မြိုင်ဟေဝန် မျိုးနွယ်စု၊ သေရည်နှစ်မျိုး
Vol. 18 Ch. 267
"နဂါးသွေးတောင်လိပ်က ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးတာလဲ”
ကျန်းချဲ မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ ပျင်းရိစွာ မေးသည်။
ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ က “သူတို့က အုပ်စုကြီးပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ကောင်းကင်အဆင့် ခုနှစ် စစ်သည်တော်တွေကို စေလွှတ်နိုင်ရင်တောင် တစ်ကောင် ဖမ်းမိဖို့ ခက်ပါတယ်”
ကျန်းချဲသည် မျက်လုံးများကိုဖွင့်ကာ ဖျတ်ခနဲအမူအရာဖြင့်ပြောသည် "ချစ်ကိုယ်လုပ်တော်၊ ကောင်းကင်ဂူ အဆင့် ၇ သိုင်းပညာရှင်ကို ကိုယ်တော် ဘယ်မှာရှာရမလဲ။ ကွမ်းရှန်ဟာ သိုင်းပညာကို လိုက်စားပြီး ပြန်မလာဖြစ်တာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ”
“အရှင်မင်းကြီး၊ လုံချီတောင် ရှိသေးတယ်လေ”
ဒီစကားကိုကြားတော့ ကျန်းချဲ ချက်ချင်းထထိုင်လိုက်သည်။
ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ က အလျင်စလို ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ရေကန်အစွန်းနဲ့ နဖူးကို ဖိလိုက်သည်။
ကျန်းချဲက ဟစ်အော်ပြီး “ငါကိုယ်တော် အရင်က ပြောဖူးတယ်။ တောင်ပေါ်က နဂါးတွေ အကြောင်းလို့ ထည့်မပြောနဲ့လို့။ ငါ တာအိုဘိုးဘေးဆီမှာ အထင်သေးမခံချင်ဘူး။ တာအိုဘိုးဘေးက အသက်ရှည်ဆေးကို မသန့်စင်နိုင်ဘူး”
“ကျွန်တော်မျိုးမ သေသင့်ပါတယ်။ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး”
ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းချဲက သူမကို ကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်ပျော့သွားသည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမကို ကူညီပေးလိုက်သည်။
ကျန်းချဲက “ချစ်ကိုယ်လုပ်တော်၊ မင်းရဲ့ ပုံစံက ထူးခြားတယ်။ နန်းတော်ကလူတိုင်းကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေမဲ့လည်း တာအိုဘိုးဘေးကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားလို့မရဘူး။ မင်းစကားနားထောင်ပြီး တာအိုဘိုးဘေးကို သွားရှာရင် သူမင်းကိုသံသယဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ မင်းရဲ့ အသွင်ပြောင်းနည်းလမ်းက တာအိိုဘိုးဘေးဆီကနေ ဖုံးကွယ်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေလား။ မင်းရဲ့ဖြစ်တည်မှုကို သူသိပြီးသားဖြစ်မယ်။ သူ ဝင်မပါရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်းက ပါးနပ်တဲ့အတွက်ကြောင့်ပဲ။ စည်းကို မကျော်လာနဲ့။ မဟုတ်ရင် မင်းကို ငါ ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ က မျှော်ကြည့်ပြီး မကျေနပ်ချက်နှင့် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးမ နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်မ မဆင်မခြေဖြစ်သွားပါတယ်”
ကျန်းချဲ ရေကူးကန်ထဲက ထွက်လာပြီး “ငါ့အဝတ်တွေကို ချွတ်လိုက်။ ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့ အဲဒီလူတွေက ငါ့အတွက် ဆေးဖော်ရာမှာ စိတ်ရင်းမှန်လားဆိုတာ ငါကြည့်ချင်တယ် ။ မင်းရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို အသုံးချပြီး ငါတို့ တိတ်တိတ်လေး သွားကြမယ်။"
"ကျွန်မနားလည်ပါပြီ”
ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ သည် အလျင်စလို ထရပ်လိုက်ပြီး နဂါးဝတ်ရုံကို သွားယူလိုက်သည်။
ရက်အတော်ကြာပြီးနောက်….
