ကျန်းမိသားစုတွင် သူတို့ကံကြမ္မာရှိသည်။

“အရင်တုန်းကတော့ အသက်၁၀၀မှာ ကောင်းကင်ဂူအဆင့် ကို ရောက်ဖို့ တွေးတောင်မတွေးဝံ့ကြဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ မြိုင်ဟေဝန်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကောင်းကင်သိုင်းဥပဒေကို လေ့လာပြီးတဲ့နောက်မှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဟုန်နဲ့၊ အောင်မြင်မှုတွေက တကယ်ကို အတိတ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီ။ အဲဒီဘုရင်က မြောက်ပိုင်းနယ်နိမိတ်ရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးပဲ။ သူက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ် သားရဲတွေကို စွန့်စားခြင်းမရှိဘဲ လေ့ကျင့်ယူလို့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့အတူ မကြာသေးခင်နှစ်တွေက ထင်ရှားကျော်ကြားလာခဲ့တယ်။”

ဓားနတ်ဘုရားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နဂါးသွေးကြောတိုက်ကြီး၏ ခေတ်ကို တွေ့ကြုံခံစားဖူးသော အဘိုးကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာအိိုဘိုးဘေးက တိုက်ကြီးကို ပြောင်းရွှေ့တဲ့အကြောင်း တွေးလိုက်တိုင်း သက်ပြင်းသာချမိသည်။

ပိုင်ချီက ရဲရွှင်းကိုကြည့်ပြီး “ ရဲရွှင်း၊ ရှင်က မင်းက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင်ကို မကြိုက်တဲ့ပုံပဲ”

ရဲရွှင်းက ဘာမှ ပြန်မဖြေ။

ဓားနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါပြီး “မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင်က သိုင်းပညာရှင် အများကြီးကို မွေးမြူပြီး တောထဲမှာ သောင်းကျန်းနေခဲ့တာ။ သူက သိုင်းပညာရှင်တွေ ခက်ခက်ခဲခဲ အမဲလိုက်ထားတဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ် သားရဲတွေကို မကြာခဏ လုယူတတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ အာဏာကြောင့် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက သိုင်းပညာရှင်တွေ မြင့်မြတ်တဲ့ နယ်မြေက သူတွေအပါအဝင် သည်းညဉ်းခံလိုက်ဖို့ကလွဲ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ ပြောရရင် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင်က တာအိုဘိုးဘေးရဲ့စွမ်းအားကို အမွေဆက်ခံထားတာလေ။ အတိအကျပြောရရင် ကျန်းမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေက တာအိုဘိုးဘေးရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိနေတယ်လို့ လူတွေက မှတ်ယူကြတယ်လေ”

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် ကျန်းချန်ရှန်းကိုကြည့်ကာ သူ့တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်းချန်ရှန်း၏အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ ဘာမှပြန်မဖြေပေ။

ရွှေကျီးကန်း၊ ထိုက်ဝါနှင့် ထိုက်ချီတို့က မနှောက်ယှက်ကြ။ သူတို့သည် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင်ကို စိတ်မဝင်စားဘဲ နဂါးဖြူသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်။

ကျီဝူကျွင်းက ဒါကို စောင့်မျှော်နေသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို သိရှိပြီး သူ့သားမြေးများကို မည်သို့ဆက်ဆံမည်ကို သူမ မြင်ချင်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင်က တစ်ယောက်တည်းရောက်လာသည်။

၎င်းပေါ်တွင် စပါးအုံးပုံစံ အနက်ရောင် ၀တ်စုံကို ၀တ်ထားသည်။ သန်မာသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ချောမောသောအသွင်အပြင်ရှိသည်။ သူသည်လည်း ပုလဲများဖြင့် မြှုပ်ထားသော ရွှေသရဖူကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး သူ့မျက်ခုံးကြားတွင် တာအိုပုံစံ မွေးရာပါ အမှတ်အသား ရှိသည်။ သူသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်လာစဉ်တွင် ဉာဏ်ပညာရှိကာ စွမ်းအားကြီးပုံပေါက်သည်။

