ထန်းမင်၊ ကျန်းမင်ကျုံး

ကျန်းချန်ရှန်းသည် ကလေးလေးနှင့်အတူ လုံချီတောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျင်းချန်တွင် ကမ္ဘာမြေကြီး အက်ကွဲသွားစေနိုင်သော မငြိမ်မသက် လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်ကာ မြို့ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော မိုးကြိုးများက စတင်ပြန့်ကျဲလာသည်။

လူတိုင်းက သူ့ကိုဝိုင်းပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ကောင်လေးကို အကဲခတ်နေကြသည်။ သူ့နဖူးတွင် နောက်ထပ်မျက်လုံးတစ်လုံး ရှိသည်ကလွဲ၍ သူသည် သာမန်ကလေးလေးတစ်ယောက်နှင့် အတူတူပင်။

"အယ် သူက ကျန်းကျန့်နဲ့အတူတူပဲ”

ပိုင်ချီက အံ့သြစွာပြောသည်။ တခြားသူများ အံ့သြသွားသည်။ ကျန်းကျန့်၏ အရည်အချင်းက ထူးခြားသည်။ အထူးသဖြင့် သူ့၏ ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးပင်။ ၎င်းသည် ကံကြမ္မာကောင်းချီးကို ချိုးနှိမ်ရန် ကူညီပေးနိုင်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် နှိုးဆွပေးနိုင်သည်။

ဤကလေးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကောင်ရေ တစ်ရာနီးပါး၏ သွေးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တတိယမျက်လုံးကိုပင် အမွေဆက်ခံခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့အရည်အချင်းက ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းလဲ။

“ကောင်းကင်ဂူ အဆင့်တစ်”

ကျီဝူကျွင်းသည် ကလေးငယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သောကြောင့် လူတိုင်းကို သတိပြန်ဝင်လာစေသည်။

ပိုင်ချီ၏ ဝံပုလွေမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဟွမ်ထျန်က ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး နဂါးဖြူနှင့် ရွှေကျီးကန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုက်ဝါသည် ကလေးကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။ ထိုက်ရှီသည် အတည်ငြိမ်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူ၏ အတွေးများ အရိုင်းဆန်ရသည်ကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ခဲ့ပေ။

ဤကလေးငယ်သည် ကောင်းကင်ဂူအဆင့်တစ်၌ရှိသည်။

သေသေချာချာ တွေးကြည့်ပါက ဤအရာသည် ပုံမှန်ပင်။ သူ သန္ဓေတည်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်အတွင်းတွင် ကျန်းချဲ၏ ချီအားလုံးကို စုပ်ယူခဲ့ပြီး ကျန်းချန်ရှန်းကပေးသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဆေးလုံးများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူမွေးဖွားလာသောအခါတွင် သူသည် ကြီးမားသော သိုင်းစိတ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူကာ လူသားအများစု လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အဆုံးစွန်ပန်းတိုင်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့ရင်ခွင်ထဲက ကောင်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း “သူ့ကို ထန်းမင်၊ ကျန်းထန်းမင်လို့ ခေါ်ရအောင်။”

‘ထန်း မျိုးဆက်ဟာ တကယ်တော့ ဒီကလေးရဲ့ အဘိုးနဲ့ သက်ဆိုင်ပေမယ့် သူကတော့ အနာဂတ်မှာ ကျန်းချန်ရှန်းရဲ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ကျန်းမိသားစုနဲ့ အတူမနေဘူးလေ။ အဲဒီဓလေ့ထုံးစံတွေကို ဘာကြောင့် ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။

ထို့အပြင်၊ သူသည် သူတို့၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သည်။ သူလုပ်ချင်တာကို လုပ်လို့ရတယ်။

“ထန်းမင်…”

စကားလုံးနှစ်လုံးကို ရွတ်ရင်း ကျီဝူကျွင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သူမ ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းရသွားသည်။

ဒီတော့ဒါပဲပေါ့…

တာအိုဘိုးဘေးသည် သိုင်းဧကရာဇ်မဟုတ်သော်လည်း မျိုးနွယ်အားလုံးကို အောက်ကျို့စေနိုင်သည့် အင်မော်တယ်နတ်ဘုရားဖြစ်သည်။ သို့သော်၊ သူ့သားသည် သိုင်းဧကရာဇ်ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျန်းထန်းမင်သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သိုင်းပညာရှင်အားလုံးကို သူ၏စွမ်းရည်ဖြင့် လွှမ်းမိုးနိုင်သူဖြစ်သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဂူအဆင့်တစ်ဖြင့် မွေးဖွားလာရာ သူသည်အနာဂတ်တွင်မည်မျှအားကောင်းမည်နည်း။