အဂ္ဂိရတ် ယဇ်ပုရောဟိတ် နှစ်ဆယ်သုံးပါးကို လူထုရှေ့ ခေါင်းဖြတ်သတ်ခြင်းသည် လူအများကြားတွင် ပြင်းထန်သော ဆွေးနွေးမှုကို ဖြစ်စေသည်။ တာဝန်ရှိသူများ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အမြင်အရတော့ ဘုရင်ကြီး ခေါင်း ဗရုတ်သုတ်ခဖြစ်ရသော အကြောင်းရင်းမှာ ဒီပရောဟိတ်တွေကြောင့်ပင်။
သို့သော်လည်း နောက်လတွင်၊ ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ တာအို ဘုန်းကြီးများနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးများ အများအပြားသည် မြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသဖြင့် တာဝန်ရှိသူများက စကားမပြောနိုင်ကြတော့။
သေခြင်းတရားကို မကြောက်တဲ့သူ အမြဲတစ်ယောက်တော့ ရှိသည်။
အဆုံးမရှိသော သဲကန္တာရထဲတွင် အဝါရောင်သဲများက ကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ သဲမုန်တိုင်းက ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးကို ဖုံးအုပ်ထားနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ ၎င်းသည် တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ ရှည်လျားသော အနက်ရောင် တီကောင်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ဦးခေါင်းသည် မိကျောင်းနှင့်တူ၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲသည် မူးမေ့လဲသွားကာ ကျန်းချန်ရှန်းသည် ၎င်း၏ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူလိုက်သည်။
ကျန်းချန်ရှန်းသည် ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူပြီးနောက် သူ့တွင် အာဃာတ သို့မဟုတ် နာကျည်းမှု မရှိသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိရစ္ဆာန်များကို လွှတ်ပေးသည်။ နောင်တွင် ၎င်းတို့နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက၊ ၎င်းတို့သည် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားပင် ဖြစ်လာနိုင်သည်။
တောင်နှင့် ပင်လယ် သိုင်းကျမ်း၏ ဝိညာဉ် စုပ်ယူခြင်းကို ခံရသော မည်သူမဆိုကိုလည်း သူ ချုပ်ကိုင်ထားလိမ့်မည် ။ ထို့ကြောင့်၊ တောင်နှင့် ပင်လယ် ကျမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲအချို့သည် မဟာတောနက်ကြီး၌ ပြန့်ကျဲ၍ အသက်ရှင်ဆဲဖြစ်သည်။
ကျန်းချန်ရှန်းသည် တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ် ကျမ်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲ၏ ဝိညာဉ်တစ်ဝက်သည် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
“ထွက်လာခဲ့”
တိုက်ပွဲများအတွင်း သူ့ကို စူးစမ်းရန် ရဲဝံ့သော သက်ရှိသတ္တဝါများစွာ မရှိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးအကြိမ်မှာ အမှတ် သန်း ၂၀၀ တန်သော ထုံထန်တိ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းသည် အားနည်းသော သတ္တဝါတစ်စုဖြစ်ပြီး အသန်မာဆုံးမှာ အမှတ် ၁၀ သန်းခန့်သာ တန်ဖိုးရှိသည်။
သူပြောပြီးသည်နှင့် သဲများ စိမ့်ဝင်သွားကာ ရုပ်ပုံများ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် လူသားဦးခေါင်းပါသည့် ပိုးကောင်များအုပ်စုဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ထပ်ခိုးအရွယ် ခန္ဓာကိုယ်များသည် ပိုးကောင်မာနှင့် ဆင်တူသည်။
