မဟာတာအို အသွင်ပြောင်းခြင်း။

“မင်းက အဲဒီလို ပြောမှတော့ ဆယ်နှစ်စောပြီး သေတာနဲ့ ဆယ်နှစ်နောက်ကျပြီးမှသေတာ ဘာကွာလို့လဲ။ ဘယ်လိုပဲဆိုဆို ငါတို့က သေရတော့မှာလေ။ ငါတို့ အလောင်းအစား လုပ်ကြည့်ရမှာပဲ”

ကျန်းကျန့်က အေးစက်စွာအော်လိုက်ရာ သူ့မျက်ခုံးကြားရှိ ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးလည်း ပွင့်လာပြီး နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ခံ့ညားနေသည်။

သူ့လက်ထဲက နှစ်ဘက်ချွန် ခက်ရင်းခွ ဓားရှည်သည် နဂါးတစ်ကောင် အော်ဟစ်သကဲ့သို့ တုန်ခါသွားသည်။

လင်းဟောက်ထျန်းသည်လည်း တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖင်အန်းက ပြုံးပြီး သူ့နောက်ကျောမှ တူနှစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ရှေးအတီအသျှင်က အေးစက်စွာ “မင်းတို့ သေမျိုးတွေ လိုက်ရှာနေတာက အသက်ပိုရှည်ရှည် နေရဖို့ မဟုတ်ဘူးလား”

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် ကြီးမားသောတိုင်ကြီးတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသော လက်ချောင်းကြီးသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကျန်းကျန့် နှင့် အခြားလူများ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှေးအတီအသျှင် လက်ချောင်းများ၏ အရှိန်သည် ယခင်ကထက် များစွာ မြန်လာသည်။ မြန်လွန်းသဖြင့် ကျန်းကျန့်နှင့် လင်းဟောက်ထျန်းတို့ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဂူအဆင့် ၃ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသည့် သူများပင် ရှောင်ရန်အချိန်မရှိပေ။

ဘုန်း

ကြီးမားသော လက်ချောင်းကြီးသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ကမ္ဘာမြေကို တုန်ခါသွားစေကာ အာကာသကိုပင် အက်ကွဲသွားစေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။

မြေကြီးတုန်ခါပြီး ဖုန်မှုန့်များ ပျံသွားသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အရိုးစုများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်စင်သွားကာ အဖြူရောင်လေပွေတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ အံ့ဩဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

လင်းဟောက်ထျန်း၊ ဖင်အန်းနှင့် လင်းဖုန့်တို့သည် လေထဲတွင် ငေးကြောင်နေကြသည်။ ရှေးအတီအသျှင်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင် သူတို့၏ သွေးများနှင့် ချီများသည် အေးခဲလုနီးပါးဖြစ်ကာ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။ သို့သော် ကျန်းကျန့်သည် ရှေးအတီအသျှင်၏လက်ချောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် သူတို့သည် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်းမရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင်၊ ကျန်းကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသည် အဖြူရောင် အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူ၏ ရောင်ဝါသည် အားကောင်းနေသည်။ လက်ဝဲလက်၌ နှစ်ဘက်ချွန် အသွားသုံးခွ ဓားကို ကိုင်ဆောင်၍ ရှေးအတီအသျှင်၏ လက်ညှိုးကို အဝေးမှ ပိတ်ဆို့ကာ လက်ယာလက်ကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ ရွေ့သွား၏။

လင်းဟောက်ထျန်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ စီနီယာသည် ကျန်းကျန့် နှင့် ပေါင်းစည်းလိုက်ကြောင်း သူနားလည်လိုက်သည်။

ရှေးအတီအသျှင်၏ လက်ညှိုးကြီးသည် နာကျင်အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားကာ တိမ်ညိုမည်းကြီး၏ အထက်အမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျန်းကျန့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နေသည်။

