သမိုင်းအချိုးအကွေ့၊ အကြောက်လွန်ခြင်း။

ကြင်ယာတော်ယွီသည် နတ်ဆိုးသန္ဓေသားအား ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဟူသော သတင်းသည် မြို့တော်တွင် ပို၍ ပျံ့နှံ့သွားပြီး နိုင်ငံ အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီသည် မြေအောက်ကမ္ဘာမှ ကဝေမ ဖြစ်သည်ဟု ကောလဟာလများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသောကြောင့် ဧကရာဇ်ထိုက်ဟယ်သည် သူမကို အလွန်စွဲလမ်းသည်။ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီသည် နတ်ဆိုး လူပြန်ဝင်စားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကောလဟာလများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း ကောလဟာလများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကောလဟာလများ များစွာပင်။

မြို့တော်သူမြို့သားများ စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်ရသည့် ကောလဟာလများစွာရှိသည်။ လူတော်တော်များများက ရွှင်ထျန်းမြို့တော် ကိုတောင်ပြောင်းလာကြသည်။ ဧကရာဇ်မင်းပင်လျှင် မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ချင်သည်။

ညနေပိုင်းတွင်။

မူလင်းလော့သည် လုံချီတောင်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ကျန်းချန်ရှန်း နံဘေးတွင်ထိုင်ပြီး "ဧကရာဇ်ဘုရင်ဟာ မြို့တော်ကို ကျင်းချန်ကနေ ရွှင်ထျန်းမြို့ကို ပြောင်းရွှေ့ချင်နေတယ်။ ရှင် သဘောတူသလား”

ကျန်းချန်ရှန်းက “မင်းမှန်တယ် ထင်တာကို လုပ်ပါ။ မူမိသားစုက သူ့ကို ရွှင်ထျ်းမြို့တော် ဆီကို လိုက်ချင်တယ် ဆိုရင် လိုက်သွားပါ။”

အခုအချိန်တွင် သိုင်းလောကနှင့် ရုံးတော်သည် ခွဲခြား၍မရပေ။ သိုင်းပညာလောက၏ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအသီးသီးနှင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုများသည်လည်း အင်ပါယာနန်းတွင်း၌ အလုပ်လုပ်ကြသည်။ တစ်ဖက်တွင်၊ သူတို့သည် မဟာကျင်း အတွက် အလုပ်လုပ်နေသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏အကျိုးအမြတ်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည်။ ဘယ်သူကမှ သူတော်စင်မဟုတ်၊ မူမိသားစုမှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် အတွေးများရှိသည်။ မဟာကျင်းကို မထိခိုက်သရွေ့ ကျန်းချန်ရှန်းက မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ပေးလိမ့်မည်။

တကယ်တော့ ချင်အာ ပင်လျှင် စိုးရိမ်မှုရှိသည်။ ဧကရာဇ်မင်းသည် မြို့တော်ကိုပြောင်းလိုက်သည်နှင့် လုံချီတောင်သည် အဘယ်အရာကို ရွေးချယ်မည်နည်း။

မူလင်းလော့ ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတွေက မှန်သလား"

ကျန်းချန်ရှန်း စကားမပြောမီ ပိုင်ချီ ရောက်လာပြီး "ဒါအမှန်ပဲ။ ငါ သွားကြည့်ပြီးပြီ။ သူ့ဗိုက်က အရမ်းကြီးတယ်။ အထဲမှာ အထူးအဆန်းဆိုတာ သေချာတယ်။ မဟုတ်ဘူး။ အရည်အချင်းရှိတဲ့ အထူးအဆန်းပေါ့”

"အိုး ငါမင်းကိုပြောဖို့မေ့သွားတယ်။ မာစတာက အဲဒီသန္ဓေသားကို လက်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ အနာဂတ်မှာ ကလေးကို လုံချီ ဘုရားကျောင်းကို ခေါ်ဆောင်လာမှာ”