လူဦးခေါင်း အင်းဆက်ပိုးမွှားများ၏ ခေါင်းဆောင်သည် အသက်ကြီးပုံပေါက်သည်။ ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် “ကျွန်တော်တို့က မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်က ဒီကန္တာရထဲမှာပဲ နေထိုင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။"
ကျန်းချန်ရှန်းသည် ၎င်းတို့မှာ အလွန်ဥာဏ်ကောင်းပြီး လူသားများနှင့် ဆင်တူကြောင်း သတိပြုမိသည်။ ဤအရာသည် မြိုင်ဟေဝန်ထဲ၌ ရှိသော အခြားသော ကြမ်းတမ်းသော သားရဲများနှင့် ကွဲပြားသည်။
ဤနေရာသည် မြိုင်ဟေဝန် အနက်ပိုင်း ဖြစ်ပြီး ဤနေရာမှ ကောင်းကင်ချီမြေ သို့အကွာအဝေးသည် နဂါးသွေးကြော တိုက်ကြီး နှင့် ရှေးနတ်ဘုရားတိုက်ကြီး အကြားအကွာအဝေးနှင့် ညီမျှသည်။
ကျန်းချန်ရှန်းက "မင်းရဲ့မျိုးနွယ်ကဘာလဲ၊ မင်းဒီမှာနေတာဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"
“ကျွန်တော်တို့က သဲမျိုးနွယ်ကပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို သဲထဲမှာ မွေးတာ။ ကျွန်တော်တို့ မျီုးနွယ်ကို ဖန်တီးခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းငါးသောင်းရှိပါပြီ”
ကျန်းချန်ရှန်းက နောက်ထပ်မေးခွန်းအချို့ကို ဆက်မေးသည်။
သဲမျိုးနွယ်သည် လူသားများကဲ့သို့ အချိန်နှင့် ဘာသာစကား အယူအဆ တူညီကြောင်း သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ထိုသို့သော တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး မရှိပေ။
သူ့မှာ ရဲတင်းသော အကြံတစ်ခုရှိသည်။ မြိုင်ဟေဝန်သည် တစ်ချိန်က လူမျိုးပေါင်းစုံတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုကို ပြန့်ပွားစေသော စည်းလုံးညီညွတ်သောမျိုးနွယ်ကို မွေးဖွားပေးခဲ့ပြီး လူသားများမှာလည်း ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်နိုင်သလော။ လူသားတို့သည် တောနက်ကြီးမှ ထွက်ခွာ သွားသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဤယဉ်ကျေးမှုနှင့် အသိတရားများကို အမွေဆက်ခံထားကြသည်။
ကျန်းချန်ရှန်းက "မင်း ငါနဲ့တူတဲ့ သက်ရှိသတ္တဝါကို မြင်ဖူးလား"
အဘိုးအိုက ခေါင်းခါပြီး “အရှင့်လို သတ္တဝါကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ ကိုယ်တိုင် မကြုံဖူးပေမယ့် အရှင်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ သတ္တဝါတွေကိုတော့ တော်ဝင်နန်းတော်မှာ တွေ့ဖူးပါတယ်”
ကျန်းချန်ရှန်းသည် မြိုင်ဟေဝန်၏ ဧကရာဇ်မိသားစုအကြောင်း အလိုက်သင့် မေးမြန်းပြီးနောက် အဖိုးအိုက အမှန်အတိုင်းဖြေသည်။
သဲမျိုးနွယ်က အရမ်းရိုးရှင်းသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် လူသားမျိုးနွယ်လို အကြံအစည် မများပေ။ ကျန်းချန်ရှန်း၏ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူ့အဖြေက အလွန်ရိုးသားသည်။ သူသိသည်များကို ပြန်ဖြေသည်။ သူမသိပါက မသိဘူးဟု ပြောလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့အား အားလုံးတော့ မယုံကြည်ပေ။
