အဖေနှင့်သားကြား တိုက်ပွဲ၊ သေပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်

ရာသီလေးခုသည် ပြောင်းလဲသွားကာ ယခုအခါ ချန်လဲ့ခေတ် ၁၂ နှစ်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်း ကျင့်ကြံနေစဥ် ကျန်းကျန့် နှင့် အခြားသူများကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ဖင်အန်း ငြိမ်သက်ဖို့ တစ်နှစ်ခွဲကြာသည်။ သူ ငြိမ်သက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကောင်းကင်ဂူ အဆင့်နှစ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားကာ သူ၏သွေးများနှင့်ချီသည် တဟုန်ထိုးတက်လာသည်။ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အနီရောင်မီးလုံးပုံစံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကျန်းကျန့် နှင့် အခြားသူများသည် ဤအနီရောင် မီးလုံးပုံစံကို အသုံးပြု၍မရပေ။

သူတို့သည် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး တိတ်ဆိတ်သောပြည်တဝိုက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ကြသော်လည်း မည်သည့်သက်ရှိသတ္တဝါများနှင့်မျှ မကြုံကြသေးပေ။ ယင်းအစား အစားအစာအတွက် အားကိုးအားထားပြုရသော ထူးဆန်းသော အသီးအနှံအချို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုအသီးအနှံများကြောင့် သူတို့သည် မှော်ဆန်လွန်းသော စွမ်းအင်များဖြင့် အမြဲပြည့်နေသည်။

၎င်းကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အခွင့်အလမ်းကောင်းများရရှိသောပြည်သို့ သူတို့ ဝင်ရောက် လာသကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချန်ရှန်းသည် ဤနေရာတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ကြောက်စရာကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုရှိကြောင်း ခံစားရသည်။

ထိုအပွင့်အသီးများသည် တစ်စုံတစ်ခုသောတည်ရှိမှုဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသော ဆေးဖက်ဝင်ဥယျာဉ် တစ်ခုနှင့် ပို၍တူသည်။ ထိုအရိုးစုများနှင့်အတူ တဘက်လူသည် ဤနေရာတွင် သတ္တဝါတစ်သုတ်ကို ပုံမှန်စေလွှတ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းချန်ရှန်းသည် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့အား မကူညီနိုင်ဘဲ ၎င်းတို့ကို အနည်းငယ်သာ အာရုံစိုက်နိုင်သည်။

ဖေဖော်ဝါရီလအစတွင် ချန်လီသည် ကျန်းချန်ရှန်းဆီ သို့လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ် မင်းမြတ်၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ သူ့ကုတင်ပေါ်တွင် လဲနေပြီး မထနိုင်တော့။

၎င်းမှာ ဧကရာဇ်မင်းသည် သူ့ဘ၀တွင် သိုင်းပညာကို တစ်ခါမျှ မလေ့ကျင့်ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လူသားဘုရင်အမွေကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားထံ အပ်နှင်းပြီးနောက်၊ သူသည် ရွှေကိုယ်ထည်အဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့သည်။ လူသားဘုရင်၏ အမွေဆက်ခံမှုမှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။ စကြဝဠာအဆင့် ခွန်အားကို လုံး၀ အမွေဆက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

လက်ရှိဧကရာဇ်အတွက်ကတော့ သူ ကောင်းကင်ဂူ အဆင့်သို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ရွှင်းထျန်ဧကရာဇ်မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမည်။

လူ့သားဘုရင်ကသာ သူ့အမွေကို မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု စွန့်ပစ်ခံရမည်ကို သိရင် သူ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲ။

"မင်းဆက်သစ်တစ်ခုရောက်လာတော့မယ်။"

ချန်လီ မြည်တမ်းလိုက်သည် ။ သူသည် ဤဧကရာဇ်ကို အလွန်လွမ်းဆွတ်ခြင်းမရှိပေ။ ဒါပေါ့ သူ့မှာ ခံနိုင်ရည် သိပ်မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဧကရာဇ်သည် အထက်တန်းကျပြီး အရာအားလုံးကို ချုပ်ကိုင် ထားသည်ဟုသာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲခဲ့ရသော်လည်း သူ့အသက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းချန်ရှန်းက ဘာမှပြန်မပြောပေမယ့် ပိုင်ချီနဲ့ ချန်လီက စိတ်ပါလက်ပါ စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။

