တော်ဝင်မိသားစု၏ နတ်ဝိဇ္ဇာသိုင်း ဆယ်ခု

[အမွှေးတိုင် 3,700,000,000 လိုအပ်သည်။ ဆက်လုပ်လိုပါသလား။]

ကျန်းချန်ရှန်းသည် အကြောင်းကြားစာကို မြင်သောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

အမွှေးတိုင်ပေါင်း သန်းသုံးရာနီးပါး တိုးလာခဲ့သည်။ သူအရင်က တွက်ချက်ဖူးတဲ့ အသန်မာဆုံး ပညာရှင်လားဟု သူ တွေးမိသည်။ သူ့ရဲ့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုက အဲဒါက ပြဿနာမဟုတ်ဘူးဟု ပြောနေသည့။

ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ။ ဘယ်လိုများ ဒီလောက် မြန်မြန် တိုးလာနိုင်တာလဲ။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် သူ၏စိတ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ကျက်ပြီး မကြာမီတွင် သူပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

အဲဒါ။

ထိုအချိန်တွင်၊ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားအတွင်း ကောင်းကင်ဧကရာဇ် အဆင့် တည်ရှိမှု မရှိသောကြောင့် မဟာကျင်းသည် အလွန်လုံခြုံနေသေးသည်။

ထိုမှသာ သူသည် အနားယူပြီး တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ကျီဝူကျွင်းသည် သူ့ဘေးမှာထိုင်ပြီး “တာအိိုဘိုးဘေး၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်လာတဲ့ ရှေးဟောင်း သိုင်းဧကရာဇ်နှစ်ယောက် တိုက်နေကြတာလား”

ကျန်းချန်ရှန်းက “ဟုတ်တယ်”

ကျီဝူကျွင်းက “ သူတို့သေတဲ့အထိ တိုက်ကြမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆို လိုမှမလိုအပ်တာ။ အနိုင်ရသူကို ဆုံးဖြတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့ဟာ တခြားရှေးခေတ် သိုင်းဧကရာဇ်တွေကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေပြီး သူတို့ရဲ့ အင်အားကို တိုးလာအောင်လုပ်မှာ ကျွန်မ စိုးရိမ်တယ်။ ဒီအင်အားစု ဖြစ်တည်လာတာနဲ့ လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို သေချာပေါက် ခြိမ်းခြောက်လာမှာပဲ။ သူတို့က အင်အားအကြီးဆုံး မျိုးနွယ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်”

"အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါတို့ ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး။"

“လူသားမျိုးနွယ်ဟာ ရှေးခေတ် သိုင်းဧကရဇ်တွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို ဖုံးကွယ်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ အဆုံးမဲ့သမုဒ္ဒရာထဲမှာ အနည်းဆုံး ရှေးခေတ် သိုင်းဧကရာဇ် အလောင်းကိုးလောင်း ရှိတယ်။ သိုင်းဧကရာဇ် ဆယ့်တစ်ယောက် လက်တွဲရင် သူတို့ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ တွေးကြည့်လို့တောင် မရဘူး”

“ဒါက လူသားတွေ တွေ့ကြုံခံစားသင့်တဲ့ အရာပဲ။ စိတ်ပူနေတာက မင်းအတွက်အသုံးမဝင်ဘူး။ ဘာမှမဟုတ်တာကို ပူနေမဲ့အစား ပိုသန်မာလာဖို့ ကြိုးစားလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်ဟာ လူသားတွေအတွက် အဆင့်မြင့်ဆုံး အဆင့် မဖြစ်သင့်ဘူး။ ပိုအားကောင်းတဲ့သူတွေ ပေါ်လာရမယ်။ ငါ မင်းကို မြင့်မြင့်တွေးထားတာ။ မင်းမှာ သိုင်းဧကရာဇ် ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်။ ရှေးခေတ်ကမလို့ သူတို့ကို အရမ်းကြီး အထင်မကြီးပါနဲ့”

ကျန်းချန်ရှန်းသည် တောင်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူ့အမူအရာက လေးနက်ပြီး သူ့လေသံသည် ဟန်ဆောင်နေသည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျီဝူကျွင်း၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်လာသည်။