မြိုင်ဟေဝန် ၏ ဧကရာဇ်မိသားစုသည် မြိုင်ဟေဝန်ထဲ၌ တောင်များနှင့် မြစ်အများစုကို အမှန်တကယ် ပေါင်းစည်းခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်ရှေးကျပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း 100,000 အစောပိုင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နှစ် 100,000 သည် သဲမျိုးနွယ်၏ ကိုယ်ပိုင် ခန့်မှန်းချက်ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဘယ်လောက်ကြာကြာက ပျောက်ကွယ်သွားလဲတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။ တကယ်တော့ လူတိုင်းဟာ သူတို့တည်ရှိနေတာကို မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
တောကြီးသည် ကျယ်ပြောလှသည်။ လူသားမျိုးနွယ်ကဲ့သို့ ဉာဏ်ပညာရှိသော မျိုးနွယ်ကို မွေးဖွားပေးနိုင်သောကြောင့်၊ ၎င်းသည် သဘာဝအလျောက် ဉာဏ်ပညာရှိသော အခြားမျိုးနွယ်များကို မွေးဖွားပေးလိမ့်မည်။ သဲမျိုးနွယ်က သူတို့ထဲက တစ်ခုပင်။ ၎င်းတို့သည် ရိုင်းစိုင်းသော တိရစ္ဆာန်များထက် သဘာဝအားဖြင့် ထက်မြက်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်မှာ ထိုမိုက်မဲ ရက်စက်သော သားရဲများထက် များစွာ နိမ့်ကျသည်။ ဒါတောင် သူတို့သည် တောထဲ၌ အသက်ရှင်ရန် သူတို့၏ ဉာဏ်ပညာကို အားကိုးနိုင်သည်။
စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက်၊ ကျန်းချန်ရှန်းသည် သဲမျိုးနွယ်ကို အမြင်ကောင်းလာသည်။
သူ ထွက်မသွားခင်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲ၏ အသားတစ်ပိုင်းကို ခုတ်ပြီး သဲမျိုးနွယ်အတွက် ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ၎င်း၏ ရှင်သန်ရေး သေချာစေရန်နှင့် သူ၏မေးခွန်းများကို ဖြေကြားပေးသည့်အတွက် သဲမျိုးနွယ်ကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကို ဖယ်ခွာသွားစေခဲ့သည်။
သဲမျိုးနွယ်အိုသည် အလွန်ပျော်သည်။ သူက ကျန်းချန်ရှန်းကို ကျေးဇူးတင်ပြီး “နောင်မှာ မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေနဲ့ တွေ့ရင် နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုမှာပါ”
ကျန်းချန်ရှန်း ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မှတ်ထား၊ ငါက လူသားတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့လို တခြားသူတွေနဲ့ ကြုံရရင် သတိထားပြီး သူတို့ရှေ့မှာ မပေါ်လာအောင် ကြိုးစားရမယ်။ လူတိုင်းက ငါ့လိုမဟုတ်ဘူး။ စွမ်းအားအကြီးဆုံးလူ ရှင်သန်ရေးဆိုတဲ့မူကို ယုံကြည်တဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သားရဲတွေလို လူတွေလည်း ရှိတယ်။'
ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင် ကျန်းချန်ရှန်း လှည့်ထွက်သွားသည်။
သဲမျိုးနွယ်စုက လူသားမျိုးနွယ်အကြောင်းကို စတင်ဆွေးနွေးကြသည်။ ဤသည်မှာ 'လူသား' ဟူသော စကားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ခြင်းပင်။
နောက်နှစ်အနည်းငယ်တွင် ကျန်းချန်ရှန်းသည် အခြားသော ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော မျိုးနွယ်စုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးရှိသော မျိုးနွယ်စုများ၏ စရိုက်လက္ခဏာမှာ ပုန်းအောင်းရာတွင် တော်ခြင်းဖြစ်သည်။ အများအားဖြင့်၊ ၎င်းတို့ကို သိရှိရန် ခက်ခဲသည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အခြားမျိုးနွယ်များထက် အားနည်း သောကြောင့် ပုန်းအောင်းနေနိုင်သည်။