လက်ရှိ အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် အတွေ့အကြုံ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးဘဲ အစိုးရ ရေးရာများကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ရမည်ကို မသိပေ။ သို့သော်လည်း သူသည် ယခု ချန်လီထံမှ နှစ်အတော်ကြာ သင်ယူနေခဲ့ပြီး သူ၏ တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်သည်။

ချန်လီသည် အခြားဧကရာဇ်မင်းတစ်ပါးကို ထောက်ပံ့ရန် လိုအပ်သည်။ ယခု သူသည် မဟာကျင်း မင်းဆက်၏ အကြီးကျယ်ဆုံးသော အရပ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်သည်။

ခဏကြာ စကားပြောပြီးနောက် ချန်လီသည် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ပိုင်ချီက ကျန်းချန်ရှန်း၏ နံဘေးကို လာပြီး "ဆရာ၊ သူက ချန်လီအစစ် နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူတယ်လို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။"

ချန်လီဟာ ဒီနေ့ အနေအထားအထိ ရောက်နေရသော အကြောင်းအရင်းမှာ ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့သူငယ်ချင်းဟောင်းကို လွမ်းဆွတ်ပြီး သူ့ကို ပံ့ပိုးပေး၍ ဖြစ်သည်၏

ကျန်းချန်ရှန်းရ ပြုံးပြီး "သူတို့က ပုံစံတူတယ်"

ပိုင်ချီသည် ကျန်းချန်ရှန်းနှင့် အတိတ်ကို စတင်သတိရလာသည်။ ဒီသူငယ်ချင်းဟောင်းတွေက ဒီနေ့ မဟာကျင်းကိုတွေ့ရင် အံ့သြကြမှာလား။

ကျန်းချန်ရှန်းလည်း သိချင်လာသည်။

ယင်းကို ပြောရလျှင် ကျန်းမိသားစု၏ ဧကရာဇ်များသည် လူပြန်မဝင်စားသေးသော တိုက်ဆိုင်မှု များလွန်းလှသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် သူတို့၏ လူဝင်စားခြင်း အမှတ်အသားများ ရှိနေကြောင်း ရိပ်မိနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ တည်နေရာအတိအကျကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် လူဝင်စားခြင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများဖြင့် ၎င်းတို့ကို ကန့်သတ်ထားဖွယ်ရှိသည်။

ဧကရာဇ်မင်း၏ သေလုမျောပါးအခြေအနေနှင့်ပတ်သက်သည့် သတင်းသည် မြို့တော်အနှံ့သာမက နိုင်ငံတစ်ခုလုံးကိုပင် လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

လက်ရှိ ဧကရာဇ်မင်း၏ ထိန်းချုပ်မှုသည် ဧကရာဇ်ထိုက်ဟယ်ထက် များစွာ နိမ့်ကျသည်။ ယင်းကြောင့် အချို့သော ရည်မှန်းချက်ကြီးသော လက်အောက်ခံများ ၊ အရာရှိများ၊ ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် အခြားသော အဖွဲ့အစည်းများ မြင့်တက်လာပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြိမ်ဖန်များစွာ ဆက်သွယ်လာကြသည်။

သို့ရာတွင် ဧကရာဇ် နန်းစွန့်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသည့် အထိ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရဲကြပေ။

ထိုအမိန့်ကို အောက်တိုဘာလမှာ ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး နောက်နှစ်ကစပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသား ကျန်းလျှို နန်းတက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံက ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားသည်။

ချန်လဲ့သည် ဆယ့်နှစ်နှစ်သာ အာဏာရခဲ့ပြီး သေဆုံးတော့မည်။ ဆယ့်လေးနှစ်သာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သော ကျင်းရမ်ကျုံးကို လူတိုင်း မစဉ်းစားမိနိုင်သည်မှာ အားလုံးက သူ့ရှေ့က ဧကရာဇ်မင်း အုပ်ချုပ်နေသည်မှာ ကြာလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မင်းသားတစ်ပါးစောမွေးခြင်းသည် ကောင်းသောကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း လူအများက ဟာသလုပ်လာကြသည်။

ဒီဇင်ဘာလအစ….