ကျန်းထန်းမင်ကဲ့သို့ မွေးဖွားလာချိန်တွင် ကောင်းကင်ဂူအဆင့်တစ်၌ရှိသော ရှေးသိုင်းဧကရာဇ်တစ်ပါး ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း အထွတ်အမြတ်နိုင်ငံတွင် ထိုကဲ့သို့ မှတ်တမ်းမရှိပေ။ အနှစ်နှစ်သောင်းအထိ ဘယ်သိုင်းဧကရာဇ်တွင်မှ ဤမျှ ကြီးကျယ်သော အရည်အချင်းမရှိခဲ့။

“ထန်းမင် နာမည်ကောင်းပဲ”

"ဟားဟား၊ အဲဒါက ဝါစဥ် အရှုပ်အထွေးပဲ"

“ဘယ်လိုပဲဆိုဆို နောက်နှစ်တစ်ရာမှာ သူ့ရဲ့ ဝါစဥ်က အရေးမပါတော့ဘူး”

ကျန်းကျန့်ကပဲ သူ့ထက် ပိုမြင့်လိမ့်မည်။

“ကောင်းလိုက်တဲ့ နာမည်။ ထိုက်ဟယ်က သားကောင်းရတာပဲ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျောက်ကျုံးက သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး”

"ကျန်းချင် သိရင် သူ ပိုဒေါသဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

အားလုံးက အချင်းချင်း ဆွေးနွေးကြသည်။ ကျန်းချန်ရှန်းက ကျန်းထန်းမင်ကို ပိုင်ချီထံ ပေးလိုက်ရာ သူမက သူ့ကို လက်သည်းနှင့် ချက်ချင်းဖမ်းလိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီးနောက် ကျန်းထန်းမင် ၏လက်များသည် သာမန်လူများနှင့် ဆင်တူသည်။ သို့သော်၊ သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏သွေးနှင့် ချီ၏ ခွန်အားသည် ရက်စက်သော သားရဲများနှင့် ယှဉ်နိုင်သည်။

ထိုက်ဝါက ထန်းမင်ကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေပုံရပြီး ပိုင်ချီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူ့ကို ပွေ့ဖက်ကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဒီကလေးက သူ့ထက် သန်မာတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖိအား မခံစားရဘဲနေမှာလဲ။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ကျန်းထန်းမင်သည် ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်နေပြီး နာခံမှုရှိပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသည်။ ကျင်းချန်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော နတ်ဆိုးအရိပ်နှင့် သူ့ကို ဆက်စပ်မြင်ကြည့်ရန် ခက်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် သူ့လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ခြံဝင်းထဲမှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။ တခြားလူများ သိချင်နေကြသော်လည်း ထပ်မမေးရဲကြပေ။

လမ်းလျှောက်ရင်း သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် စကားတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

"ယန်ယွမ်ခေတ် ၁၂နှစ်မှာ ထူးခြားတဲ့ သွေးဆက်နဲ့ နတ်ဆိုး ကျန်းထန်းမင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဟာ ကျင်းချန်မှာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး အကြီးအကျယ်ပျက်စီးမှု ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သင်က အချိန်မီအရေးယူခဲ့ပြီး ကျင်းချန် ပြည်သူတွေကို ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်စေခဲ့ပါတယ်။ ကျန်းထန်းမင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို သင်လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးတော့ ဘေးဆိုးက လွတ်မြောက့်ပါတယ်။ သင်ဟာ ရှင်သန်ခြင်းဆုလာဘ်—မှော်ရတနာ၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်ကို ရရှိပါတယ်။

နတ်ဆိုးလား

မှန်ပေသည်။ ကျန်းထန်းမင်သည် လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း တကယ်တော့ သူသည့ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူ့မျိုးနွယ်ကို သတ်မှတ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ့ကို နတ်ဆိုးဟု သတ်မှတ်၍သာ ရသည်။