၎င်းတို့အထဲတွင် ကျန်းချန်ရှန်း ၏အာရုံကိုဖမ်းစားနိုင်သော မျိုးနွယ်တစ်ခု ရှိသည်။ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ် ဟုခေါ်သည်။ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သည် သေးငယ်ပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ ပုံစံအမျိုးမျိုးသို့ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ နန်းတော်ရှိသူများသည် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဝင်များဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါသည် တူညီကြပြီး၊ သူတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာသည်လည်း အတူတူပင်။
ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်က ကျန်းချန်ရှန်း ကိုတွေ့တဲ့အခါ သူတို့ ပစ်မှတ်ထားခံရမည်ကို ကြောက်ပြီး ပုန်းနေခဲ့သည်။
ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့၏ မှော်အစွမ်းများ ကုန်ခါနီးမှ ပြန်လာခဲ့သည်။
အဆုံးသတ်တွင် သူက ကိုယ်ပွားတစ်ခုပင်။
ထိုက်ဟယ်ခေတ် ၆၁ နှစ်၊ နောက်ထပ်ငါးနှစ်ကြာသွားသည်။
နတ်ဆိုး သူတော်စင် ခုနစ်ယောက် ကျဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း ၁၃ နှစ်ကြာသွားသော်လည်း မဟာကျင်း သည် ပြင်ပရန်သူမရှိသဖြင့် အခြေအနေကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
ကျန်းချန်ရှန်းသည် သူ၏ကိုယ်ပွားနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ဤကာလအတွင်း သူ၏ကိုယ်ပွား၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် အခြားကိုယ်ပွားကို ခွဲထုတ်ပြီး ၎င်းကို ဆက်လက်ပေးပို့သည်။
သူ့ကိုယ်ပွား ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းချန်ရှန်း က "သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်”
ဒါကိုကြားတော့ ကျန်းချန်ရှန်း၏ အမူအရာကိုကြည့်နေသော ပိုင်ချီက အမြန်ထွက်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် ပိုင်ချီသည် ကျန်းချင် နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။
ကျန်းချင်သည် လက်ရှိအိမ်ရှေ့မင်းသားဖြစ်ပြီး အသက် ၉၀ ကျော်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး အပူအပင်ကင်းသော ပုံရိပ်များ မရှိတော့။
သူသည် ယနေ့အထိ အသက်အကြီးဆုံး မင်းသားလည်း ဖြစ်သည်။
သိသာထင်ရှားသော အရေးအကြောင်းများကိုကြည့်ရင်း၊ ကျန်းချန်ရှန်းသည် ကျန်းရှို့ နှင့် လက်ရှိဧကရာဇ်ကို နားမလည်နိုင်စွာ တွေးနေမိသည်။ သူတို့သည် တစ်သက်လုံး အိမ်ရှေ့မင်းသားဖြစ်မည်ကို စိုးရွံ့ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏သားစဉ်မြေးဆက်များသည် သူတို့ထက် ပိုကြာကြာ ထီးနန်းဆက်ခံမည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။
"မင်္ဂလာပါ တာအိိုဘိုးဘေး”
ကျန်းချင် သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းချန်ရှန်းကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