ကျန်းချက်ကို ဘိုးဘွားနန်းတော်သို့ မိန်းမစိုးနှစ်ယောက်က ပံ့ပိုးပေးကာ ခေါ်လာသည်။ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက နောက်ဆုတ်သွားပြီး စကားစမြည်ပြောဖို့ သားအဖနှစ်ယောက်ကို ထားခဲ့သည်။

ကျန်းလျှိုအား သူ၏ ခွန်အားကို ပေးပြီးနောက် ကျန်းချင်သည် အရိုးစုတစ်ခုကဲ့သို့ ပိန်လာပြီး အလွန်အားနည်းလာသည်။

ကျန်းချဲက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ထိုင်နေရင်း ဝတ်ရုံကို ခြုံလိုက်သည်။။ သားအဖ၏ အခန်းကဏ္ဍက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းချင်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် တင်းကြပ်နေပြီး မျက်လုံးဖွင့်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ သူက “ အဖေ အဆင်ပြေရဲ့လား…”

ကျန်းချဲသည် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး အသက်ငါးဆယ်ကျော်ခန့်သာရှိ ပုံရသည်။ သို့သော် သူရယ်မောကာ “မဆိုးပါဘူး”

သူ့မျက်လုံးများက နတ်ဆိုးအရိပ်များ ပိုတိုးလာသည်။

"အသက်ရှည်ဆေး ဘယ်အခြေအနေရောက်ပြီလဲ”

“ဝေးကွာနေသေးပေမဲ့ မင်းရဲ့ တက်ကြွမှုနဲ့ သက်တမ်းကို တိုးပေးနိုင်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်ဆေးတချို့ကို ငါ ပြုပြင်ထားတယ်။ မင်းမပြန်ခင် မင်းနဲ့အတူ တစ်သုတ် ယူသွားလို့ရတယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ”

“ငယ်ငယ်ကတည်းက မင်း သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ရတာ မကြိုက်ဖူး။ အခု မင်းအသက်ကြီးလာတော့ နောက်ကျသွားပြီ။"

ကျန်းချဲက ခေါင်းယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ သူ့စကားက သတိပေးနေသော်လည်း သူ့လေသံက အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းနေသည်။

ကျန်းချင်က ပြုံးပြီးပြောသည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ဘဝက အချည်းနှီးမဖြစ်ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်ဟာ အနှစ်တစ်ရာကျော် လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေခဲ့ရတယ်။ နှစ်ရာနဲ့ ချီ နေထိုင်လာခဲ့တဲ့ သိုင်းပညာရှင်က ကျွန်တော့်လို ထိန်းမရသိမ်းမရ ဖြစ်စရာမလိုဘူးလေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လိုက်စားမှုတွေက ကွဲပြားတယ်လို့ပဲ ကျွန်တော်ပြောနိုင်တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝအတွက် ကျွန်တော် ကျေနပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မသေချင်မှာ နောင်တနည်းနည်းကျန်တယ်။ အဲဒါကိုအဆုံးသတ်ချင်တယ်”

ကျန်းချဲက "မင်းမှာ ဘာနောင်တရှိလဲ”

ကျန်းချင်က ခေါင်းစဉ်ပြောင်းပြီး "ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက လူမဟုတ်ဘူး မလား" သူပြောလိုက်သည့် အခိုက်တွင် ကျန်းချဲ၏ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျန်းချင်က ကဲ့ရဲ့ပြီး "အဖေ၊ ဒီကိစ္စက ပြန့်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ ကျန်းမိသားစုနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘိုးဘေးတွေကို ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လိုထင်မလဲ"

ကျန်းချဲ ၏အမူအရာမှာ အေးစက်စက် ဖြစ်လာသည်။

ကျင်းချင်က တိုးတိုးလေးပြောသည်။ “အဖေ၊ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက အဖေ့ရဲ့ မျက်နှာသာပေးတာကို လုယူပြီး အဖေ အမေ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော နောင်တရစရာပါပဲ။ မသေခင်မှာ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားတွေကို သိလား”

"သူမက အဖေ့ကို သစ္စာရှိခိုင်းပြီး နိုင်ငံရေးရာ ကိစ္စတွေကြောင့် အဖေ့ကို မမေ့ဖို့ မှာခဲ့တာ”