မူလင်းလော့က ပိုလို့တောင် သိချင်သွားသည်။ ကျန်းချန်ရှန်းမှ ရွေးချယ်သူများသည် ပညာရှိရှင်များ ဖြစ်ပြီး သူလက်ခံထားသူများ၏ အရည်အချင်းများသည် ပိုမိုအားကောင်းပြီး အားကောင်းလာမည်ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် သန္ဓေသားသည် လင်းဟောက်ထျန်းနှင့် ကျီဝူကျွင်း ထက်ပင် ပို၍ပင် အရည်အချင်းရှိသည်။

သူမက မျက်တောင်မှိတ်ပြပြီး “မကြာသေးခင်က မိသားစုတော်တော်များများက ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို ဖြေရှင်းဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပါပြီ။ ရှင် သူမကိုခေါ်ထားချင်ရင် သူ့ကိုကာကွယ်ဖို့ မူမိသားစုရဲ့တပည့်တွေကို ကျွန်မစေလွှတ်လိုက်မယ်။"

ကျန်းချန်ရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီလိုအသေးအမွှားကိစ္စအတွက် သူကိုယ်တိုင်က ဝင်ပါမှာ မဟုတ်ဘူး။ မူမိသားစုကို ကိုယ်လုပ်တော်ယွီနဲ့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်တို့နဲ့ ပိုနီးကပ်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးလိုက်တာ ကောင်းပါတယ်။

ထို့နောက် မူလင်းလော့သည် နှစ်များတစ်လျှောက် သူမ၏အတွေ့အကြုံများကို ပြန်ပြောပြသည်။ သူမသည် မြိုင်ဟေဝန်၌ တောင်ဂိုဏ်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ရန် မူမိသားစုကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ သူတို့ကို အဝေးကြီးကနေ မြိုင်ဟေဝန်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပို့ပေးနိုင်သည့် ဆက်သွယ်ရေး အစီအရင်တစ်ခု ရှိသည်။ အလွန် အဆင်ပြေသည်။ နှစ်များတစ်လျှောက် မူမိသားစုသည်လည်း ထူးချွန်ထက်မြက်သူများစွာကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ရွှီချန်ကန်းသည် သူမအား မိသားစု ခေါင်းဆောင်ရာထူးကိုပင် ပေးချင်သော်လည်း သူမ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

သူမသည် မူမိသားစုကို တစ်သက်လုံး မကာကွယ်ချင်ပေ။ မူမိသားစု အားကောင်းလာသောအခါ သူမသည် လုံချီတောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားမည်။

ကံအားလျော်စွာ၊ မူ မိသားစုသည် တာအိုဘိုးဘေး၏ ကြင်နာမှုကို မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း လက်ဆောင်ကောင်းများစွာ ပေးပို့နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်များမရှိလျှင်ပင် လုံချီတောင် ဘုရားကျောင်း၏အုတ်မြစ်သည် ပိုမိုခိုင်ခံ့လာမည်ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လုံချီ ဘုရားကျောင်း၏ တပည့်များတွင် သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ရန် အရင်းအမြစ် မရှားတော့ပေ။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် အသေးအဖွဲကိစ္စများအကြောင်း သူမပြောသည်ကို နားထောင်ရင်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ တခြားသူများ၏ ဇာတ်လမ်းများကို နားထောင်ရသည်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းကာ သူ တစ်ခါမှ မနေထိုင်ဖူးသော ဘဝတစ်ခုကို ခံစားရသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မူလင်းလော့ ထွက်ခွာသွားသည်။

သုံးရက်မပြည့်မီတွင် မူမိသားစု၏ တပည့်များသည် ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ်အတွင်း ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို ကာကွယ်ရန် ဘိုးဘေးနန်းတော်သို့ ရောက်လာကြသည်။ ထုံးစံအတိုင်း၊ ကျန်းချဲသည် မူလင်းလော့ နှင့် သူ့ ဘိုးဘေးတို့၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်း သိသောကြောင့် ပျော်ရွှင်နေပြီး စိတ်မပူပန်ေပ။