ယခင်က ကျန်းထန်းမင် ရူးသွပ်သွားသောအခါတွငိ သူသည် ကံကြမ္မာကောင်းချီး မျိုးစိတ်များ၏ အရည်အချင်းများအပါအဝင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲစွမ်းရည်များစွာကို ပြသခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ကံကြမ္မာကောင်းချီးကို တစ်ရှိန်တိုး တက်လာစေခဲ့သည်။ ပေါ်ပေါက်လာသော ဖိအားသည် သာမန် ကောင်းကင်ဂူအဆင့်တစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့်အရာ လုံးဝမဟုတ်ချေ။

ကျွတ် ကျွတ် ဒီကလေးမွေးပြီးတဲ့နောက် ကြီးမားတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ယူလာလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။

ကျန်းချန်ရှန်းတွင် မှော်ရတနာ အများကြီးရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် အများကြီးရှိတာကို သူစိတ်မညစ်ပါဘူး။

တာအိုဘိုးဘေးအနေနဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မှော်လက်နက်တွေ ရှိရမယ်။ ပိုများလေ ပိုကောင်းလေပါပဲ။ နောင်တွင်၊ သူသည် မသေမျိုး တာအိုကို အမှန်တကယ် တည်ထောင်သောအခါ၊ တရုတ်ဒဏ္ဍာရီရှိ သန့်စင်ခြင်းသုံးပါး၏ တာအိုဘိုးဘေးများထံမှ သင်ယူနိုင်ပြီး သူ၏ တပည့်များ လောကတွင် လျှောက်သွားနိင်စေရန် သူ၏ရတနာများကို ချေးငှား၍ရသည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ အနောက်သို့ခရီးသွားခြင်း တွင် စွမ်းအားကြီးမားသော နောက်ခံရှိသည့် နတ်ဆိုးများသည် မသေမျိုး ကျောထောက်နောက်ခံဖြင့် မှော်ဆန်သည့်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ထိုမသေမျိုးများကို အလွန်အစွမ်းထက်ပုံပေါက်စေသည်။

ဒါပေါ့ သူဒီလိုလုပ်ပေးရင်တောင် သူ့တပည့်တွေကို မကောင်းမှုကျူးလွန်ဖို့တော့ ခွင့်မပြုဘူး။

ကျန်းချန်ရှန်း တွေးတောနေစဉ်တွင် သူသည် ကျောက်စိမ်းရိုး ဝါးသစ်တောသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သယ ကျန်းချဲနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်နှစ်ခုသည် သူ့ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် အံ့ဩသွားကြသည်။ ကမန်းကတန်း ဦးညွှတ်ပြီး တယောက်ကို တယောက် ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

"ငါ... မသေသေးဘူးလား”

ကျန်းချဲ အံ့သြသွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို ပွေ့ဖက်လိုစိတ် မသိစိတ်က ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ့လက်များက သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ဖြတ်သွားကာ သူ့ဝိညာဉ်သည် ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက ဘာဖြစ်နေမှန်းကို မပြောနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက "မင်းသေသွားပြီ။ မင်း အခု မင်းရဲ့ ဝိညာဉ် အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ။"

သူပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းချဲက ငြိမ်ပြီး ရပ်လိုက်သည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက ကျန်းချန်ရှန်းကိုကြည့်ကာ “တာအိုဘိုးဘေး၊ ကျွန်မသား”

“သူက အောင်မြင်စွာ မွေးဖွားလာခဲ့ပြီးပြီ။ အနာဂတ်မှာ ငါ့နောက်ကို လိုက်လိမ့်မယ်။ ငါ သူ့ကို ထန်းမင်လို့ နာမည်ပေးထားပြီးပြီ”

ကျန်းချန်ရှန်းက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်ရာ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

ကျန်းချဲသည် ထိုအမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။ ဒါက တာအိိုဘိုးဘေး သူ့ကလေးကို ဘယ်လောက်တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာ ပြဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။

ထန်းမင်

ကျန်းချန်ရှန်းက “ငါ မင်းတို့ကို ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပေးမယ်။ တစ်ခုက လူဝင်စားခြင်းဖြစ်ပြီးတော့ နောက်တစ်ခုက ငရဲကို ဝင်ပြီး တစ္ဆေအစေခံ ဖြစ်လာတာပဲ။ လူဝင်စားပြီးရင် ပြန်ဆုံနိုင်မလားဆိုတာ ပြောဖို့ခက်တယ်။ တကယ်လို့ မင်းတို့သာ ငရဲမှာ တစ္ဆေအစေခံ ဖြစ်လာရင် မင်းတို့ လူပြန်မဝင်နိုင်တော့ပေမဲ့လည်း ငရဲမှာ အတူတကွနေနိုင်တယ်။ နေ့တိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မြင်နေရမယ်”