သူမ၏ အရည်အချင်းကို သူက ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း သူမကတော့ ယုံကြည်မှုမရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် ထိုသိုင်းဧကရာဇ်များကို အမှန်တကယ် ကျော်လွန်နိုင်ပါမည်လား။

ကျီဝူကျွင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ တာအိုဘိုးဘေးက ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး။ ထို့အပြင်၊ သူသည် မသေမျိုး ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ အတွေ့အကြုံသည် သာမန်လူများထက် မြင့်မားသည်။

“ရှင့်ကို စိတ်မပျက်စေရအောင် ကျွန်မ သေချာ လေ့ကျင့်သွားမှာပါ”

ကျီဝူကျှင်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောပြီးနောက် ထကာ သူ့နေရာသို့ လျှောက်သွားကာ တရားထိုင်တော့သည်။

ပိုင်ချီက မကျီစယ်ဘဲမနေနိုင်ဘဲ “နင်က အဲဒါကို တကယ်ယုံတာလား။ မာစတာ နင့်ကို နှိမ့်သိမ့်ပေးတာ နေမှာ”

ကျီဝူကျွင်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး " တာအိိုဘိုးဘေးက နင့်ကို ဒီလိုနှစ်သိမ့်ပေးဖူးလား”

ပိုင်ချီ၏ အပြုံးက တမဟုတ်ချင်း အေးခဲသွားသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ ကော့တက်သွားသည်။ သူပျော်နေတယ်ဆိုတာ သိသာသည်။ ပိုင်ချီက သူ့အမူအရာကို သတိထားမိပြီး ပိုတောင် စိတ်မသက်မသာ ခံစားရသည်။ သူမခေါင်းကို လက်သည်းဖြင့် ဖိလိုက်ကာ ရှက်သလို ခံစားနေရသည်။

နောက်ထပ်နှစ်ရက်ကြာသွားသည်။

သိုင်းဧကရာဇ်များကြား စစ်ပွဲပြီးဆုံးပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝူရန်သည် ရှုံးနိမ့်ပြီး အဘိုးကြီးထံ လက်နက်ချခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် အဆုံးမရှိသော သမုဒ္ဒရာ၏ အနောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

နွေဦးပေါက်ပြီး ဆောင်းဦးရောက်လာသည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ခြောက်သွေ့ ညှိုးနွမ်းလာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ငါးနှစ်ကြာသွားသည့။

ချန်လဲ့ခေတ် ၉ နှစ်။

နန်းတော်၏ တော်ဝင်ဥယျာဥ်၌

ဧကရာဇ် ကျန်းချင်သည် ရေကန်ထဲတွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ပျင်းရိနေပုံရသည်။

သူသည် အသက်တစ်ရာကျော်လာတာနဲ့အမျှ ပိုပြီး ပိန်ပိန်လာသည်။ နေရောင်အောက်မှာ သူ့နံရိုးလိုင်းများက အလွန်ထင်ရှားနေသည်။

မိန်းမစိုးတစ်ယောက်သည် လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာကာ ရေကန်ဘေးတွင် လှဲနေရာမှ သူ့နားထဲသို့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချင်က သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်ပြီး "ဒါဆို သူအောင်မြင်သွားပြီလား”

မိန်းမစိုးက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောသည်။ "ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ ပေးခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်လို့ အားလုံးက ပြောကြပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက မရိုးရှင်းပါဘူး။ သူ့မှာ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို ပေးပို့နိုင်ဖို့ ကူညီပေးနေတဲ့ အင်အားစုတစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်။ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ တော်တော်များများကို နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်မှာ မှတ်တမ်းတင်မထားပါဘူး။”

ကျန်းချင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို မုန်းတီးခဲ့သည်၊ အဓိကအားဖြင့် သူမပေါ်လာကတည်းက ကျန်းချဲသည် သူ့အမေထံ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲသည်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်က သူ၏မိခင်သည် စိတ်ကျရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရာ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို ပို၍ပင် မကျေနပ်ခဲ့ပေ။

သူမကိုမုန်းသော်လည်း ဧကရာဇ်မင်းဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ သူ့အမေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကျန်းချဲရဲ့ အတွေးတွေကို သူနားလည်တယ်။ ဧကရီက အမြဲတမ်း ဧကရာဇ်ရဲ့ အကြိုက်ဆုံး မိန်းမ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းပြချက်ကို သူနားလည်သော်လည်း သူမအကြောင်းတွေးတိုင်း ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို မုန်းဆဲပင်။ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ ပေါ်မလာခဲ့ရင် ကျန်းချဲဟာ သူ့အမေကို လစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အမှန်တော့ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ ပေါ်မလာခင်မှာ ကျန်းချဲ အရမ်းချစ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ပေ။