အမွှေးတိုင်ဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်သည် ခွန်အားကို ပေးစွမ်းကာ လူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ရှေးအတီအသျှင်၏ မျက်နှာကို ကျန်းချန်ရှန်းက ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူက စကားမပြောဘဲ ရှေးအတီအသျှင်ကို မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။

“အဲဒါ မှန်မနေဘူး။ မင်းရဲ့ရောင်ဝါက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ မင်းနဲ့မဆိုင်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုကို မင်းသုံးလိုက်တာ။ တကယ်ကို မင်းက ဘယ်သူလဲ။”

ရှေးအတီအသျှင်က ကျန်းကျန့်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးသည်။

ကျန်းကျန့်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ တခဏချင်းမှာပဲ ကမ္ဘာကြီးက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့လေးယောက် အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တိမ်များအပေါ်ကို ရောက်သွားသည်။ သိုင်းဧကရာဇ်၏ အမွေဆက်ခံသူ လင်းဟောက်ထျန်းသည်ပင် အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားသည်။

နတ်ဘုရားစွမ်းအား

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အပြောင်းအလဲ

ကျန်းချန်ရှန်းသည် လေဟာနယ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ရန် ဤနတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် မျှော်ကြည့်သောအခါ သူ့အပေါ်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အပေါ်ပိုင်းတစ်ဝက်လောက်က အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အမှောင်ထဲမှာပဲ ပေါ်သည်။ ၎င်းက အရိပ်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် မထင်မှတ်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ဆရာတော်၏ မျက်လုံးများ သိသိသာသာပင် ပြူးကျယ်သွားသည်။

ကျန်းကျန့်၏ ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်ကျယ်လာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မဟာတာအို၏ မျက်လုံး

ရွှေအလင်းသည် မှိန်နေသော လေဟာနယ်ကို ထွန်းလင်းစေပြီး ရှေးအတီအသျှင်ကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

“ဒါက ဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးလဲ…”

ရှေးအတီအသျှင်သည် ပိတ်ဆို့ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း မဟာတာအို မျက်လုံး၏ နတ်ဘုရား အလင်းတန်းက ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ အမှောင်ထုကြီးထဲတွင် အပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ဒါက တာအိုနည်းစနစ်၏ နဝမအဆင့် မှော်စွမ်းအားပင်။ ကျန်းကျန့်သည် ကျန်းချန်ရှန်း၏ ခွန်အားကို အပြည့်အဝ မပြသနိုင်ခဲ့သော်ငြားလည်း ရှေးအတီအသျှင်ကို ဒဏ်ရာရစေလောက်အောင်ပင်။

ကျန်းကျန့် နှလုံးသား လှုပ်ခါသွားသည်။ တာအိုမျက်လုံးကို ဒီနည်းနဲ့ အသုံးပြုရတာလား။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လင်းဟောက်ထျန်း၊ ကျန်းကျန့်နှင့် လင်းဖုန့်တို့ကို သူ၏မှော်စွမ်းအားဖြင့် ထွေးပိုက်ထားပြီး အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။

လေးယောက်သား ရှေးအတီအသျှငိထံ ပြေးသွားကာ မဟာတာအို မျက်လုံး ထိုးဖောက်ထားသော မှောင်မိုက်သော ကွက်လပ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။ လျှပ်တပြက်အတွင်း သူတို့သည် တဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော မြူခိုးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်အောက်သို့ ရောက်သွားကြသည်။

လင်းဟောက်ထျနိးသည် သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ သူ့နောက်တွင် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းကာ နေရောင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော အနက်ရောင် မြူမှုန်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ဤတိမ်မည်းကြီးသည် ကျယ်ပြောလှသော ဧရိယာကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး အနက်ရောင် မြူခိုးများ အပြင်ဘက်တွင် အနှိုင်းမဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပေတစ်သောင်းမြင့်သည့် ပုံရိပ်တစ်ခုရှိသည်။