ဒါကိုကြားတော့ ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက အလျင်စလိုပြောသည်။ "ကျွန်တော်က တစ္ဆေအစေခံ ဖြစ်ချင်ပါတယ်" သူမသည် ကျန်းချဲ ကိုကြည့်ကာ သူ့ကို မျက်တောင်ခတ်နေသည်။

ကျန်းချဲက "လူပြန်မဝင်နိုင်တာကလွဲလို့ တခြားအဖိုးအခ ရှိသေးလား"

ငရဲသည် သွားရမည့်နေရာတစ်ခုဟု သူမထင်ခဲ့ချေ။

ကျန်းချန်ရှန်းက “ငရဲဟာ ကောင်းကင်ချီမြေရဲ့ လူဝင်စားသံသရာကို လွှမ်းမိုးထားတယ်။ သေသူတွေရဲ့ အိမ်ပဲ။ အခြား အဖိုးအခကတော့ သေချာပေါက် ထာဝရ ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းနေမှာ”

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီက “ဘိုးဘေးက ကျွန်မတို့ကို ဒုက္ခပေးမှာတဲ့လား။ မြန်မြန် သဘောတူလိုက်ပါ။ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်မနဲ့ ထာဝရအတူမနေချင်ဘူးလို့တော့ မပြောနဲနော်”

ကျန်းချဲက အတင်းပြုံးပြီး "ငါ ငရဲကိုသွားမှာပါ။ ငါက ပိုသိချင်ရုံပါပဲ။” "မင်းတစ္ဆေကျွန်ဖြစ်လာပြီးရင် မင်းရဲ့သားကိုမြင်ဖို့ အနာဂတ်မှာ မြေပေါ်ကို ပြန်သွားလို့ရတယ်”

ကျန်းချန်ရှန်း၏.စကားများက သူတို့ကို ပိုပျော်စေသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ကျန်းထန်းမင်ကို သွားရောက်လည်ပတ်ရန် အဆိုပြုခဲ့ပြီး သူသဘောတူခဲ့သည်။

ကျန်းချန်ရှန်း စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဝိညာဉ်နှစ်ယောက်သည် ခြံဝင်းဆီသို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားသည်။

ကျီဝူကျွင်းကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော တစ်စုံတစ်ယောက်ပင်လျှင် စိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ မ၀င်ရောက်နိုင်ပေ။ လောက၌ မြင်နိုင်သော ဝိညာဉ်များ အားလုံးသည် စိတ်ဝိညာဉ် အခြေအနေမှ ထွက်ခွာလာသော နတ်ဆိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လူဝင်စားခြင်း သို့မဟုတ် ကျော်လွန်သော ကွဲလွဲမှုအမျိုးအစားတွင် ပါ၀င်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်ခံလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်သည် နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းရာတွင် အထူးပြုသော မှော်ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် နတ်ဆိုးများကိုသာ နှိမ်နင်းနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ကံတရားရှိသူတိုင်းကို နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်က အနိုင်ယူနိုင်သည်။ ကံ ကြီးလေလေ အကျိုးသက်ရောက်မှု အားကောင်းလေပင်။

အကုသိုလ်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းကံ၏ ရလဒ်ပင်။ များများသတ်လေလေ၊ သားကောင်က လူသတ်သမားကို အကုသိုလ်တရားများ ပေါင်းထည့်လေလေ၊ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မသေမျိုးကျင့်ကြံသူများက ကံကို အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့သော မှော်ရတနာများ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံနည်းများကိုပင် ကံကြမ္မာက အားကောင်းစေနိုင်သည်။ ထိုသို့သော ကျင့်ကြံမှု လမ်းကြောင်းသည် ကောင်းကင်ပညတ်ချက်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး နတ်ဘုရား ဒဏ်ခေတ်ခြင်းကို ခံရလွယ်သည်။