ကျန်းချဲ၏အမူအရာသည် ပို၍ပင် ရုပ်ဆိုးလာသည်။

“ကျွန်တော်သေတော့မှာ ဒါပေမဲ့ အဖေ မသေမျိုးဘဝနောက်ကို လိုက်တာ အာရုံစိုက်နိုင်ဖို့အတွက် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဆွဲခေါ်သွားချင်တယ်”

ကျန်းချင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပြောသည် "အဖေ၊ အဖေ့ဘဝမှာ ကျွန်တော့် နှစ်ခုကိုပဲ မနာခံခဲ့ဘူး။ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက တခြားမျိုးနွယ်ကပဲ။ သူက အဖေ့ကို ရူးသွပ်နေပေမဲ့ သူ့နောက်က မျိုးနွယ်ကရော။ အဖေ့အတွက် ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ ရှာဖွေဖို့ သူ့ရဲ့လူတွေကို အမိန့်ပေးနိုင်တာ ဆိုတော့ သူရဲ့ အဆင့်အတန်းက မနိမ့်ကျလောက်ဘူး။ ဘယ်လိုအကြောင်းတရာနဲ့များ သူ့မျိုးနွယ်က အဖေ့အတ်ဿ် ပေးဆပ်နေမှာလဲ”

ကျန်းချဲက "ဒါက ငါတို့ကြားက ကိစ္စပဲ။ ဝင်မရှုပ်နဲ့”

ကျန်းချင်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ဘဝတွင် သူမြင်ဖူးသမျှ အရက်စက်ဆုံး အပြုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကြီးလာသောအခါ ခြင်္သေ့နှင့်တူသည်။ သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် “အဖေ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို သတ်ချင်တယ်၊ အဖေ သူမကို ဘယ်လိုကာကွယ်မလဲ ကြည့်ရအောင်။ အခု ကျွန်တော့်ကို အဖေသတ်ချင်လား။ သားအဖကြားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဆိုးဆုံးဘက်ကို ကူးပြောင်းသွားတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို မကျေနပ်မှု ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဘိုးဘွားနန်းတော်ထဲက လူတွေကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝတ်ရုံဖြူ အစောင့်တွေကို တွန်းလှန်ခွင့်ပြုလိုက်ဖို့ အဖေ့မှာ အရည်အချင်းရှိလား။

သူ မတ်တပ်ထရပ်ကာ၊ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ထွက်သွားသည်။

ကျန်းချဲက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့နောက်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူသည် ဒေါသလည်းထွက်ကာ ကျေလည်းကျေနပ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ကျန်းချဲသည် အချိန်နှောင်းသွားပြီဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းချင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းချဲ က “ နံစော်နေတဲ့အကောင်၊ မင်းရဲ့အကြံအစည်က တကယ်ကောင်းပေမယ့် မင်းရဲ့အကဲဖြတ်ချက်က မလုံလောက်ဘူး။ မင်းမှာ ဘိုးဘေးရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိဘူး၊ မင်းရဲ့ ဝတ်လုံအစောင့်တွေက ငါ့အတွက် ဘာမှ လုပ်မပေးနိုင်ဘူး"

ညကောင်းကင်အောက်..

ကျီဝူကျွင်းနှင့် ပိုင်ချီသည် ခြံအပြင်ဘက်ကနေ ဝင်လာသည်။

ပိုင်ချီက ကျန်းချန်ရှနိးဆီကို အလျင်အမြန်လျှောက်သွားပြီး "မာစတာ၊ ဘိုးဘွားနန်းတော်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို သတ်ဖို့ ၀တ်စုံဖြူ အစောင့် တော်တော်များများက ဘိုးဘွားနန်းတော်အတွင်းကို ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပေမဲ့လည်း ဘယ်သူမှ ဧကရာဇ် ထိုက်ဟယ်ကို မယှဥ်နိုင်ဘူး။ ကျွတ် ကျွတ် ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ”

ကျီဝူကျွင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။ " သူ စကြဝဠာအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ ဆိုပေမယ့် ကောင်းကင်ဂူအဆင့်ကတောင်မှ သူ့ကို ဖိနှိပ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါမှာ တစ်ခုခု လွဲမှားနေတယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားမိတယ်”

