သိုင်းဧကရာဇ်ထန်းမင်

"ဘာ သူက တာအိုဘိုးဘေးကို သွားရှာတယ် ဘာလို့လဲ”

ကျန်းလျှို စားပွဲကို ဆောင့်ကန်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့သောအမူအရာဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူခိုးနတ်ဘုရားပါ တော်ဝင်စာကြည့်ခန်းတွင် ရှိသည်။

သူခိုးနတ်ဘုရားက “လုံချီဘုရားကျောင်းရဲ့ တပည့်တွေကို ကျွန်တော် မေးပေမယ့် ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး။ ကျွန်တော် သိတာက မြောက်ပိုင်းဘုရင်ဟာ လုံချီဘုရားကျောင်းက ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါ နည်းနည်းအဆင်မပြေတဲ့ပုံပါပဲ။ သူ့အခြေအနေက သူလာတုန်းကနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။'

ကျန်းလျှို ကြားသောအခါ ဒေါသများ ပြေပျောက်သွားသည်။ သူ့ဦးနှောက်ကို မသုံးချင်သော်လည်း ဦးနှောက်မဲ့တယ်ဟု မဆိုလိုပေ။ သူက လှောင်ပြောင်ပြီး “သူ အငြင်းခံလိုက်ရတဲ့ပုံပဲ”

“မြောက်ပိုင်းဘုရင်၊ မင်းကို ငါက ငါ့ရဲ့ တော်ဝင်ဆွေမျိုးအဖြစ် လေးစားတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက မင်းကံကို တွန်းအားပေးနေတယ်။ ငါ့ဘာသာငါ ပျော်ပါးနေချင်ပေမဲ့ သေခြင်းတရားကို ထိုင်စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက တိုက်ချင်မှတော့ ငါတိုက်ပေးမယ်!"

သူ့မျက်လုံးများ စူးရှလာသည်။ သူခိုးနတ်ဘုရားက သူ့ကို ဤကဲ့သို့မြင်သောအခါတွင်၊ သူသည် စိတ်တိုင်းကျနေပြီး တာအိုဘိုးဘေးကို ရှင်းမပြနိုင်စွာ တွေးနေမိသည်။

သူခိုးနတ်ဘုရားသည် တာအိုဘိုးဘေးအတွက် ကြမ်းပြင်ကို ဆယ်နှစ်ကြာအောင် လှည်းကျင်းပေးခဲ့သည်။ ထိုကာလသည် မှောင်မိုက်နေသော်လည်း ၎င်းသည် သူ့အတွက် မမေ့နိုင်သော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် တာအိုဘိုးဘေး၏ မျက်နှာကို သူ့စိတ်ထဲတွင် မဖျောက်ဖျက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဧကရာဇ်တွင် အမှန်တကယ် တာအိုဘိုးဘေး၏ စိတ် ဝိညာဉ်ရှိသည်။

သူခိုးနတ်ဘုရားက "မြောက်ပိုင်းဘုရင်က တန်ခိုးကြီးမားပြီး ကြွယ်ဝတဲ့ပြည်နယ်နှစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ထားပါတယ်။ သူ့အောက်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေရှိတယ်။ ဝတ်ဖြူဝတ်အစောင့်များထဲမှာတောင် သူ့လူတွေ ရှိပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး၊ မသူ့ကို ဘယ်လိုတိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ။”

သူ့အမြင်အရဆိုလျှင် တာအိုဘိုးဘေးကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ဤမင်းဆက်ကို မြောက်ပိုင်းဘုရင်က သိမ်းယူခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းလျှိုသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မြောက်ပိုင်းဘုရင်သည် ပြတ်သားကာ ဟာကွက်တစ်ခုမှ မချန်ထားခဲ့ပေ။ တရားခံဖြစ်မှန်းသိသော်လည်း အထောက်အထားမတွေ့ရပေ။ အဲဒါက ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးပဲ။