ခြံဝင်းထဲမှာ ရွှေကျီးကန်း၊ နဂါးဖြူ၊ နှင့် အကောင်များကို မြင်သောအခါ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ကျန်းချန်ရှန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားပြီး လက်သီးဆုပ်လိုက်သည် ။ “ကျန်းကြွယ်က တာအိုဘိုးဘေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ တာအိုဘိုးဘေး အသက်ရှည်ပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်။”

တာအိုဘိုးဘေးက သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဒီသားစဉ်မြေးဆက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်ရွှင်ထန်းသည် သူ၏သားတော်များကို အမည်ပေးသောအခါ ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ကြမ်းတမ်းသော၊ အကြွင်းမဲ့၊ ပြတ်သားသော၊ ပြန်လမ်းမဲ့ စသည့် အဓိပ္ပါယ်များမှ အမည်ပေးထားသည်။ ဤအချက်ကြောင့် သူသည် အငြင်းအခုန်ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုက်ကျုံးမှာ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင် တတ်သော သဘောသဘာဝရှိသောကြောင့် ဆွေမျိုးများ၏ ကန့်ကွက်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ သူ့သားများကို ထိုကဲ့သို့ အမည်ပေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ဧကရာဇ်ရွှင်ထန်၏ လွှမ်းမိုးသော သဘောထားကြောင့် မှူးမတ်များသည် သစ္စာမဲ့ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင်သည် သိုင်းပညာကို ဆည်းပူးပြီး စစ်တပ်တွင်ပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် ယနေ့အထိ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင်သည် ကျန်းချဲ နှင့် ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးရှိခဲ့ပြီး ကျန်းချင် နှင့် ကျန်းလျှိုသည် သူနှင့်နီးစပ်ခဲ့သည်။ ဒါက ကျန်းလျှိုက သူ့အား ဘာရန်ပြည်နယ်ကို သွားစေချင်သည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက "မင်းကို ငါနောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာက မင်းက အရမ်းငယ်သေးပြီး စကားနည်းနည်းပါးပါးပဲ ပြောနိုင်သေးတယ်။ အခု မင်းက မဟာကျင်းရဲ့ မဏ္ဍိုင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနေပြီ။ အချိန်တွေက တကယ်ကို မြန်လိုက်တာ။"

တာအိုဘိုးဘေး က သူ့အား မှတ်မိနေသေးကြောင်း ကြားသောအခါ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင်က ပြုံးပြီး “ကျွန်တော် ဘိုးဘေးဆီကို အမြဲလာလည်ချင်ပေမယ့် အဖေက ဘိုးဘေးကို နှောင့်ယှက်မိမှာကို ကြောက်နေခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့် ဘိုးဘေးကို ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မနှောင့်ယှက်ဝံ့ပါဘူး”

ကျန်းချန်ရှန်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင်သည် မရှက်မကြောက်။ သူ့အတွေ့အကြုံများအကြောင်း စပြောပြီး ရဲရွင်းက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်သည်ါ

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင် ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ကျန်းထန်းမင်သည် သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း ငြိမ်သက်စွာ လေ့ကျင့်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင်က ကျန်းထန်းမင်ကိုလည်း သတိထားမိသည်။

မျက်လုံးသုံးလုံး

ကျန်းကျန့်လိုပဲ။

အစ်ကိုရဲ့ကလေး…

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင်က တိတ်တိတ်လေး တွေးနေသော်လည်း သူက စကားပြောအရမ်းကောင်းသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် မြောက်ပိုင်းနယ်ခြားရှိ စိတ်ဝင်စားဖွယ်အရာများအကြောင်းပြောသည်ကို ဂရုတစိုက်နားထောင်ကာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကြင်နာသောအပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်။

မြောက်ပိုင်းဘုရင်သည် စကားစမြည်ပြောရင်း ရေငတ်လာသည်။ သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ကျောက်စိမ်းဖြူခြောက်ပုလင်းကို ထုတ်ပြီး ကျောက်စားပွဲပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။ “ဒါက ဘာရန် ပြည်နယ်ရဲ့ ဒေသထွက်ပါ။ ဒါက နှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိတဲ့ အံ့ဖွယ်သစ်သီးကနေ ချက်ထားတဲ့ အချိုရည်ပါ။ တာအိုဘိုးဘေး၊ စမ်းကြည့်ချင်လား"