ရှေးအတီအသျှင်

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနက်ရောင်အကြေးခွံများရှိကာ လူနှင့်တူသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိပြီး အရိုးအဆစ်များကနေ အဆီများ ထွက်နေသည်။ ချွန်ထက်သော သွားများရှိကာ သူ့ရင်ဘတ်တွင် ဦးခေါင်းထက် ပိုကြီးသော ပါးစပ်ရှိသည်။ ရှည်လျားသော လျှာနှစ်ခွသည် မြွေနဂါးက ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်နေသည်နှင့်တူသည်။ သူသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ရပ်နေသော ရှေးနတ်ဆိုးနတ်ဘုရားနှင့်တူသည်။ သူ၏ ဆံပင်ဖြူများသည် ကြမ်းတမ်းစွာ ယိမ်းနွဲ့နေပြီးသူ့ဆံပင် အချောင်းတိုင်းသည် လှိုင်းများ လှုပ်ခတ်သွားစေသည့် သံဆံခွေများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရှေးအတီအသျှင်သည် ဒေါသတကြီး ပြေးသွားကာ ကျန်းကျန့် နှင့် အခြားသူများကို သတ်ရန် လှည့်လာသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် ကျန်းကျန့်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ညာဖက်လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်သည်။ ချက်ခြင်းပင်၊ အပြာရောင်ဓားရိပ်တစ်ခုသည် လေဟာနယ်မှ စိမ့်ဝင်လာသည်။ ၎င်း မှာပေတစ်သောင်းရှည်လျားပြီး ရှေးအတီ အသျှင်အား မရပ်တန့်နိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ဝိညာဥ်အာရုံခံ နတ်ဓား

ဘုန်း

ရှေးအတီအသျှင်၏ လက်သီးချက်သည် ဝိညာဥ် အာရုံခံနတ်ဓားနှင့် တိုက်မိပြီး လွင့်စင်သွားကြသည်။ သူ၏ ညာလက်သီးမှာ အက်ကွဲနေပြီး ခရမ်းရောင်သွေးများ ထွက်လာသည်။ မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျကာ သစ်တောမှာ မီးလောင်သွားသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် သူတို့လေးယောက်နှင့်အတူ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ရှေးအတီအသျှင်က မလိုက်ပေ။ သူ ခေါင်းငုံ့ပြီး ညာလက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “ဒါက ဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးလဲ…”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်အစွမ်းထက်သော်လည်း အလွယ်တကူ အထိုးခံလိုက်ရသည့။ သူသည် ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း အရူးအမူး မလိုက်ဝံ့ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လင်းဖုန့် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၏အဆုံးတွင် ရှေးအတီအရှင် ရပ်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့နောက်ရှိ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော အနက်ရောင် အခိုးအငွေ့တွေအောက်တွင် သူသည် အလွန် ကြောက်လန့်စရာ ကောင်းနေရာ လင်းဖုန့်သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဝံ့ဘဲ အလျင်စလို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါ အစီအရင်လား”

လင်းဟောက်ထျန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိပြီး အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျန့်က “ဟုတ်တယ်။ အဲဒီနေရာင ကျယ်ပေမဲ့ ထူးခြားတဲ့ အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှုနဲ့ တည်ရှိတာမလို့ မင်း အတင်းအကြပ် လုပ်လို့မရဘူး။ မင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေနေခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းမှန်က ဒီအခင်းအကျင်းရဲ့ မျက်လုံးမှာ ရှိတာ။ အဲဒါကြောင့် သူက မင်းကို တားတာ

သူက ဤစကားများကို ကျန်းချန်ရှန်း၏ အသံနှင့် ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီအသံကိုကြားသောအခါ လင်းဟောက်ထျန်းနှင့် ကျန်းကျန့်က ဟိန် သက်သာရာရသွားသည်။

ဖင်အန်းက ပြုံးပြီး “မာစတာ၊ မာစတာ”

ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သော်လည်း သူ့အရှိန်ကို ထိန်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှေးအတီအသျှင်သည် သိုင်းဧကရာဇ်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျန်းချန်ရှန်းက ကျန်းကျန့်ကို ဝင်ပူးခဲ့ရသောကြောင့် ရှေးအတီအသျှင်ကို အလွယ်တကူ မသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်ပြီးသာ ထွက်ပြေးလာရသည်။

သို့ရာတွင် ဤရှေးအတီအသျှင်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာလျှင် သူသတ်နိုင်၏။

သူတို့ ဝေးရာသို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားကြသည်။

အချိန်ကာလတစ်ခု ကြာသောအခါ ညအချိန် ရောက်လာပြီး ကျန်းကျန့် နှင့် အခြားလူများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ကျန်းချန်ရှန်း ဝင်ပူးထားသည်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

သူတို့လေးယောက်က တောင်ပေါ် တောအုပ်ထဲ ရောက်သွားသည်။ ကျန်းကျန့်သည် ကျန်းချန်ရှန်း ခွန်အား မရှိတော့သည့်အခါ သူ၏ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကျသွားသည်။ လင်းဟောက်ထျန်းက ပြုံးပြီး မေးသည်။ "ဘယ်လိုနေလဲ။ စီနီယာ ရဲ့ ခွန်အားက “

ကျန်းကျန့်က ချွေးများ စီးကျကာ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူက မောနေပြီး “အရမ်း အားကြီးတယ်။ ရှေးအတီအသျှင်ကိုတောင် သတ်နိုင်တယ်လို့ ခံစားရပေမဲ့ ငါက အဲဒီစွမ်းအားကို အကြာကြီး ခံနိုင်ရည်မရှိဘူး”

သူ့အဖိုးက တတိယမျက်လုံးနှင့် တိုပ်ခိုက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို သူ အမှတ်ရနေဆဲပင်။

သူ့ ဒေါင်လိုက် မျက်လုံးကို ထိလိုက်သည် ။

အဘိုးမှာလည်း ဒီလိုမျက်လုံးတွေ ရှိနိုင်ပါ့မလား။ ပုံမှန်ဆို သူဘာကြောင့် မမြင်ရတာလဲ။ လင်းဖုန့်က “ ရှေးအတီအသျှင်က ငါတို့ကို လိုက်ဖမ်းမှာလား”

လင်းဟောက်ထျန်းက “သူ ဖမ်းလိုက်တာနဲ့ စီနီယာက သေချာပေါက် သတိထားမိလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သတိတော့ထားရမယ်။ အန္တရာယ်အသစ်တွေ ရှိလာနိုင်တယ်။” ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အသက်ကို အကြာကြီး ရှူလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြပြီ။

“ချီးပဲ။ ငါတို့အဲဒီမှာ ပိတ်မိနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ငါဆို နှစ်အရေအတွက်တောင် မေ့သွားပြီ”

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့က ပိုသန်မာလာတယ်မဟုတ်လား"

“ဒါပေါ့”

ကျန်းကျန့်နှင့် လင်းဟောက်ထျန်းတို့သည် အသံနိမ့်ဖြင့် စကားစမြည်ပြောနေကြစဉ် လင်းဖုန့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖင်အန်းက သမ်းပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။

လုံချီတောင် ခြံဝင်း

ညနက်နေပြီ။

ကျန်းချန်ရှန်းက ထပြီး သူ့အခန်းကို ပြန်သွားသည်။ သူ အကြောင်းကြားစာ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

[ယန်ယွမ်ခေတ် ၁၈ နှစ်မှာ သင့်ရဲ့မြေး ကျန်းကျန့် ၊ သင့်ရဲ့တပည့် ဖင်အန်း နှင့် သင်တန်ဖိုးထားတဲ့ ပါရမီရှင် လင်းဟောက်ထျန်းတို့ဟာ ရှေးအတီအသျှင် တိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သင် အချိန်မီ ဝင်ပါပြီး ကံကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်နိုင်တယ်။ သင်သည် ရှင်သန်ခြင်းဆုလာဘ်—နတ်ဘုရားစွမ်းအား ‘မဟာတာအို အသွင်ပြောင်းခြင်း' ကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။]