မဆိုးပါဘူး။

လေခွင်းလေး သို့မဟုတ် ရွှေကျောက်စိမ်းရွက် နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းတွင် အထူးအသုံးပြုမှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ခန့် ကြာသောအခါ ကျန်းချဲသည် တုံ့ဆိုင်းနေသော ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ နှင့်အတူ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သူတို့ကို ငရဲကိုပို့လိုက်ကာ သူတို့ကို လက်ခံဖို့ ပြစ်ဒဏ် အကြီးအကဲကို ခိုင်းလိုက်သည်။

သူတို့သည် ငရဲဘုံရှေ့သို့ ရောက်ရှိပြီး ရှည်လျားသော ဝိညာဉ်များ၏ မျဉ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ကျန်းချဲ နှင့် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ တို့သည် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဒီတော့ မြေအောက်ကမ္ဘာက တကယ်ရှိတာပဲ။

ပထမတော့ သူတို့က စိုးရွံ့သွားသည်။ မသိနိုင်သော တာဝန်များ ကြုံလာရမည်ကို သူတို့ စိတ်ပူကြသည်။

တစ္ဆေကျွန်ဖြစ်ရတာ လွယ်သလားလို့ သူတို့ သိချင်နေကြသည်။

ငရဲသို့ရောက်သောအခါ ရင်းနှီးသောရုပ်သဏ္ဍာန်ကိုတွေ့သောအခါ ချက်ချင်းပင် အံ့အား သင့်သွားကြသည်။

“မင်းကြီး၊ မတွေ့တာကြာပြီ”

ကျန်းရင်က ပြုံးလျက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် တစ္ဆေကျွန်ဝတ်စုံကို ပြောင်းလဲပြီးနောက်တွင် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို ထိတ်လန့်စေသည့် ဂုဏ်အရှိန်အဝါမျ်ုး ရှိနေသည်။

ကျန်းချဲ အံ့အားသင့်စွာမေးလိုက်ပြီး "မင်းဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။ တာအိုဘိုးဘေးက မင်းကို ဒီကိုလာဖို့ အကြံပေးတာလား"

ကျန်းရင်က ပြုံးပြီးပြောသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ငရဲအရှင်ကို အရင်သွားကြည့်ရအောင်။ ကျွန်တော် အရှင့်ကို ဖြည်းဖြည်းပြောပြမယ်”

သူသည် ဘေးသို့လှည့်ကာ ကျန်းချဲ နှင့် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီကို ဝင်ရန် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်များ၏ စူးစမ်းချင်စိတ်၊ ဒေါသနှင့် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များအောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ငရဲဘုံသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

"ငရဲအရှင်က ဘယ်သူလဲ၊ တာအိုဘိုးဘေးနဲ့ သူ့ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုလဲလို့ မေးလို့ရမလား" ကျန်းချဲက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။

ကျန်းရင်က ပြုံးပြီးပြောသည်။ "ငရဲအရှင်က အသိအကျွမ်းပါပဲ။ အရှင်မင်းကြီး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငရဲကို တာအိုဘိုးဘေးက ဖန်တီးခဲ့တာ။"

ဒါကိုကြားတော့ ကျန်းချဲ အံ့သြသွားသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ၏ လှပသော မျက်လုံးများလည်း ပြူးကျယ်သွားသည် ။

ကျန်းရင်သည် သူတို့၏ အမူအရာ အပြောင်းအလဲကို မြင်သောအခါ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားသည် ။ ငရဲသို့ ပထမဆုံးရောက်သောအခါ သူလည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ တခြားသူ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ခဏအကြာတွင်။

ကျန်းရင်၏ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ကျန်းချဲ နှင့် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီသည် ငရဲသခင်နှင့်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ကျန်းချဲသည် ထိုကြီးမြတ်သော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ ရင်းနှီးနေပုံရသည်။ ပြစ်ဒဏ်အကြီးအကဲက ပြုံးပြီး “အရှင်မင်းကြီး၊ မတွေ့တာကြာပြီ”

ကျန်းချဲက တုန်လှုပ်သွားပြီး အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် "ပြစ်ဒဏ်အကြီးအကဲ”

ပြစ်ဒဏ်အကြီးအကဲသည် ကျန်းမိသားစု၏ ဧကရာဇ်မင်းများကို မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ကူညီပေးခဲ့ပြီး ကျန်းချဲသည် သူ၏အကာအကွယ်အောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ထုံးစံအတိုင်း သူတို့၏ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုသည် သာမန်မဟုတ်ပေ။