မူမိသားစု၏ လှုပ်ရှားမှုသည် စစ်ပြည်နယ်ရှိ လူမျိုးများစွာကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ သိုင်းပညာလောကတွင် လူများစွာသည် သရဲနှင့် နတ်များကို ယုံကြည်ကြပြီး မကောင်းမှုကို ရှောင်ကြသည်။ ဤသည်မှာ ကျန်းချန်ရှန်း၏ အမွှေးတိုင် အမြောက်အမြားကို ရရှိနိုင်သည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့စိတ်ထဲမှာတော့ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီသည် ဂြိုဟ်ဆိုးဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကြုံတွေ့ရသော အခက်အခဲအားလုံးအတွက် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို အပြစ်တင်ကြသည်။ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီဟာ သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို ထိခိုက်မှာကို ကြောက်ရွံ့ပြီး မြို့တော်ကနေ နှင်ထုတ်ချင်သူများလည်း အများကြီးရှိကြသည်။

ကြင်ယာတော်ယွီသည် မဟာကျင်း၏ ကံကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာကို ကြောက်သော ကျင်းမိသားစုထဲက လူများတောင် ရှိကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ မြို့တော်ကို ရွှေ့ရန် အစီအစဉ်မှာ အခိုင်အမာ ဖြစ်လာပြီး ရွှင်ထျန်း မြို့ဟောင်း၏ နန်းတော်ကိုလည်း ပြန်လည်မွမ်းမံတော့မည်ဖြစ်သည်။

ရန်ယွမ်ခေတ် ၇ နှစ်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အပြီးတွင် ဧကရာဇ်မင်းသည် အမိန့်ထုတ်ပြန်ပြီး မြို့တော်ကို စတင်ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ လုပ်ငန်းစဉ်က တစ်လပြည့်ကြာသည်။

မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သော်လည်း မင်းမျိုးမင်းနွယ်များသာ ကျင်းချန်ကနေ အမှန်တကယ် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်တောင် ကျင်းချန်မြို့သည် နိုင်ငံ၏ အလုပ်အရှုပ်ဆုံးမြို့များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဖုန့်ယွဲ့ မိသားစု၊ နဂါးစစ်ဘုရားကျောင်း၊ နဂါးစံအိမ်၊ ဖုန့်လိုင် ဂိုဏ်းနှင့် အခြား မြင့်မြတ်သော မြေများသည် မပြောင်းရွေ့ဘဲ စစ်ပြည်နယ်တွင် ကျန်ခဲ့သည်။

ကျန်းလျှိုက ဒါကို သိလိုက်ရသောအခါ သူ ပိုပျော်သွားသည်။

"ဟားဟား၊ အခုကစပြီး ငါ ထိန်းထားစရာ မလိုတော့ဘူး!"

ကျန်းလျှိုသည် နန်းတော်ထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ရှေ့မှ လှပသော ရှုခင်းများကို ကြည့်နေလေသည်။ သူက ကျယ်လောင်စွာနဲ့ အထိန်းအကွပ်မရှိ ရယ်လိုက်သည်။

သူခိုးနတ်ဘုရားက သူ့နောက်မှာ ရပ်ပြီး ခေါင်းခါသည်။

'အနှေးနဲ့အမြန်တော့ မင်းဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်'

သူခိုးနတ်ဘုရားက တိတ်တဆိတ် ညည်းညူနေသော်လည်း သူ့မျက်နှာရှေ့တွင် မပြောရဲပေ။ သူ့ရာထူးကို ကာကွယ်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပင်။

ထိုအချိန်တွင်၊ မဟာကျင်း၏ တော်ဝင် မြို့တော်ကို ရွှင်ထျန်း မြို့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး လူများအကြား အကြီးအကျယ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်မင်း ရူးသွားပြီလို့ လူအများက ထင်နေကြသည်။ သို့သော် ဧကရာဇ်မင်းသည် မြို့တော်ကို ရွှေ့လိုက်သည်မှာ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ကောလဟာလများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ခဏလောက်တော့ ဧကရာဇ်အပေါ် ပြည်သူများ၏ မကျေနပ်မှုက သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်။