ကျန်းချန်ရှန်းသည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ ဒါကိုမြင်တော့ မြောက်ပိုင်းဘုရင်က ခွက်တစ်ခွက်ကို အမြန်ထုတ်ပြီး သူ့အတွက် အချိုရည်များ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ မွှေးရနံ့က ခြံဝန်းတစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားသည် ။ ကျန်းထန်းမင်သည် အော်သံနှင့်အတူ စားပွဲဆီသို့ ရောက်လာပြီး ပိုင်ချီလည်း ပြေးသွားသည် ။ နဂါးဖြူ ချက်ချင်းနိုးလာသည်။

ကျန်းထန်းမင် တစ်ခုခုကို ဖမ်းတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ ဖိချလိုက်သည်။

“အဘေး ငါ သောက်ချင်တယ် သောက်ချင်တယ်"

ကျန်းထန်းမင် လှမ်းအော်လိုက်သည်။ ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မြောက်ပိုင်းဘုရင်၏ ညာလက်သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ပိုင်ချီသည်လည်း လျှာတစ်ရမ်းရမ်းဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် အချိုရည်ကိုယူကာ တစ်ခွက်သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ပိုင်ချီအတွက် ဒုတိယခွက်ကိုယူကာ ကျန်းထန်းမင်ကို မပေးမီ မြောက်ပိုင်းဘုရင်အား လူတိုင်းအတွက် နောက်ထပ်တစ်ခွက်ထည့်ရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မြောက်ပိုင်းဘုရင်က ထိုင်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “တာအိုဘိုးဘေး၊ နိုင်ငံအတွက် ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဒီကိုရောက်နေတာပါ။ မဟာကျင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိတ်ပူမိပါတယ်”

သူ့စကားကြောင့် ခြံတွင်းရှိလူတိုင်းက သူ့ကို ကွဲပြားစွာ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူသည် တာအိုဘိုးဘေးထံ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လည်ပတ်နေမည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းချန်ရှန်း၏အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသလို တုံ့ပြန်မှုလည်းမရှိပေ။

မြောက်ပိုင်း၏ဘုရင်က အံကြိတ်ကာ “ဧကရာဇ်မင်ကျုံးက သူ့ရာထူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကတည်းက မဟာကျင်းရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဟာ ပြောင်းလဲလာတယ်။ ဧကရာဇ်ကျောက်ကျုံးဟာ ဘဝကြီးကို ပျော်မွေ့နေပေမဲ့လည်း သူက လူတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့တယ်။ အခြားတစ်ဖက်မှာ လက်ရှိဧကရာဇ်ဟာ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိနေသေးပေမဲ့ သူက သဘောထားပျော့ပျောင်းပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား မဆုံးဖြတ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်မြင်တာက သူ့ကလေးတွေက သာမန်ညောင်ညအဆင့်ပဲ။ လက်ရှိ အိမ်ရှေ့မင်းသားက သူ့အစ်ကိုကိုတောင် သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ သတ္တမမြောက်မင်းသား ကျန်းရယ် ပျောက်ဆုံးမှုက သူ့ကြောင့်ပဲ။ ဧကရာဇ်က ဒီကိစ္စ ပြန့်သွားမှာကို စိုးရိမ်ပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသား ဒီကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ဖို့တောင် ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။ တကယ်ကို ဟာသပါပဲ။

“ကျန်းမိသားစုဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သဘောထားကွဲလွဲမနေသင့်ဘူးလို့ ထိုက်ကျုံးက ပြောဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ဧကရာဇ်ဟာ ထိုက်ကျုံး ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီးတော့ တရားခံ အတွက်တောင် ဖုံးကွယ်ပေးထားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မသိကျိုးကျွန်ပြုတာတွေကြောင့် အိမ်ရှေ့မင်းသားဟာ မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ ဘေးဆိုး ဖြစ်လာပါတော့မယ်။ ဒီလိုဖြစ်လာတာနဲ့၊ မဟာကျင်းရဲ့ အနာဂတ်ဟာ တွေးတောင်မတွေးနိုင်စရာပါပဲ။”

ခြံတွင်းရှိလူတိုင်း အံ့သြသွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ကျန်းချန်ရှန်းကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ကြသည်။