ထိုအချိန်တွင် ချန်လီသည် တော်ဝင်စာကြည့်တိုက်သို့ လျှောက်လာကာ သူ့အသံထွက်လာသည်။ “အရှင်က သူ့ကို တကယ်တိုက်လို့ ရပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး၊ အလိုရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မကြာခင် ဒီနေရာကို ကြွလာပါလိမ့်မယ်”

သူပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းလျှိုသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူခိုးနတ်ဘုရားရ ချန်လီကို လှည့်ကြည့်ကာ “ဝန်ကြီးချုပ်၊ မင်းဘယ်သူကို ရည်ညွှန်းတာလဲ”

ချန်လီက သူ့နံဘေးကို လျှောက်လာပြီး " လုံချီဘုရားကျောင်းက ယန်ကျိုးနဲ့ ကြယ်ဆယ့်ရှစ်လုံး။ သူတို့စာ သုံးရက်အတွင်း ရွှင်ထန်းမြို့ကို ရောက်ရှိလာပြီးတော့ ဘုရင်မင်းမြတ်အား အရိုအသေလာပေးကြလိမ့်မယ်”

ကျန်းလျှို့သည် ဝမ်းသာအားရ အံ့သြသွားပြီး သူခိုးနတ်ဘုရား တုန်လှုပ်သွားသည်။

တစ်ချိန်က မဟာကျင်း၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ယန်ကျိုးသည် ကောင်းကင်ဂူ အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကြယ်ဆယ့်ရှစ်လုံးတို့သည် စကြာဝဠာအဆင့်တွင် ရှိကြသည်။

ယန်ကျိုး၏ ကျွမ်းကျင်မှုသည် တူညီသော အဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက် မရှိသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ့တည်ရှိမှု တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ကျန်းလျှိုသည် မြောက်ပိုင်းဘုရင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ယုံကြည်မှုရှိသည်။

မဟာကျင်းတွက် ကောင်းကင်ဂူအဆင့် များစွာရှိသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးတွင် ၎င်းတို့၏အဖွဲ့ခွဲများ သို့မဟုတ် မြိုင်ဟေဝန်တွင် လေ့ကျင့်ရေးအလုပ်များလုပ်နေကြသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်လုံအစောင့်များ စုစည်းနိုင်သည့် အပြင်းထန်ဆုံး ကျွမ်းကျင်သူများသည် ကောင်းကင်ဂူအဆင့်တစ်တွင်သာ ရှိကြသည်။ ထို့အပြင်၊ ၎င်းတို့သည် အရင်းအမြစ်များဖြင့် ဖန်တီးထားသော ကောင်းကင်ဂူအဆင့်များဖြစ်သည်။ ယန်ကျိုး နှင့် မည်သို့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

“တာအိုဘိုးဘေးက အရှင့်ကို ထောက်ခံနေတုန်းပဲလို့ ထင်ရပါတယ်။" သူခိုးနတ်ဘုရားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကျန်းလျှိုသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရှက်ရွံ့သွားသည်။ ထိုအကြောင်းကို ပြောရလျှင် သူ နန်းတက်ကတည်းက တာအိုဘိုးဘေးထံ မရောက်ဖူးပေ။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ငါက တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းတာပဲ။ အနာဂတ်မှာ အဲဒါကို ငါပြင်ဆင်မယ်။”

ချန်လီက "ဘုရင်မင်းမြတ်၊ မြောက်ပိုင်းဘုရင်က လုံချီတောင်က အခုမှ ထွက်သွားတာပါ။ အမှန်တော့ ကျွန်တော်တို့က နည်းနည်းကြာကြာစောင့်ပြီး သဘောထားကို ကြည့်သင့်ပါတယ်။ တစ်ချို့အရာတွေက အဆုံးစွန်ထိ မရောက်သေးပါဘူး။”