မဟာကျင်း၏ ခေတ်သစ်သည် စတင်နေပြီဖြစ်ပြီး မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ခြင်းသည် သမိုင်း၏ အချိုးအကွေ့တစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

လုံချီတောင် ကမ္ဘာဝိညာဉ်သစ်ပင်အောက်…

“မာစတာ၊ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ မမွေးသေးဘူး။ သူမွေးတဲ့ကလေးကို ကျွန်မ တကယ်ဂရုစိုက်နိုင်ပါ့မလား" ပိုင်ချီက ကျန်းချန်ရှန်း ဆီကို လှမ်းပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

သူမသည် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက သူမ အနိုင်မယူနိုင်သော နတ်ဆိုးတစ်ကောင် မွေးလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည်။

သူမ ဘိုးဘေးနန်းတော်ကို မကြာခဏ သွားလေ့ရှိသည်။ ဒီနှစ်မှာ သူမသွားတိုင်း ကြောက်ရွံ့နေလိမ့်မည်။

ကျန်းချဲသည် သူမ ခန္ဓာကိုယ် ခြောက်သွေ့အောင် ညှစ်ထုတ်ခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သူ၏ချီကို ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ ရလဒ်အနေနဲ့ သန္ဓေသားလေးဟာ ပိုသန်မာလာသညလ။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် လောလောဆယ်တွင် တောင်နှင့် ပင်လယ် ကျမ်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေသည်။

“ဒါဆို မင်းဘာလို့ မကြိုးစားတာလဲ။ ကလေးက မင်းထက် ပိုသန်မာပြီး မွေးလာရင်၊ မင်းမှာ ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ အရည်အချင်းတွေ မရှိတော့ဘူး။ ”

မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် ယခင်မြို့တော်၏အမည်ဖြစ်သော ကျင်းချန် သည် တိတ်ဆိတ်လာသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် ကျန်းချန်ရှန်းသည် တာအိုကမ္ဘာမှ အကောင်ကလေးများကို လွှတ်ပေးရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ထိုက်ဝါ၊ ထိုက်ရှီနှင့် နဂါးဖြူ တို့သည် ကောင်းကင်ဂူ အဆင့်တစ် သို့ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ရွှေကျီးကန်းသည် စကြဝဠာအဆင့်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အခြားသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများကိုမူ မထုတ်ချင်သေးပေ။ ပထမအချက်မှာ ၎င်းတို့သည် ကြီးမားသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ ၎င်းတို့သည် အလွန်ရက်စက်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အလွန်အမင်း သွေးဆာနေသော ထိုက်စွေ့ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချီက ခါးခါးသီးသီးနဲ့ "ကျွန်မလည်း လုပ်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်းက ကျွန်မကို ခွင့်မပြုဘူး" ကျန်းချန်ရှန်း သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

အခြားတစ်ခုအနေနှင့်၊ တောင်များနှင့်ပင်လယ်များ ကျမ်းသည် ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး အားကောင်းလာသည်ကို သူကျေနပ်သည်။

စာမျက်နှာအရေအတွက်သည် ၄၀၀ ကျော်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် မတူညီသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ လွတ်မြောက်ခဲ့ပါက၊ ကောင်းကင် ဧကရာဇ် အဆင့်အောက်က မည်သည့်အင်အားမှ ၎င်းတို့ကို တွန်းလှန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းချန်ရှန်းက အခြားကိုယ်ပွားကို ဆင့်ခေါ်ပြီး တောင်နှင့်ပင်လယ်ကျမ်း၊ ရတနာကြေးမုံဖြင့် ထွက်သွားရန် ခိုင်းလိုက်သည်။