ငရဲသခင်သည် ပြစ်ဒဏ်အကြီးအကဲ ဖြစ်မည်ဟု သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထား။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်၏ ကန့်သတ်မှုများကို သန့်စင်ရန် တစ်ညလုံး နေခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်သည် ရွှေအိုရောင်ဖြစ်ပြီး အောက်ခြေတွင် တြိဂံပုံသဏ္ဍာန်စူးချွန်ရှိပြီး အအပေါ်ပိုင်းတွင် လက်ရာမြောက်ပြီး လှပသည်။ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်ကို ထူထဲသောဓားမြှောင်ကဲ့သို့ ကိုင်ဆောင်ထားပုံရသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ကစားပြီးနောက် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်ကို ဧရာမဝိညာဉ် လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

လာမည့်ရက်အနည်းငယ်တွင်၊ ကျန်းချဲ နှင့် ကိုယ်လုပ်တော်ယွီ သေဆုံးခြင်းအပါအဝင် နတ်ဘုရား သားတော်ဖွားမြင်သည့်သတင်းသည် တပြည်လုံးသို့ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လူတွေဟာ ထင်ကြေးအမျိုးမျိုးနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

ဧကရာဇ်ကျန်းလျှိုသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ကျန်းချဲ ၏အလောင်းကို ယူရန် အဖြူရောင်ဝတ်လုံတပ်များကို စေလွှတ်လိုက်သည်။

ထိုလတွင် ကျန်းလျှိုက ကျန်းချဲကို မင်ကျုံး အမည်ဖြင့် ဘိုးဘွားဘုရားကျောင်းသို့ စေလွှတ်မည်ဟု ကမ္ဘာကို ကြေညာခဲ့သည်။

မင်ကျုံး ဧကရာဇ်မင်းလက်ထက်တွင်၊ မဟာကျင်းသည် အလွန်အစွမ်းထက်မြက်ပြီး နဂါးသွေးကြော တိုက်ကြီးကို ပေါင်းစည်းကာ မကြုံစဖူး ထွန်းကားသော သိုင်းပညာခေတ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။ ထုံးစံအတိုင်း သူ့၏အောင်မြင်မှုများက မနိမ့်ကျပေ။ သူ့နောက်ကွယ်တွင် တာအိုဘိုးဘေး၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးများ ရှိသော်လည်း ဒီဆက်ဆံရေးကို ကောင်းကောင်းအသုံးချနိုင်ခဲ့သည်က သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပင်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ကျန်းချဲ၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုသည် ယခင်ကျန်း ဧကရာဇ်များထက် မနိမ့်ကျပေ။ သို့သော်လည်း နိုင်ငံသည် သူ စိုးစံစဉ်အတွင်း ဘေးဆိုးများစွာ မကြုံခဲ့ရဘဲ သူ၏ အောင်မြင်မှုများသည် ထိုက်ကျုံး နှင့် ထန်းကျုံး တို့၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရန် ခက်ခဲသည်။ မှန်ပေသည်။ ဒါက လက်ရှိမျိုးဆက်၏ ခံယူချက်သာဖြစ်သည်။ သူ့အောင်မြင်မှုများ၏ အခြေအနေကို နောင်လာနောက်သား မျိုးဆက်တွေက ဆုံးဖြတ်ပေးပါလိမ့်မည်။

ထိုနေ့တွင် ကျန်းချန်ရှန်းသည် ပိုင်ချီ၊ ဟေးထျန်၊ ဟွမ်ထျန်တို့ သက်သက်မဲ့ ပျံသန်းနေသော ကျန်းထန်းမင်၏နောက်သို့ လိုက်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အနီးနားက ပညာရှင်များကို တွက်ချက်လိုက်သည်။ ဒါက သူ့အကျင့်ဖြစ်နေပြီ။

“ငါ့အပြင် မဟာကျင်းမှာ ခြေချခဲ့တဲ့ လူတွေထဲမှာ အင်အားအကြီးဆုံးသူက ဘယ်လောက် တန်ခိုးကြီးသလဲ"

ဤမေးခွန်းသည် မြိုင်ဟေဝန်ရှိ နေရာများစွာကို လွှမ်းခြုံထားပြီး မဟာကျင်းရှိ လူသားများ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့သည့် ဧရိယာသည် အလွန်ကြီးမားသည်။

[အမွှေးတိုင် 3,700,000,000 လိုအပ်သည်။ ဆက်ရန်ဆန္ဒရှိပါသလား။]