ကျန်းလျှိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမှောင်ထုမှာ လွင့်စင်သွားကာ စိတ်ဓာတ်ပြင်းပမှုက ပေါ်လာသည်။

အဆုံးမဲ့ သမုဒ္ဒရာထဲတွင် သင်္ဘောများသည် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေကြသည်။ အရှင်ပိုင်သည် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ ရှေ့ကို မျှော်ကြည့်သည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အမျိုးသားသည် သူ့ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မျိုသိပ်ထားသည်။ “သခင်၊ ထန်းဟိုင်က ရှေ့မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ မဟာကျင်းကိုရောက်ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးတော့ မဟာကျင်းကိုတွေ့ပြီ”

အရှင်ပိုင်သည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၏အဆုံးတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကျွန်းများကို ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုသည်။

“တာအိုဘိုးဘေးက ထန်းဟိုင်ကို တကယ်ကြီး အဝေးကို ရွှေ့သွားတာပဲ” သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အရင်က ထန်းဟိုင်ကို သူရောက်ဖူးသည်။ တောင်မှ မြောက်သို့ ခရီးထွက်ပြီးနောက် သူ့ရှေ့က ကျွန်းစုကို တွေ့ရတော့မည်။ နှစ်အတော်ကြာအောင် မတွေ့ရပဲရှိရာ ယခင်အတိုင်း လှပနေသေးသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ “သူဟာ တိုက်ကြီးတစ်ခု၊ ကျွန်းစုတစ်ခုနဲ့ ပင်လယ်ကို ဒီလောက်အကွာအဝေးထိ ရွှေ့လိုက်တယ်။.တာအိုဘိုးဘေးရဲ့ ခွန်အားက တွေးဆလို့မရဘူး။ သူက သေချာပေါက် လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ။ သူက သိုင်းဧကရာဇ်ထက် သန်မာတယ်”

မဟာကျင်းသည် အထွတ်အမြတ် နိုင်ငံထက် သာလွန်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟုပင် သူခံစားခဲ့ရသော်လည်း ထိုအရာက်ု ကျယ်လောင်စွာပြောရန် သူ့အတွက် မသင့်လျော်ပေ။ အထွန်အမြတ်နိုင်ငံ မရှိတော့သော်လည်း အရှင်ပိုင်တွင် အထွတ်အမြတ်နိုင်ငံ၏ နှလုံးသားရှိနေဆဲပင်။

"တကယ်ပဲ၊ ရှေ့ကိုဆက်သွားပြီး တာအိုဘိုးဘေးဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြ" ဆရာတော်ပိုင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြုံးကာ အော်လိုက်သည်။

အခြားသင်္ဘောပေါ်ရှိ သိုင်းပညာသည်များကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

သူတို့ဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ခရီးရှည်ထွက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ မဟာကျင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် ဒဏ္ဍာရီများစွာကို ကြားခဲ့ရပြီး တာအိိုဘိုးဘေးကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု ပိုများလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသည် တာအိုဘိုးဘေးကို ကိုးကွယ်သူများဖြစ်သည်။

“ကောင်းပါပြီ”

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အမျိုးသားသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေပြီး သူ့မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ကြီးသည် တစ်ခါမှ ဤမျှတောက်ပပြီး လှပခြင်းမရှိကြောင်း အသျှင်ပိုင် ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရန်ယွမ်ခေတ် ၂၂ နှစ် မတ်လ အလယ်။

ယခုနှစ်နွေဦးရာသီတွင် ဧကရာဇ်မင်းက ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်များစွာ ပေးပို့ခဲ့သည်။ မြောက်ပိုင်းဘုရင်တောင်မှ အချိုရည်တစ်ဗူး ပို့လိုက်သည်။

ထိုနေ့တွင်၊ ကျန်းချန်ရှန်းသည် ဆေးအိုးတစ်လုံးကို ချက်ပြီး ကျန်းထန်းမင်ကို တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်သည်။