“အဲဒါဆိုရင် ဘိုးဘေးနန်းတော်က လူတွေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားလိုက်။ ဒီလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို ငါရချင်တယ်”

ကျန်းချင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် ရုတ်တရက် ချောင်းဆိုးခြင်းမှ မခံနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားလေသည်။

မိန်းမစိုးက တုန်လှုပ်ချောက်ချားပြီး “အရှင်မင်းကြီး၊ အအေးမိနေတာလား”

ကျန်းချင်၏အမူအရာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ “ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ မင်းသွားတော့။" မိန်းမစိုးက ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

ကျန်းချင် ဖြည်းညှင်းစွာထထိုင်လိုက်သည်။ ရေကန်ထဲရှိ သူ့လက်သီးကို ဆုပ်ထားပြီး သူ့မျက်ခုံးများက စိုးရိမ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။

“သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ…”

ငယ်ရွယ်စဥ် ကျန်းထိုက်ကျုံး ထံမှ လူ့ဘုရင်၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့ကတည်းက ကြံ့ခိုင်သန်မာနေသောကြောင့် သူ နောက်တစ်ကြိမ် မလေ့ကျင့်ခဲ့ရပေ။ တော်ဝင်မိသားစုမှာ နေရတော့ အပျော်အတွက် အချိန်ဖြုန်းဖို့ ခက်နေပြီမလို့ သူဘယ်လိုဆက်လေ့ကျင့်နိုင်မလဲ။

သူ့သက်တမ်းတိုးဖို့ အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာကို လိုက်ရှာနေမယ့်အစား ဒီဘဝကို ပျော်မွေ့လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်ဟု သူ အမြဲယုံကြည်ခဲ့သည်။ သိုင်းပညာသည် လူတစ်ဦး၏ သက်တမ်းကို တိုးစေနိုင်သော်လည်း ၎င်းကိုလိုက်စားခြင်းသည် လူတစ်ဦး၏ သက်တမ်းကို ဖြုန်းတီးခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် လူတစ်ဦးသည် သာမန်လူများထက် အသက်ပိုရှည်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ သူ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားတယ်။

လူသားဘုရင်၏ အမွေဆက်ခံမှုသည် သူ့အား စကြဝဠာအဆင့် ခွန်အားကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။ သက်တမ်းတိုးချင်ပါက သိုင်းပညာလမ်းကြောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်လျှောက်ပြီး သူ့သက်တမ်းတိုးဖို့အတွက် နောက်ပိုင်းအဆင့်များကို ဖြတ်ကျော်ရမည်။

“ဒီတော့ ငါတောင်မှ သေမှာကြောက်တာပဲ”

ကျန်းချင်၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ အရင်တုန်းကတော့ သူ့မှာ အရူးအမူး လိုက်စားနာတွေ အများကြီး မရှိခဲ့ဘူး။ ထီးနန်းရလာတဲ့အခါ ဒီအတိုင်းမသေချင်တော့ဘူး။

တစ်ဖက်တွင်။

နန်းတော်အတွင်း။

ကျန်းချဲသည် ဆေးအိုးထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ ရေနွေးငွေ့က သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိုင်းနေပြီး ပွက်ပွက်ဆူနေသော ရေနွေးငွေ့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နီရဲသွားစေသည်။ ထိုဆေးသည် သွေးအရောင်ရှိပြီး အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီသည် ဆေးဖက်ဝင်အိုးဘေးတွင် ရပ်ကာ ကျန်းချဲကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”

ကျန်းချဲက ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည် "အရမ်းကောင်းတယ်။ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် ကောင်းတယ်။ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ မင်းရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်နည်းစနစ်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ။ ငါ့ကံကြမ္မာကို ငါတကယ် ရှင်သန်နိုင်ပြီ”