ရဲရွှင်း နှင့် ဓားနတ်ဘုရား ပြန်လာသောအခါ ကျန်းချန်ရှန်း၏ အထောက်အထားမှန် အကြောင်းလည်း သိလိုက်ရသည်။ ကျန်းထန်းမင်က သယ့ကို နေ့တိုင်း အဘေးလို့ ခေါ်နေရာ သူတို့ မည်ကဲ့သို့ ပဟေဠိမဖြစ်ဘဲ နေမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချန်ရှန်းက သူတို့အား အချိန်အတော်ကြာ ထိတ်လန့်စေခဲ့သော ဤအကြောင်းအရာကို ပြောပြခဲ့သည်။

ထိုက်ကျုံး၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒမှာ တာအိုဘိုးဘေး၏ ဆန္ဒမဟုတ်ပါလား။

ကျန်းချန်ရှန်းက "ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ"

မြောက်ပိုင်းဘုရင်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး “တာအိုဘိုးဘေး၊ ထိုက်ကျုံးသွေး ပါတဲ့သူတိုင်း ထီးနန်းကို ရယူခွင့်ရှိပါတယ်…”

ဖန်း

ကျန်းချန်ရှန်း၏ လက်ထဲက ခွက်ဟာ ရုတ်တရက် ကြေမွသွားပြီး ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့အတွက် မြောက်ပိုင်းဘုရင်၏ နှလုံးခုန်သံဟာ ရပ်တန့်သွားရသည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဂူအဆင့်ကို ရောက်နေသော်လည်း တာအိုဘိုးဘေးနဲ့ ယှဥ်ရလောက်အောင် မမိုက်မဲပေ။

ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ဘယ်သူမဆို ရနိုင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူပြောတာလဲ။ ထိုက်ကျုံးလား ရမ်ကျုံးလား ထန်းကျုံးလား ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဧကရာဇ်နှစ်ပါးကလား”

မြောက်ပိုင်းဘုရင်သည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူ့နဖူးကို မြေကြီးနဲ့ဖိပြီး ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။ သူက အံကြိတ်ပြီး “တာအိိုဘိုးဘေး၊ ကျွန်တော် ထိုက်ကျုံးအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ကျွန်တော် ထိုက်ကျုံး လိုမျိုး ဖြစ်ချင်တယ်။ ကျန်းမိသားစု အချင်းချင်း မတိုက်ခိုက်ရဘူးလို့ ထိုက်ကျုံးက အမိန့်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော် နာခံမှာပါ။ ထိုက်ကျုံးက မဟာကျင်းကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ပြီးတော့ ကမ္ဘာကြီးကို စည်းလုံးစေမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားတာပါ။ အခု နဂါးသွေးတိုက်ကြီး ပေါင်းစည်းသွားတော့ ကမ္ဘာကြီးကရော။ မဟာကျင်းက သူ့လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ရှိမနေတော့ပါဘူး။ မကြာသေးခင်က ဧကရာဇ်ရဲ့ စိတ်သဘောထားဟာ ပျော်ပါးတဲ့ဘက်ကို ပြောင်းသွားပါပြီ။ ဒါဟာ ကောင်းတဲ့လက္ခဏာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ရေရှည်မှာ နိုင်ငံတွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ကာလဖြစ်ပါစေ ပြဿနာတွေ အမျိုးမျိုးရှိလာမှာပါ”

ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး “ထိုက်ကျုံးက မင်းကို အရမ်းတန်ဖိုးထားခဲ့လို့ မင်းအရမ်းသိနေတဲ့ပုံပဲ”

မြောက်ပိုင်းဘုရင်က အံကြိတ်ပြီး “မဟုတ်ပါဘူး၊ အဖေက ထိုက်ကျုံး ပြောခဲ့တာကို သတိရပြီးတော့ အိမ်ရှေ့မင်းသားကို လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်ဘုရင်တွေက ရုတ်တရက်သေဆုံးသွားပြီးတော့ ဒီမျိုးဆက်ပြတ်သွားမှာ ကြောက်မိပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဖေက တစ်ယောက်ယောက်ကို ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ရေးမှတ်ပြီးတော့ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်ရဲ့ နက်နဲတဲ့နေရာမှာ ဝှက်ထားဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် မတော်တဆ တွေ့ခဲ့တာပါ”

ကျန်းချန်ရှန်းက "မင်းအဖေနာမည်ကို သိပ်မသုံးရင်တောင် မင်းက တာဝန်ကျေပွန်တဲ့ သားဖြစ်ဦးမှာ”