"အဘိုး၊ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်”

အနီရောင်အတွင်းဝတ် ဝတ်ထားသော ကျန်းထန်းမင်သည် ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဆေးရည်ကြားတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။

ပိုင်ချီက ခေါင်းခါပြီး “မကောင်းတဲ့ကောင်လေး”

တစ်လလောက် ပြန်ရောက်လာသော မူလင်းလော့က ကျန်းချန်ရှန်း၏ နံဘေးတွင် ရပ်ပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။ “ဒီနှုန်းနဲ့ဆို သူအရွယ်မရောက်ခင် ကောင်းကင်ဂူအဆင့်နှစ်ကို ရောက်ဖို့ သူ့အတွက် ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”

သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဟု အမြဲတွေးထားသော်လည်း ကျန်းထန်းမင် နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမသည် နိမ့်ကျလွန်းလှသည်။

ကျန်းထန်းမင်၏မွေးဖွားမှုသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးသည်။ သူ့မိဘများက သူ့ကိုယ်သူ စတေးပြီး ကံကို ဖိနှိပ်ရန်အတွက် ကျန်းချန်ရှန်း၏ တာအိုမျက်လုံးကိုပင် လိုအပ်နေပါသေးသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက "အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ်နေ့မှာ ပိုစွမ်းမှာ ပါရမီရှင်ဆိုတာ ပေါ်လာမှာပဲ”

သူ လိမ်တာမဟုတ်ပေ။

ကျန်းကျီယွီကိုမွေးတုန်းက သူဘယ်လောက်သန်မာခဲ့လဲ။

အကယ်၍ သူသည် အခြားသားတစ်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သူ၏ တာအို မျက်လုံးသည် ကျန်းကျန့် နှင့် ကျန်းထန်းမင် တို့ကို ကျော်လွန်သွားနိုင်သည်။

မူလင်းလော့၏ အေးစက်ပြီး လှပသော မျက်နှာ အနည်းငယ်နီလာသဖြင့် တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျီဝူကျွင်းက တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး သူမ၏အမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းသွားသည်။ သူမ ချက်ချင်းထပြီး ထွက်သွားသည်။

တခြားသူများက သိချင်ကြသော်လည်း မေးဖို့ အချိန်မရကြပေ။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကျီဝူကျွင်း ပြန်လာပြီး ကျန်းချန်ရှန်းဆီသို် ရောက်လာသည်။ “ကျွန်မ ရှင့်ကို အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ အရှင်ပိုင်ရောက်လာတယ်။ ရှင်သူ့ကို တွေ့ချင်လား”

ကျန်းချန်ရှန်းက "သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်လေ”

ကျီဝူကျွင်း ပြုံးပြီး ချက်ချင်းပဲ သူတို့ကို လက်ခံလိုက်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက ကျောက်စားပွဲဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့အတွက် စပျစ်ရည်ကို စတင်လောင်းလိုက်သည်။ နေ့တစ်ဝက်လောက် အပန်းဖြေခွင့်ရဖို့က ရှားရှားပါးပါး ဖြစ်တာမလို့ မဟာကျင်းမှာ ရှိတဲ့ အကောင်းဆုံးဝိုင်ကို သေချာပေါက် မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ လိုတယ်။

များမကြာမီ ကျီဝူကျွင်းက ဆရာတော်ပိုင် နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။

ဆရာတော်ပိုင်သည် ခြံတွင်းရှိ လူများကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။

နတ်ဆိုးဝံပုလွေ၊ နဂါးအစစ်၊ မီးကျီးကန်း၊ နာဂ...