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြုံးကာပြောသည် "ဒါက ကျွန်မမျိုးနွယ်တွေ တော်ဝင်နန်းတော်မှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဝှက် နည်းစနစ်ပါ။ ဒါကိုကြည့်ရင် ကောင်းကင်ဘုံ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ခိုးယူတာက နက်နဲသိမ်မွေ့တာပဲ”

“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အကန့်အသတ်မရှိ တက်ကြွနေတာကို ငါခံစားရတယ်။ ငါဘယ်တုန်းကမှ ဒီလောက် အားအင်မပြည့်ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းစနစ်က ေလာကီသဘောတရားတွေကို ချိုးဖောက် ထားတာ။ ဒီတော့ ပေါက်ကြားလို့မရဘူး။ လူသားမျိုးနွယ်ထဲပဲ ပျံ့သွားပါစေ။ မဟုတ်ရင် အဲဒါက မဟာကျင်းမှာ ရှိတဲ့ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်”

ကျန်းချဲသည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ မကြာသေးခင်က ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ လူတွေက ဝိုင်းမေးနေကြတာ။ ကျွန်မ စိုးရိမ်တာက”

ကျန်းချဲက သူ့နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင် အပြုံးကို ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီကောင်လေးက ငါ့အနားမှ လူတွေ ထည့်ထားရဲတယ်။ သူ့ကို ပူမနေနဲ့။ သူ့ရဲ့ အတွေးအများစုဟာ ပျော်ရွှင်ဖွယ် စည်းမျဥ်းလို့ ခေါ်တဲ့အပေါ်မှာ သက်ရောက်မှာ ဖြစ်လို့ အဲဒါက ငါ့ကို မထိခိုက်စေပါဘူး။”

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက ပြုံးပြသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်မတို့ မြို့တော်က ဘယ်အချိန်မှာ ထွက်ခွာရပါမလဲ။ ကျွန်မတို့ ဝိညာဥ်မျိုးနွယ်ဆီ ေရာက်တဲ့အခါ နောက်ထပ် ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်သားရဲတွေရဲ့ အသွေးအနှစ်ကို သေချာပေါက် ရှာဖွေနိုင်မှာပါ"

ကျန်းချဲက သူ့ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး “ချစ်ကိုယ်လုပ်တော်၊ မင်းသတိမထားမိဘူးလား။ ကောင်းကင်နတ်ဝှက် နည်းစနစ်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သားရဲတွေဆီမှာ အသုံးပြုဖို့ မသင့်လျော်ဘူး။ နတ်ဆိုးသားရဲတွေက ငါ့အတွက် ပိုသင့်တော်တယ်။ ငါ မင်းနောက်ကို မြိုင်ဟေဝန်ထိ မလိုက်နိုငိဘူး။ လောလောဆယ်တော့ တောထဲမှာ နတ်ဆိုး သားရဲ ခြေရာတွေ မတွေ့ဘူး။”

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ “အရှင်မင်းကြီး၊ မြိုင်ဟေဝန်ထဲမှာ နတ်ဆိုးတွေ ဘယ်လိုလုပ် မရှိဘဲနေမှာပါလဲ။ နတ်ဆိုးဆိုတဲ့ စကားလုံး အဓိပ္ပါယ်က အများကြီး ကျယ်ပြန့်ပါတယ်”

“ငါ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ။ မပြောနဲ့တော့”

ကျန်းချဲက ဟစ်အော်ကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ၏အမူအရာ မှောင်သွားသော်လည်း သူမသည် အခြားဘာမျှ မပြောပေ။ အဲဒီအစား အနားကို လျှောက်သွားပြီး ကျန်းချဲ အတွက် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

ကျန်းချဲခေတ်၁၀ နှစ်၊ ဧပြီလကုန်။

ကျန်းချန်ရှန်း၏ကိုယ်ပွားက တစ်ဖန်ပြန်လာသည်။ သူသည် အခြားကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး တောင်နှင့်ပင်လာ် ကျမ်း၊ ရတနာကြေးမုံတို့ဖြင့် တဖန်ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ကိုယ်ပွားကို အချိန်တိုင်း စုပ်ယူရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူရှိနေစဉ် သူ့ကိုယ်ပွား၏ အတွေ့အကြုံကို ရယူလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်ပွား၏အမြင်ကို ပြောင်းနိုင်သော်လည်း၊ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကျင့်ကြံရန် အလုပ်များနေပြီး သူ၏ကိုယ်ပွားကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ခရီးတစ်ခုပြီးတိုင်း သူ့အမှတ်တရများကို တစ်ကြိမ်သာ ဖတ်ကြည့်ရသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကိုယ်ပွားရဲ့အမှတ်တရတွေက သူ့ကို မျက်ခုံးပင့်စေတယ်။