“ကျွန်တော် မလုပ်ရဲပါဘူး”

မြောက်ပိုင်းဘုရင်က သူ့လေသံကို ချက်ချင်းပြောင်းလိုက်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့ဘာသာ အချိုရည်နောက်တစ်ခွက်ကို လောင်းချလိုက်ပြီး ဘာမှပြန်မပြော။ မြောက်ပိုင်းဘုရင်သည် အသက်ရှုကြပ်နေသော်လည်း ဒူးထောက်ထားသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ သူသည် လုံချီ တောင်၏အပြင်ဘက်တွင် ဘုရင်ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘုရင်သည် မောက်မာလွန်းလှသည်။ နဂါးစံအိမ်တော်မှ ကျူးထန်းကျစ်ပင်လျှင် သူ့အား မျက်နှာပေးရမည် ။ သို့သော် သူ့ဘိုးဘေးရှေ့တွင် သူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။ သူ့ဘဝမှာ တစ်ခါမှ ဒီလောက်စိတ်မပူခဲ့ဖူးဘူး။

အန္တရာယ်ရှိသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း သူ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် လိုအပ်သည်။

တခြားသူများက သူတို့၏ ထင်မြင်ချက်များကို မပြောဝံ့ဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။

ကျန်းထန်းမင်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်ပြီး “ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်။ ထပ်သောက်ချင်တယ်။ နေ့တိုင်းသောက်ချင်တယ်"

ကျန်းချန်ရှန်းက "ဒါကို မင်းရဲ့တူလေးဆီကို နောက်ထပ် ပို့ပေးလိုက်ပါ"

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

မြောက်ပိုင်းဘုရင်က အလျင်စလို တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ကျန်းထန်းမင်အပေါ် မနာလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ့ဘိုးဘေးက ပြုစုစောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ဒီကျန်းမိသားစုဝင်ဟာ ဘယ်လောက်ကံကောင်းလိုက်သလဲ။

ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့ကိုကြည့်ကာ "ဧကရာဇ်ရာထူးက စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူပဲ ရသင့်တယ်လို မင်းထင်လား"

မြောက်ပိုင်းဘုရင်က “လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် မစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ အုပ်စိုးရှင်တစ်ယောက်ပေါ်လာတဲ့အခါ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူနဲ့ အစားထိုးသင့်ပါတယ်”

"ဒါဆို မင်း အရည်အချင်းရှိလား။ လူတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့ အာဏာသုံးတာက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒါက အင်အားကြီးတဲ့ အရာရှိတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာက မင်းရဲ့ စွမ်းရည်လား ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ သိုင်းပညာက မင်းရဲ့ စွမ်းရည်လား။"

ဒါကိုကြားတော့ မြောက်ပိုင်းဘုရင်က ချွေးဆေးများဖြင့် ချွဲသွားသည်။ ွ

မြောက်ပိုင်းဘုရင်က အံကြိတ်ပြီး “ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ သန်မာချင်ပါတယ်။ ကျန်းကျန့်က အင်အားကြီးမားပေမဲ့ နိုင်ငံရေးမှာ မပါပါဘူး။ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ သက်တမ်းက အကန့်အသတ်ရှိပါတယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ကျန်းမိသားစုဟာ များမကြာမီ ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ အခြားမိသားစုများထက် နောက်ကျကျန်ခဲ့ပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် တတ်နိုင်သမျှ သန်မာစေချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က တစ်ပါးသူရဲ့ သားကောင်ကို လုယူပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော့်အမှားပါ။ ဒါကလွဲရင် ကျွန်တော်မမှားပါဘူး”

ကျန်းချန်ရှန်းက "မင်းရဲ့ အတွေးတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက် လောဘမကြီးနဲ့။ ဒါက အဲဒီလိုပြောင်းလဲမှုရဲ့ အစ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါက မင်း ကျန်းလျှိုကို ပုန်ကန်ခွင့်ပေးလိုက်ရင် အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့သားစဉ်မြေးဆက်တွေကို တစ်ယောက်က ပုန်ကန်လိမ့်မယ်။ ဒါမှ ကျန်းမိသားစုရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ လုံးဝပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”

“ထားလိုက်တော့။ နောက်နှစ်မှာ မင်းတူလေးဆီ အချိုရည်တွေ ယူလာဖို့ မမေ့နဲ့။ သူက ကောင်းကင်ဂူအဆင့်တစ်နဲ့ မွေးလာတာလေ။ ဒါကဘာကိုဆိုလိုတာလဲ သိလား”" မြောက်ပိုင်းဘုရင်သည် ကျန်းထန်းမင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းထန်းမင်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးပြီး ဟစ်အော်လိုက်သည် ။

'ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...'