ကလေးတစ်ယောက်ကို ဘာကြောင့်ပြုတ်နေတာလဲ။

ဆရာတော်ပိုင် အံ့သြသွားသည်။ သူ့အကြည့်များက ကျန်းချန်ရှန်းပေါ် ရောက်သွားပြီး သူချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

အဆုံးမဲ့ယန်နတ်အလင်းကို အသက်မသွင်းရသေးသော ကျန်းချန်ရှန်းသည် မသေမျိုး အရှိန်အဝါပေါ်နေသည်။ သူ၏ မသေမျိုး ရောင်ဝါသည် သိုင်းပညာလောကတွင် အလွန်အကျိုးသက်ရောက်ခဲ့ပြီး တတ်ကျွမ်းနားလည်သော ဆရာတော်ပိုင်ကိုပင် အံ့သြသွားစေခဲ့သည်။

သူသည် ကျန်းချန်ရှန်း ဆီသို့ရောက်လာပြီး လက်သီးဆုပ်လိုက်သည် ။ "ကျွန်တော်က ပိုင်ရှင်းလွိပါ။ မင်္ဂလာပါ တာအို ဘိုးဘေး။"

ကျန်းချန်ရှန်းက သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

“မဟာကျင်းကို ပေးခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ဝင်ပေါက်က ကျွန်တော်တို့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်” ကျန်းချန်ရှန်းက ပြုံးလျက်ပြောသည်။

ကောင်းကင်ဝင်ပေါက်သည် မဟာကျင်း ဖန်တီးခဲ့သော လူသားဧကရာဇ်၏ ကျောက်ပြားထက် များစွာသာလွန်ကောင်းမွန်ပြီး မဟာကျင်း၏ ကံကြမ္မာကောင်းချီးကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။

အသျှင်ဘိုင်သည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ချသွားလေသည်။ တာအိုဘိုးဘေး၏ ရှေ့တွင် သူသည် အထွတ်အမြတ်နိုင်ငံရဲ့ အရေးပါတဲ့ အရာရှိတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ရာ သူ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သူက ကျန်းထန်းမင်ကို ကြည့်ပြီး " တာအိုဘိုးဘေး သူ အဆင်ပြေရဲ့လား”

ကျန်းထန်းမင် ငြိမ်သက်သွားပြီး ဆေးသောက်ရင်း အိပ်လိုက်ပါတော့သည်။ ပထမတစ်ချက် အကြည့်တွင် သူ မူးမေ့လဲနေသည့်နှင့်တူသည်။

ကျီဝူကျွင်းသည် ရယ်မောကာ မရှင်းပြဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အရှင်ပိုင် အနည်းငယ် အရှက်ရသွားသည်။

ရဲရွှင်းက ဂုဏ်ယူစွာပြုံးပြီး “စီနီယာ၊ ကျွန်တော့် တပည့်ရဲ့ ခွန်အားကို မင်းမမြင်ဘူးလို့ မပြောနဲ့နော်”

အရှင်ပိုင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို လှည့်၍ ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှု၏။

လုံချီတောင်ပေါ်တွင် စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများကို သီးခြားခွဲထုတ်နိုင်ပြီး ရောက်လာသူများ၏ အာရုံခံစားမှုကို အားနည်းစေသည့် အစီအရင်များစွာရှိသည်။ ထို့ကြောင့်၊ ပထမအကြိမ်တွင် ကျန်းထန်းမင်၏ မူမမှန်မှုကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

“ဒီသွေးချီ…”

ဆရာတော်ပိုင်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ကျီဝူကျွင်းက “သူ့နာမည်က ကျန်းထန်းမင် သူက ကောင်းကင်ဂူအဆင့်တစ်နဲ့ မွေးလာတာ”

ဒါကိုကြားတော့ ဆရာတော်ပိုင်က ပို၍တောင် အံ့သြသွားသည်။ သူ့နားလည်ခြင်းတရား ပျက်စီးသွားပြီ။

“ကောင်းကင်ဂူ အဆင့်တစ်နဲ့ မွေးလာတယ်။ ထန်းမင်လို့ နာမည်ပေးထားတယ်”