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်က သူ၏ကိုယ်ပွားသည် မြိုင်ဟေဝန်သို့ သွားသည့်အခါ နောက်ထပ် အင်ပါယာနန်းတော်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ အတွင်းရှိ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် သူသည် တော်ဝင်မိသားစု၏ ကြီးမြတ်သော နတ်ဝိဇ္ဇာကျမ်း ဆယ်ခုကို လေ့လာခဲ့ရသည်။ ဤနတ်ဝိဇ္ဇာကျမ်း ၁၀ခုသည် လွန်စွာ မွန်မြတ်ပြီး သက်တမ်းကို ခိုးယူ၍ ကုသိုလ်ကံကို လွှဲပြောင်းခြင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ၏ အချိန်ကို ပြန်လှည့်ခြင်း အစရှိသည်တို့ကို လုပ်နိုင်သည်။ ယင်းတို့သည် သိုင်းပညာ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ နိဒါန်း(မိတ်ဆက်စာ)ကို ကြည့်လိုက်ရင် သူတို့ဟာ သိုင်းပညာလောကရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေထဲကို တိုးဝင်လာဖို့ နက်နဲလွန်းတယ်။

ကံမကောင်းစွာပဲ၊ ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ ထိပ်တန်း နတ်ဝိဇ္ဇာကျမ်း ဆယ်ခုအတွက် ကျင့်ကြံနည်းမရှိပေ။ ဧကရာဇ်မိသားစုမှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် ဤကြီးကျယ်သော နတ်ဝိဇ္ဇာကျမ်း ဆယ်ခုကို တစ်ချိန်က အမှီပြု၍ တောကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ အရှုံးကို မြည်းစမ်းဖူးခြင်း မရှိခဲ့ဟုသာ ဆိုထားသည်။

“မြိုင်ဟေဝန်ထဲမှာ နစ်မြုပ်နေတဲ့ တော်ဝင်နန်းတော်တွေ ဘယ်လောက်များပြီး တော်ဝင်မိသားစုက ဘယ်လောက် စွမ်းအားကြီးတာလဲ”

ကျန်းချန်ရှန်း တိတ်တိတ်လေး တွေးနေမိသည်။

မြိုင်ဟေဝန်ကို စိုးမိုးနေနိုင်ရန် တော်ဝင်မိသားစု၏ သိုင်းပညာ နည်းစနစ်များသည် လုံးဝ ကြောက်စရာကောင်းနေရမည် ဖြစ်သည်။ လူသားမျိုးနွယ်၏ သိုင်းပညာဆိုင်ရာ နည်းစနစ် များနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။

သူသည် သူ၏ကိုယ်ပွားထံသို့ အသံထုတ်လွှင့်မှုတစ်ခု ပေးပို့ခဲ့ပြီး အဆိုပါ အင်ပါယာနန်းတော်များကို ပိုမိုအာရုံစိုက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

မြိုင်ဟေဝန်ရှိ တော်ဝင်မိသားစုကို ရှင်ပြန်ထမြောက်လိုတဲ့ သတ္တဝါတစ်စုရှိတယ်။ တစ်နည်းဆိုရသော် ကျန်းချန်ရှန်းသည် တော်ဝင်မိသားစုကို မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ရင်ဆိုင်ရပေမည်။ အဲဒီလို ပြိုင်ဘက်ကို ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆို ပိုသိထားက ကောင်းတယ်။

မျက်စိမှိတ်ပြီး လေ့ကျင့်မှု ဆက်လုပ်သည်။

ရက်များ ကုန်သွားသည်။

မေလဆန်း။

ကျန်းချန်ရှန်း မျက်လုံးဖွင့်ပြီး မြောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အလွန်အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

လူသားများသည် နောက်ဆုံးတွင် မြိုင်ဟေဝန်၏ စွမ်းအားကြီးမျိုးနွယ်စုထံမှ ပစ်မှတ်ထားခံရပြီဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် မြိုင်ဟေဝန်၌