နိုင်ငံတော်အရေးကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စေရန်အတွက် ကျန်းချဲက ကျန်းချန်ရှန်း နှင့် ကျန်းမိသားစု တို့ကြားရှိ သွေးချင်းဆက်နွယ်မှုအကြောင်း ပြောပြထားပြီးဖြစ်သည်။ ကျန်းချဲ ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ တာအိုဘိုးဘေးအား စိတ်မပူဘဲ ရဲရင့်စွာလုပ်ဆောင်ရန်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် သူ့အား နောက်ထပ်အတွေးတစ်ခုပေးခဲ့သည်။
သူ့ဘိုးဘေးထံမှ သူ တရားမျှတမှုကို ရှာချင်သည်။
ကျန်းချင်သည် ကျန်းချန်ရှန်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ကျီဝူကျွင်း မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူ့ကိုကြည့်သည်။ ဟွမ်ထျန်နှင့် ဟေးထျန်လည်း ခုန်တက်သွားသည်။
သူတို့၏ အံ့အားသင့်သော အမူအရာများအောက်တွင် ကျန်းချင် သည် သူ၏နဖူးသွေးထွက်သည်အထိ အရူးအမူး ဦးညွတ်လိုက်သည်။
ကျန်းချန်ရှန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ မင်းဘာလိုချင်လဲ ငါ့ကိုပြောပါ"
ကျန်းချင်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ဘိုက်သည်။ “ ကျွန်တော် ထီးနန်းလိုချင်ပါတယ်။ အခု အဖေက အသက်ရှည်ခြင်းနဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ယောင် ကို စွဲလမ်းနေပါတယ်။ နိုင်ငံကို လျစ်လျူရှုထားတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ။ သူက မဟာကျင်းရဲ့ ဧကရာဇ်ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး။ ကျေးဇူးပြု၍ ကျွန်တော့်အတွကိ တရားမျှတမှုကို ရှာပေးပါ”
ကျန်းချန်ရှန်း ကိုကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများနီရဲလာသည်။
အများအားဖြင့်တော့ သူက ငိုရတာ ကြိုက်တဲ့သူ မဟုတ်ပေ။ ဤအချိန်အတောအတွင်းတွင် သူ့စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်ချက်များစွာ စုဆောင်းမိပြီး ၎င်းအား ထုတ်ပြောရန် နေရာမရှိခဲ့ပေ။
ကျန်းချန်ရှန်း က "မင်းငါ့ကို ဧကရာဇ်မင်းရာထူးကို စွန့်လွှတ်ဖို့ အတင်းအကြပ်ခိုင်းစေချင်တာလား"
ကျန်းချင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ “တာအိုဘိုးဘေးဆီက စကားတစ်ခွန်းနဲ့ မဟာကျင်းမှာ အင်အား မသုံးဘဲ နောက်ထပ် ဧကရာဇ်မင်းတစ်ပါးကို အရှင်ခွင့်ပြုလို့ရပါတယ်။ ဧကရာဇ်ဖြစ်ချင်ပေမဲ့ သားအဖ အချင်းချင်း မသတ်ချင်ပါဘူး။ ကျင်းထိုက်ကျုံး က ကျန်းမိသားစု ရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေကို အချင်းချင်း သတ်ခွင့် မပြုဘူးလို့ တစ်ချိန်က ပြောခဲ့ဖူးပြီးတော့ အဲဒါကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း သတိရနေခဲ့ပါတယ်။”
ဒီကလေး…
ကျန်းချန်ရှန်း သူ့မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ကျန်းချင်သည် ကျန်းကျိယွိ ကို သုံးကာ သူ့အား တမင်တကာ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ရန် ကြံရွယ်နေမှန်း သိသော်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူ့နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ပိုင်ချီက သေသေချာချာပြောသည်။ “မာစတာ ဒါအမှန်ပါပဲ။ ရာဇပလ္လင်ကို ခံယူပြီးနောက်၊ ကျန်းချဲဟာ မသေမျိုးဘဝကို ဆက်လိုက်လို့ရသေးတယ်။ သူချက်ချင်းသေသွားတာမှ မဟုတ်တာ”