အထွတ်အမြတ်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ ဟောကြားချက်ကို အရှင်ပိုင် ရုတ်တရက် တွေးလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်လှုပ်လာသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းက “အရှင်ပိုင် ဘာကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို လာရှာတာလဲ”

အရှင်ပိုင်သည် ကောင်းကင်ဂူ အဆင့်ရှစ်၌ ရှိပြီး သူနှင့်အတူ ပညာရှင်အုပ်စုကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာသည်။ အများစုမှာ သူ့ကို ကိုးကွယ်သူများဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ ကျန်းချန်ရှန်းသည် ဆရာတော်ပိုင်၏ စိတ်ရင်းကို သိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ မေးရန် လိုအပ်နေသေး၏။

အရှင်ပိုင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး “ရိုးသားစွာပြောရရင် တာအိုဘိုးဘေးကို အားကိုးချင်ပါတယ်။ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်က မင်းဆီမှာ ရှိတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ အထွတ်အမြတ်နိုင်ငံရဲ့ နောက်ဆုံးအကြွင်းအကျန်တွေက မဟာကျင်းမှာ ဆက်ရှိနေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ သူတို့ကို လက်ခံထားနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

ကျန်းချန်ရှန်းက "ဒါဆို မြို့တော်မှာ ခဏလောက်နေပြီးတော့ မဟာကျင်းကို ကြည့်လိုက်ပါ"

ဆရာတော်ပိုင်သည် ပြုံးပြီး ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ခွက်သောက်ပြီးသောအခါ ဆရာတော်ပိုင်သည် သူ၏ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွေ့အကြုံကို ပြန်ပြောပြသည်။

အခြားသူများကလည်း သူ့စကားကြောင့် နစ်မျောသွားကြသည်။ ကောလာဟလများကို ထူးခြားစွာ နားထောင်ပြီး မဟာကျင်းနောက်ကို တစ်ယောက်ယောက် လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်မထားပေ။ သူ့စိတ်က မူမိသားစုထက်ပင် ပိုပြင်းထန်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ မူမိသားစုသည် တာအိုဘိုးဘေး၏ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ အကာအကွယ်များ ရခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ဆရာတော်ပိုင်နှင့် ကျန်သူများမှာ မိမိတို့ကိုယ်ကို အားကိုးရသည်။ မဟာကျင်းက သူတို့ကို လက်ခံမလားဆိုတာတောင် မသေချာဘူး။

လူတိုင်းက သူ့ကို သဘောကျကြသည်။

“မဟာနတ်ဆိုးနစ်ပါး ကျဆုံးပြီးနောက် လူသားမျိုးနွယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှုနိုင်၏။ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး နှောင့်နှေးသွားမှာကို ကျွန်တော် ကြောက်တယ်။ အခုအချိန်မှာ ပင်လယ်ထဲက နိုင်ငံဟာ ကံကြမ္မာကောင်းချီးနဲ့ အထွတ်အမြတ်နိုင်ငံ ဖြစ်လယဖို့ ပန်းတိုင်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေကြတုန်းပဲ…” အရှင်ပိုင်သည် ဤအကြောင်းအရာကို ပြောသောအခါ ကျန်းချန်ရှန်း၏ အမူအရာကို သတိထားနေသသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ အပြောင်းအလဲမရှိခဲ့ပါ။

အရှင်ပိုင်က “ဒါပေမယ့် အဆုံးမဲ့သမုဒ္ဒရာမှာ အထွတ်အမြတ် နိုင်ငံဖြစ်ဖို့ လုပ်ဆောင်နေတဲ့ ဖြစ့နိုင်ချေရှိတဲ့ နိုင်ငံမှန်သမျှကို တာဆီးဖို့ အန္တိမနတ်ဆိုးက ဝင်နှောင့်ယှက်လိမ့်မယ်လို့ ခံစားရတယ်။ မဟာနတ်ဆိုး သူတော်စင် ခုနှစ်ပါးဟာ သူ့လက်အောက် ငယ်သားတွေ မဟုတ်ပေမဲ့ သူကလည်း လူသားမျိုးနွယ် ပိုအားကောင်းလာဖို့ သူခွင့်မပြုလောက်ဘူး။ သူပေါ်မလာရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက အထွတ်အမြတ်နိုင်ငံကြောင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေပြီး ပြန်လည်ကုစားနေရတာကြောင့်ပဲ။”