ပိုင်ချီက စိတ်ဝင်တစားမေးသည်။ "မာစတာ၊ အဲဒီရတနာနှစ်ပါးက ဘာအတွက်လဲ"

ကျန်းချန်ရှန်းက "ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထုတ်ဖော်လို့ မရဘူး။"

ပိုင်ချီက နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်သည် ။ ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ နှုတ်ခမ်းများကို ကောက်ကွေးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ အလွန်ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျန်းချန်ရှန်းသည် ကျောင်စိမ်းရိုး ဝါးသစ်တောသို့သွားခဲ့ပြီး ထိုက်ဝါ၊ ထိုက်ချီ၊ နဂါးဖြူနှင့် ရွှေကျီးကန်တို့ကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဤအကြောင်းကို ကြိုသိထားပြီး တာအိုကမ္ဘာ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ထားမည်ဖြစ်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ငါပြန်လာပြီ။ အခု ပိုင်ချီက ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေလဲလို့ တွေးမိတယ်။"

နဂါးဖြူက ပြုံးပြီးပြောသည်။ သူ့လေသံက မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ပြည့်နေသည်။ သူသည် အရွယ်အစားကို အသေးငယ်ဆုံးအထိ လျှော့ချထားသော်လည်း၊ ၎င်းသည် ကြီးမားနေဆဲဖြစ်သည်။

ရွှေကျီးကန်းသည် ကျန်းချန်ရှန်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ၎င်းသည် သာမန်လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်နှင့် အရွယ်အစားတူသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ၎င်းသည် အတောင်တစ်ထောင်အထိ ရှည်လျားနိုင်သည်။ သို့သော်၎င်းသည် သူ၏အရွယ်အစားကိုလည်း လျှော့ချနိုင်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် နဂါးဖြူနှင့် ရွှေကျီးကန်းတို့သည် ကျင့်ကြံမှုစနစ်၏ နတ်ဆိုးများဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို သိုင်းပညာလောက၏ စည်းမျဉ်းများဖြင့် ကန့်သတ်ထားသည်။

ထိုက်ရှီနှင့် ထိုက်ဝါတို့သည် ကျမ်းချန်ရှန်းနောက်ကို ဂရုတစိုက် လိုက်ကြသဖြင့် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ရွှေကျီးကန်းသည် စကားစမြည်ပြောပြီး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ခဏကြာတော့ ခြံထဲကို ပြန်လာကြသည်။ ပိုင်ချီ၊ ကြောင်နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်နဲ့ ကျီဝူကျွင်း တို့က သူတို့ကို ကြည့်ပြီး အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။

"ကောင်းကင်ကျီးကန်းလား? မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ ကောင်းကင်ကျီးကန်း မဟုတ်ဘူး”

ကျီဝူကျွင်းသည် ရွှေကျီးကန်းကို တအံ့တသြ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ပိုင်ချီပ တုန်တုန်ယင်ယင်အသံနဲ့ "မင်းက အဲဒီပျံလွှားနတ်ဆိုးလေးလား”

ရွှေကျီးကန်းက ဂုဏ်ယူစွာပြုံးပြီး “ဟုတ်တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ရွှေကျီးကန်းလို့ ခေါ်ပါ။ ငါက ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းပဲ"

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး မီးတောက်လောင်နေသော်လည်း သူ့မီးတောက်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ဘာမှလောင်ကျွမ်းမသွားချေ။ ဒါကြောင့် ရွှေကျီးကန်း က ကောင်းကင်ကျီးကန်း ပိုသန်မာသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက သူတို့ကို ရိုးရှင်းစွာ မိတ်ဆက်ပေးပြီး သူတို့ ဘာသာ သူတို့ ရင်းနှီးအောင် လွှတ်ထားလိုက်သည်။

သူသည် မြေကြီးဝိညာဉ်သစ်ပင်ကို ကျင့်ကြံရန် ပြန်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူဆိုးများစွာဖြင့်၊ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ ၏ကလေးသည် နောင်တွင် နတ်ဆိုးမဖြစ်လာစေရန် တောင်ပေါ်သို့တက်သောအခါတွင် ဖိနှိပ်ခံရနိုင်သည်။