သူမသည် လုံချီ ဘုရားကျောင်းအား နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း လက်ဆောင်များ ပေးကာ သူတို့ကို မြောက်ပင့်သောကြောင့် ကျန်းချင်ကို ကောင်းကောင်း နှစ်သက်သဘ်။ သူ ဟွမ်ထျန် ဟေးထျန်တို့ မြို့တော်ကို လာတိုင်း ကျန်းချင်က အထူးဖျော်ဖြေပေးကြသည်။
ကျန်းချင်က "မင်းဟာ တာအိုဘိုးဘေး အနှစ်သက်ဆုံး သားရဲပဲ” ဟူသော စကားဖြင့် သူမအားပေးမှုအား လုံးဝရလိုက်သည်။
ကျန်းချန်ရှန်း တွေဝေနေသည်။ အဲဒီတုန်းက ကျန်းချဲလည်း သူ့ကို ဒီလိုရှာခဲ့တယ်။ အခု ကျန်းချဲ ရဲ့သား အလှည့် ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒါဟာ တကယ်ကို ကောင်းကင်ရဲ့သံသရာ တစ်ပတ်လည်တာပဲါ
သို့သော်လည်း ကျန်းချင်သည် ကျန်းကျိယွိ ကိုပြောသောအခါ ကျန်းချန်ရှန်း သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ထားလိုက်တော့၊ မင်း အရင်ပြန်သွားလိုက်တော့။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ဧကရာဇ်မင်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်၊ ဒါပေမယ့် အတင်းအကြပ်မလုပ်ဘဲ အကြံဉာဏ်ပေးလိုက်မယ်”
ကျန်းချန်ရှန်းက ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
ကျန်းချင်က ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ပြီး သူ့ကို အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ သူထွက်မသွားခင်မှာ ကျီဝူကျွင်းနှင့် ခြံဝင်းထဲက နတ်ဆိုးသုံးယောက်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။
ရက်အတော်ကြာပြီးနောက်
ကျန်းချဲသည် ကျန်းချန်ရှန်း သို့ အလည်အပတ်လာရောက်သည်။ သူ ပြုံးနေကာ အခြေအနေ ကောင်းနေသည်ါ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက်၊ သူသည် ကျန်းချန်ရှန်း သို့ လမ်းလျှောက်ပြီး ဦးညွှတ်ခြင်းမပြုမီ နတ်ဆိုးသုံးပါးကိုပင် စလိုက်သည်။
ကျန်းချန်ရှန်း မျက်လုံးဖွင့်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ကျောက်စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
“လာထိုင်။ ဘိုးဘေးနဲ့ အမျိုးအနွယ်တွေကြား စကားကောင်းကောင်းပြောကြရအောင်။”
ဘိုးဘေးနှင့် အမျိုးအနွယ်ကြား၊
ပိုင်ချီနှင့် ကြောင်နတ်ဆိုးနှစ်ကောင် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ‘ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ” ကျီဝူကျွင်းက သူ့ကိုယ်သူ တွေးနေမိသည်။
ပိုင်ချီလည်း ဒါကို အရင်က မှန်းဆခဲ့မိသော်လည်း အမှန်ဖြစ်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ကျန်းချဲ အပြုံးသည် အေးခဲသွားသည်။ တစ်ခုခုလွဲနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ရိုသေတဲ့အမူအရာနဲ့ အလျင်စလို ထိုင်ချလိုက်သည်။ ခြံဝင်းထဲကို ဝင်တုန်းကကဲ့သို့ အေးဆေးမနေတော့ပေ။
ကျန်းချန်ရှန်းက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဝိုင်နှစ်ခွက်ကို လောင်းချလိုက်ပြီး “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ ငြီးငွေ့လာပြီး ဘာမှလုပ်စရာမရှိလို့ ဝိုင်နှစ်ခွက်ကို ချက်လိုက်တယ်။ ဒီဝိုင်ကို ဆောင်းဦးထောင်ချီလို့ ခေါ်တယ်။ အရသာက ခါးပေမယ့် အဆုံးသတ် အရသာက အဆုံးမရှိဘူး ။ ကျန်တစ်မျိုးကို သြဇာအာဏာလို့ ခေါ်တယ်။ ဝိုင်က ပြင်းပြီး မူးလွယ်တယ်။ ဘယ်ခွက် သောက်ချင်လဲ”