ကျန်းချန်ရှန်းလည်း ဒီအကြောင်းကို သိသည်။ မကြာသေးမီက အန္တီမနတ်ဆိုး၏တန်ဖိုးသည် အမွှေးတိုင်ပေါင်း ၅ ဘီလီယံကျော်ရှိခဲ့သည်။

၎င်းသာ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်မှု တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် ပြန်လည်ကုစားနေရုံသာ ရှိသေးသောကြောင့် ပြန်လည်သက်သာလာသောကြောင့် လက်ခံနိုင်သေးသည်။ မြေအောက်ကိုးလောက နတ်ဆိုးဘုရင်သည် အမွှေးတိုင် ၃ မှ ၇ ဘီလီယံအထိ ရှိသေးကြောင်း သိထားသည်။

ကျန်းချန်ရှန်းသည် အန္တိမနတ်ဆိုး၏ ခွန်အားကို ညည်းညူနေသော်လည်း သူ မကြောက်ပေ။

သူလည်း တိုးတက်နေတာပဲ။

အမွှေးတိုင် ၅ ဘီလီယံတန်ဖိုးက သူ့ကို မခြိမ်းခြောက်နိုင်ပေ။

ကျန်းချန်ရှန်းက "ဒါဆို သူ့ကိုစောင့်ရအောင်။ လူသားတွေရဲ့ ကံကြမ္မာက မဆုံးနိုင်သေးဘူး။'

အရှင်ပိုင်က ပြုံးပြသည်။ မဟာကျင်းကို လာရတာ သူ့ကို စိမေပျက်စေခဲ့ပေ။

“တာအိုဘိုးဘေး ကျန်းထန်းမင်မှာ သိုင်းဧကရာဇ်ဖြစ်လာဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သူ့ဆရာ ဖြစ်ခွင့်ပေးမလား။ သိုင်းပညာအပြင် သူ့ကို ပိုသန်မာလာစေဖို့အတွက် ကံကြမ္မာကောင်းချီးကို အခြေခံတဲ့ အဆုံးစွန်နည်းစနစ်တွေကိုလည်း သင်ပေးနိုင်ပါတယ်။” ဆရာတော်ပိုင်က တောင်းဆိုသည် ။

ကျန်းချန်ရှန်းက “ရတယ်လေ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်ပိုင်။”

“တာအိိုဘိုးဘေး ကြင်နာလွန်းပါပြီ”

ဆရာတော်ပိုင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းထားရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားနေသည်။

သူက ကောင်းကင်ဂူအဆင့်နဲ့ မွေးလာခဲ့တာ။ အဲဒီလို တပည့်မျိုး…

ဧကရာဇ်မင်း ဟောကြားခဲ့သည့် သိုင်းဧကရာဇ် ထန်းမင်က သူပဲဆိုတာ သေချာတယ်။

ကျီဝူကျွင်းသည် ဆရာတော်ပိုင် ဤကဲ့သို့ ဣန္ဒြေပျက်သွားခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသည်။ တာအိုဘိုးဘေးကို ပို၍ မလေးစားဘဲ မနေနိုင်တော့။

အထွတ်အမြတ်နိုင်ငံဟု ခေါ်တွင်ခြင်းသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ကန့်သတ်ချက်မျှသာဖြစ်ပြီး မဟာကျင်း၏ ကန့်သတ်ချက်မဟုတ်ပေ။