မြောက်ပိုင်းဘုရင်က မယုံကြည်နိုင်စွာ တွေးနေမိသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက "ကျန်းမိသားစုမှာ သူ့ကံကြမ္မာရှိတယ်"

မြောက်ပိုင်းဘုရင်က မချိပြုံး ပြုံးပြီး ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားသည် ။

ခဏအကြာတွင် မြောက်ပိုင်းဘုရင်သည် ငေးကြောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ရဲရွှင်းသည် ချက်ချင်းပင် သက်တောင့်သက်သာရှိစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "တာအိုဘိုးဘေး၊ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ ခင်ဗျား သူလှည့်စားတာမခံရဘူး”

ကျန်းချန်ရှန်းက ကျန်းထန်းမင်ကို လှဲချလိုက်ပြီး “ငါ တောင်ပေါ်က မဆင်းပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြင်နေရဆဲပါပဲ"

ကျန်းလျှို့ကို မကျေနပ်သော်လည်း မြောက်ပိုင်းဘုရင်ကို အကောင်းမြင်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။

ထီးနန်းကိစ္စက သူ့အမြင်မှာ သေးသေးလေးပဲ။ နိုင်ငံတွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်မှပဲ ဝင်ပါမှာ။

မြောက်ပိုင်းဘုရင်အား ထောက်ပံ့ခြင်းသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သောအနာဂတ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားမည်မဟုတ်ပေ။

မြောက်ပိုင်းဘုရင်က ဘာရန်ပြည်နယ်က လူတွေရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကိုတောင် အလွဲသုံးစား လုပ်ဝံ့တာ။ ဧကရာဇ်များ ဖြစ်လာရင်တော့ ဘာများဆက်ဖြစ်မလဲ။

လူတိုင်းသည် သူ့စကားကိုကြားသောအခါတွင် သူ့အပေါ် လေးလေးနက်နက် လေးစားသွားကြသည်။

မသေမျိုးစွမ်းရည်သည် သာမန်လူများ၏ စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်နေသည်။

ကျီဝူကျွင်းက "မြောက်ပိုင်းဘုရင်က အရှုံးမပေးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ကျန်းချန်ရှန်းက ကမ္ဘာမြေဝိညာဉ်သစ်ပင်ရှေ့မှာထိုင်ပြီး "ဒါဆို သူ့ကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် ဓားသွေးကျောက် ဖြစ်လာပါစေ”

ပိုင်ချီက "ဧကရာဇ်မင်းက အရည်အချင်းမရှိလို့ သူ့ဆီမှာ သေတဲ့အထိ နှိပ်စက်ခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"အဲဒါက သူ့အတွက် တန်ကြေးပဲ။ ဒါပေမယ့် မြောက်ပိုင်း ဘုရင်ရဲ့ တန်ကြေးလည်း ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ကျန်းချန်ရှန်း မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကျန်းမိသားစုအပေါ် ဘက်လိုက်နေပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူတို့အား သိုင်းပညာဆိုင်ရာ နည်းစနစ်များနှင့် ဆေးဝါးများစွာကို ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ကျန်းမိသားစုမှ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေမည်ဟု မဆိုလိုပါ။

ကျန်းချန်ရှန်းက သိပ်ပြီး မစဉ်းစားပေ။

ဤအသေးအဖွဲကိစ္စများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကျင့်ကြံခြင်းသည် ပိုအရေးကြီးသည်။

အန္တိမနတ်ဆိုး၊ မြိုင်ဟေဝန်ရဲ့ ဧကရာဇ်မိသားစု၊ အာကာသ နတ်ဆိုးမြစ်နှင့် အမည်မသိ များပြားလှသော မျိုးနွယ်စုများ.. အနာဂတ်တွင် သူ့အတွက် စိုးရိမ်စရာများ ရှိသေးသည်။