သည် လှောင်ပြောင်ကာ ရုတ်တရက် လက်သည်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး တာအိုနှလုံးသား ကိုယ်ပွား ကို ရိုက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ခြေသည်းများသည် လျင်မြန်စွာ ရှည်လျားလာပြီး ချက်ချင်းနီးပါး တာအိုနှလုံးသား ကိုယ်ပွား ကို ဖမ်းယူတော့မည်ဖြစ်သည်။