ကျန်းချန်ရှန်းက မျက်လုံးမဖွင့်။ “ဝိညာဥ်မျိုးနွယ်စုက က သူ့ကို အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပေးသလိုပဲ။”

ပိုင်ချီက “မာစတာက ကျွန်မတို့ကို ဝင်ပါစေချင်လား”

ကျန်းချန်ရှန်းက "မလိုအပ်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သားအဖကြားထဲက ကိစ္စပဲ။ လာမယ့်နှစ်မှာ ဒီကိစ္စက ပြီးသွားလိမ့်မယ်”

ကျန်းချင်က ကျန်းချဲကို မတိုက်ခိုက်ပေ။ သူသည် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို သတ်ပစ်ချင်သည်။ ကျန်းချဲသည် အဖြူရောင်ဝတ်လုံစောင့်တပ်များကို ခုခံပြီး မသတ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤကျရှုံးမှုက ကျန်းချင်၏ နှလုံးသွေးကို.ထိခိုက်မိပြီး အိပ်ခန်းထဲတွင် မေ့လဲသွားသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် ကျန်းချင်၏ အဆုံးစွန်သော နည်းစနစ်ကို ပို၍ အလေးထားသည်။ ဘယ်နည်းစနစ်က သူ့ကို ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်စေသလဲ။

နောက်နှစ်မှာ သူ့ကို မေးဖို့ အခွင့်အရေးရှာရမယ်။

ကျန်းချန်ရှန်း တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဤအပုတ်အကွကို အဖြူရောင်ဝတ်လုံစောင့်များက ဖုံးအုပ်ထားပြီး ပျံ့နှံ့ခြင်းမရှိပေ။ လူ အနည်းငယ်သာ သိသော်လည်း မပြောဝံ့ကြပေ။

နှစ်သစ်ရောက်သောအခါ အိမ်ရှေ့မင်းသားကျန်းလျှိုသည် နန်းတက်ပြီး ခေတ်နာမည်ကို ရန်ယွမ် ဟု ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ရန်ယွမ်ခေတ် ၁ နှစ်။

ဧကရာဇ်သစ်တစ်ပါး နန်းတက်သည်။

လက်အောက်ခံ ဘုရင်များနှင့် နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်များ အားလုံး လာရောက် ဂါရဝပြုကြသည်။

ကျန်းလျှိုသည် ပထမဇနီး၏ သားအကြီးဆုံးမဟုတ်သော်လည်း၊ သူသည် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိဆဲဖြစ်သည်။ ထီးနန်းတက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လူယုံတော်များဟု သတ်မှတ်ခံရသော ပြည်သူများကို ထောက်ပံ့ရန် လှည့်ကွက်အချို့ကို အသုံးပြုကာ အာဏာဖွဲ့စည်းပုံအမျိုးမျိုး(ရာထူး)ကို စီစဉ်ပေးကာ မြို့တော်ကို လပေါင်းများစွာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

မေ

အိပ်ခန်းထဲတွင် ဧကရာဇ်မင်းသည် ကျန်းချင်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

အားနည်းသောကျန်းချင်သည် ခက်ခက်ခဲခဲ မျက်လုံးဖွင့်ကာ သူရွေးချယ်ထားသော ဧကရာဇ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “လျှိုအာ.. မင်းကြင်ယာတော်ယွီကို ဖယ်ထုတ်ရမယ်။ သူမနဲ့ သူမမျိုးနွယ်က မဟာကျင်းကို ကံဆိုးစေလိမ့်မယ်…”

ကျန်းလျှိုက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းချင်က ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ဘဝ လုံးလုံးလျားလျား ပြတ်တောက်သွားသည့်တိုင်အောင် ဤစကားများကို သူထပ်ပြောလာသည်။

ကျန်းလျှိုက "ဘာလို့ စိတ်ရှုပ်ခံနေတာလဲ။ ကျွန်တော့် အဘိုးနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ဘယ်လိုပဲဆိုဆို ကျွန်တော်တို့က မြို့တော်ထဲမှာ ရှိတာ။ ကောင်းကင်ပြိုကျရင်တောင် ဘိုးဘေးက ထိန်းထားလိမ့်မယ်။”