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောငှက်ကြီးများသည် အတောင်ပံခတ်ကာ လှည့်ပတ်ပျံသန်းကြသည်။ သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် လင်းယုန်နှင့်တူ၍ ဦးခေါင်းတို့သည် လင်းတနှင့်တူ၏။ သူတို့၏လည်ပင်းတွင် အနီရောင်အမွေးအဝိုင်းတစ်ခုရှိသည်။ ဟိုးအဝေးကကြည့်လျှင် အနီရောင်အမွေးများစွာ လွန်စွာထင်ရှားနေသည့။ သူတို့၏ ခြေသည်းများက ထူးခြားစွာ ချွန်ထက်နေပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးအမှင်များသည် နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တဖျပ်ဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေ၏။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောငှက်တိုင်းတွင် အတောင်အရှည် ပေ ၅,၀၀၀ နီးပါးရှိပြီး ကျောပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ရုပ်ပုံများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အားလုံးက ပေ ၂၀၀ မြင့်သည်။ သူတို့၏အောက်ကိုယ်ခန္ဓာသည် မြင်းများနှင့်တူသော်လည်း၊ သူတို့၏အပေါ်ပိုင်းကိုယ်ခန္ဓာသည် လူနှင့်တူသည်။ အထီးအမ နှစ်မျိုးလုံးရှိ၍ နဖူးတွင် ကွေးသောချိုနှစ်ချောင်းရှိသည်။ သူတို့အားလုံးသည် သန်မာကြပြီး၊ တိရစ္ဆာန်အရေခွံနှင့် လုပ်ထားသော ၀တ်ရုံများ ဝတ်ထားကြသည်။

ဦးဆောင်လာသော မြင်းတစ်ပိုင်း လူတစ်ပိုင်းသည် အသန်မာဆုံးဖြစ်သည်။ သူ၏လက်များသည် သူ့မျိုးနွယ်စုဝင်အများစု၏ ခါးထက် ပိုထူသည်။ နဖူးပေါ်ရှိ ဦးချိုများသည် အခြားသော မျိုးနွယ်စုများထက် ရှည်လျားသည်။ ၎င်းတို့သည် ကွေးထားသောဓားနှစ်ချောင်းနှင့်ဆင်တူပြီး အနက်ရောင်အကြေးခွံများထည့်ထားသော ၀တ်စုံကြီးကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ သူ့မျက်ခုံးမွှေးများသည် စိမ်းပြာရောင်မီးလျှံများဖြင့် တောက်လောင်နေပြီး ရှေ့ကိုကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများက စူးရှနေသည်။

“အဆုံးမရှိတဲ့ အသက်ဓာတ်တွေကို ငါခံစားမိနေပြီ။ ဒီလောက်လူသားတွေ အများကြီးရှိမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။”

မီးတောက်နေသော မျက်ခုံးမွှေးသည် အလွန်ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သော မျိုးနွယ်စုဝင်က ပြုံးပြီးပြောသည်။ “ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ။ လူသားမျိုးနွယ်က နောက်ဆုံးမှာ ပြန်ရောက်လာပြီ။ လူသားတွေက သေးငယ်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အရသာက အရမ်းမိုက်တယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။ ဒါအမှန်လား သိချင်နေပြီ”

မီးတောက်နေသော မျက်မှောင်ကြုတ်လူက ဟစ်အော်ကာ “မင်းသိတာက စားဖို့ပဲ။ ဆရာကြီး ကျိုးယို ပေးခဲ့တဲ့ တာဝန်ကို မမေ့နဲ့။"

အရပ်ရှည်ရှည်ပိန်ပိန်လူက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ခေါင်းဆောင်ကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း ပြောလိုက်တာပါ။ နောက်တဖန်၊ လူသားမျိုးနွယ် ပြန်လာခြင်းက တော်ဝင်မိသားစု ရှင်ပြန်ထမြောက်တာနဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်လား။ မဟုတ်ရင် ဆရာကြီး ကျုံးယိုက ဘာလို့ ဒီလောက် ဂရုစိုက်နေရတာလဲ။ လူသားမျိုးနွယ်က နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရတဲ့ အားနည်းတဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေထဲက တစ်ခုပဲလေ။ ကျွန်တော်တို့ လေ့မျိုးနွယ်စုက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လုပ်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လား။”