ကျီဝူကျွင်းက ထိုက်ဝါကို ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မကြာခင်မှာ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးလာကြသည်။

အခုလက်ရှိ ထိုက်ဝါက အရွယ်ရောက်နေပြီး ဖြစ်သည်၏ သူမ၏အောက်ပိုင်းကိုယ်ခန္ဓာသည် မြွေတစ်ကောင်လိုဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏အသွင်အပြင်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောကြောင့် လူအများက သူမအား သဘောကျနှစ်ခြိုက်စေရန် လွယ်ကူစေသည်။

ထိုက်ရှီသည် ဟွမ်ထျန်နှင့် စကားစမြည်ပြောနေသည်။ သို့သော် ဟွမ်ထျန်က သူ့ကို နတ်ဆိုးဧကရာဇ်လို့ လို့ ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ သူ ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

တာအိုဘိုးဘေးတွင် အနားတွင် ရှိနေနိုင်သည့် တည်ရှိမှုမှာ သေချာပေါက် မရိုးရှင်းပေ။

အဲဒါ ထိုက်ရှီ တွေးနေတာ ဖြစ်သည်။ အဲဒါက သူ့၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ပင်။ တာအို ကမ္ဘာတွင် သူသည် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရှိပြီး ထိုက်ဝါကို ဖားယားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးသည် သူထင်သလောက် မသန်မာပေ။

သူတို့ရောက်လာတာက ခြံဝင်းကို ပြန်လည်အသက်ဝင်စေသည်။

ကျီဝူကျွင်းသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ နတ်ဆိုးများနှင့် အမည်မသိမျိုးနွယ်များကို ကြည့်ပြီး တာအိုဘိုးဘေးက စစ်တုရင်ကစားပွဲကြီးတစ်ခုကို ပြင်ဆင်နေသည်မှာ ပိုသေချာသည်။

မဟာကျင်း၏ အနာဂတ်သည် လူသားမျိုးနွယ်၏ အထွတ်အထိပ် နိုင်ငံကဲ့သို့ မရိုးရှင်းပေ။

ယန်ယွမ်ခေတ် ၉ နှစ်တွင် မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ပြီး နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ဧကရာဇ်မြို့ကို ရွှင်ထျန်းမြို့အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို ကမ္ဘာက လက်ခံလာကြသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသေးသော်လည်း မူမိသားစု၏ အကာအကွယ်ဖြင့် ဘိုးဘေး နန်းတော်အတွင်းသို့ ခိုးဝင်လိုသော သိုင်းပညာရှင်များမှာ ၀တ်ဖြူဝတ်အစောင့်တပ်များထံ အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤကိစ္စသည် ဧကရာဇ်နားသို့ ရောက်သောအခါတွင် ၎င်းတို့သည် မှားယွင်းခြင်းမရှိဟု သူခံစားမိသောကြောင့် မကြာမီတွင် ၎င်းတို့အား လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်သည်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ၏ ရင်သွေးကို ဖယ်ရှားရန် လိုလားသော်လည်း ကိုယ်ပိုင်အမိန့်ပေးရန်အတွက် မသင့်လျော်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုမင်းမျိုးမင်းနွယ်များ လှုပ်ရှားရန် တိတ်တဆိတ် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ကျန်းလျှိုသည် ရွှင်ထျန်း မြို့သို့သွားပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်ပျော်နေသော်လည်း အစိုးရရေးရာများကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့ပေ။ မြိုင်ဟေဝန်၏ နက်နဲသော ဒေသများတွင် ပြည်နယ်များနှင့် ခရိုင်များ ထူထောင်ရန်ပင် စတင်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ဤနေရာများသည် မြိုင်ဟေဝန်ကို ခုခံမည့် မဟာကျင်း အတွက် ပထမဆုံး ကာကွယ်ရေးရှေ့တန်း ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ နှစ်ဘက်ကြားရှိ အကွာအဝေးသည် ဝေးကွာပြီး ၎င်းတို့၏ ထောက်ပံ့မှုများကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ကြီးမားသော ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်များကို အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။ နောင်တွင်၊ ၎င်းတို့သည် မြိုင်ဟေဝန်၌ ချဲ့ထွင်ရန် ထိုမြို့များကို အသုံးပြုကာ မဟာကျင်း၏ ချဲ့ထွင်မှုကို အထောက်အကူဖြစ်စေရန် မြို့များ ထပ်မံတည်ဆောက်မည်ဖြစ်သည်။