ရှေးအတီအသျှင်ကို မသတ်ခဲ့ပေမဲ့လည်း ရှင်သန်ခြင်းဆုလာဘ်ကို ရတာပဲ။

ဆုနာမည်ကလည်း တော်တော်ကောင်းမဲ့ပုံပဲ။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မဟာတာအို အသွင်ပြောင်းခြင်းကို အမွေဆက်ခံလိုက်သည်။

မဟာတာအိုအသွင်ပြောင်းခြင်းသည် အသွင်ပြောင်းနည်းစနစ်မဟုတ်ပေ။ နတ်ဘုရား စွမ်းအားကို ပေါင်းစပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသို့ မန္တာန်ရွတ်ပေးသည့် သာလွန်မြင့်မြတ်သော တန်ခိုးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဆံပင်၊ ဦးခေါင်း သို့မဟုတ် ခြေလက်များအထိ ပေါင်းထည့်၍ရသည်။ အသွင်ပြောင်းပြီးနောက်၊ ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်အသုံးပြုရန် သို့မဟုတ် အခြားသူများကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်သည်။ ၎င်းသည် မှော်စွမ်းအား၏ အစွမ်းသတ္တိကို အပြည့်အဝပြသနိုင်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် သူ၏ အမျိုးမျိုးသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ဆံနွယ်များအဖြစ် ပေါင်းစည်းနိုင်သော်လည်း ၎င်းသည် ပေါင်းစည်းရုံမျှသာဖြစ်ပြီး လွှဲပြောင်းခြင်းမပြုပေ။ တစ်နည်းဆိုရသော် ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစည်းပြီးနောက်၊ သူ၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်သည် သူ၏ နတ်ဘုရား စွမ်းအားများကို အသုံးချနိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၌ ပဲစေ့များကို စစ်သည်အသွင်ပြောင်း မန္တာန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မဟာတာအို အသွင်ပြောင်းခြင်းသည် အခြားသူများကို သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးပြုခွင့်ပေးရုံသာမက သာမန်အချိန်များတွင် သိမ်းဆည်းထားနိုင်စေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဝိညယဥ်အာရုံခံနတ်ဓား၊ သူသည် ၎င်းကို ဆံချည်မျှင် သုံးထောင်အဖြစ် ပေါင်းစည်းရန် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုယူပါက၊ သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ မှော်စွမ်းအားကို မကုန်ဆုံးစေဘဲ ဝိညာဥ်အာရုံခံ နတ်ဓားကို အသုံးချနိုင်သည်။

ဤနတ်ဘုရားစွမ်းအား၏ ကောင်းသည့်အချက်မှာ အလွန်မြင့်မားသည်။ ၎င်းသည် နတ်တန်ခိုးနှင့် မန္တာန်များကို လက်နက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အနာဂတ်အသုံးပြုရန်အတွက် သိမ်းဆည်းခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေများသည် အဆုံးမရှိ

၎င်းသည် အလွန်ကောင်းသော်လည်း ကျန်းချန်ရှန်းက မဟာတာအို ပြောင်းလဲခြင်းကို နေ့တိုင်းအသုံးပြုမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူကျင့်ကြံရန် အချိန်လိုသည်။

သူသည် မဟာတာအိုအသွင်ပြောင်းခြင်း မှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်ခံလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျန်းချန်ရှန်းသည် အိမ်မှထွက်ကာ ခြံဝင်းဆီသို့ ရောက်လာသည်။