ညအခါ…

ကျန်းချင်က မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကိုယ်သူ လရောင်အောက်ရှိ တောင်တန်းတွေပေါ် ပျံဝဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရတ် ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး အလျင်စလို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ဘိုးဘေး”

ကျန်းချန်ရှန်းပင်။

ကျန်းချင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ကျန်းချန်ရှန်းသည် သူ့ဝိညာဉ်မှ မထွက်ခွာမီ လူသူမဲ့ တောင်ပေါ် တောအုပ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက "မင်း အသက်ကြီးလို့ ဆုံးသွားတာ။ ဒီဘဝမှာ ငါတို့သွေးသားတော်စပ်မှုကြောင့် ငါမင်းကို ရွေးချယ်စရာ ၂ခုပေးမယ်။ တစ်ခုက သဘာဝတရားရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ခံယူပြီး မင်းပြန်ဝင်စားတာကို စောင့်နေဖို့ပါပဲ။ နောက်တစ်ချက်က ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေအစေခံ ဖြစ်လာပြီးတော့ လူဝင်စားခြင်းအစီအစဉ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနောက်မှာ မင်းဘယ်တော့မှ လူသားဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းက တစ္ဆေအစေခံ တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ဒါကိုကြားတော့ ကျန်းချင်က သူ့မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ပြီး သူ့တွင် လွဲမှားနေသည်ဟု သံသယရှိလာသည်။

သူသည် သူ၏ဝိညာဉ်ကို ဦးစွာကြည့်ရှုပြီး ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်ကြောင်း သေချာပြီးနောက်တွင် အကျပ်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

“ဘိုးဘေး၊ ဘယ်ရွေးချယ်မှုက ပိုကောင်းလဲ” သေသေချာချာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက ခေါင်းခါပြီး “ ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုဆိုတာ မရှိဘူး။ ငါမင်းကိုအတင်းအကျပ်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ဧကရာဇ်တွေက လူပြန်ဝင်မစားသေးဘူး။ နောက်မှ လူပြန်ဝင်စားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”

ကျန်းချင်သည် အဆုံးသတ်တွင် ကျန်းချင် နှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် ၎င်း၏ဘိုးဘေးအား အစဉ်လေးစားခဲ့သည်။

ကျန်းချင် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေး။ လူဝင်စားတာကို ရွေးချယ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်။ ပုံမှန်ဆို ကျွန်တော်က ပျင်းတယ်လေ။ ကျွန်တော် တစ္ဆေအစေခံ ဖြစ်လာရင် ကျွန်တော်ကြောက်မိတာက” ကျန်းချင် က အတင်းပြုံးပြသည်။

တစ္ဆေအစေခံမပြောနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းလုပ်ရတာတောင် ပျင်းရိနေခဲ့တာ။

သူ လူပြန်မဝင်စားနိုင်ရင် သူဘယ်အချိန်ထိ တစ္ဆေအစေခံ ဖြစ်နေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ။

ကျန်းချဲ အတွက် နိုင်ငံကို ကြီးကြပ်ခဲ့သော သူ့အတွေ့အကြုံကို ပြန်သတိရပြီး သူ့စိတ်များ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဒါဆို မင်းရဲ့ နောက်ဘဝတွေမှာ ချောမွေ့စွာ ရွက်လွှင့်နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်"

သူသည် လူဝင်စားခြင်း အမှတ်အသားကို တိတ်တဆိတ် ထည့်သွင်းပြီး နေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျန်းချင်သည် နေရာ၌ အမြစ်တွယ်နေ၏။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ ဝမ်းနည်းလာသည်။ ဒါပေမယ့် သူဘာပဲရွေးခဲ့ နောင်တရမယ်ဆိုတာ သူသိတယ်။

ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ကောင်းကင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သူ မထိန်းနိုင်လိုက်။

တစ်ဘက်တွင်၊ ကမ္ဘာမြေဝိညာဉ်သစ်ပင်နှင့် ဝေးကွာနေသော ကျန်းချန်ရှန်းသည် ဧကရာဇ်မင်းတို့၏ ဝိညာဉ်များ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ကို မြင်လိုစိတ်ဖြင့် စတင်လေ့လာခဲ့သည်...။