ဒီကိစ္စကို တာဝန်ရှိသူများ အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဧကရာဇ်က တစ်ခုခုကို လေးလေးနက်နက် လုပ်နေသည်။

သူ့အဖေလိုပဲ ကျန်းလျှိုက က သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရတာကို မကြိုက်ဘူး။ သူ့စကားအရ အနှစ်တစ်ရာ ပျော်ရွှင်မှုသည် အနှစ်ငါးရာ ခါးသီးသော လေ့ကျင့်မှုထက် ပိုကောင်းသည်။

အောက်တိုဘာလ။

ကျန်းချဲသည် ကျန်းချန်ရှန်းဆီသို့ အလည်အပတ်လာရောက်ခဲ့သည်။ သူ ကိုယ်အလေးချိန် အများကြီး ကျသွားပြီး ဘဝ၏ ကောင်းခြင်းဆိုခြင်းများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံရသည်။ သူသည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝခြားနားသော လူတစ်ယောက်နှင့်တူပြီး မီးစာကုန်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ပိုထူးဆန်းသော တည်ရှိမှုများ ရှိနေသည်ကို သူ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူနှင့် ကျန်းချန်ရှန်းသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ကြသည်။ သူ အားတင်းပြုံးကာ "ဒီကလေးက ကျွန်တော်တို့ကို တကယ် သတ်တော့မှာပဲ"

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီသည် ခြောက်သွေ့အောင် စုပ်ယူမခံရစေရန်အတွကိ ကျန်းချဲသည် သန္ဓေသားကို အာဟာရဖြည့်တင်းရန်အတွက် သူ၏ချီကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ကျန်းချန်ရှန်းက ဆေးလုံးအမြောက်အမြားကို ပေးပို့ထားသော်လည်း ထိုဆေးလုံးများသည် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ ၏ အခြေအနေကို မတိုးတက်နိုင်ပေ။

သေချာတာတစ်ခုက ကလေးမွေးပြီးတာနဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ သေဆုံးမှာ သေချာသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကို သုံးရင်တောင်မှ သူမကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီအတွက်မူ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အချိန်အတော်ကြာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သူမ၏သက်တမ်းကို ကုန်ဆုံးမည့်အချိန်နှင့် ညီမျှသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း “ဒါဆို မင်း လက်လျှော့တော့မှာလား”

သန္ဓေသားကို ထုတ်ယူရန် ကြိုစဉ်းစားထားသော်လည်း ကျန်းချဲက ကိုယ်လုပ်တော်ယွိီကို ပြောပြပြီးနောက် သူမ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမခန္ဓာကိုယ်ကို သူမသာ အကောင်းဆုံးသိသည်။ ဒီလိုလုပ်လိုက်တာနဲ့ သူမ အသက်မရှည်သကဲ့သို့ ကလေး၏ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ကိုလည်း ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီသည် သေရန်ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူမ လုံးဝ မကြောက်ပေ။ တကယ်တော့ သူမသည် အဆုံးမရှိသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် ဤခေါင်းမာမှုမျိုးနှင့်ပတ်သက်၍ ပြောစရာမရှိပေ။ သူလေးစားမိသည်။

ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုဟု သူခံစားမိသော်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ ၏ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် လှပသောအရာတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။