သူတို့ဘာသာ လေ့ကျင့်နေကြရာ ဘယ်သူမှ သံသယမရှိကြပေ။ ကျန်းထန်းမင် မနိုးသေးရာ ခြံဝင်းသည် လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေသည်။

သစ်ပင်အောက်တွင် ကျန်းချန်ရှန်းသည် မဟာတာအို အသွင်ပြောင်းခြင်းကို စတင်ကျင့်ကြံလိုက်သည်။

မဟာတာအို အသွင်ပြောင်းခြင်း၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ကျယ်ပြန့်သည်မဟုတ်။ သူသည် မသိသာစေရန် သူ၏ဆံပင်ပေါ်တွင် မဟာတာအို အသွင်ပြောင်းခြင်းကို အာရုံစိုက်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းကိုကျွမ်းကျင်ရန် အချိန်များစွာယူရပေမည်။

နောက်ထပ်တစ်နှစ်ကုန်ပြီး ရန်ယွမ်ခေတ်၏ ၁၉ နှစ်မြောက်နှစ်ဖြစ်သည်။

နွေဦးရာသီသစ် ကုန်သွားသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် မဟာတာအို အသွင်ပြောင်းခြင်းကို ကျွမ်းကျင်လာပြီ ဖြစ်သည်။ အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုးအတွကိ သူတတ်မြောက်ထားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား အားလုံးကို ဆံပင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် သူပြင်ဆင်ထားသည်။

ထိုအချိန်ကာလအတွင်း၊ ကျန်းကျန့် နှင့် အခြားသူများသည် ရှေးအတီအသျှင်၏ ဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် မဟာကျင်းနှင့် ဝေးကွာနေသေးပြီး ကျန်းချန်ရှန်း ညွှန်ပြသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေကြဆဲဖြစ်သည်။

လင်းဟောက်ထျန်းသည် ခံစားချက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် မဟာကျင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့ရကာ နောက်တစ်ကြိမ် ရှာဖွေရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ကံကြမ္မာက လူတွေကို တကယ် အရူးလုပ်တာပဲ။

သူသည် ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကျီးကန်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။

အဲဒီနေ့မှာ ချင်းအာ အလည်အပတ်ရောက်လာသည်။

" တာအိုဘိုးဘေး ၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ဘုရင် အလည်အပတ်ရောက်လာပါတယ်။ သူ့ကို တွေ့ချင်လား" ချင်အာ က မေးသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက မျက်လုံးတောင်မဖွင့်ေပ။ "သူလာပါစေ။"

ချင်အာက ခေါင်းညိတ်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ကျီဝူကျွင်းက သူ့ကို ကြည့်ပြီး " မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ဘုရင်က ကျန်း မိသားစုရဲ့ စွမ်းအားအကြီးဆုံး ပါရမီရှင်ပဲ။ သူသည် ကျန့်းကျန့် ထက် မနိမ့်ဘူးလို့ ဆိုကြတယ်။ သူ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကောင်းကင်ဂူအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့ပြီ”

ရဲရွှင်းသည် လေ့ကျင့်နေသော ကျန်းထန်းမင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ "သူက ကျန်းကျန့်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့ ဘယ်လိုထိုက်တန်မှာလဲ။ သူ့မှာ တတိယမျက်လုံး မရှိဘူး။ သူ့အရည်အချင်းက တကယ်ကောင်းတာတော့ ဝန်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက ကျန်းမိသားစုမှာ အသန်မာဆုံးမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့တပည့်နဲ့ပဲ ယှဥ်ကြည့်ပါဦး။ အသက်တစ်ရာမှာ ကောင်းကင်ဂူအဆင့် ရောက်သွားတာက အထင်တော့ကြီးစရာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒါတွေ အားလုံးက တာအိုဘိုးဘေးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား။ တာအိုဘိုးဘေးသာ မဟာကျင်းကို မြိုင်ဟေဝန်ဆီ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့တာမဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တွေ အများကြီးရှိနိုင်မှာလဲ"